Το βιβλίο και η περφόρμανς

by Μιχάλης Μανωλιός

Η Ε σε κάνει να μπαίνεις στη θέση των άλλων και να τους κατανοείς καλύτερα. Η τεχνητή αυτή μέθοδος αύξησης της ενσυναίσθησης κερδίζει παγκοσμίως όλο και περισσότερους χρήστες, με ποικίλες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες.

Ο εικαστικός Λέανδρος Βατρικάς έχει ρισκάρει τα πάντα στη ζωή του προκειμένου να ολοκληρώσει ένα πανάκριβο έργο που τη χρησιμοποιεί ως θέμα του, αλλά όταν πλησιάζουν τα εγκαίνια, στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, εμφανίζεται ως υποψήφια αγοράστρια μια εντυπωσιακή διπλή γυναίκα.

Στην ιστορία πρωταγωνιστεί και η Νύχτα, μια πρώην δολοφόνος και άνθρωπος του υπόκοσμου, καθώς και ένας ιδιόρρυθμος βιβλιοθήρας, ο Αλέξιος.

Κάθε πρόσωπο από τη θέση του προσπαθεί να ερμηνεύσει το μήνυμα που κρύβει η περφόρμανς του Λέανδρου, όπως παρουσιάζεται στα εγκαίνια του έργου, ενώ πυροδοτείται παράλληλα, μέσω διαδικτύου, και μια παγκόσμια κούρσα για την αποκρυπτογράφησή του.

Σχετίζεται με το μυστηριώδες Βιβλίο που υποτίθεται ότι μπορεί να καταστρέψει την Ε;

Ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που ασχολείται με την ανθρώπινη φύση και θέτει ερωτήματα που αποδεικνύονται σημαντικότερα και από τις απαντήσεις τους.

Genres: Science Fiction

344 pages, Paperback

First published January 1, 2019

About the author

Ο Μιχάλης Μανωλιός γεννήθηκε το 1970 και υποτίθεται ότι είναι μηχανολόγος μηχανικός.
Έχουν κυκλοφορήσει δύο μυθιστορήματά του, τα Αγέννητοι Αδελφοί (Κλειδάριθμος, 2014) και Το βιβλίο και η περφόρμανς (Κέδρος, 2019), και δύο συλλογές διηγημάτων του, οι Σάρκινο Φρούτο (Τρίτων, 1999) και …και το τέρας (Τρίτων, 2009), από την οποία το διήγημα «Αίθρα» κέρδισε το 2010 τον διεθνή διαγωνισμό Φανταστικού Aeon Award. Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε ανθολογίες και περιοδικά στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Ιταλία, τις ΗΠΑ, τις Φιλιππίνες και την Κίνα.
Η τρίτη του συλλογή διηγημάτων, με τίτλο Καλλίμορφη κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος τον Οκτώβριο του 2020.
Ήταν ένας από τους υπεύθυνους του εξαμηνιαίου Λογοτεχνικού Εργαστηρίου της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας (ΑΛΕΦ).
Ζει, γράφει και περνάει καλά στην Αθήνα.

Reviews

[MTK · Rating 4 out of 5]

Εξαιρετικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας από Έλληνα συγγραφέα με καθαρά ελληνική φωνή (κάτι που εκτιμώ ιδιαιτέρως γιατί πολλά βιβλία του είδους πάσχουν από μιμητισμό ξένων συγγραφέων) και ιδιαίτερα εξαιρετικά πρωτότυπο και καλογραμμένο. Το μόνο μείον (που του κόστισε και το πέμπτο αστέρι) είναι ότι δεν αναπτύσσει ικανοποιητικά το κύριο εύρημα της πλοκής, δηλαδή τι είναι η Ε (αυτό ενδεχομένως επίτηδες, για να αφήσει ελεύθερη την φαντασία του αναγνώστη) και πως λειτουργούν οι μορφές της (που δημιουργεί όντως κενό στην αναγνωστική εμπειρία).

