उदास पोकळी... की पोकळीतच उदासी राहते भरून? समीरच्या आयुष्यात ही पोकळी आहे. का आहे ही पोकळी? का वागतोय तो असा? ‘इन्फेक्टेड पेनड्राइव्हमधल्या व्हायरस’सारखा कधी झपाटला जातोय... कधी ‘पाय सोडूनी जळात बसलेल्या औदुंबरासारखा’ गुढाकडे ओढला जातोय... कधी मनामध्ये विचारांचा कोलाहल घेऊन कवितांमधून व्यक्त होत जातोय...
आयुष्याचा ठाव घेतलेल्या सानिका, सलोनी आणि चैतन्यच्या मैत्रीमुळे कॉलेजातले दिवस सोनेरी होऊ पाहतात. पण अचानक काळे ढग दाटून येतात आणि पुन्हा एकदा करडीकाळी पोकळी तयार होते. या काळ्या पोकळीत त्यांचे त्यांचे ते ढगांसारखे विरून जातात. मग पुन्हा उरते फक्त पोकळी. उदास...अटळ! खाता-पिता-झोपता-उठता-भोगता ही उदासी समीरचा पिच्छा करत राहते. त्याला छळते, त्रास देते आणि जगवतेही!
कॉलेजमधल्या शुभ्र आठवणींच्या क्यानव्हासवरचे... समीरच्या अंतरंगातले... असे हे भन्नाट बोल्ड काळेकरडे स्ट्रोक्स !
‘काळे करडे स्ट्रोक्स’ हे पुस्तक कॉलेजच्या जीवनातील संघर्ष, प्रेम, मैत्री, आत्मशोध आणि सामाजिक दबाव यांचं खोलवरचं प्रतिबिंब उलगडतं. यात समीर, सानिका, चैतन्य, अरुण, सलोनी आणि दादूकाका या पात्रांच्या माध्यमातून तरुणाईच्या विविध रंगांची, उमेद आणि वेदनांची सजीव अशी मांडणी करण्यात आली आहे.
वाचताना मला असं वाटलं की प्रत्येक पात्राच्या अंतर्गत वाटणाऱ्या लढाया आणि भावनांचा सखोल अनुभव घेतला जातोय – समीर आपल्या भूतकाळातील आठवणींमधून स्वतःची ओळख शोधतो, तर सानिका आणि चैतन्य यांच्या मधील नाजूक प्रेमाच्या आणि संवेदनशीलतेच्या कहाणीत तरुणाईची जटिलता दिसून येते. अरुणच्या विचारसरणीची शांती आणि गुंतागुंत, सलोनीच्या वैयक्तिक संघर्षातील प्रत्यक्ष अनुभव आणि दादूकाकाच्या साधेपणातून शहराच्या वास्तवाचा आणि कॉलेजच्या वातावरणाचा अनमोल अनुभव घेता येतो.
वाचताना मला पुस्तकाच्या प्रत्येक पानावर विविध भावनांचे आणि विचारांचे मिश्रण अनुभवायला मिळाले; काही भाग इतके प्रभावी होते की मनाला थेट ठसा उमटला, तर काही ठिकाणी विचारांची तीव्रता आणि भावनांची गुंतागुंत मुळे वाचन थोडं जड वाटलं. लेखकाची शैली नेहमीच खोलवर जाणारी असून वाचकाला विचारांच्या अंधाऱ्या रस्त्यावर एकटेपणाच्या आणि आशेच्या संगमाकडे घेऊन जाते. पुस्तकातील वर्णन, संवाद आणि पात्रांच्या अंतर्गत संघर्षांनी मला माझ्या स्वतःच्या जीवनातील काही अनुभवांची आठवण करून दिली, ज्यामुळे वाचन एक मनोवैज्ञानिक प्रवास बनून राहिला.
पुस्तकातील चांगल्या बाबी म्हणजे त्याची प्रामाणिकता आणि प्रत्येक पात्रात उमटलेली जिवंतपणा. लेखकाने प्रत्येक पात्राच्या मनातील उधळण, त्याग आणि स्वप्न यांचे अत्यंत सखोल आणि प्रभावी वर्णन केले आहे, ज्यामुळे वाचकाला त्यांच्यात स्वतःचा अंश शोधायला मिळतो. मात्र, काही भागांमध्ये भावनात्मक तीव्रता आणि विचारांची गुंतागुंत इतकी जास्त असल्यामुळे काही वाचकांना ते थोडे अवघड किंवा जड जाणू शकते. कधीकधी अधिक सरळपणाने मांडले असते तर कदाचित अनुभव आणखी सुसंगत झाला असता.
हे पुस्तक विशेषतः त्यांच्यासाठी आहे ज्यांना कॉलेज जीवनातील सामाजिक दबाव, प्रेम-मैत्रीचे नाजूक पैलू, आणि अंतर्मनातील संघर्ष यांचा वास्तववादी अनुभव घ्यायचा आहे. ज्यांना आयुष्याच्या गडद आणि प्रकाशमय दोन्ही पैलूंना अनुभवायची जिज्ञासा आहे, त्यांच्यासाठी ‘काळे करडे स्ट्रोक्स’ वाचणं निश्चितच योग्य ठरेल.