What do you think?
Rate this book
Στέλλα Άνταμς #1
Βυθισμένος ουρανός
Το τζιπ αφέθηκε να γλιστρήσει στα βράχια των Δικαστικών, στον Μαραθώνα, παίρνοντας μαζί του στον βυθό την Ξένια Χατζή. Το αίμα της είναι πλημμυρισμένο στα ηρεμιστικά: μία ποσότητα ικανή επίσης να τη σκοτώσει. Θα μπορούσε να ήταν αυτοκτονία. Αλλά η αστυνόμος Στέλλα 'Aνταμς ξέρει πως δεν είναι. Ξέρει πως είναι φόνος.
Λίγους μόλις μήνες μετά τον ερχομό της στην Ελλάδα από την Αμερική και τη μυστική αντιτρομοκρατική υπηρεσία του FBI στην οποία εργαζόταν, η αινιγματική τριανταπεντάχρονη με το λευκό δέρμα, τα κόκκινα μαλλιά και τα γυαλιά ηλίου που δεν βγαίνουν στιγμή από τα μάτια της, θα ψάξει για τον αινιγματικό δολοφόνο με τον δικό της ανορθόδοξο τρόπο.
Βίαιη, μονομανής, με μια ιδιαίτερη σεξουαλικότητα και καθόλου πολιτικά ορθή, η Στέλλα 'Aνταμς δεν θα απαιτήσει μόνο από τους συνεργάτες της την άμεση διαλεύκανση της υπόθεσης, αλλά θα μπλεχτεί και η ίδια επικίνδυνα βαθιά σε αυτήν.
Την ίδια στιγμή που τα γρανάζια –και οι γάντζοι– του παρελθόντος της έρχονται όλο και πιο κοντά της. Για να τη συνθλίψουν.
Ο Βυθισμένος Ουρανός είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Κικής Τσιλιγγερίδου και το πρώτο βιβλίο της αστυνομικής τριλογίας της Στέλλας 'Aνταμς.
Λίγους μόλις μήνες μετά τον ερχομό της στην Ελλάδα από την Αμερική και τη μυστική αντιτρομοκρατική υπηρεσία του FBI στην οποία εργαζόταν, η αινιγματική τριανταπεντάχρονη με το λευκό δέρμα, τα κόκκινα μαλλιά και τα γυαλιά ηλίου που δεν βγαίνουν στιγμή από τα μάτια της, θα ψάξει για τον αινιγματικό δολοφόνο με τον δικό της ανορθόδοξο τρόπο.
Βίαιη, μονομανής, με μια ιδιαίτερη σεξουαλικότητα και καθόλου πολιτικά ορθή, η Στέλλα 'Aνταμς δεν θα απαιτήσει μόνο από τους συνεργάτες της την άμεση διαλεύκανση της υπόθεσης, αλλά θα μπλεχτεί και η ίδια επικίνδυνα βαθιά σε αυτήν.
Την ίδια στιγμή που τα γρανάζια –και οι γάντζοι– του παρελθόντος της έρχονται όλο και πιο κοντά της. Για να τη συνθλίψουν.
Ο Βυθισμένος Ουρανός είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Κικής Τσιλιγγερίδου και το πρώτο βιβλίο της αστυνομικής τριλογίας της Στέλλας 'Aνταμς.
- GenresAudiobook
392 pages, Paperback
Published February 1, 2019
5 people are currently reading
108 people want to read
About the author
Kiki Tsiligeridou
8 books99 followersH Κική Τσιλιγγερίδου γεννήθηκε στην Τσεχία, μεγάλωσε και σπούδασε στην Ελλάδα, εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε πολλά Μέσα, έντυπα και μη (εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο, τηλεόραση), ενώ επί πολλά χρόνια ήταν δημοσιογράφος της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης (ρεπόρτερ, και παρουσιάστρια ειδήσεων και ενημερωτικών εκπομπών). Από το καλοκαίρι του 2017 ζει μόνιμα στην Πράγα.
Πεζογραφικά βιβλία: «Βυθισμένος ουρανός» (αστυνομικό μυθιστόρημα, πρώτος τόμος από την Τριλογία της Στέλλας Άνταμς, Εκδόσεις Bell).
Βιβλία για παιδιά: «Το μυστήριο του εξαφανισμένου παπαγάλου» (Αρσέν και Φαντομά, Γραφείο Ιδιωτικότατων Ερευνών #1), «Το μυστήριο με τα στοιχειωμένα τυράκια» (Αρσέν και Φαντομά, Γραφείο Ιδιωτικότατων Ερευνών #2), από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.
Πεζογραφικά βιβλία: «Βυθισμένος ουρανός» (αστυνομικό μυθιστόρημα, πρώτος τόμος από την Τριλογία της Στέλλας Άνταμς, Εκδόσεις Bell).
Βιβλία για παιδιά: «Το μυστήριο του εξαφανισμένου παπαγάλου» (Αρσέν και Φαντομά, Γραφείο Ιδιωτικότατων Ερευνών #1), «Το μυστήριο με τα στοιχειωμένα τυράκια» (Αρσέν και Φαντομά, Γραφείο Ιδιωτικότατων Ερευνών #2), από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 43 reviews
March 4, 2019
Η Στέλλα Άνταμς είναι από τις καλύτερες, συμπαθέστερες, love-to-hate και hate-to-love ηρωΐδες που έχω συναντήσει εδώ και πολλά χρόνια, οπότε από εκεί και πέρα τα πράγματα έγιναν υπερβολικά απλά για μένα έτσι ώστε να απολαύσω στο έπακρο το βιβλίο.
Καθοριστικό ρόλο φυσικά έπαιξε και η πρόζα της συγγραφέως, η οποία είναι σκέτο ξυράφι και ταιριάζει κουτί στη Στέλλα. Μοναδικό ανησυχητικό είναι ότι άρχισα να απευθύνομαι σε μια ηρωίδα βιβλίου με το μικρό της όνομα… ;)
Καθοριστικό ρόλο φυσικά έπαιξε και η πρόζα της συγγραφέως, η οποία είναι σκέτο ξυράφι και ταιριάζει κουτί στη Στέλλα. Μοναδικό ανησυχητικό είναι ότι άρχισα να απευθύνομαι σε μια ηρωίδα βιβλίου με το μικρό της όνομα… ;)
April 22, 2019
Την κριτική τη διαβάζετε και στο Agapi Reads.
Στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας, ακολουθούμε τη Στέλλα Άνταμς, μια αστυνόμο με εμφάνιση που τραβάει τα περίεργα βλέμματα και ιδιόρρυθμο χαρακτήρα, η οποία καλείται να αναλάβει την υπόθεση μιας γυναίκας που βρίσκεται νεκρή μέσα στο βυθισμένο της τζιπ. Από την αρχή του βιβλίου αντιλαμβανόμαστε ότι η Στέλλα δεν είναι η τυπική ηρωίδα της αστυνομικής λογοτεχνίας – αν και μας έχει ήδη προϊδεάσει η περιγραφή του οπισθόφυλλου.
Θέλω να ξεκινήσω όπως πάντα από τα θετικά, τα οποία δεν είναι και λίγα. Η ανάγνωση κυλάει εύκολα, αβίαστα. Δεν ένιωσα λεπτό ότι η συγγραφέας προσπαθεί να γεμίσει τις σελίδες με άχρηστες πληροφορίες. Η υπόθεση που πρέπει να διαλευκανθεί είναι φαινομενικά απλή στην αρχή, αλλά στην πορεία περιπλέκεται και αποκτά ενδιαφέρον. Ο αναγνώστης ανακαλύπτει μαζί με την πρωταγωνίστρια τα στοιχεία της υπόθεσης, παρακολουθεί την πορεία της σκέψης της και έχει την ευκαιρία να κάνει έρευνα μαζί της.
Άλλο πολύ σημαντικό στοιχείο: δε συνάντησα τον μεγαλύτερο φόβο που έχω με τα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων: τους διαλόγους απογευματινής σειράς. Ξέρετε, εκείνους με τα αποσιωπητικά, τα θαυμαστικά, τα “θέλεις να πεις πως…;”, “ναι, αυτό που λέω είναι πως…” κλπ, κλπ. Οι διάλογοι ήταν ρεαλιστικοί, δε με ξένισε τίποτα σε αυτούς.
Όσον αφορά τη ροή της αφήγησης, η συγγραφέας κρατά πολύ καλές ισορροπίες ανάμεσα στη διαλεύκανση της υπόθεσης και τη γνωριμία του αναγνώστη με τη Στέλλα Άνταμς. Δεν υπάρχουν παράλληλες ιστορίες πέρα από τις αναδρομές στο παρελθόν της Στέλλας και δε χρειάζεσαι μπλοκάκι για να σημειώνεις αμέτρητα ονόματα ατόμων που σχετίζονται με την υπόθεση – τους θυμάσαι όλους μια χαρά. Αυτό είναι ένα στοιχείο που εκτιμώ πολύ στην αστυνομική λογοτεχνία και το οποίο δυστυχώς δε συναντώ πλέον συχνά στους σύγχρονους συγγραφείς, μιας που η “μόδα” είναι να πετάς στον αναγνώστη σκηνές και χαρακτήρες που λειτουργούν ως περισπασμοί από την κύρια υπόθεση, για να κρατιέται κάπως το ενδιαφέρον (ονόματα δε λέμε, αλλά ναι, γι’ αυτόν που σκέφτεστε λέω).
Από την άλλη, υπήρξαν και πολλά στοιχεία που δε μου άρεσαν στο βιβλίο. Για αρχή, δε συμπάθησα όσο ήθελα τη Στέλλα Άνταμς. Το ήξερα απ’ την αρχή ότι υπήρχε αυτή η πιθανότητα – η Στέλλα είναι αντικοινωνική, σκληρή, αντισυμβατική με κάθε τρόπο. Οι μέθοδοί της δεν ακολουθούν κανένα πρωτόκολλο – κάποιες φορές είναι ακόμη και παράνομοι. Δε λέω ότι τη μίσησα κιόλας, αλλά ας πούμε πως δε με ενδιέφερε και πολύ η τύχη της, παρ’ όλο που μαθαίνοντας το παρελθόν της αντιλήφθηκα τι έχει “πάει στραβά”. Ίσως αυτό να συνέβη επειδή το βιβλίο καλύπτει τα γεγονότα μόλις τριών ημερών και δεν της δίνεται η ευκαιρία να εξελιχθεί σημαντικά ως χαρακτήρας, κάτι που σίγουρα αναμένω να συμβεί στα επόμενα δύο βιβλία.