[Νίκος Vitoliotis) · Rating 5 out of 5]

Σχεδόν 5/5. Ιδιοφυής σύλληψη, υποδειγματική ανάπτυξη, πλοκή που σε κρατάει, θέτοντας παράλληλα και φιλοσοφικούς στοχασμούς. Θυσιάζεται η ατομική ελευθερία προς όφελος του "κοινού καλού"; Πόσο κοντά είναι η έννοια του "κοινού καλού" με τη σύγχρονη κορεκτίλα ή τους παλιότερους "πατερούληδες" και τους λογής λογής παπάδες; Αξίζει να υπάρχει ατομική ελευθερία και ελεύθερη βούληση, αν αυτή αυξάνει -δυνητικά έστω- τη δυστυχία μέρους του συνόλου; Είμαστε, τελικά, σε Pareto Optimum, ή ακόμα καλύτερα, μπορούμε να φτάσουμε ως κοινωνία σε τέτοιο σημείο; Και όλα αυτά, σε πλαίσιο cyberpunk και μάλιστα πολύ υψηλού επιπέδου. Μπορεί να μεροληπτώ, οσον αφορά το είδος, όντας φανατικός του Gibson, αλλά "Το βιβλίο και η περφόρμανς" είναι ένα ξεχωριστό έργο, για όλους τους λάτρεις του είδους και όχι μόνο (ίσως για τους τελευταίους να έχει κάποια "δύσκολα" σημεία, αλλά όχι απαγορευτικά ώστε να το κάνουν απροσπέλαστο).
ΥΓ: Θα έπρεπε να έχουν βρει, συγγραφέας και εκδότης, έναν καλύτερο τίτλο (αν και είναι ακριβής όσον αφορά το περιεχόμενο).

[Uninvited · Rating 5 out of 5]

Νομίζω ότι μόλις απέκτησα τον δεύτερό μου αγαπημένο σύγχρονο Έλληνα συγγραφέα. Μετά την Ιωάννα Μπουραζοπούλου, και το επικό "Τι είδε η γυναίκα του Λωτ;", έρχεται τώρα ο Μιχάλης Μανωλιός να με καθηλώσει, με το "Βιβλίο και η Περφόρμανς" να πιάνει νέο ρεκόρ αναγνωστικής απορρόφησης! Ο τίτλος του βιβλίου είναι ομολογουμένως περίεργος, και φοβάμαι ότι ίσως λειτουργήσει αρνητικά όσον αφορά το πόσοι θα το διαβάσουν, αλλά, εκ των υστέρων, σκέφτομαι ότι ίσως ήταν ο καταλληλότερος. Μην μείνετε στον τίτλο λοιπόν, πριν διαβάσετε το βιβλίο δεν μπορεί ούτε στο ελάχιστο να προετοιμάσει για την πρωτοτυπία και το βάθος της ιστορίας που ακολουθεί. Πάω εγώ τώρα να βρω και τα άλλα βιβλία του συγγραφέα. Α, και να δηλώσω επίσημα και δημόσια, ότι αν ποτέ κάνω κόρη, το όνομά της θα είναι Νύχτα!

[Eleni · Rating 4 out of 5]

Πολύ μου άρεσε "Το Βιβλίο και η Περφόρμανς" και η ενασχόληση με την ενσυναίσθηση, μια έννοια που σπάνια συναντάμε στη λογοτεχνία νομίζω. Ο Μιχάλης Μανωλιός έχει χτίσει ένα συναρπαστικό μελλοντολογικό τεχνολογικό σκηνικό, που παίζει και με το σήμερα, με ζωντανούς χαρακτήρες, χιούμορ, αμεσότητα, εγείροντας προβληματισμούς για την κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή. Σωστός ρυθμός, η πληροφορία ρέει αβίαστα χωρίς να κουράζει και η γραφή είναι έξυπνη και ευρηματική (πχ το παιχνίδι με το ένα ή τα δύο λάμδα στο όνομα Κυβέλη). Μένουν πάντως και αρκετά ζητήματα ανοιχτά και προσωπικά θα ήθελα να μάθω περισσότερα για την Ε, τους ΕΝΥ, την Τεχνητή Νοημοσύνη και τον όχι και τόσο μακρινό κόσμο της μελλοντικής Αθήνας που έχει φανταστεί ο συγγραφέας. Εξαιρετικό εξώφυλλο και τίτλος επίσης, γιατί ναι, ένα δημιουργικό έργο κρίνεται στην ολότητά του. Όλα μετράνε.

