ჟუჟა

by Nino Haratischwili

გერმანიაში მოღვაწე ქართველი მწერალი, დრამატურგი და რეჟისორი დაიბადა 1983 წელს თბილისში. ქართველი მაყურებელი ნინო ხარატიშვილს, როგორც დრამატურგსა და რეჟისორს, 2012 წლიდან იცნობს - თბილისის სამეფო უბნის თეატრის სცენაზე მან თავად დადგა საკუთარი პიესა "ლივ შტაინი". არანაკლებ წარმატებული აღმოჩნდა ნინო ხარატიშვილის დებიუტი პროზაში. მისი პირველივე რომანი "ჟუჟა" (2010 წ.) ბუდენბროკჰაუსის ლიტერატურული პრემიით აღინიშნა და 2010 წელს გერმანულენოვანი წიგნების საუკეთესო ოცეულში შევიდა.

Genres: Fiction, German Literature, Georgian, Literary Fiction, Novels, France, Roman

351 pages, Paperback

Published January 1, 2018

About the author

Nino Haratischwili (Georgian: ნინო ხარატიშვილი) is a Georgian-born German novelist, playwright, and theater director.

Haratischwili was born and raised in Tbilisi, Georgia, where she attended a German-language school. To escape the political and social chaos that followed the collapse of the Soviet Union, she moved to Germany for two years in the early 1990s with her mother, where she attended the seventh and the eighth grade of school. Her family returned to Georgia afterwards. Haratischwili later moved to Germany again in order to attend drama school in Hamburg. She became a German citizen in 2012.

Haratischwili currently lives in Hamburg.

Reviews

[Kate O'Shea · Rating 2 out of 5]

I am very aware that some reviewers appear to have a different relationship to this book and to Nino Haratischvili's work but for me there were maybe a few parts around the halfway mark that held my interest otherwise I found it confusing, quite mad in parts and somewhat incomprehensible in others.

I could barely keep up with who the characters all were as they all appeared to be different parts of the same person and all of them were miserable and wallowing in their sadness.

I understand the complexity of this novel and understand it has to be that way but my mother would have put it succinctly - they need to get out, get some fresh air and stop living in their own heads. I'd have to say I found all the characters unlikeable and at least one of them was loathsome. I didn't care about what had happened to them or the action they might take having been persuaded by a book to kill themselves.

I was glad to have finished it but it definitely gave me a headache. The second star is for the small amounts that made some sense to me. Not for me. Too introspective.

Thanks to Netgalley for the advance review copy.

[Sofia · Rating 3 out of 5]

Haratischvili creates a world shared by a group of people over different times, a world rather sad and despairing which attracts desolate characters who have lost their way and see only a wall in front of them. At certain times the characters become almost interchangeable, they were deep in their despair and it seem that their thoughts were very similar to each other. Maybe it was that that drew them to the book which was the fulcrum of the story. It might be as well they the book found them in a particular moment in their lives where it could imprint itself on them and direct their thoughts to their sad downfall.

I was happily onboard in the first third, like the result in the second third and did not enjoy the last third. I would say that the promise shown in the outline of the story was not fully delivered to me or else I was not at home to receive it.

An ARC gently provided by author/publisher via Netgalley

[CLECM · Rating 5 out of 5]

Ich checks Buch komplett nicht aber is irgendwie geil

[Dato Dzidziguri · Rating 5 out of 5]

რამე ძალიან კარგი რევიუს დაწერა მინდოდა, მაგრამ ვერფერი მოვიფიქრე. ერთი იმას დავწერ,რო მეც შევემატე ხარატიშვილის ფანკლუბს.