Ένα άλλο στοιχείο που δε μου άρεσε έχει να κάνει με τη χρήση της γλώσσας σε μερικά σημεία. Στην -ως επί το πλείστον πετυχημένη- προσπάθεια της συγγραφέως να περιγράψει την ατμόσφαιρα της Αθήνας ως άλλη Γκόθαμ, υπήρξαν φορές που οι φράσεις της με ξένισαν αρκετά όπως “το ασανσέρ ήρθε μουντά” (γουάτ;). Αλλά και άλλες φράσεις με έκαναν να σταθώ και να ξαναδιαβάσω την ίδια πρόταση όπως: “Ο Δημητράς έφτυσε μιλώντας ή μίλησε φτύνοντας” ή “ο ουρανός ήταν βαρύς σαν σύννεφο”. Πταίσματα, θα μου πείτε και δεν αντιλέγω, απλώς μερικές φορές σταματούσε η ροή της ανάγνωσης κάπως απότομα.
Κάτι άλλο που δε μου άρεσε ήταν μια συγκεκριμένη σκηνή δράσης, στην οποία
Βάζοντάς τα κάτω, συνειδητοποιώ πως τελικά το βιβλίο δε με “κορόιδεψε”. Απεναντίας, ήταν πέρα για πέρα ειλικρινές απέναντί μου. Τόσο από το εξώφυλλο όσο και από την περιγραφή στο οπισθόφυλλο, ο αναγνώστης προϊδεάζεται για ένα αστυνομικό με πρωταγωνίστρια με χαρακτηριστικά αντι-ήρωα, πολλή δράση και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Και αυτό ακριβώς παίρνει, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Αυτό είναι ένα ακόμη στοιχείο που εκτιμώ πολύ στους συγγραφείς και στους εκδοτικούς τους: να ξέρουν τι βιβλίο προσπαθούν να πουλήσουν στον αναγνώστη και να μην καταφεύγουν σε ανούσια μαρκετίστικα τρικ. Εμένα μπορεί να μη με ενθουσίασε, αλλά σίγουρα υπάρχει κόσμος που θα το βρει κομμένο και ραμμένο για τα γούστα του.
Επομένως, αν σας αρέσει η αστυνομική λογοτεχνία με λίγη παραπάνω δράση κι αν αντέχετε τους ήρωες που προκαλούν αμφιλεγόμενα συναισθήματα στους αναγνώστες τους, δώστε μια ευκαιρία στην Στέλλα Άνταμς. Εγώ θα της δώσω 3 αστεράκια και ποιος ξέρει; Ίσως ξανασυναντηθούμε στο μέλλον.
Βαθμολογία: ★★★☆☆ (3/5)
Στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας, ακολουθούμε τη Στέλλα Άνταμς, μια αστυνόμο με εμφάνιση που τραβάει τα περίεργα βλέμματα και ιδιόρρυθμο χαρακτήρα, η οποία καλείται να αναλάβει την υπόθεση μιας γυναίκας που βρίσκεται νεκρή μέσα στο βυθισμένο της τζιπ. Από την αρχή του βιβλίου αντιλαμβανόμαστε ότι η Στέλλα δεν είναι η τυπική ηρωίδα της αστυνομικής λογοτεχνίας – αν και μας έχει ήδη προϊδεάσει η περιγραφή του οπισθόφυλλου.
Θέλω να ξεκινήσω όπως πάντα από τα θετικά, τα οποία δεν είναι και λίγα. Η ανάγνωση κυλάει εύκολα, αβίαστα. Δεν ένιωσα λεπτό ότι η συγγραφέας προσπαθεί να γεμίσει τις σελίδες με άχρηστες πληροφορίες. Η υπόθεση που πρέπει να διαλευκανθεί είναι φαινομενικά απλή στην αρχή, αλλά στην πορεία περιπλέκεται και αποκτά ενδιαφέρον. Ο αναγνώστης ανακαλύπτει μαζί με την πρωταγωνίστρια τα στοιχεία της υπόθεσης, παρακολουθεί την πορεία της σκέψης της και έχει την ευκαιρία να κάνει έρευνα μαζί της.
Άλλο πολύ σημαντικό στοιχείο: δε συνάντησα τον μεγαλύτερο φόβο που έχω με τα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων: τους διαλόγους απογευματινής σειράς. Ξέρετε, εκείνους με τα αποσιωπητικά, τα θαυμαστικά, τα “θέλεις να πεις πως…;”, “ναι, αυτό που λέω είναι πως…” κλπ, κλπ. Οι διάλογοι ήταν ρεαλιστικοί, δε με ξένισε τίποτα σε αυτούς.
Όσον αφορά τη ροή της αφήγησης, η συγγραφέας κρατά πολύ καλές ισορροπίες ανάμεσα στη διαλεύκανση της υπόθεσης και τη γνωριμία του αναγνώστη με τη Στέλλα Άνταμς. Δεν υπάρχουν παράλληλες ιστορίες πέρα από τις αναδρομές στο παρελθόν της Στέλλας και δε χρειάζεσαι μπλοκάκι για να σημειώνεις αμέτρητα ονόματα ατόμων που σχετίζονται με την υπόθεση – τους θυμάσαι όλους μια χαρά. Αυτό είναι ένα στοιχείο που εκτιμώ πολύ στην αστυνομική λογοτεχνία και το οποίο δυστυχώς δε συναντώ πλέον συχνά στους σύγχρονους συγγραφείς, μιας που η “μόδα” είναι να πετάς στον αναγνώστη σκηνές και χαρακτήρες που λειτουργούν ως περισπασμοί από την κύρια υπόθεση, για να κρατιέται κάπως το ενδιαφέρον (ονόματα δε λέμε, αλλά ναι, γι’ αυτόν που σκέφτεστε λέω).
Από την άλλη, υπήρξαν και πολλά στοιχεία που δε μου άρεσαν στο βιβλίο. Για αρχή, δε συμπάθησα όσο ήθελα τη Στέλλα Άνταμς. Το ήξερα απ’ την αρχή ότι υπήρχε αυτή η πιθανότητα – η Στέλλα είναι αντικοινωνική, σκληρή, αντισυμβατική με κάθε τρόπο. Οι μέθοδοί της δεν ακολουθούν κανένα πρωτόκολλο – κάποιες φορές είναι ακόμη και παράνομοι. Δε λέω ότι τη μίσησα κιόλας, αλλά ας πούμε πως δε με ενδιέφερε και πολύ η τύχη της, παρ’ όλο που μαθαίνοντας το παρελθόν της αντιλήφθηκα τι έχει “πάει στραβά”. Ίσως αυτό να συνέβη επειδή το βιβλίο καλύπτει τα γεγονότα μόλις τριών ημερών και δεν της δίνεται η ευκαιρία να εξελιχθεί σημαντικά ως χαρακτήρας, κάτι που σίγουρα αναμένω να συμβεί στα επόμενα δύο βιβλία.
Ένα άλλο στοιχείο που δε μου άρεσε έχει να κάνει με τη χρήση της γλώσσας σε μερικά σημεία. Στην -ως επί το πλείστον πετυχημένη- προσπάθεια της συγγραφέως να περιγράψει την ατμόσφαιρα της Αθήνας ως άλλη Γκόθαμ, υπήρξαν φορές που οι φράσεις της με ξένισαν αρκετά όπως “το ασανσέρ ήρθε μουντά” (γουάτ;). Αλλά και άλλες φράσεις με έκαναν να σταθώ και να ξαναδιαβάσω την ίδια πρόταση όπως: “Ο Δημητράς έφτυσε μιλώντας ή μίλησε φτύνοντας” ή “ο ουρανός ήταν βαρύς σαν σύννεφο”. Πταίσματα, θα μου πείτε και δεν αντιλέγω, απλώς μερικές φορές σταματούσε η ροή της ανάγνωσης κάπως απότομα.
Κάτι άλλο που δε μου άρεσε ήταν μια συγκεκριμένη σκηνή δράσης, στην οποία
Βάζοντάς τα κάτω, συνειδητοποιώ πως τελικά το βιβλίο δε με “κορόιδεψε”. Απεναντίας, ήταν πέρα για πέρα ειλικρινές απέναντί μου. Τόσο από το εξώφυλλο όσο και από την περιγραφή στο οπισθόφυλλο, ο αναγνώστης προϊδεάζεται για ένα αστυνομικό με πρωταγωνίστρια με χαρακτηριστικά αντι-ήρωα, πολλή δράση και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Και αυτό ακριβώς παίρνει, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Αυτό είναι ένα ακόμη στοιχείο που εκτιμώ πολύ στους συγγραφείς και στους εκδοτικούς τους: να ξέρουν τι βιβλίο προσπαθούν να πουλήσουν στον αναγνώστη και να μην καταφεύγουν σε ανούσια μαρκετίστικα τρικ. Εμένα μπορεί να μη με ενθουσίασε, αλλά σίγουρα υπάρχει κόσμος που θα το βρει κομμένο και ραμμένο για τα γούστα του.
Επομένως, αν σας αρέσει η αστυνομική λογοτεχνία με λίγη παραπάνω δράση κι αν αντέχετε τους ήρωες που προκαλούν αμφιλεγόμενα συναισθήματα στους αναγνώστες τους, δώστε μια ευκαιρία στην Στέλλα Άνταμς. Εγώ θα της δώσω 3 αστεράκια και ποιος ξέρει; Ίσως ξανασυναντηθούμε στο μέλλον.
Βαθμολογία: ★★★☆☆ (3/5)
March 12, 2019
Ο «Βυθισμένος Ουρανός» είναι το πρώτο βιβλιο της σειράς «Στέλλα Άνταμς» της κυρίας Κικής Τσιλιγγερίδου από τις εκδόσεις Bell. Πρωταγωνίστρια της ιστορίας είναι η αστυνόμος Στέλλα Άνταμς, με προϋπηρεσία στο FBI και σήμερα επικεφαλής της Τέταρτης Ομάδας του Τμήματος Εγκλημάτων κατά Ζωής και Ιδιοκτησίας (ΥΔΕΖΙ) στην Αττική.
Η Άνταμς είναι μια δυναμική, πολύ δραστήρια, αλλά λιγομίλητη, αντισυμβατική και μοναχική τριανταεξάχρονη γυναικά, ενίοτε άγρια και σκληρή, δείχνει αλλόκοτη και απρόβλεπτη. Ως αρχηγός του τμήματος, καλείται μαζί με την ομάδα της, να εξιχνιάσει τον θάνατο μιας γυναικάς και συγκεκριμένα τον πνιγμό της μετά από υπερβολική χρήση ηρεμιστικών. Είναι αυτοκτονία ή δολοφονία; Το ένστικτο της, συνήθως, είναι αλάνθαστο και οι μέθοδοι ανάκρισης που χρησιμοποιεί, πολλές φορές, είναι επίσης ανορθόδοξοι. Ο τρόπος που προσεγγίζει τους υπόπτους είναι συχνά βίαιος και της αρέσει να έχει τον έλεγχο και να ξαφνιάζει.