[nikolaos · Rating 3 out of 5]

Αν και πέρασε αρκετός καιρός από τότε που διάβασα το βιβλίο , δεν είχα γράψει κάποια κριτική, κυρίως γιατί ήθελα να διαβάσω κάποιες άλλες (κριτικές) για να δω εάν κάποια πράγματα από το βιβλίο, απλά δεν τα κατάλαβα εγώ, ή εάν αυτά δεν εξηγούνται.
Ας αρχίσουμε όμως από τα θετικά . Μου άρεσε πολύ το θέμα του βιβλίου, με την ενσυναίσθηση , το βρήκα αρκετά ευκολοδιάβαστο (οι σελίδες γυρνούσαν αρκετά γρήγορα), ενώ τέλος μου άρεσε η ιδέα και η εφαρμογή της, με την διπλή γυναίκα.
Από εκεί και πέρα έχω κάποιες απορίες (όπως είπα και προηγουμένως) , νομίζω με κύριες, την διαδικασία που φοράει κάποιος την Ε και πως δημιουργήθηκε και εξαπλώθηκε ,τελικά, αυτή, αλλά και το όλο νόημα της περφόρμανς. Αυτές οι απορίες δεν με άφησαν να ευχαριστηθώ το βιβλίο.
Πολύ καλό το εξώφυλλο, αλλά νομίζω ότι ο τίτλος δεν είναι από αυτούς που θα προσελκύσει έναν αναγνώστη στο άκουσμα του.

[Νίκος Μούρας · Rating 5 out of 5]

Από τη στιγμή που διάβασα τη περίληψη αυτού εδώ του βιβλίου ήξερα ότι ήταν κάτι που έπρεπε να διαβάσω άμεσα. Ο συνδυασμός μιας black mirror-ικης ιδέας με την τέχνη με ιντρίγκαρε αφάνταστα και δεν χρειάστηκαν πολλές σελίδες για να διαπιστώσω ότι καλά έκανα. Το βιβλίο έχει εξαιρετικό ρυθμό, η γραφή είναι απόλυτα ταιριαστή, με φοβερές περιγραφές και έξυπνο χιούμορ στα κατάλληλα σημεία. Ιδιαίτερη μνεια να κάνω για τα "τυπογραφικά παιχνίδια" του συγγραφέα με τον αριθμό των λάμδα της Κυβέλης και την απουσία τόνων στα λόγια της Αμάρα, ωραίες ιδέες. Οι χαρακτήρες επίσης είναι ένα δύνατό στοιχείο του βιβλίου, διακριτοί και με βάθος, προσωπικά ταυτίστηκα αρκετά με τον πρωταγωνιστή. Συνολικά είναι ένα πρωτότυπο βιβλίο που πέραν από την ευχαρίστηση της ανάγνωσης, προσφέρει συγκινήσεις, τροφή για σκέψη και δυνατές εικόνες.

[Alina Vasileiou · Rating 4 out of 5]

Κοιτα να δεις τωρα που διαβασα sci-fi απο ελληνα συγγραφεα! Και ήταν κ καλο! Οφ κορς θα ηθελα και καποια ακομα πραγματα,πχ για τη ζωη του Λεανδρου η περισσοτερες λεπτομέρειες για την Ε και τον κοσμο στον οποιο υπαρχει (πως ειναι,πως λειτουργει). Θα μου αρεσε να συνεχιστεί αυτος ο κοσμος σε ενα ακομα βιβλιο,να αναλυθει καλυτερα,να φανουν κι αλλες πτυχες του σε διαφορους τομεις. Γενικα,ειναι μια πρωτοτυπη ιδεα που αξιζει να παει παρακατω.(παρακατω αξιζει να παει κ ο Λεανδρος γιατι ειναι ενας ενδιαφέρον τυπος κ θελω να τον δω παρακάτω... και θα μπορουσε,αγαπητε συγγραφεα...θα μπορουσε)

