La sexta isla

by Daniel Chavarría

¿Cómo pueden llegar a entrecruzarse los destinos de un alto ejecutivo de la ITT, de un pirata holandés del siglo XVII y de un quijotesco marinero uruguayo? ¿Qué tienen en común el asalto a un buque español, un secuestro en Nueva York, el robo de una famosa pintura y los recientes descubrimientos tecnológicos de espías del bloque del Este? Tres épocas y lugares distintos confluyen en La sexta isla, una apasionante novela de engaños y descubrimientos, de enigmas, tesoros y sorpresas. Ésta es la historia de un hombre que llega a ser alto funcionario de la ITT. Ésta es la historia de un huérfano uruguayo obsesionado con la idea de Dios, que escribe guiones radiofónicos de éxito y que lo abandona todo por entregarse a la aventura de la marina mercante. Ésta es la historia de un comerciante holandés que se lanza a la aventura de los piratas holandeses del siglo XVII. Ésta es la historia de un secuestro, de travesías pasadas y presentes, de robos y de espionaje; la historia del encuentro de los hombres consigo mismos, con sus temores, sus bajas pasiones y sus visiones divinas.

Genres: Fiction, Noir, Mystery, Latin American Literature

460 pages, Kindle Edition

First published January 1, 1984

About the author

Daniel Chavarria was an Uruguayan revolutionary and writer, who lived in Cuba since the 1960s.
Together with Justo E. Vasco received the award MININT in 1982 for Completo Camaguey, and in 1983 for Primero muerto.

Reviews

[Sweet Jane]

Το Έκτο Νησί είναι από αυτά τα βιβλία που θες να ξαναδιαβάσεις μετά το τέλος της ανάγνωσής του. Ξεκίνησα να το διαβάζω περισσότερο από περιέργεια μετά τον θάνατο του συγγραφέα και τώρα τρέχω να συγκεντρώσω τα άπαντά του.

Κριτική εδώ

[Iván · Rating 3 out of 5]

Sigh~
No fue en absoluto tan interesante como esperaba, estas tres estrellas tienen su grado de duda. Si bien no me terminó de convencer y no me pareció un tipo de libro quevolvería a leer, tuvo sus partes interesantes.
Algún personaje me pareció interesante pero, tampoco del todo.
No considero a esta una mala lectura en su totalidad, pero tampoco llegó a mucho dentro de mis gustos.

[Judith · Rating 4 out of 5]

Las historias se van tejiendo cuidadosamente con grandes detalles, los personajes tienen su encanto quieras o no, las situaciones que se presentan se tornan apasionantes, variados escenarios que logran transportarte, todo lleno de ingredientes que hacen que se forme una historia imposible de dejar de leer.

La narración es de muy fácil comprensión por más que te tome su tiempo ponerte en ritmo, las historias están muy bien elaboradas lo que aprecias desde el comienzo, nada se escapa y nada está librado al azar, se nota el gran compromiso que tuvo el autor por brindar una trama espectacular y bien formada, eso se agradece. Los personajes son exquisitos con sus virtudes y defectos, perfectamente definidos en sus personalidades tan cautivadoras. La verdad que un deleite de gran lectura.

Mi reseña original: http://zonaexentrica.blogspot.com.uy/...

[Priscilla · Rating 3 out of 5]

Peguei para cumprir um desafio que acabou se tornando uma grata surpresa.

A ideia parece ser o início de uma daquelas piadas de bar: Um aventureiro espanhol, um ex-jesuíta e um intelectual uruguaio se envolvem com o sequestro de um italiano membro de uma grande corporação norte-americana e...

É claro, nem tudo acontece ao mesmo tempo. A história se dá em três épocas distintas e enfatizam o desenvolvimento dos personagens. Esse é o objetivo do autor, proporcionar momentos para que as questões morais e religiosas sejam se não resolvidas, pelo menos abordadas.

Não se engane, contudo, achando que é um livro inteiramente intimista. Daniel Chavarria tomou o cuidado de colocar suficiente ação e reviravoltas para que o livro fique perigosamente próximo do gênero aventura.

[RubénRG · Rating 5 out of 5]

Tengo que reconocer mi debilidad por este autor. Recientemente fallecido, Daniel Chavarría tuvo una vida alucinante, digna de cualquier personaje de sus historias. Fue además un erudito, una persona con un nivel cultural excepcional, y eso se nota en sus novelas.

En "la sexta isla" se entremezclan inquisidores del siglo XVII, mafiosos, un joven estudiante de los jesuitas, servicios secretos, grandes multinacionales americanas y una serie de personajes que aparecen y desaparecen para ir entretejiendo ante nuestros ojos una trama absorebente. Una novela de intrigas, avenuturas y espionaje que te deja con muy buen sabor de boca. Muy recomendable.