[Taso mkheidze · Rating 4 out of 5]

ეტყობა,რომ სადებიუტო წიგნია,მაგრამ იმდენად მიყვარს ეს მწერალი,მგონია როგორიც არუნდა დაწეროს მაინც მომეწონება

[Oto Bakradze · Rating 4 out of 5]

არ ვიცი ამ მწერლის სხვა წიგნები როგორია, მაგრამ ამ წიგნით სასიამოვნოდ გაკვირვებული ვარ tbh. არ ველოდი. დღევანდელ ქართულ პროზასთან შედარებით, ძალიან განსხვავებული წერის სტილია ეგ ერთი და მეორე - ორიგინალური ფორმითაა გადმოცემული ის თემა რაზეც წერს. ამ შემთხვევაში ქალთა ტკივილი და უბედურებები.

[Michael Bohli · Rating 3 out of 5]

Im Zuge der Literaturtage in Zofingen, bei welchen dieses Jahr Georgien das Gastland war, packte auch mich die Lust, Bücher aus deren Region zu lesen. Und da Nino Haratischwili die momentane Heldin der Szene darstellt, war es logisch, dass ich mich "Juja" widmete. Der Debütroman der Schrifstellerin ist allerdings ein etwas krudes Ding, wollen sich Intention und Ausführung nicht auf Augenhöhe begegnen.

Mit vielen Zeitebenen, einer sich langsam entblätternden Geschichte und Mysterien, die zwischen Fiktion und Wahrheit pendeln, ist die eigentliche Erzählung von "Juja" facettenreich und wohlüberlegt. Haratischwili untersucht mit ihrem Roman die Macht der geschriebenen Worte auf unsere Psyche, verfolgt verlorene Seelen im gehetzten Treiben unserer Zivilisation - um am Ende alles zusammenzubringen.

Leider tat ich mir jedoch an der Schreibweise schwer. Viele Sätzen wirken zu stark aus einem naiven Kopf eines Teenagers gezogen, Pathos schwingt durch die Wörter. So bleibt am Ende das Bewusstsein, dass man die Absicht zwar versteht und toll empfindet, das Gefäss aber nicht mag.

[Liko · Rating 5 out of 5]

❤️

[Aia · Rating 5 out of 5]

დიდი ხანია, არ წამიკითხავს წიგნი, სადაც ამდენი სიყვარული, ამდენი სექსი, ამდენი სევდა, ამდენი სიკვდილი და ამდენი ლიტერატურაა ერთდროულად.

[Loreley · Rating 5 out of 5]

4.5 იმაზე გაცილებით კარგი და განსხვავებული აღმოჩნდა ვიდრე ველოდი. ნუ თან ჩემი ფავორიტი trope გაიჩითა - წიგნი წიგნში, აკადემიური კვლევები და წარსულის ქექვა :დ

[H.A. Leuschel · Rating 4 out of 5]

'Juja' ist ein bemerkenswertes Buch. Es zog mich sofort in den Bann.

Zu Anfang muss man eine Vielzahl Charaktere kennenelernen und sich mit verschiedenen Zeitspannen und Sichtweisen zurechtfinden, aber dann ist es ein spannendes, sensibles und auch manchmal auch abstoßendes Buch. Das Leben ist kompliziert, schmerzhaft und die Liebe vielseitig. Trotz der Selbstmord-Thematik vermittelt das Buch jedoch die Kraft und unerwartete Heilung, die durch zufällige Begegnungen entstehen kann. Sprache kann demnach sowohl vernichtende als auch regeneriende Macht ausüben. Ein faszinierendes und originelles Buch!

[laleliest · Rating 3 out of 5]

In den 70er Jahren wurde das Buch „Die Eiszeit“ von Jeanne Saré in feministischen Kreisen ein großer Erfolg. Saré schrieb die Zeilen in ein Schulheft, mit 17 Jahren su!z!d!erte sie sich im Jahr 1953, indem sie vor einen Zug sprang. Seitdem folgten ihr viele Frauen, nachdem sie das Buch lasen. Darunter auch Olga. Aber wer war Saré? Und was hat es mit diesem Buch auf sich, dass so viele Frauen ihrem Vorbild folgten?