Edit
Αααα επισης,ο τιτλος θα μπορουσε να ειναι διαφορετικος! Εχει πολυ ζουμι η υποθεση για εναν τοσο 'ξερο' τιτλο. Θα τον προτιμουσα πιο ιντριγκαδορικο.

[Vasso Tiessa · Rating 5 out of 5]

Ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν ο καθένας από εμάς έδειχνε λίγο περισσότερη ενσυναίσθηση. Όταν γνωρίζεις ότι αυτή είναι η θέση του βιβλίου και ότι έχεις να κάνεις με έργο επιστημονικής φαντασίας, ελπίζεις ότι τα πράγματα θα γίνουν πολύ ενδιαφέροντα. Κι όταν γνωρίζεις και τον συγγραφέα και το έργο του, δεν ανησυχείς στιγμή μην τυχόν και οι ελπίδες σου διαψευστούν.
Και δεν διαψεύδονται. Ο Μιχάλης Μανωλιός καταφέρνει να συνδυάσει με τον καλύτερο τρόπο την ιδέα, την κοσμοπλασία, την περιγραφή και την περιπέτεια, θέτοντας ταυτόχρονα ερωτήματα και προσφέροντας έδαφος για προβληματισμούς. Η πληροφορία ρέει με ομαλό τρόπο, επιτρέποντας στον αναγνώστη να κατανοήσει την ιδέα χωρίς να φορτωθεί με άχρηστες τεχνικές λεπτομέρειες, ενώ ο κόσμος του έργου –μια Αθήνα του κοντινού μέλλοντος– είναι τόσο οικείος ώστε να μην δυσκολεύει κανέναν να παρακολουθήσει τα βήματα των πρωταγωνιστών σαν να περπατάει κι αυτός μαζί τους.
Η γραφή είναι ώριμη και στρωτή. Κάθε λέξη, κάθε κίνηση, κάθε σκέψη παίζει τον ρόλο της στην εξέλιξη της ιστορίας και η δράση ξεκινάει από την πρώτη κιόλας ατάκα. Κι ενώ καμιά φορά τα πράγματα φαίνεται να εξελίσσονται ήπια και ομαλά, μην χαλαρώνετε: Κάπου στη γωνία σάς περιμένουν οι σκηνές που θα κάνουν την καρδιά σας να χτυπήσει.
Ένα πολύ αξιόλογο έργο που μπορεί να διαβαστεί σε πολλά επίπεδα.

[Artemi Marketou · Rating 5 out of 5]

What. A. Ride.

[Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου · Rating 3 out of 5]