Η Στέλλα Άνταμς είναι ένας πολυδιάστατος και μπερδεμένος χαρακτήρας. Ένα μετατραυματικό στρες αποδιοργάνωσε τη συναισθηματική της ισορροπία και την έκανε μεν δυνατή, αλλά την οδήγησε στο να ζει ακραία και επικίνδυνα. Ως αποκούμπι είχε την βροχή, το πότο και άλλα... περισσότερα. Συχνά, κυριευμένη από τα πάθη, τις εμμονές και τις σκοτεινές της επιθυμίες, άγγιζε τα όρια της τρέλας, δεν τολμούσε να αντικρίσει και να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα από το παρελθόν της και ένιωθε σαν μαριονέτα που άλλοι της κινούν τα νήματα. Το μυαλό της έπαιζε παιχνίδια και οι σκέψεις της ήταν σαν ένας μπλεγμένος λαβύρινθος, ενώ οι πληγές στην ψυχή της την βασάνιζαν καθημερινά. Μια ζωή, λοιπόν, γεμάτη κρίσεις πανικού, εκρήξεις αδρεναλίνης και ακάλεστες εικόνες που τρυπώνουν στο μυαλό και το διαλύουν, τα ψυχολογικά κατάλοιπα, οι παραισθήσεις, ο φόβος, η μοναξιά και η απώλεια είναι οι αίτιες για το επαναλαμβανόμενο νευρικό τικ της. Σαν αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, απέφευγε την σπιτι��ή θαλπωρή και τη ζεστασιά, ενώ πολλές φόρες δεν άντεχε ούτε και η ίδια τον εαυτό της και, υποσυνείδητα, αποζητούσε τον πόνο, καθώς ένιωθε χαμένη και κατεστραμμένη. Αντιμετώπιζε τον κόσμο πάντα κρυμμένη πίσω από τα μαύρα γυαλιά –ασπίδα της– και είχε μοναδικό στήριγμα κάποιους ανθρώπους, μόνο ως πρόσκαιρη ανακούφιση, στους οποίους κατέφευγε όταν ένιωθε ανήμπορη. Καθ’ όλο το βιβλίο γινόμαστε μάρτυρες της απόγνωσης και της απελπισίας που την κατέβαλε και την καταβάλει.
Ο «Βυθισμένος Ουρανός» είναι ένα μυθιστόρημα που διαδραματίζεται κυρίως στην Ελλάδα της κρίσης, με κάποια φλας μπακ στην Αμερική, η δε ρουτίνα, της βροχερής Αθήνας, δίνει μια νότα σκοτεινή στην όλη ιστορία. Η συγγραφέας περιγράφει με ζωντανές και πλούσιες εικόνες την μουντή, μελαγχολική και γκρίζα πόλη, που τείνει να «βυθιστεί» από την ασταμάτητη βροχή. Η πλοκή κυλάει ορμητικά και παρασύρει τον αναγνώστη, όπως και η θυελλώδης προσωπικότητα της Στέλλας Άνταμς. Η αφήγηση θα λέγαμε είναι κινηματογραφική: γρήγορος ρυθμός, διαρκής δράση και σύντομα κεφάλαια. Το πρωτότυπο εξώφυλλο τώρα του βιβλίου είναι φανερά επηρεασμένο από ταινίες και κόμικς και θυμίζει πολύ την αφίσα της ταινίας «Αμαρτωλή Πόλη» (Sin City, 2005), και, φυσικά, μαγνητίζει το βλέμμα. Επίσης κάποια ονόματα ηρώων είναι δανεισμένα από σειρές και ταινίες του εξωτερικού.
Στα συν του βιβλίου το γεγονός ότι η συγγραφέας έχει ερευνήσει ιατρικούς όρους και οδηγίες χρήσης φαρμακευτικών ουσιών, τα οποία εξηγεί αναλυτικά στη διάρκεια της ιστορίας και που έχουν την θέση τους μέσα στην πλοκή. Στον αντίποδα όμως, στην αρχή του βιβλίου υπάρχουν αρκετά μεγάλες προτάσεις, οι οποίες κουράζουν τον αναγνώστη. Επιπλέον, σχεδόν σε κάθε διάλογο, επαναλαμβάνεται τουλάχιστον μια φορά, η λέξη «ναι» σε μορφή ρητορικής ερώτησης, στο τέλος της πρότασης, σχεδόν από όλους τους ήρωες, κάτι που φανερώνει όχι μια ιδιαιτερότητα στην ομιλία της ηρωίδας, αλλά της συγγραφέως.
Η συγγραφέας θίγει, με αριστοτεχνικό τρόπο, θέματα ταμπού της εποχής μας, αποκαλύπτοντας διάφορες πτυχές της κοινωνίας μας, όπως η διαφορετικότητα, ο ρατσισμός, η τρομοκρατία, ο εκφοβισμός (μπούλινγκ), η κακοποίηση, οι εξαρτήσεις (εθισμός, υποταγή, κυριαρχία, τζόγος, αλκοολισμός) και μας «αναγκάζει» να προβληματιστούμε.
Η κυρία Τσιλιγγερίδου, έχει γράψει ένα σύγχρονο αστυνομικό θρίλερ, έχοντας, παράλληλα, εμβαθύνει στην ψυχοσύνθεση της πρωταγωνίστριάς της και μας έχει χαρίσει ένα απίστευτα δυνατό ψυχογράφημά. Μας ξαφνιάζουν οι άγριες ερωτικές σκηνές, λίγο υπερβολικές και βίαιες, αλλά γεμάτες ένταση. Η εισαγωγή του βιβλίου κάνει αίσθηση, με μια ιδιαίτερη και δυνατή περιγραφή και το τέλος της ιστορίας θεωρώ ότι είναι δικαιώνει τον αναγνώστη.
Το φινάλε μας δίνει ραντεβού για τη συνέχεια, παρέα με τις περιπέτειες της αστυνόμου Άνταμς, που αναμένουμε διακαώς.
4,5 ★ για την ακρίβεια!
http://nikolsway.com/?p=5770&fbcl...
Η Άνταμς είναι μια δυναμική, πολύ δραστήρια, αλλά λιγομίλητη, αντισυμβατική και μοναχική τριανταεξάχρονη γυναικά, ενίοτε άγρια και σκληρή, δείχνει αλλόκοτη και απρόβλεπτη. Ως αρχηγός του τμήματος, καλείται μαζί με την ομάδα της, να εξιχνιάσει τον θάνατο μιας γυναικάς και συγκεκριμένα τον πνιγμό της μετά από υπερβολική χρήση ηρεμιστικών. Είναι αυτοκτονία ή δολοφονία; Το ένστικτο της, συνήθως, είναι αλάνθαστο και οι μέθοδοι ανάκρισης που χρησιμοποιεί, πολλές φορές, είναι επίσης ανορθόδοξοι. Ο τρόπος που προσεγγίζει τους υπόπτους είναι συχνά βίαιος και της αρέσει να έχει τον έλεγχο και να ξαφνιάζει.
Η Στέλλα Άνταμς είναι ένας πολυδιάστατος και μπερδεμένος χαρακτήρας. Ένα μετατραυματικό στρες αποδιοργάνωσε τη συναισθηματική της ισορροπία και την έκανε μεν δυνατή, αλλά την οδήγησε στο να ζει ακραία και επικίνδυνα. Ως αποκούμπι είχε την βροχή, το πότο και άλλα... περισσότερα. Συχνά, κυριευμένη από τα πάθη, τις εμμονές και τις σκοτεινές της επιθυμίες, άγγιζε τα όρια της τρέλας, δεν τολμούσε να αντικρίσει και να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα από το παρελθόν της και ένιωθε σαν μαριονέτα που άλλοι της κινούν τα νήματα. Το μυαλό της έπαιζε παιχνίδια και οι σκέψεις της ήταν σαν ένας μπλεγμένος λαβύρινθος, ενώ οι πληγές στην ψυχή της την βασάνιζαν καθημερινά. Μια ζωή, λοιπόν, γεμάτη κρίσεις πανικού, εκρήξεις αδρεναλίνης και ακάλεστες εικόνες που τρυπώνουν στο μυαλό και το διαλύουν, τα ψυχολογικά κατάλοιπα, οι παραισθήσεις, ο φόβος, η μοναξιά και η απώλεια είναι οι αίτιες για το επαναλαμβανόμενο νευρικό τικ της. Σαν αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, απέφευγε την σπιτι��ή θαλπωρή και τη ζεστασιά, ενώ πολλές φόρες δεν άντεχε ούτε και η ίδια τον εαυτό της και, υποσυνείδητα, αποζητούσε τον πόνο, καθώς ένιωθε χαμένη και κατεστραμμένη. Αντιμετώπιζε τον κόσμο πάντα κρυμμένη πίσω από τα μαύρα γυαλιά –ασπίδα της– και είχε μοναδικό στήριγμα κάποιους ανθρώπους, μόνο ως πρόσκαιρη ανακούφιση, στους οποίους κατέφευγε όταν ένιωθε ανήμπορη. Καθ’ όλο το βιβλίο γινόμαστε μάρτυρες της απόγνωσης και της απελπισίας που την κατέβαλε και την καταβάλει.
Ο «Βυθισμένος Ουρανός» είναι ένα μυθιστόρημα που διαδραματίζεται κυρίως στην Ελλάδα της κρίσης, με κάποια φλας μπακ στην Αμερική, η δε ρουτίνα, της βροχερής Αθήνας, δίνει μια νότα σκοτεινή στην όλη ιστορία. Η συγγραφέας περιγράφει με ζωντανές και πλούσιες εικόνες την μουντή, μελαγχολική και γκρίζα πόλη, που τείνει να «βυθιστεί» από την ασταμάτητη βροχή. Η πλοκή κυλάει ορμητικά και παρασύρει τον αναγνώστη, όπως και η θυελλώδης προσωπικότητα της Στέλλας Άνταμς. Η αφήγηση θα λέγαμε είναι κινηματογραφική: γρήγορος ρυθμός, διαρκής δράση και σύντομα κεφάλαια. Το πρωτότυπο εξώφυλλο τώρα του βιβλίου είναι φανερά επηρεασμένο από ταινίες και κόμικς και θυμίζει πολύ την αφίσα της ταινίας «Αμαρτωλή Πόλη» (Sin City, 2005), και, φυσικά, μαγνητίζει το βλέμμα. Επίσης κάποια ονόματα ηρώων είναι δανεισμένα από σειρές και ταινίες του εξωτερικού.