„Juja“ beinhaltet neun verschiedene Erzählstränge, die sich zwischen 1953 und 2005 befinden. Die Lesenden bekommen Ausschnitte aus „Die Eiszeit“ zu lesen, lernen den Verleger des Buches kennen und auch Olga. Genauso aber auch eine Kunstwissenschaftlerin aus den Niederlanden, die sich auf die Spuren von Saré begib. Zusammengehalten werden die Perspektiven auch von einer Ich-Perspektive, die Spielraum für Interpretationen offen lässt. Der Roman ist schwer zu durchschauen, besonders die ersten 100 Seiten lassen einen ratlos zurück. Doch mit Beginn des zweiten Teils scheint Licht ins Dunkle und die Zusammenhänge werden deutlich. Dennoch blieben mir bis zum Ende einige Fragezeichen bestehen. Das macht das Buch aber so besonders: es ist originell, anspruchsvoll, beruht auf wahren Begebenheiten (gab wohl Mitte des 20. Jahrhunderts einen ähnlichen Fall in Paris) und spielt mit der Frage, was Literatur darf und wer diese schreiben darf. „Das achte Leben“ der Autorin ist mein Lieblingsbuch, weshalb ich ihren Debütroman auch gerne lesen wollte. Die Werke sind nicht vergleichbar und gleichzeitig dahingehend ähnlich: Haratischwili kann wahnsinnig gut erzählen. Ich glaube, dass dieser Roman für Fans von anspruchsvoller Literatur genau richtig ist. Ich kann ihn, mit dem Tipp die ersten 100 Seiten durchzuhalten, empfehlen. Die Ersterscheinung kam 2010 übrigens bei dem lieben @verbrecherverlag raus, also holt euch eure Ausgabe doch von denen 🩷

„Ich habe keine Orientierung, nie gehabt. Ich irre in fremden Geschichten umher, versuche die meine zu finden. Ich finde nie eine Straße, verlaufe mich… Wie kann ich in dieser Geschichte die meine finden?“ [Haratischwili, 2016, S. 93]

[მწვანე კოღო · Rating 5 out of 5]

ჩემს მეგობარს ერთი თვისება აქვს, არ ვიცი კარგს უნდა მივაწერო თუ ცუდს, მაგრამ რაღაცები ისე გულწრფელად მოსწონს, ხანდახან არ მჯერა ხოლმე.

ამ წიგნზე რომ მიყვებოდა თვეების წინ, არც მაშინ დავუჯერე. გუშინ დამაძალა, აუცილებლადო, დააყოლა.
ბევრი რამ დაუძალებია ჩემთვის და მიუხედავად იმისა, რომ ამ დაძალებულთა შორის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ბევრი იყო, მაინც, ამ წიგნის წაკითხვას გაცილებით კარგ ბიძგად მივიჩნევ, ვიდრე იმ საქმეებს, რაც საკუთარი თავის გადარჩენისთვის მაკეთებინა.

არ ვიტყვი რომ კარგია, არც იმას ვიტყვი რომ ცუდია, უბრალოდ ვიტყვი რომ ასეთი წიგნი არასდროს წამიკითხავს და ჩათვალეთ, რომ ამ სიტყვებით გაძალებთ, რომ ხვალ საღამოს სადმე რამდენიმე შოთი ტეკილას დალევის ნაცვლად, ამ წიგნის კითხვა დაიწყოთ და რაც შემდეგ მოხდება, ყველას გაგაოცებთ!

[Ira Therebel · Rating 3 out of 5]

A notable debut novel that really picks one's attention by having such an original idea and writing structure. We follow all the characters and their stories set in different decades and connected with the book in this book. In the second part it gets even better as we see these stories overlap and get the main thought of the author. And Nino Haratischwili does seem like an author whose following novels I should read.