[Samuel76 · Rating 5 out of 5]

Scritto veramente bene, non essendo decisamente il mio genere ne sono rimasto comunque entusiasta, sia del modo di scrivere che della trama. Leggerò sicuramente altro di questo autore.

Racconto, o meglio racconti, misti tra avventura, storia e filosofia (per modo di dire) con un epilogo molto interessante, almeno dal mio punto di vista :)

Consiglio vivamente la lettura, magari per distendere un pò i nervi a fine giornata o come libro di "contorno" ad altre letture già avviate.

[Giorgos Georgiadis · Rating 4 out of 5]

Συναρπαστικό βιβλίο, καλοκαιρινό, τυπικό ως προς την πλοκή και το στήσιμο στις λατινοαμερικάνικες νόρμες (ποδήλατο του Λεονάρντο, Άγριοι Ντεντέκτιβ κ.α.) όπου οι ιστορίες μπλέκονται με αφηγήσεις, επιστολές και ιστορικές αναφορές.

[Colin Rigou · Rating 4 out of 5]

Très (trop) touffu

[Roberto · Rating 3 out of 5]

Si tratta di tre storie apparentemente senza nessuna connessione fra loro, alternate con un ritmo che da molto veloce poco a poco si allenta. La narrazione ha apparentemente una progressione cronologica (seguendo tre tempi diversi) ma via via focalizza e dà spazio alla parte più antica, svelando come un giallo il perché di tante scelte compiute dall'autore. Incuriosisce per questo e ti coinvolge, grazie alle scene forti e agli indizi lasciati per strada.
Tuttavia, sarà perché l'ho letto nella traduzione francese, ma mi ha dato un'impressione di confusione... I capitoli dedicati ad Álvaro de Mendoza sono difficili da affrontare per la lunghezza e per il linguaggio (ripeto, non l'ho letto in italiano) e spezzano il bel ritmo iniziale dato dai capitoli più agili dedicati a Lou Capote e Bernardo Piedrahita. Per questo abbasso il voto, ma mi riservo di rileggerlo in futuro.

[T Dm · Rating 4 out of 5]

1)Πιθανώς κενό: Ο Μπερνάρντο ήταν ο απαγωγέας του Λου Καπότε; Αναφέρεται στο τέλος ότι αυτός έδωσε τα μικροφίλμ στον στον αιδεσιμότατο Κάρλος Κονσου-κάτι . Όμως γιατί το έκανε; Για τα χρήματα; Όντως αναφέρεται ότι στο τέλος της ζωής του ήταν πολύ πλούσιος. Όμως πως ήξερε για τον πίνακα με την Κοίμηση της Θεοτόκου; Τι ήθελε στο χρηματοκιβώτιο του Λου Καπότε; Αν το έκανε μόνο για τα λεφτά θα ζητούσε (όπως και έκανε) λύτρα και όχι τα κλειδιά για το χρηματοκιβώτιο του Λου. Ήταν πολύ καλά οργανωμένος ο απαγωγέας ώστε να παγιδέψει τον Λου, σίγουρα θα ήξερε ακριβώς την οικονομική κατάσταση του Λου, άρα ήθελε κάτι παραπάνω από τα λύτρα. Επίσης, πως έφτασαν και γιατί τα μικροφίλμ στη ρωσική KGB; Ποιος έβαλε να δολοφονήσουν τον Λου; Ο Gainsborough; Γενικά ό,τι αφορά την υπόθεση/το κομμάτι με την ΙΤΤ δεν έχει ξεκάθαρο τέλος. Γιατί υπάρχει αυτό το κομμάτι; Αφού η μόνη σύνδεση με τα υπόλοιπα 2 κομμάτια είναι όταν στην εισαγγελία της Ουρουγουάης, ο αιδεσιμότατος Κάρλος Κ... (κωδικό όνομα: Εμίλιο) εξηγεί ότι τα μικροφίλμ που τους είχε παραδώσει παλαιότερα, του τα έδωσε ένας φίλος (τελικά αποκαλύπτει το όνομά του, είναι ο Μπερνάρντο), τα οποία όπως αναφέρει προήλθαν από την παραβίαση του χρηματοκιβωτίου ενός υψηλόβαθμου στελέχους της ΙΤΤ την δεκαετία του '70. Μεταξύ των "λαφύρων" ήταν κι ένας πίνακας του Μαντένια, "Η Κοίμηση της Θεοτόκου", ο οποίος αποδείχθηκε αντίγραφο. Επίσης, γιατί μας περιγράφει τη ζωή του συνταγματάρχη Μπεν, του Τζίνιν, του Γκέινσμπορο, και του Καπότε; Γιατί σκότωσαν τον Λου Καπότε;