Πολύ καλογραμμένο, με πολλές ωραίες και πρωτότυπες ιδέες και ενδιαφέρουσες πληροφορίες, για τις οποίες είναι εμφανές ότι έχει γίνει γερή έρευνα. Επίσης επιλέγει να ασχοληθεί με ένα θέμα που θα μπορούσε να έχει πάρα πολύ "ψωμί" λογοτεχνικό, όπως η "ενσυναίσθηση" (λέξη που μου την υπογραμμίζει με κόκκινο το word) και το τι θα γινόταν αν μπορούσε να αυξηθεί τεχνητά. Αλλά το θέμα το πιάνει από μακριά, με τσιμπίδα. Περίμενα με πολλή ανυπομονησία να διαβάσω πώς θα ήταν μια κοινωνία όπου θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά τα σημεία που περιγράφουν τι έχει αλλάξει πχ στην πολιτική, στη νομοθεσία, στα δικαστήρια κλπ είναι απειροελάχιστα σε σχέση με αυτό που θα ήθελα (βλέπε "Το γονίδιο της αμφιβολίας" και "World War Z"). Την κυρίως υπόθεση σε αρκετά σημεία δεν την κατάλαβα, κυρίως επειδή υπήρχε όχι μόνο η "Ε", αλλά κι άλλη, πολλή μελλοντική τεχνολογία (κυρίως οι ΕΝΥ-ΕΝσωματωμένοι Υπολογιστές), την οποία οι χαρακτήρες έχουν ως δεδομένη και η υπόθεση δε θα μπορούσε να συμβεί χωρίς αυτήν μεν, αλλά εμένα με "πετάει έξω"και μου δίνει την εντύπωση ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε άλλο κόσμο, παρόλη την καλή ιδέα να χρησιμοποιηθούν υπαρκτά μέρη της Αθήνας όπως τη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση και το καφέ Αίτιον. Δεν κατάλαβα, πχ, με ποια διαδικασία "φοράει" κανείς την "Ε" και πώς αυτό είναι τόσο απλό που μπορεί να το κάνει κανείς σε άλλον στο δρόμο και δια της βίας ή τι σημαίνει να "απελευθερώσει" η Σόνια την "Ε" στον κόσμο. Επίσης σε κανένα σημείο δε με ένοιαζε τι θα απογίνουν οι χαρακτήρες και είχα την εντύπωση ότι αρχίζουμε αυτήν την ιστορία από τη μέση, ότι δηλαδή έχουν συμβεί πολλά και σημαντικά πριν το πρώτο κεφάλαιο. Κάποια συγγραφική συμβουλή λέει ότι, για να κάνεις τους αναγνώστες να νοιαστούν για ένα χαρακτήρα, πρέπει να βάλεις να του συμβαίνει κάτι κακό. Εγώ θα πρόσθετα ότι θα μπορούσαμε να δούμε το χαρακτήρα από την αρχή της ζωής του και η ζωή του Λέανδρου είναι αρκετά ασυνήθιστη και ενδιαφέρουσα ακόμα και πριν από όλη αυτή την ιστορία.
Κατά τα άλλα:
-Το ψευδώνυμο "Νύχτα" νομίζω ότι είναι πολύ μελό και απλοϊκό για να κάνει τη δουλειά του ως ψευδώνυμο μιας δολοφόνου (είναι όνομα γάτας της Μαρίας Πέτρου).
-Γιατί το κάνει όλο αυτό το "LifE" ο Λέανδρος, αφού μετά από αυτό θα μείνει άφραγκος και χρεωμένος ως το λαιμό σε κάποιον με τον οποίο δε θέλει παρτίδες (αρκετά ζωντανή η σχέση Λέανδρου-Μάρκου), αφού δεν περιμένει κιόλας να βρει αγοραστές; Δε μου φάνηκε τόσο αιθεροβάμων/καμένος καλλιτέχνης που να μην τον πειράζει να πεθάνει της πείνας προκειμένου να ολοκληρώσει το έργο του.
-Γιατί οι "βιβλιοθήρες" (πάλι κόκκινη υπογράμμιση από το word) θεωρούνται τόσο σημαντικοί σε αυτόν τον κόσμο; Αν πρόκειται απλώς για αυτούς που αναζητούν σπάνια και πολύτιμα βιβλία, γιατί δεν είναι τόσο άγνωστοι και σκιώδεις στον κόσμο αυτόν όσο και στον πραγματικό;
-Πώς και προσελκύει τόσο ενδιαφέρον το έργο του Λέανδρου; Η περφόρμανς σαν μορφή τέχνης δεν είναι και τόσο γνωστή και μάλιστα στην συντηρητική Ελλάδα θα περίμενα οι περισσότεροι θεατές ενός έργου σαν το "LifE"να αντιδρούν όπως εκείνοι οι δύο που φεύγουν βρίζοντας από τη Στέγη όταν βλέπουν το Λέανδρο να βγαίνει και να "εκτίθεται" ο ίδιος σαν μέρος του έργου του (εδώ θυμήθηκα το "Όταν ήμουν έργο τέχνης" του Ερίκ Εμμανουέλ Σμιτ).
-Η γλώσσα του Λέανδρου με τα αστειάκια και τις παρελθούσες εμπειρίες είναι έξυπνη και ζωντανευτική, αν και όχι αρκετά. Θα προτιμούσα κι άλλα τέτοια.
-Όλα αυτά συμβαίνουν όσο ακόμα ζει ο Μουρακάμι; Δηλαδή μέχρι το 2040-2050 το πολύ; Σαν πολύ γρήγορα δεν εμφανίζεται όλη αυτή η τεχνολογία, γίνεται οικεία σε όλους και μάλιστα στην Αθήνα;
-Με τους τόνους που λείπουν και το "Κυβέλλη" με δύο λάμδα έπαθα ένα σοκ μέχρι να δω ότι σημαίνουν κάτι, αλλά οκέι, δεκτό, σαν το "φωνήεν Κ".
-Ναδίρ του ενδιαφέροντος στο σημείο όπου η Κυβέλλη προσπαθεί να λύσει το γρίφο. Εκεί θυμήθηκα γιατί δε μου αρέσουν τα "μαθηματικά" μυθιστορήματα.
-Ένα μπράβο στον συγγραφέα για το ότι δε σκοτώνει τη μάνα εκεί που χρειάζεται να σκοτώσει τη μάνα, όπως γίνεται σχεδόν πάντα. Εννοώ το Λέανδρο, για τον οποίο σε αυτή την ιστορία χρειαζόμαστε πατέρα αλλά όχι μάνα. Το μόνο άλλο βιβλίο που μου έρχεται τώρα που δε σκοτώνει τη μάνα εκεί που χρειάζεται να σκοτώσει τη μάνα είναι το δικό μου, το "Η φυλακή στο κεφάλι σου".
Γενικά ένα μυθιστόρημα που αποσκοπεί στη διανοητική ευχαρίστηση του αναγνώστη πολύ περισσότερο και στη συναισθηματική πολύ λιγότερο από όσο θα μου άρεσε.