Στα συν του βιβλίου το γεγονός ότι η συγγραφέας έχει ερευνήσει ιατρικούς όρους και οδηγίες χρήσης φαρμακευτικών ουσιών, τα οποία εξηγεί αναλυτικά στη διάρκεια της ιστορίας και που έχουν την θέση τους μέσα στην πλοκή. Στον αντίποδα όμως, στην αρχή του βιβλίου υπάρχουν αρκετά μεγάλες προτάσεις, οι οποίες κουράζουν τον αναγνώστη. Επιπλέον, σχεδόν σε κάθε διάλογο, επαναλαμβάνεται τουλάχιστον μια φορά, η λέξη «ναι» σε μορφή ρητορικής ερώτησης, στο τέλος της πρότασης, σχεδόν από όλους τους ήρωες, κάτι που φανερώνει όχι μια ιδιαιτερότητα στην ομιλία της ηρωίδας, αλλά της συγγραφέως.
Η συγγραφέας θίγει, με αριστοτεχνικό τρόπο, θέματα ταμπού της εποχής μας, αποκαλύπτοντας διάφορες πτυχές της κοινωνίας μας, όπως η διαφορετικότητα, ο ρατσισμός, η τρομοκρατία, ο εκφοβισμός (μπούλινγκ), η κακοποίηση, οι εξαρτήσεις (εθισμός, υποταγή, κυριαρχία, τζόγος, αλκοολισμός) και μας «αναγκάζει» να προβληματιστούμε.
Η κυρία Τσιλιγγερίδου, έχει γράψει ένα σύγχρονο αστυνομικό θρίλερ, έχοντας, παράλληλα, εμβαθύνει στην ψυχοσύνθεση της πρωταγωνίστριάς της και μας έχει χαρίσει ένα απίστευτα δυνατό ψυχογράφημά. Μας ξαφνιάζουν οι άγριες ερωτικές σκηνές, λίγο υπερβολικές και βίαιες, αλλά γεμάτες ένταση. Η εισαγωγή του βιβλίου κάνει αίσθηση, με μια ιδιαίτερη και δυνατή περιγραφή και το τέλος της ιστορίας θεωρώ ότι είναι δικαιώνει τον αναγνώστη.
Το φινάλε μας δίνει ραντεβού για τη συνέχεια, παρέα με τις περιπέτειες της αστυνόμου Άνταμς, που αναμένουμε διακαώς.
4,5 ★ για την ακρίβεια!
http://nikolsway.com/?p=5770&fbcl...
March 8, 2019
«Το γκρίζο φως του πρωινού, σμιλεμένο από την ψιλή βροχή που δεν έλεγε να σταματήσει, έστεκε πάνω από το άγριο τοπίο και την ομάδα των συγκεντρωμένων σαν σπασμένο κέλυφος από το αυγό κάποιου πελώριου μυθικού ερπετού . »
Σε ένα σκηνικό μιας Αθήνας όπου η βροχή πέφτει συνεχώς άλλοτε σιγανά και άλλοτε δυνατά, απογυμνώνοντας ψυχές άλλες ανταριασμένες και άλλες σκοτεινές, ξετυλίγεται η υπόθεση του βιβλίου Βυθισμένος ουρανός.
Ένας φόνος που μοιάζει για αυτοκτονία, ύποπτοι που αρχίζουν να ξεπερνούν τα τρία δάχτυλα μιας παλάμης, δυσχεραίνοντας έτσι την διαλεύκανση της υπόθεσης, μια νεόκοπη ομάδα του τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής και η επικεφαλής της, η Στέλλα Άνταμς προσφάτως αφιχθείσα από την Αμερική, συνοδευόμενη από έναν εντυπωσιακό φάκελο εκπαίδευσης και δραστηριοτήτων, συνθέτουν την αρχή για ένα νουάρ αστυνομικό μυθιστόρημα που έχει όλα τα χαρακτηριστικά που θα ικανοποιήσουν έναν αναγνώστη του είδους.
Το πρώτο δυνατό ξάφνιασμα έρχεται διαβάζοντας την εισαγωγή του βιβλίου.
Οι πρώτες εικόνες, οι τόσο παραστατικές που σχηματίζονται μπροστά σου, αυτές του βυθού της θάλασσας, δημιουργούν μια αντίφαση δυνατή και καθόλου τυχαία επιλεγμένη από τη συγγραφέα.
Αντίφαση σε σχέση με τον πάνω κόσμο, τον κόσμο των ανθρώπων, που με την οικονομική κρίση να τους ταλανίζει και να τους θολώνει το μυαλό, με τις σχέσεις τους να ακροβατούν σε ένα τεντωμένο σχοινί, γιατί δεν έχουν το υπόβαθρο να στεριώσουν, με τον ρατσισμό και την ομοφυλοφοβία να κερδίζει έδαφος αντί να χάνει, φτιάχνουν ένα μωσαϊκό θολό, τελείως αντίθετο από αυτό του βυθού, όπου όλα ήταν αλλιώς.
«Πετούσε μέσα στα κυλινδρικά, σαν σήραγγες μονοπάτια που χάραζε ο φακός του, όπως πετά κανείς στα όνειρα. Ή μάλλον όχι. Στα όνειρα δεν πετάς ακριβώς. Απλώς κάνεις μεγάλα άλματα, νικώντας για λίγο τη δύναμη της βαρύτητας. Δεν πετάς στ΄αλήθεια ούτε καν στα όνειρα, Εδώ κάτω όμως πετούσες. Εδώ ήταν αλλιώς. Εδώ πετούσες στ΄αλήθεια. »
Ο γρήγορος ρυθμός, οι ανατροπές, η βία, η άκρατη δίψα για το χρήμα και ένας κύκλος αίματος που όλο απλώνεται, είναι στοιχεία δυνατά του βιβλίου, στοιχεία δοσμένα από μια γρήγορη, κοφτή, κινηματογραφική και ενίοτε ασθματική γραφή.
«Γι αυτό και ούρλιαζε, ούρλιαζε όταν τους είδε μπροστά της, λέγοντάς τους πως θα σκοτώσει κι αυτούς και όλη τους την οικογένεια και ό,τι αγαπούσαν έτσι και δεν έπεφταν κάτω, έτσι και δεν έπεφταν κάτω αμέσως, αμέσως εκείνη τη στιγμή, προκαλώντας τους κατά βάθος να κάνουν έστω και μια υποψία επιθετικής κίνησης, έστω και μία, ή μισή-οτιδήποτε που θα έδινε το ελεύθερο στο βουλιμικό της δάχτυλο να πατήσει τη σκανδάλη του αυτόματου CZ διατάζοντας τις σφαίρες του να διαλύσουν τα κεφάλια τους.»
Οι εικόνες δημιουργούνται πάραυτα και είναι ζωντανές, έχοντας στο κέντρο τους μια φιγούρα αλλόκοτη, φερμένη από κάπου αλλού, διαφορετική, «πειραγμένη» ποτισμένη με τους δικούς της εφιάλτες που καραδοκούσαν να βγουν μπροστά της σε κάθε της βήμα και να τη συνθλίψουν.
Σαν φερμένη από κάπου αλλού, λοιπόν, είναι η Στέλλα Άνταμς, όμως, απόλυτα ταιριαστή με τον σκοτεινό ουρανό, με τη ζοφερή Αθήνα που κανείς δεν θέλει να βάλει σε τάξη, ταιριαστή με το μπαρ εκείνο με την «εύκαμπτη σωλήνα νέον που έλεγε Laura, αν και το αρχικό γράμμα είχε σβήσει, άγνωστο πότε. »
Είναι το δεκανίκι της το μπαρ, όπως και ο «μηχανικός », γιατί δεν μπορεί να πορευτεί αλλιώς, γιατί δεν γίνεται να διαλέξει άλλους δρόμους πιο συμβατικούς, ώστε να βοηθηθεί .
Οι εφιάλτες που την κυνηγούν γίνονται παραλήρημα και ένας χορός παράνοιας στήνεται που σου κόβει την ανάσα.
Αυτή είναι η Στέλλα Άνταμς, η κεντρική ηρωίδα, που δίνει από τον εαυτό της λίγο-λίγο κι ένα κομμάτι, ώσπου να σταθεί γερά μπροστά μας και να μας προϊδεάσει για τη συνέχεια της τριλογίας. Απόκοσμη και μυστηριώδης με κόκκινα μαλλιά, λευκό δέρμα και τα μαύρα γυαλιά που δεν τα βγάζει ποτέ, γίνεται η φιγούρα που γύρω της δένεται η ιστορία του τώρα και εκείνη του πριν, που κουβαλά όλες τις ενοχές και πληγές της.
Αντισυμβατική, σοκαριστική με τις επιλογές της, ακραία πολλές φορές με τις αποφάσεις της, ανορθόδοξη στους τρόπους επίλυσης της υπόθεσης, αλλά … αυτή είναι η Στέλλα Άνταμς. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Ο αφηγηματικός λόγος της συγγραφέως αλλάζει μορφή ανάλογα με το γύρισμα της ιστορίας. Αλλού έχει χροιά μελαγχολική και τρυφερή – οι σκηνές με τον σκύλο ή οι μοναχικές στιγμές της Στέλλας - αλλού γίνεται σκληρός και αλλού είναι δοσμένος με μεγάλες προτάσεις, εκεί που καθίσταται απαιτητό να ενημερωθεί ο αναγνώστης είτε για τις «περγαμηνές» της ηρωίδας, είτε όπου η ιατροδικαστής με ιατρική ορολογία αιτιολογεί και κατευθύνει την ομάδα των αστυνομικών.
Τα κεφάλαια είναι μικρά και ξεκούραστα για τον αναγνώστη και οι προτάσεις μικρές και κοφτές συμβαδίζοντας με τη σιγανή, συνεχή βροχή.
«Για κάποιο λόγο, χάρηκε που δεν είχε σταματήσει να βρέχει, έστω και έτσι : αργά, απαλά και ύπουλα. Ήταν μια παρηγοριά αυτή η βροχή, μια συντροφιά. Μια κάποια κανονικότητα. Την είχε ανάγκη την κανονικότητα. Τίποτα μέσα της δεν ήταν τακτοποιημένο και πλήρες. Ήταν γεμάτη τρύπες , παντού. Ανοιγμένες από ένα ζευγάρι φασματικούς γάντζους...»