While I did like reading the book and getting to the end to see what it is about my liking was limited. After thinking why this was the case I believe that I just didn't like the characters. The author was great in creating different characters with their own stories and most importantly their inner thoughts but I had trouble feeling for them. This isn't the case where they are supposed to be bad people and you enjoy the well created villain. For the most part they were supposed to be regular people dealing with their pain in life but instead of empathizing with them I just wanted to turn away from them. Maybe this is actually a strength considering context of the book? She created their suffering and tormenting thoughts so well that I didn't want to be a part of it.

[Theresa Smith · Rating 2 out of 5]

I was really intrigued by the premise of this novel, but unfortunately, the execution of it just didn’t hit the mark. By a long shot. The majority of this novel is a confusing mess of madness. It’s not until halfway through the book that some of the character connections become apparent, and even then, not all of them. By the end of the novel, I still didn’t know what one character had to do with anything and who another even was.

There is a lot of anger and violence in this novel as well. Obviously, the subject matter lends itself to not being rosy, however, a good deal of the violence was sexual violence which made for uncomfortable reading, particularly the contexts within which it was placed. Laura, one of the main characters, I guess you could say, she was the one investigating the book and the link to the fourteen suicides that were attributed to the text. She ends up meeting the original publisher of the book, an elderly man who is one of the characters from the 1960s. She meets this man, has heavy suspicions about him to do with the book, and then on their second meeting, begins a sexual relationship with him that rapidly spirals into a violent mess where she is beating an elderly man and he's raping her and they just keep this up for the duration of the novel. It was repulsive, but more importantly, redundant to the overall storyline. I have read other novels translated from German which seem to walk this gratuitous violence line. Is it a cultural thing? For shock value? I don’t know, but I don’t think it added to the story at all. There were many other instances of violence as well, people having conversations in which one or the other gets upset – a normal occurrence – but in this story, it would also involve slapping, punching, biting…you get the impression.

I expected more from this novel. I thought it might have delved into the idea of the influence of texts, be them fiction or nonfiction, but in the sections where we were with Olga, one of the young women whose suicide was directly linked with the text, all we got was this kind of descent into madness after she had read it. There were sections of this text inserted throughout the novel, and it was mad. Literal, mad rambling rubbish. Which made it hard to understand, as a reader, what the author was trying to demonstrate, in terms of influence. Some sections of this novel read better than others, but as a cohesive whole, it failed dismally.

Thanks to the publisher for the review copy.

[Nino Giorgadze]

საინტერესო იყო იმაზე დაკვირვება, თუ როგორ იბმება კავშირის ძაფები ერთი შეხედვით საერთოს არ მქონე ისტორიებს შორის და როგორ იყრის ყველაფერი ბოლოს ერთად თავს.
ამბავი უბედურ ადამიანებზე, უმეტესად ქალებზე და იმაზე თუ როგორ შეიძლება ამ შემთხვევაში ლიტერატურამ გავლენა იქონიოს ადამიანზე, თუ იგი ამისთვის მზადაა. თუ იგი თვითგანადგურებისკენას მიდრეკილი ან უბრალოდ ცხოვრების შეცვლა უნდა.

ჩემთვის განსაკუთრებით საინტერესო ამ წიგნის წაკითხვა იმის გამო იყო, რომ იგი დაწერა ქართველმა გერმანულად. ჩემთვის გერმანული ის ენაა რომელშიც ჯერ კიდევ ვერ გავიხსენი, თავს ვერ ვგრძობ მასში კომფორტულად. რაც წიგნის კითხვა დავიწყე ვამჩნევ რომ უფრო მსუბუქად ვსაუბრობ გერმანულად. უცნაურია.

[Barbara · Rating 4 out of 5]

(3-4 Sterne) "Einfach so" hätte ich das Buch vielleicht bald einmal weggelegt, aber ich wusste schon, dass es etwas speziell ist und hielt durch, bis der Sog einsetzte, der mich den Roman gegen Ende nicht mehr aus der Hand legen ließ. Es gibt mehrere Handlungsstränge zu unterschiedlichen Zeiten und mit verschiedenen Personen, dazu ein Buch im Buch, welches ebenfalls kapitelweise abgedruckt ist und das verbindende Element bildet. Die Grundstimmung ist düster und hat etwas Getriebenes, eine Suche sorgt für Spannung. Ungewöhnlich und daher lesenswert.