2) Προσοχή! έχει σημασία που στο τέλος, όταν συλλαμβάνεται ο Μπερνάρντο, οι αρχές βρίσκουν μόνο όπλα. Ο εντοπιστής μετάλλων ήταν σωστός, το σημείο του θησαυρού ήταν επίσης σωστό. Ο Αλβάρο δεν πεθαίνει όταν τον πιάνει ο πειρατής Πιτ Χέιν, καθώς έχει πάει με τους δομινικανούς καλόγερους να ξεθάψουν τον θησαυρό. (Ο Χέιν αναφέρει σε ημερολόγιό του πως σκότωσε τον Αλβάρο, μην πιστεύοντας ότι υπάρχει θησαυρός). Αλλά ζει για πολλά ακόμα έτη στην Ευρώπη. Αφού έχει ξεθάψει τον θησαυρό (ίσως με τη βοήθεια του Χέιν). Η απόδειξη είναι το χρυσό κέρας της Αμάλθειας που τελικά φτάνει στα χέρια του Μπερνάρντο τη δεκαετία του ενενήντα, και φέρει επάνω του μια επιγραφή που λέει πως προορίζεται για δώρο ελευθερίας και απέραντης ευγνωμοσύνης από τον Αλβάρο στον Παμπελέ.

3) Ο τίτλος: έκτο νησί ήταν το νησί που είχε κρύψει ο Αλβάρο τον θησαυρό (το έκτο από τα 8 νησιά εκείνου του συμπλέγματος νησιών στην Κούβα).

4) Απόσπασμα: (Μιλάει για τον χορό του φίλου του Αντώνιο, από το Καδιθ, στον καταυλισμό των τσιγγάνων). "Και ξέρει καλά η Εξοχότητά σας πόσο οι Καδιτανοί αγαπούν το χορό. Και η γη τους, αιώνες τώρα, είναι η μοναδική γη που βγάζει τέτοιους χορευτές κι έχει φήμη σ' ολάκερο τον κόσμο, από την εποχή του Κλαύδιου ακόμα. όταν κάποτε στη Ρώμη έθαψαν μια πασίγνωστη χορεύτρια από το Καδίθ, Έγραψαν στο τάφο της: SIT TIBI TERRA LEVIS*. Μα όταν πέρασε από εκεί ο αυτοκράτορας, που ήταν φανατικός λάτρης της τέχνης της, παρήγγειλε να συμπληρώσουν: SICUT SUPER ILLAM FUIST**.
* Ας είναι ελαφρύ το χώμα.
** Όπως ήσουν εσύ επάνω του.

[Petros Sarantakis · Rating 3 out of 5]

Αρκετά ενδιαφέρον μυθιστόρημα που αφηγείται τρεις διαφορετικές ιστορίες και στο μεγαλύτερο μέρος του προκαλεί τον αναγνώστη να βρει τη σύνδεση μεταξύ τους. Οι δύο από τις τρεις ιστορίες που εκτυλίσσονται στον 20ο αιώνα επικεντρώνονται πολύ επιφανειακά στους χαρακτήρες και πρωταγωνιστής είναι η ίδια η ιστορία που εκτυλίσσεται. Αυτό ίσως γίνεται και σκόπιμα γιατί ο συγγραφέας στην ιστορία του 17ου αιώνα παραθέτει πραγμα��ικά σκηνές πολύ έξυπνα στημένες. Όσο προχωρούν οι σελίδες, τα ερωτήματα ποιος λέει την αλήθεια, τι κρύβεται πίσω από την κάθε αφήγηση, ποιος είναι ποιος, γίνονται όλο και πιο ερεθιστικά για να φτάσει ο συγγραφέας στο φινάλε που λίγο-πολύ θυμίζει τέλος κινηματογραφικής ταινίας.

[Alexander Theofanidis · Rating 3 out of 5]

Αδύναμο και λίγο λειψό, με μια εσκεμμένη ακροβασία σύνδεσης των επιμέρους ιστοριών στο τέλος. Σίγουρα έχει δυνατά κομμάτια (όπως αυτό της γραπτής εξομολόγησης), αλλά συνολικά κάπου χάνει. Δεν είναι δυσάρεστο, τουναντίον, απλώς ζητάς κάτι περισσότερο και όσο πλησιάζει το τέλος του βιβλίου αναρωτιέσαι πότε θα προλάβει ο συγγραφέας να στο δώσει και οι σελίδες τελειώνουν και δεν