[Mamis Marokos · Rating 5 out of 5]

Τέσσερα (θενξ Κέλλυ!) χρόνια μετά τους Αγέννητους Αδελφούς, ο Μιχάλης Μανωλιός επιστρέφει με το «Βιβλίο και την Περφόρμανς».
Κι όπως λέει και το οπισθόφυλλο, είναι ένα βιβλίο που ασχολείται με την ενσυναίσθηση. Τι θα γινόταν, λοιπόν, αν υπήρχε τεχνολογία που να ανεβάζει το ατομικό επίπεδο ενσυναίσθησης; Θα μιλούσαμε για έναν καλύτερο κόσμο ή ο άνθρωπος θα εκμεταλλευόταν την τεχνολογία με τρόπους ανήθικους;
Το θέμα είναι επίκαιρο και εγείρει προβληματισμούς, κάτι που φάνηκε και στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου, στην οποία οι ερωταπαντήσεις δεν είχαν τελειωμό.
Όμως εγώ, έχοντας την τύχη να είμαι γι’ ακόμη μια φορά beta reader σε εξαιρετικά κείμενα, δε θα σταθώ στο θέμα· προτιμώ να αναφέρω την καταιγιστική πλοκή με τις πολλές ανατροπές, τους ζωντανούς χαρακτήρες, τον πρωταγωνιστή, με τη δυνατή φωνή, το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό, και το σασπένς, που σε κρατάει ως το τέλος.
Το «Βιβλίο και η Περφόρμανς» είναι ένα μυθιστόρημα με δύσκολο θέμα, που διαβάζεται απνευστί.

[Αταλάντη Ευριπίδου · Rating 3 out of 5]

Σαν βγει στον πηγαιμό για την Καρδίτσα...
...να εύχεσαι να είναι αυτό το βιβλίο που θα έχεις στην τσάντα σου.