[la Maga De Rayuela · Rating 5 out of 5]

დიდი რომ გავიზრდები, ნინო ხარატიშვილი უნდა გამოვიდე :))
დანარჩენს მერე ვიტყვი, - მტვრიან ბლოგზე.

[თამარი ჩიხრაძე · Rating 3 out of 5]

თხრობა არალინეალურია. 1953 წლიდან უცებ 1986 წელში ვხვდებით ან - 2005-ში, რამაც თავიდან ჩემი დაბნეულობა გამოიწვია. თხრობაც რამდებიმე პერსონაჟის პირიდან მიმდინარეობს, რომელთაც თითქოს ერთმანეთთან არაფერი აკავშირებთ და კითხვის “მუღამსაც” ის გვინარჩუნებს, რომ გავიგოთ რა არის საერთო მათ შორის, რას ეძებენ ეს ადამიანები.

ხარატიშვილის პერსონაჟები უიმედო, უსიცოცხლო ადამიანებად მესახებიან. ასეთი იყო ჟანა სარეც, რომლის არსებობა/არარსებობაც სავარაუდოა და რომელსაც, ფაქტობრივად, მთელი წიგნი ეძღვნება. მის დატოვებულ ჩანაწერებში მკითხველი საკუთარ თავს ამოიცნობს, თითქოს, რაც წერია არა ჟანამ, არამედ თავად დაწერეს ოდესღაც - ეს მათი ისტორიაა. ყველაზე საოცარი ისაა ამ ნაწერმა 15 ქალის სიცოცხლე რომ შეიწირა და ფრიკიც ამ იმედს ჩაებღაუჭა, უნდოდა ეპოვა მიზეზი თუ რატომ მიატოვა 13 წლის ასაკში დედამ.

ავტორისთვის დამახასიათებელია არათანმიმდევრულობა, ნაცვალსახელებისა და მდებარეობის მკაფიოდ გამოკვეთა, პერსონაჟების კაფე-ბარებში “ხეტიალი”, ზოგიერთი მუსიკის გამოკვეთა, ხორციელი სიამოვნების დაკმაყოფილება პირველ შემხვედრთან და მისტიკურობა, რაც, რა თქმა უნდა, წიგნს მეტ ხიბლს სძენს.

აი, ისეთია ზაფხულის საღამოს დღეებს ნამდვილად რომ შეეფერება.

ყველაზე მეტად რიკარდა ჰუხის “ვერ ვიმყოფინე მე შენმა გულმა” მომხიბლა, რომელიც გუგლში ვერ ვიპოვე(ალბათ, არ არსებობს) და მიხეილ ვრუბელის ნახატმა “ჩამომჯდარმა დემონმა”, რომელსაც ლაურა საათობით უცერდა.

“ამ რამდენიმე დღის წინ ერთი ისტორია წავიკითხე, რომელმაც ჩემთვის გაუგებარი მიზეზების გამო ისე ამაღელვა და დამიპყრო, რომ დავფეხმძიმდი და ამ ამბავს მუცლით დავატარებ”.

“ყველაფრის ქონა არაფრის ქონას ჰგავს. რამეს რომ მიაღწევ, უნდა შეჩერდე, უნდა შეძლო საკუთარ სურვილებზე უარის თქმა და ამით ცხოვრება დუელში გამოიწვიო”.

“-ხშირად ვფიქრობ თქვენზე, შენზე…ჩვენზე”.