Δεν γίνεται να κλείσω, χωρίς να αναφέρω μια σκέψη, από τις πολλές, της ηρωίδας.
«Τούτη η πόλη, όπως και κάθε άλλη, ήταν ένας τόπος από τον οποίον δεν μπορούσες να ξεφύγεις, ή να γλυτώσεις. Ποτέ, ό,τι και να έκανες, όσο χαμηλά και αν κρατούσες το κεφάλι σου, αργά ή γρήγορα η πόλη θα σε εγκλώβιζε και θα σε κατάπινε. Θα σε έκανε κτήμα της : ένα ουδέτερο, μέτριο κομμάτι της, κάτι χλιαρό και φτηνό, ένα μουδιασμένο μέλος χωρίς στόμα και χωρίς νευρικές απολήξεις. Κάτι που δεν θα είχε την ικανότητα ούτε καν να πονάει. »
Θετικά στοιχεία :
Γρήγορη ροή.
Πολύ καλός αφηγηματικός λόγος, πλούσιο λεξιλόγιο.
Ανατροπές.
Πρωτότυπος ο κεντρικός χαρακτήρας.
Πολύ καλή η επιμέλεια.
Σε ένα σκηνικό μιας Αθήνας όπου η βροχή πέφτει συνεχώς άλλοτε σιγανά και άλλοτε δυνατά, απογυμνώνοντας ψυχές άλλες ανταριασμένες και άλλες σκοτεινές, ξετυλίγεται η υπόθεση του βιβλίου Βυθισμένος ουρανός.
Ένας φόνος που μοιάζει για αυτοκτονία, ύποπτοι που αρχίζουν να ξεπερνούν τα τρία δάχτυλα μιας παλάμης, δυσχεραίνοντας έτσι την διαλεύκανση της υπόθεσης, μια νεόκοπη ομάδα του τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής και η επικεφαλής της, η Στέλλα Άνταμς προσφάτως αφιχθείσα από την Αμερική, συνοδευόμενη από έναν εντυπωσιακό φάκελο εκπαίδευσης και δραστηριοτήτων, συνθέτουν την αρχή για ένα νουάρ αστυνομικό μυθιστόρημα που έχει όλα τα χαρακτηριστικά που θα ικανοποιήσουν έναν αναγνώστη του είδους.
Το πρώτο δυνατό ξάφνιασμα έρχεται διαβάζοντας την εισαγωγή του βιβλίου.
Οι πρώτες εικόνες, οι τόσο παραστατικές που σχηματίζονται μπροστά σου, αυτές του βυθού της θάλασσας, δημιουργούν μια αντίφαση δυνατή και καθόλου τυχαία επιλεγμένη από τη συγγραφέα.
Αντίφαση σε σχέση με τον πάνω κόσμο, τον κόσμο των ανθρώπων, που με την οικονομική κρίση να τους ταλανίζει και να τους θολώνει το μυαλό, με τις σχέσεις τους να ακροβατούν σε ένα τεντωμένο σχοινί, γιατί δεν έχουν το υπόβαθρο να στεριώσουν, με τον ρατσισμό και την ομοφυλοφοβία να κερδίζει έδαφος αντί να χάνει, φτιάχνουν ένα μωσαϊκό θολό, τελείως αντίθετο από αυτό του βυθού, όπου όλα ήταν αλλιώς.
«Πετούσε μέσα στα κυλινδρικά, σαν σήραγγες μονοπάτια που χάραζε ο φακός του, όπως πετά κανείς στα όνειρα. Ή μάλλον όχι. Στα όνειρα δεν πετάς ακριβώς. Απλώς κάνεις μεγάλα άλματα, νικώντας για λίγο τη δύναμη της βαρύτητας. Δεν πετάς στ΄αλήθεια ούτε καν στα όνειρα, Εδώ κάτω όμως πετούσες. Εδώ ήταν αλλιώς. Εδώ πετούσες στ΄αλήθεια. »
Ο γρήγορος ρυθμός, οι ανατροπές, η βία, η άκρατη δίψα για το χρήμα και ένας κύκλος αίματος που όλο απλώνεται, είναι στοιχεία δυνατά του βιβλίου, στοιχεία δοσμένα από μια γρήγορη, κοφτή, κινηματογραφική και ενίοτε ασθματική γραφή.
«Γι αυτό και ούρλιαζε, ούρλιαζε όταν τους είδε μπροστά της, λέγοντάς τους πως θα σκοτώσει κι αυτούς και όλη τους την οικογένεια και ό,τι αγαπούσαν έτσι και δεν έπεφταν κάτω, έτσι και δεν έπεφταν κάτω αμέσως, αμέσως εκείνη τη στιγμή, προκαλώντας τους κατά βάθος να κάνουν έστω και μια υποψία επιθετικής κίνησης, έστω και μία, ή μισή-οτιδήποτε που θα έδινε το ελεύθερο στο βουλιμικό της δάχτυλο να πατήσει τη σκανδάλη του αυτόματου CZ διατάζοντας τις σφαίρες του να διαλύσουν τα κεφάλια τους.»
Οι εικόνες δημιουργούνται πάραυτα και είναι ζωντανές, έχοντας στο κέντρο τους μια φιγούρα αλλόκοτη, φερμένη από κάπου αλλού, διαφορετική, «πειραγμένη» ποτισμένη με τους δικούς της εφιάλτες που καραδοκούσαν να βγουν μπροστά της σε κάθε της βήμα και να τη συνθλίψουν.
Σαν φερμένη από κάπου αλλού, λοιπόν, είναι η Στέλλα Άνταμς, όμως, απόλυτα ταιριαστή με τον σκοτεινό ουρανό, με τη ζοφερή Αθήνα που κανείς δεν θέλει να βάλει σε τάξη, ταιριαστή με το μπαρ εκείνο με την «εύκαμπτη σωλήνα νέον που έλεγε Laura, αν και το αρχικό γράμμα είχε σβήσει, άγνωστο πότε. »
Είναι το δεκανίκι της το μπαρ, όπως και ο «μηχανικός », γιατί δεν μπορεί να πορευτεί αλλιώς, γιατί δεν γίνεται να διαλέξει άλλους δρόμους πιο συμβατικούς, ώστε να βοηθηθεί .
Οι εφιάλτες που την κυνηγούν γίνονται παραλήρημα και ένας χορός παράνοιας στήνεται που σου κόβει την ανάσα.
Αυτή είναι η Στέλλα Άνταμς, η κεντρική ηρωίδα, που δίνει από τον εαυτό της λίγο-λίγο κι ένα κομμάτι, ώσπου να σταθεί γερά μπροστά μας και να μας προϊδεάσει για τη συνέχεια της τριλογίας. Απόκοσμη και μυστηριώδης με κόκκινα μαλλιά, λευκό δέρμα και τα μαύρα γυαλιά που δεν τα βγάζει ποτέ, γίνεται η φιγούρα που γύρω της δένεται η ιστορία του τώρα και εκείνη του πριν, που κουβαλά όλες τις ενοχές και πληγές της.
Αντισυμβατική, σοκαριστική με τις επιλογές της, ακραία πολλές φορές με τις αποφάσεις της, ανορθόδοξη στους τρόπους επίλυσης της υπόθεσης, αλλά … αυτή είναι η Στέλλα Άνταμς. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Ο αφηγηματικός λόγος της συγγραφέως αλλάζει μορφή ανάλογα με το γύρισμα της ιστορίας. Αλλού έχει χροιά μελαγχολική και τρυφερή – οι σκηνές με τον σκύλο ή οι μοναχικές στιγμές της Στέλλας - αλλού γίνεται σκληρός και αλλού είναι δοσμένος με μεγάλες προτάσεις, εκεί που καθίσταται απαιτητό να ενημερωθεί ο αναγνώστης είτε για τις «περγαμηνές» της ηρωίδας, είτε όπου η ιατροδικαστής με ιατρική ορολογία αιτιολογεί και κατευθύνει την ομάδα των αστυνομικών.
Τα κεφάλαια είναι μικρά και ξεκούραστα για τον αναγνώστη και οι προτάσεις μικρές και κοφτές συμβαδίζοντας με τη σιγανή, συνεχή βροχή.
«Για κάποιο λόγο, χάρηκε που δεν είχε σταματήσει να βρέχει, έστω και έτσι : αργά, απαλά και ύπουλα. Ήταν μια παρηγοριά αυτή η βροχή, μια συντροφιά. Μια κάποια κανονικότητα. Την είχε ανάγκη την κανονικότητα. Τίποτα μέσα της δεν ήταν τακτοποιημένο και πλήρες. Ήταν γεμάτη τρύπες , παντού. Ανοιγμένες από ένα ζευγάρι φασματικούς γάντζους...»
Δεν γίνεται να κλείσω, χωρίς να αναφέρω μια σκέψη, από τις πολλές, της ηρωίδας.
«Τούτη η πόλη, όπως και κάθε άλλη, ήταν ένας τόπος από τον οποίον δεν μπορούσες να ξεφύγεις, ή να γλυτώσεις. Ποτέ, ό,τι και να έκανες, όσο χαμηλά και αν κρατούσες το κεφάλι σου, αργά ή γρήγορα η πόλη θα σε εγκλώβιζε και θα σε κατάπινε. Θα σε έκανε κτήμα της : ένα ουδέτερο, μέτριο κομμάτι της, κάτι χλιαρό και φτηνό, ένα μουδιασμένο μέλος χωρίς στόμα και χωρίς νευρικές απολήξεις. Κάτι που δεν θα είχε την ικανότητα ούτε καν να πονάει. »
Θετικά στοιχεία :
Γρήγορη ροή.
Πολύ καλός αφηγηματικός λόγος, πλούσιο λεξιλόγιο.
Ανατροπές.
Πρωτότυπος ο κεντρικός χαρακτήρας.
Πολύ καλή η επιμέλεια.
February 1, 2019
Είχα την τύχη να διαβάσω τον "Βυθισμένο Ουρανό" πολύ πριν εκδοθεί και βρει στέγη στα πολυαγαπημένα Bell και το λάτρεψα από την πρώτη στιγμή. Η ηρωίδα είναι το πλέον εκνευριστικό πλάσμα που υπάρχει και συγχρόνως το πιο γοητευτικό με τα κόκκινα σαν τη φωτιά μαλλιά της και τα μαύρα γυαλιά της, έναν ψυχισμό και μια σεξουαλικότητα που κάποιους ίσως τους ξενίσει. Όλο το βιβλίο θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει σενάριο blockbuster ταινίας τύπου Die Hard (τα πρώτα δύο να εξηγούμαστε). Τα έχει όλα: Φόνο, τρομοκράτες, Αμερική, Ελλάδα, φοβερούς ήρωες σκιαγραφημένους εξαιρετικά, δράση, κορύφωση, plot twists.