Δεσμεύομαι για πλήρη κριτική όταν γυρίσω.

[Φερειπείν · Rating 4 out of 5]

Είναι η δεύτερη επαφή μου με τον κόσμο της cyberpunk λογοτεχνίας και η πρώτη με την ελληνική έκφρασή της.
Ο ενθουσιασμός μου είναι εγκλωβισμένος μεταξύ της "ααααααααααα" κραυγής και της αυτοσυγκράτησης γιατί διαφορετικά θα φανεί ύποπτη υπερβολή!
Ο κύριος Μανωλιός χτίζει έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό απο ό,τι έχω συναντήσει μέχρι στιγμής, εντυπωσιακά δομημένο ακόμα και στις λεπτομέρειες της σύνθεσής του και το έχει κάνει εκ του μηδενός. Η πραγματικότητά του δεν βρίσκεται εξορισμένη κάπου σε ένα μακρινό μέλλον μιας κάποιας διάστασης ,αλλά είναι γνώριμη αν και διαφορετική και γι'αυτό τόσο αποδοτικά ευέλικτη και προσεγγίσιμη. Ωστόσο, χρειάζεται πειθαρχημένη ανάγνωση μέχρι τουλάχιστον να καταλάβεις τον κόσμο του γιατί οι πληροφορίες είναι πυκνές και μη αναμενόμενες.
📖📖📖
Με προβλημάτισε όχι με εκείνο τον τρόπο που σε κάνει να νιώθεις ανήμπορος, καρφωμένος διανοητικά σε αδιάλλακτες συνθήκες ενός κόσμου που σε ξεπερνά κατά πολύ ώστε μόνο φαντασιακά να συλλαμβάνεις την αλλαγή, αλλά με ένα τρόπο που σου υποδεικνύει έστω το πρακτικά εν δυνάμει, κι αυτό γεννά μαζί με τα ερωτηματικά του προβληματισμού και αισιοδοξία σε διαχειρίσημες δόσεις.
Εννοείται πως το προτείνω ανεπιφύλακτα, εννοείται πως θα αναζητήσω ανάλογα αναγνώσματα γιατί έχω κατενθουσιαστεί με τη cyberpunk και όπως διαπίστωσα ήρθε και η εποχή της μετακυβερνοπάνκ, οπότε εδώ θα 'μαστε να τα λέμε!

[Astra Demertzi · Rating 3 out of 5]

Είχα αρκετά θέματα με το συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Ναι, είναι ενδιαφέρον το θέμα του, και ναι, αξίζει κάποιος να του δώσει μια ευκαιρία.

Η ιστορία σαν ιστορία ήταν μέτρια. Πολύ ενδιαφέρουσα θεματική και καλά χτισμένη, αν και προσωπικά μπορούσα να προβλέψω τι και πως. Ίσως φταίει και η άμεση σχέση που έχω με την επιστήμη.

Το βιβλίο και η περφορμανς έθεσε πολλά θέματα, φιλοσοφικά κυρίως. Μπορούσε να βάλει τον αναγνώστη σε σκέψη. Ωστόσο, ήταν υπερβολικά περιγραφικό, σε σημείο που το κείμενο αποτελούσε περισσότερο info-dumping παρά εξιστόρηση.

Ένα ακόμη θέμα που είχα, είναι ότι δεν μπόρεσα καμία στιγμή να μπω στο πετσί κάποιου χαρακτήρα και να βιώσω την ιστορία εκ των έσω. Μεγάλο μείον για εμένα.

Α, και ορισμένα σημεία της ιστορίας φαινόταν ασήμαντα, και άσχετα με την καθευατή ιστορία. Αλλά μπορεί να είμαι εγώ που δεν μπόρεσα να τα συνδέσω, οπότε ας αποτελέσει ο καθένας προσωπικός κριτής.

[Despina · Rating 5 out of 5]

ενθουσιασμός, χειροκροτήματα, στην επόμενη αγορά βιβλίων σίγουρα και ένα δικό του.