[Andy Weston · Rating 2 out of 5]

Little is known about the (fictitious) book Ice Age and its author. It was written in the 1950s in a school exercise book. Its author, a teenage girl named Saré, killed herself by jumping in front of a train in Paris at the age of 17, after finishing writing it. The book ended up being published in the 1980s, inspiring a string of copy-cat suicides. In the early 2000s, years after the book went out of print, an Art History professor from Amsterdam, joined by her student, and a woman from Sydney, come across this book and go on separate investigations to uncover exactly who Saré was, and what prompted the series of suicides.

It’s an attractive premise, though what follows after its presentation is of far less interest.
Instead of any answers to the mystery, the novel comes up with further questions, to which the reader is, I guess, to provide their own answers, if indeed there are any. It is a sort of homage to storytelling, and its power to change lives, though in doing so, takes itself too seriously.

[Salome Mgebrishvili · Rating 5 out of 5]

"მე ბევრი ვიყავი. მთვარის რვავე ციკლს ვიცნობდი. ჰადესში ყველა მიცვალებული ჩამიკრავს გულში. თითოეული მათგანის სახე მქონია.
მოვდივარ და მოვდივარ და ვიზრდები. და ესაა ჩემი თვითმკვლელობა. თოთოეული ნაბიჭი ტანჯვაა, რადგან არსად არს სიმშვიდე, სიწყნარე, არსად ვარ მე."
"როგორ მეშინოდა შენი შეხების. მეშინოდა, რომ ჩემი შეხებით ოცნებას დავამსხვრევდი, მიწიერად გაქცევდი და ის გრძნობა, რის გამოც აღფრთვოვანებული ვიყავი შენით, გაქრებოდა. მაგრამ ისე მოხდა, რომ შენ გ��მაქრე მე."
დამჭკნარი ყვევილების სუნი აქვს ამ წიგნს 🤍

[Tilly Norster · Rating 4 out of 5]

What the fuckkkkkk

[Ariq Hatibie · Rating 5 out of 5]

Manages to be contrived, trite, and edgy at the same time, decent prose though

[Tamuna Margievi · Rating 4 out of 5]

მოლოდინს გადააჭარბა, სხვა სტილს ველოდი და საინტერესო საკითხავი აღმოჩნდა. კარგად წერს. უბრალოდ ეს სარეს ამბები ძაან მეზედმეტა.

[Dea Kusiani · Rating 5 out of 5]

ვახ.

[sophiereads · Rating 4 out of 5]

"Die Unfähigkeit, aus der eigenen Schale herauszuklettern, macht alles so schwer. Wozu protestieren? Wozu all die Änderungsversuche, er kann es nur verhöhnen, keine Revolution ist imstande, das Wesen der Menschen zu ändern. Und wenn je eine Änderung eintritt, dann nur für eine kurze Zeit, um umso wuchtiger die Vergangenheit zurückzubringen."

[Valerie · Rating 5 out of 5]

Dieses Buch ist...schwierig. Beeindruckend. Verletzlich.
Es braucht einige Seiten, bis Frau, Bruder und Eiszeit als Perspektiven Synergien ergeben und sich ein Sinn erschließen lässt.
Wer ist Saré? Die Frage begleitet beim Lesen und bleibt doch irgendwie am Ende offen.
Haratischwili verbindet Emotionalität mit Schmerz und einige Sätze sind kaum greifbar und doch so stark.

Ich glaube nicht, das Buch bereits in seiner Gänze verstanden zu haben, aber ich mochte das Lesen, die Herausforderung.

Es wird der Moment kommen, wo ich es nochmal lese, vielleicht verstehe ich dann mehr.

Bis dahin behalte ich es als ein wundervolles Buch in Erinnerung, mit einer Art des Schreibens, die ich so noch nicht gelesen hatte.

[Vaho Vaho · Rating 5 out of 5]

Well written, original, interesting and simply addictive! One of the best Georgian contemporary writers...

[Tamhouellebecq · Rating 5 out of 5]

ბევრი სიყვარული ნინო ხარატიშვილს ჩემგან.

[Rhomboid Goatcabin · Rating 5 out of 5]

No one is as good as Haratischwili. Jaw-dropping!