Με λίγα λόγια, συστήνεται ανεπιφύλακτα και ανερυθρίαστα! Go Κική!
Υ.Γ. Η εισαγωγή του είναι από τίς πλέον κλειστοφοβικές και ανατριχιαστικές που έχω διαβάσει...
Με λίγα λόγια, συστήνεται ανεπιφύλακτα και ανερυθρίαστα! Go Κική!
Υ.Γ. Η εισαγωγή του είναι από τίς πλέον κλειστοφοβικές και ανατριχιαστικές που έχω διαβάσει...
April 12, 2019
Εντυπωσιακό νέο συγγραφικό ξεκίνημα.....Αντισυμβατική και ανορθόδοξη, η Στέλλα Ανταμς του "Βυθισμένου Ουρανού"....έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε για συγγραφικούς χαρακτήρες με αντίστοιχα χαρακτηριστικά (συνήθως από ξένους συγγραφείς) αλλά όχι ηρωίδες....Στο πρώτο μέρος της τριλογίας κυριαρχεί (λογικό) η έντονη προσωπικότητα της Στέλλας Ανταμς, η οποία επιδρά και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο και στην εξιχνίαση της υπόθεσης που αναλαμβάνει, στον τρόπο και στις μεθόδους χειρισμού της έως την αποκάλυψη του δολοφόνου και των κινήτρων του. Προσωπικά με κέρδισε η συγγραφική ιδέα (και δεν με κούρασε το αντίθετο θα έλεγα) της ανάλυσης και της σκιαγράφησης του χαρακτήρα της ηρωίδας, από το ταραγμένο και θυελλώδες παρελθόν της, με τους φόβους, τις ενοχές και τις εμμονές της έως και το εξίσου "μοναχικό" παρόν της, όπου προσπαθεί να ξεπεράσει μνήμες και τραύματα με τον δικό της τρόπο, που σίγουρα απέχει από τα σύνηθη. Πλοκή γρήγορη, ρεαλιστική, με ένταση, σταδιακά κορυφώνεται προς το τέλος, με σκοπό (τον οποίο και πέτυχε άλλωστε η συγγραφέας) κρατώντας αμείωτο το αναγνωστικό ενδιαφέρον και ουσιαστικά προετοιμάζοντας εμάς τους αναγνώστες για το δεύτερο βιβλίο με την ίδια ηρωίδα, η οποία "ήρθε για να μείνει....".
February 20, 2019
Έξυπνο. Πρωτότυπο . Με μεγάλη εμβάθυνση στο ψυχισμό της ηρωίδας Στέλλα Ανταμς. Μια προσωπικότητα εγκλωβισμένη στο δικό της σκοτάδι. Φωνές και όψεις που την αιχμαλωτίζουν έρχονται στην καθημερινότητα της. Ένας φόνος που ενώ μοιάζει απλή υπόθεση τελικά κρύβει ατελείωτες πλεκτάνες. Όλα αυτά συμβαίνουν υπό το σκέπασμα ενός βυθισμένου ουρανού που δεν αφήνει την σκοτεινότητα του.
Η γραφή αστυνομικού μυθιστορήματος είναι εξαιρετική και ποιητική. Την ηρωίδα δεν την μίσησα αλλά ένιωσα θλίψη για την ψύχωση που περνούσε και την βασάνιζε καθημερινός. Επίσης λάτρεψα την ένταση στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ηρώων τα οποία έκαναν το καθένα ξεχωριστό και με την δική του ταυτότητα. Περιμένω με μεγάλη θέρμη την συνέχεια!
Η γραφή αστυνομικού μυθιστορήματος είναι εξαιρετική και ποιητική. Την ηρωίδα δεν την μίσησα αλλά ένιωσα θλίψη για την ψύχωση που περνούσε και την βασάνιζε καθημερινός. Επίσης λάτρεψα την ένταση στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ηρώων τα οποία έκαναν το καθένα ξεχωριστό και με την δική του ταυτότητα. Περιμένω με μεγάλη θέρμη την συνέχεια!
January 29, 2019
Ο Βυθισμένος Ουρανός είναι το συγγραφικό ντεμπούτο που θα ζήλευαν πολλοί νέοι συγγραφείς. Η Κίκα Τσιλιγγιρίδου μας συστήνει με την ηρωίδα της, την Στέλλα Άνταμς, με το σκοτεινό παρελθόν της, με τα ψυχικά κατάλοιπα μιας δύσκολης εμπειρίας, με τους ιδιαίτερους τρόπους που εφευρίσκει για να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα. Μια ηρωίδα που καταφέρνει να ταυτιστεί με τον αναγνώστη αλλά ταυτόχρονα να τον προβληματίζει -και κάποιες φορές ίσως και να τον εκνευρίζει. Σίγουρα πρόκειται για ένα βιβλίο που αξίζει μια θέση στη βιβλιοθήκη του αναγνώστη αστυνομικής λογοτεχνίας -και όχι μόνο- εν αναμονή του επόμενου βιβλίου της τριλογίας.
Spoiler: το πρώτο κεφάλαιο είναι από τα πιο δυνατά ξεκινήματα βιβλίου που έχω διαβάσει ever!
Spoiler: το πρώτο κεφάλαιο είναι από τα πιο δυνατά ξεκινήματα βιβλίου που έχω διαβάσει ever!
February 6, 2019
Η Στέλλα Άνταμς ήρθε για να μείνει. Μια καταιγίδα δυνατή στο χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας, ανισσόροπη και γοητευτικά παρανοική. Αδυμονώ για τη συνέχεια.
ΥΓ. οι τελευταίες 20 σελίδες διαβάστηκαν υπό καθεστώς δριμύτατης καταιγίδας. ακριβώς με τη δυναμική που αποτυπώνονται στο βιβλιο (τυχαίο?)
ΥΓ. οι τελευταίες 20 σελίδες διαβάστηκαν υπό καθεστώς δριμύτατης καταιγίδας. ακριβώς με τη δυναμική που αποτυπώνονται στο βιβλιο (τυχαίο?)
February 8, 2019
Το ότι κάθομαι και γράφω κριτική για το Βυθισμένο Ουρανό είναι - παραδόξως- από τα άγραφα!!! Το ξεκίνησα πολύ επιφυλακτικά: δεν είναι το είδος μου, δεν είναι το στοιχείο μου, σε αντιθεση με τις γυναίκες ηρωίδες, όμως, οι οποίες είναι εντελώς το στοιχείο μου! Τις κυνηγάω στα βιβλία, στις ταινίες, στις σειρές και ο Βυθισμένος Ουρανός φωνάζει από μακρυά "γυναίκα με δύναμη και προσωπικότητα". Άλλωστε στην παρέα μου δεν το λέμε "βυθισμένος ουρανός" αλλά "Στέλλα Άνταμς".
Το βιβλίο όχι απλώς με 'κράτησε" αλλά ήταν καλύτερο από το καλύτερο date για ένα βροχερό βράδυ Πέμπτης, που πριν το καταλάβω είχε γίνει μεσάνυχτα. Το τελείωσα μονορούφι πριν να ξημερώσει και καταράστηκα την τύχη μου που το ανακάλυψα πριν βγουν και τα άλλα δύο μέρη της τριλογίας! Υπομονή, όμως, θα βγουν κι αυτά και θα συμπληρώσουμε το παζλ.
Με τη Στέλλα, εντωμεταξύ, θέλω να γίνω φίλη- κανονικά! Τι ωραίος χαρακτήρας! Πόση δύναμη εκπέμπει, πόση έμπνευση μου δίνει! Φαντάζομαι αντανακλά ποιότητες της Κικής Τσιλιγγερίδου που της έδωσε σάρκα και οστά κι η ιδέα ότι σιγά- σιγά αποκτούμε (και) λογοτεχνικό παρελθόν και παρόν που μας αποτυπώνει ακριβώς όπως είμαστε κι όχι "λιγότερες" ή "μη-απειλητικές" είναι μια ικανοποίηση βαθειά και πραγματική.
Μεγάλη έκπληξη και η πλοκή, για την οποία φυσικά και δε θα σας πω τίποτα!
Κλείνοντας, θέλω να μοιραστώ με όποιον διαβάσει αυτή την κριτική ότι ναι μεν το περιεχόμενο του βιβλίου είναι σούπερ, ΣΟΥΠΕΡ, αλλά παίζει κάτι πολύ ιδιαίτερο και με τη φυσική του υπόσταση: νιώθεις περήφανη να το κρατάς, να το έχεις στην τσάντα σου. Πέτυχα μια κοπέλα να το κρατάει στο καφέ που καθόμουν και κοιταχτήκαμε με ύφος συνωμοτικό σα να λέγαμε η μία στην άλλη: "α! κι εσύ το ξέρεις!". Εξαιρετικά δυνατό συναίσθημα, ήρθε να ταιριάξει με αυτό το εξαιρετικά δυνατό βιβλίο!
Στέλλα, we love you και περιμένουμε εναγωνίως το επόμενο!
Το βιβλίο όχι απλώς με 'κράτησε" αλλά ήταν καλύτερο από το καλύτερο date για ένα βροχερό βράδυ Πέμπτης, που πριν το καταλάβω είχε γίνει μεσάνυχτα. Το τελείωσα μονορούφι πριν να ξημερώσει και καταράστηκα την τύχη μου που το ανακάλυψα πριν βγουν και τα άλλα δύο μέρη της τριλογίας! Υπομονή, όμως, θα βγουν κι αυτά και θα συμπληρώσουμε το παζλ.
Με τη Στέλλα, εντωμεταξύ, θέλω να γίνω φίλη- κανονικά! Τι ωραίος χαρακτήρας! Πόση δύναμη εκπέμπει, πόση έμπνευση μου δίνει! Φαντάζομαι αντανακλά ποιότητες της Κικής Τσιλιγγερίδου που της έδωσε σάρκα και οστά κι η ιδέα ότι σιγά- σιγά αποκτούμε (και) λογοτεχνικό παρελθόν και παρόν που μας αποτυπώνει ακριβώς όπως είμαστε κι όχι "λιγότερες" ή "μη-απειλητικές" είναι μια ικανοποίηση βαθειά και πραγματική.
Μεγάλη έκπληξη και η πλοκή, για την οποία φυσικά και δε θα σας πω τίποτα!
Κλείνοντας, θέλω να μοιραστώ με όποιον διαβάσει αυτή την κριτική ότι ναι μεν το περιεχόμενο του βιβλίου είναι σούπερ, ΣΟΥΠΕΡ, αλλά παίζει κάτι πολύ ιδιαίτερο και με τη φυσική του υπόσταση: νιώθεις περήφανη να το κρατάς, να το έχεις στην τσάντα σου. Πέτυχα μια κοπέλα να το κρατάει στο καφέ που καθόμουν και κοιταχτήκαμε με ύφος συνωμοτικό σα να λέγαμε η μία στην άλλη: "α! κι εσύ το ξέρεις!". Εξαιρετικά δυνατό συναίσθημα, ήρθε να ταιριάξει με αυτό το εξαιρετικά δυνατό βιβλίο!
Στέλλα, we love you και περιμένουμε εναγωνίως το επόμενο!
Read
March 27, 2019Όσο διάβαζα το πρώτο βιβλίο της Κικής Τσιλιγγερίδου «Βυθισμένος ουρανός» σε συνδυασμό με το εξώφυλλο μου έφερνε στο μυαλό εικόνες από manga, ξέρετε εκείνα τα ιαπωνικά κόμικ που διασκευάζονται σε anime στη μικρή οθόνη. Θα μπορούσε όμως να είναι και ένα ιδιαίτερο graphic novel. Η τριλογία της Στέλλας Άνταμς μας φέρνει το πρώτο βιβλίο και μας γνωρίζει μια ηρωίδα που ίσως να μην έχουμε συναντήσει ξανά σε άλλο αστυνομικό μυθιστόρημα.
Είναι πραγματικά μια αντισυμβατική χαρακτήρας που δεν θα ξέρετε τι να κάνετε μαζί της. Να την αγαπήσετε; Να τη μισήσετε; Ή να αγαπήσετε να τη μισείτε; Γιατί η Άνταμς ξεφεύγει κατά πολύ από τα φυσιολογικά όρια ενός ανθρώπου, μιας γυναίκας. Είναι αντικοινωνική, έχει συναισθηματικές μεταπτώσεις και εμμονές, είναι βίαιη, αγενής, δεν κοιμάται, δεν τρώει, πίνει σαν αλκοολική, έχει περίεργες σεξουαλικές προτιμήσεις, είναι ψυχρή χωρίς καθόλου ενσυναίσθηση και παρασύρεται εύκολα από τα ψυχικά της τραύματα.
Η συμπεριφορά της σε σοκάρει, σου δημιουργεί αντιφατικά συναισθήματα αλλά παρ’ όλα αυτά την ακολουθείς επί ποδός, τυλίγεσαι στα σχιζοφρενικά της οράματα, την ακούς να ουρλιάζει στον ύπνο της και να σου τρυπάει τα αυτιά, καθρεφτίζεσαι στα μαύρα της γυαλιά που φοράει παντού και πάντα καθώς λειτουργεί σαν το ψευδοφάρμακο της ενάντια στα φαντάσματα του παρελθόντος που την καταδιώκουν, φρικάρεις με τις απότομες μεταπτώσεις της ακριβώς όπως φρικάρει κι εκείνη με τον εαυτό της. Ο λόγος της κοφτός, ειρωνικός, σαρκαστικός, κυνικός που ταιριάζει γάντι με την σαλεμένη ιδιοσυγκρασία της αλλά και το παρουσιαστικό της που χαρακτηρίζεται από το πολύ λευκό δέρμα που πλαισιώνεται από τα κατακόκκινα ατίθασα μαλλιά της και τα μαύρα γυαλιά που κρύβουν μονίμως τα μάτια της.
Μέσα σε μια σκοτεινή και μουντή βροχερή Αθήνα που θυμίζει σκηνικό βγαλμένο από δυστοπικό μυθιστόρημα καθώς φαντάζει απίστευτη μια τέτοια ατμόσφαιρα για Μάρτη μήνα που συνήθως λάμπει ο ήλιος στον ουρανό αρχίζει να εκτυλίσσεται η ιστορία που έπλασε η Τσιλιγγερίδου.
Ένας δύτης που σιχαίνεται τους αχινούς εντοπίζει τυχαία στο βυθό των Δικαστικών στην περιοχή του Μαραθώνα ένα αυτοκίνητο όπου μέσα του επιπλέει το νεκρό σώμα μιας γυναίκας. Η Ξένια Χατζή είχε να δώσει σημεία ζωής εδώ και οχτώ μέρες και όπως όλα δείχνουν μάλλον υπήρχε σοβαρός λόγος για αυτό. Στο αίμα της θα βρεθεί μεγάλη ποσότητα ηρεμιστικών χαπιών κάτι που κάνει τους αστυνομικούς να μιλούν για αυτοκτονία. Η εμπειρία της Άνταμς όμως από την περίοδο που ήταν στην Αμερική και στο FBI την στρέφει προς τη δολοφονία. Οι έρευνες που κάνει η Στέλλα και η ομάδα της θα φέρουν στο φως αρκετούς υπόπτους. Όλοι τους είναι ένοχοι, όλοι τους ίσως ευθύνονται για τον θάνατο της Χατζή καθώς θα ακολουθήσουν τα μυστικά του παρελθόντος. Η Άνταμς όμως πρέπει να έρθει αντιμέτωπη και με το δικό της παρελθόν που τη στοιχειώνει και τη φέρνει πολλές φορές στα όρια της ψυχικής κατάρρευσης.
Η Κική Τσιλιγγερίδου δημι��υργεί ένα σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα σε μια μελλοντική version της Αθήνας που θυμίζει κάτι από ταινία επιστημονικής φαντασίας με μια εντελώς αντισυμβατική ηρωίδα που έτσι όπως την περιγράφει αναρωτιέσαι πως κατάφερε να ηγηθεί μιας ομάδας αστυνομικών της Υποδιεύθυνσης Εγκλημάτων κατά Ζωής και Ιδιοκτησίας, όπως ονομάζεται η υπηρεσία που ανήκει. Ο ρυθμός του βιβλίου είναι ασθματικός που γκαζώνει καθώς περνούν οι σελίδες του και δεν φρενάρει πουθενά. Η πλοκή διαδραματίζεται στα στενά περιθώρια των τριών ημερών και μέσα σε αυτά τα εικοσιτετράωρα κυριολεκτικά γίνονται τα πάντα. Η γραφή ακολουθεί κινηματογραφική ροή και έρχεται και δένει απόλυτα με τον χαρακτήρα της κεντρικής ηρωίδας προβάλλοντας μας ένα καρέ εικόνων που ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας και κάνουν τόσο απτό το σκηνικό που έχει χτίσει η συγγραφέας. Η ατμόσφαιρα της μουντής, σκοτεινής και βροχερής Αθήνας κουμπώνει τελείως με την ψυχοσύνθεση της Άνταμς που ξετυλίγεται σαν ένα μπερδεμένο κουβάρι συναισθημάτων που αναζητεί να βρει την άκρη του νήματος.
Η Άνταμς φοβάται! Και φοβάται περισσότερο τον ίδιο της τον εαυτό. Το ιδιαίτερο παρελθόν που έχει ζήσει την έχει μετατρέψει σε ένα άνθρωπο σκληρό που δεν χειραγωγείται εύκολα αλλά παρ’ όλα αυτά φαίνεται πως έχει πολλά τρωτά σημεία και είναι εξαιρετικά ευάλωτη ακριβώς επειδή έχει ζήσει την φρίκη του θανάτου και έχει γευθεί την μεταλλική γεύση του αίματος. Ένα αντισυμβατικό αστυνομικό θρίλερ, ακριβώς όπως και η ηρωίδα του, που ήρθε να ταράξει τα ήρεμα νερά της αστυνομικής λογοτεχνίας. Η Στέλλα Άνταμς με το ξεχωριστό παρουσιαστικό της και την έντονη προσωπικότητα της διεκδικεί μια θέση ανάμεσα μας. Εμείς αγαπήσαμε να τη μισούμε. Εσείς;
Είναι πραγματικά μια αντισυμβατική χαρακτήρας που δεν θα ξέρετε τι να κάνετε μαζί της. Να την αγαπήσετε; Να τη μισήσετε; Ή να αγαπήσετε να τη μισείτε; Γιατί η Άνταμς ξεφεύγει κατά πολύ από τα φυσιολογικά όρια ενός ανθρώπου, μιας γυναίκας. Είναι αντικοινωνική, έχει συναισθηματικές μεταπτώσεις και εμμονές, είναι βίαιη, αγενής, δεν κοιμάται, δεν τρώει, πίνει σαν αλκοολική, έχει περίεργες σεξουαλικές προτιμήσεις, είναι ψυχρή χωρίς καθόλου ενσυναίσθηση και παρασύρεται εύκολα από τα ψυχικά της τραύματα.
Η συμπεριφορά της σε σοκάρει, σου δημιουργεί αντιφατικά συναισθήματα αλλά παρ’ όλα αυτά την ακολουθείς επί ποδός, τυλίγεσαι στα σχιζοφρενικά της οράματα, την ακούς να ουρλιάζει στον ύπνο της και να σου τρυπάει τα αυτιά, καθρεφτίζεσαι στα μαύρα της γυαλιά που φοράει παντού και πάντα καθώς λειτουργεί σαν το ψευδοφάρμακο της ενάντια στα φαντάσματα του παρελθόντος που την καταδιώκουν, φρικάρεις με τις απότομες μεταπτώσεις της ακριβώς όπως φρικάρει κι εκείνη με τον εαυτό της. Ο λόγος της κοφτός, ειρωνικός, σαρκαστικός, κυνικός που ταιριάζει γάντι με την σαλεμένη ιδιοσυγκρασία της αλλά και το παρουσιαστικό της που χαρακτηρίζεται από το πολύ λευκό δέρμα που πλαισιώνεται από τα κατακόκκινα ατίθασα μαλλιά της και τα μαύρα γυαλιά που κρύβουν μονίμως τα μάτια της.
Μέσα σε μια σκοτεινή και μουντή βροχερή Αθήνα που θυμίζει σκηνικό βγαλμένο από δυστοπικό μυθιστόρημα καθώς φαντάζει απίστευτη μια τέτοια ατμόσφαιρα για Μάρτη μήνα που συνήθως λάμπει ο ήλιος στον ουρανό αρχίζει να εκτυλίσσεται η ιστορία που έπλασε η Τσιλιγγερίδου.
Ένας δύτης που σιχαίνεται τους αχινούς εντοπίζει τυχαία στο βυθό των Δικαστικών στην περιοχή του Μαραθώνα ένα αυτοκίνητο όπου μέσα του επιπλέει το νεκρό σώμα μιας γυναίκας. Η Ξένια Χατζή είχε να δώσει σημεία ζωής εδώ και οχτώ μέρες και όπως όλα δείχνουν μάλλον υπήρχε σοβαρός λόγος για αυτό. Στο αίμα της θα βρεθεί μεγάλη ποσότητα ηρεμιστικών χαπιών κάτι που κάνει τους αστυνομικούς να μιλούν για αυτοκτονία. Η εμπειρία της Άνταμς όμως από την περίοδο που ήταν στην Αμερική και στο FBI την στρέφει προς τη δολοφονία. Οι έρευνες που κάνει η Στέλλα και η ομάδα της θα φέρουν στο φως αρκετούς υπόπτους. Όλοι τους είναι ένοχοι, όλοι τους ίσως ευθύνονται για τον θάνατο της Χατζή καθώς θα ακολουθήσουν τα μυστικά του παρελθόντος. Η Άνταμς όμως πρέπει να έρθει αντιμέτωπη και με το δικό της παρελθόν που τη στοιχειώνει και τη φέρνει πολλές φορές στα όρια της ψυχικής κατάρρευσης.
Η Κική Τσιλιγγερίδου δημι��υργεί ένα σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα σε μια μελλοντική version της Αθήνας που θυμίζει κάτι από ταινία επιστημονικής φαντασίας με μια εντελώς αντισυμβατική ηρωίδα που έτσι όπως την περιγράφει αναρωτιέσαι πως κατάφερε να ηγηθεί μιας ομάδας αστυνομικών της Υποδιεύθυνσης Εγκλημάτων κατά Ζωής και Ιδιοκτησίας, όπως ονομάζεται η υπηρεσία που ανήκει. Ο ρυθμός του βιβλίου είναι ασθματικός που γκαζώνει καθώς περνούν οι σελίδες του και δεν φρενάρει πουθενά. Η πλοκή διαδραματίζεται στα στενά περιθώρια των τριών ημερών και μέσα σε αυτά τα εικοσιτετράωρα κυριολεκτικά γίνονται τα πάντα. Η γραφή ακολουθεί κινηματογραφική ροή και έρχεται και δένει απόλυτα με τον χαρακτήρα της κεντρικής ηρωίδας προβάλλοντας μας ένα καρέ εικόνων που ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας και κάνουν τόσο απτό το σκηνικό που έχει χτίσει η συγγραφέας. Η ατμόσφαιρα της μουντής, σκοτεινής και βροχερής Αθήνας κουμπώνει τελείως με την ψυχοσύνθεση της Άνταμς που ξετυλίγεται σαν ένα μπερδεμένο κουβάρι συναισθημάτων που αναζητεί να βρει την άκρη του νήματος.
Η Άνταμς φοβάται! Και φοβάται περισσότερο τον ίδιο της τον εαυτό. Το ιδιαίτερο παρελθόν που έχει ζήσει την έχει μετατρέψει σε ένα άνθρωπο σκληρό που δεν χειραγωγείται εύκολα αλλά παρ’ όλα αυτά φαίνεται πως έχει πολλά τρωτά σημεία και είναι εξαιρετικά ευάλωτη ακριβώς επειδή έχει ζήσει την φρίκη του θανάτου και έχει γευθεί την μεταλλική γεύση του αίματος. Ένα αντισυμβατικό αστυνομικό θρίλερ, ακριβώς όπως και η ηρωίδα του, που ήρθε να ταράξει τα ήρεμα νερά της αστυνομικής λογοτεχνίας. Η Στέλλα Άνταμς με το ξεχωριστό παρουσιαστικό της και την έντονη προσωπικότητα της διεκδικεί μια θέση ανάμεσα μας. Εμείς αγαπήσαμε να τη μισούμε. Εσείς;
January 12, 2020
✒️ Τον «ΒΥΘΙΣΜΕΝΟ ΟΥΡΑΝΟ», το πρώτο μέρος της τριλογίας της δημοσιογράφου και συγγραφέως Κικής Τσιλιγγερίδου, το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον, κι ακόμα περισσότερο την κεντρική της ηρωίδα “Στέλλα Άνταμς”, με την οποία και συστήθηκα πρώτη φορά.
Η πρώην πράκτορας του FBI είναι σκληρή, αντισυμβατική, ανορθόδοξη και με λαβωμένη ψυχή, η οποία μάλιστα βρίσκεται συχνά αντιμέτωπη με τους προσωπικούς της δαίμονες. Και σαν να μην φτάνει ο εφιάλτης που τη στοιχειώνει κάθε τόσο απ’ το παρελθόν, καλείται να λύσει μια υπόθεση που γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκη. Η Ξένια Χατζή βρίσκεται νεκρή και το Τμήμα Εγκλημάτων Κατά Ζωής, και πιο συγκεκριμένα η ομάδα της Στέλλας Άνταμς, καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση. Πρόκειται για αυτοκτονία ή ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ;
Σε γενικές γραμμές το στόρι ρέει γρήγορα, το βιβλίο είναι καλογραμμένο, δεν παρουσιάζει κοιλιά, η γραφή του είναι αιχμηρή και η δράση χτυπάει ΚΟΚΚΙΝΟ! Το συστήνω ανοιχτά στους λάτρεις του είδους, μιας και η κυκλοφορία του 2ου μέρους απέχει λίγο λιγότερο από μήνα.😁📚
Σας εύχομαι καλή ανάγνωση!😁📚
Η πρώην πράκτορας του FBI είναι σκληρή, αντισυμβατική, ανορθόδοξη και με λαβωμένη ψυχή, η οποία μάλιστα βρίσκεται συχνά αντιμέτωπη με τους προσωπικούς της δαίμονες. Και σαν να μην φτάνει ο εφιάλτης που τη στοιχειώνει κάθε τόσο απ’ το παρελθόν, καλείται να λύσει μια υπόθεση που γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκη. Η Ξένια Χατζή βρίσκεται νεκρή και το Τμήμα Εγκλημάτων Κατά Ζωής, και πιο συγκεκριμένα η ομάδα της Στέλλας Άνταμς, καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση. Πρόκειται για αυτοκτονία ή ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ;
Σε γενικές γραμμές το στόρι ρέει γρήγορα, το βιβλίο είναι καλογραμμένο, δεν παρουσιάζει κοιλιά, η γραφή του είναι αιχμηρή και η δράση χτυπάει ΚΟΚΚΙΝΟ! Το συστήνω ανοιχτά στους λάτρεις του είδους, μιας και η κυκλοφορία του 2ου μέρους απέχει λίγο λιγότερο από μήνα.😁📚
Σας εύχομαι καλή ανάγνωση!😁📚
February 8, 2020
Και δεκαπέντε αστέρια αν μπορούσα γιατί πέρασε ένας χρόνος από τότε που το διάβασα και ακόμη ανυπομονώ να μάθω την εξέλιξη σε ένα στοιχείο της υπόθεσης!
February 13, 2021
"Καμία φορά λέω στον εαυτό μου πως το παρακάνω με τα αστυνομικά, αλλά διαολε κανείς δεν μπορεί να το παρακάνει με τα αστυνομικά "και ειδικά με κάτι βιβλία σαν αυτό. #κικήτσιλιγγερίδου έσκισες
March 9, 2019
Υπέροχο βιβλίο! Εξαιρετική πλοκή! Δεν θέλω να γράψω spoilers, γι’αυτο θα μείνω σε λίγα. Η ηρωίδα είναι αριστοτεχνικά σχεδιασμένη. Κάθε σελίδα που γυρνάς θέλεις να μάθεις και άλλα για αυτή, ανυπομονείς! Τα μηνύματα που υπάρχουν διάσπαρτα στο βιβλίο με κάνανε να θαυμάζω την συγγραφική ικανότητα της δημιουργού, παρότι είναι το πρώτο της βιβλίο! Μπράβο πραγματικά! Ανυπομονώ για τα επόμενα δυο! Και παραπάνω...
October 25, 2020
B.R.A.CE. 2019
4 βιβλία για τα οποία θα έχεις μια ευφάνταστη δική σου κατηγορία (4 βιβλία συγγραφέων που τα μικρά τους ονόματα σχηματίζουν το ακρωνύμιο ΣΕΚΕ)
Ταυτόχρονα την συμπάθησα την Στέλλα και την αντιπάθησα. Η ιστορία της ενδιαφέρουσα, καλογραμμένη, αλλά κάπως υπερβολική (;) Θα περιμένω και τα 2 επόμενα για να αποφασίσω.
Ταυτόχρονα την συμπάθησα την Στέλλα και την αντιπάθησα. Η ιστορία της ενδιαφέρουσα, καλογραμμένη, αλλά κάπως υπερβολική (;) Θα περιμένω και τα 2 επόμενα για να αποφασίσω.
April 10, 2020
Η Ξένια Χατζή βρέθηκε νεκρή στο αυτοκίνητό της που είχε βυθιστεί στη θάλασσα του Μαραθώνα. Ατύχημα, αυτοκτονία ή φόνος; Η ιδιόμορφη και ξεχωριστή αστυνόμος Στέλλα Άνταμς αναλαμβάνει την υπόθεση, χωρίς όμως να σταματήσει λεπτό να αντιμετωπίζει τους δικούς της εφιάλτες που την έδιωξαν από την Αμερική και το FBI.
Η Στέλλα Άνταμς είναι 35 ετών, με κοντά και κόκκινα ατίθασα μαλλιά, γαλακτερή επιδερμίδα και γυαλιά ηλίου που δεν τα βγάζει ποτέ, ακόμη και σε εσωτερικούς χώρους, Ήρθε μόλις ένα χρόνο πριν από την Αμερική όπου ζούσε για 25 χρόνια ως κόρη του Έλληνα συμβούλου και προμηθευτή του αμερικανικού Υπουργείου Αμύνης. Είναι εκπαιδευμένη στη συμπεριφορική ανάλυση, σε τεχνικές μάχης και στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών χτυπημάτων, σπούδασε Κοινωνιολογία, έγινε μέλος ενός Σώματος πρακτόρων του FBI που αντιμετώπιζε τρομοκρατικές ενέργειες με πολιτική, θρησκευτική ή απλώς εγκληματική βάση και τώρα είναι σε ελληνικό έδαφος ως επικεφαλής της Τέταρτης Ομάδας του Τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής, που αποσπάστηκε από τις άλλες τρεις για να μπορεί να δρα συνδυαστικά στις υποθέσεις που αναλαμβάνει και με μεγαλύτερη ευελιξία εφόσον κάποιες από αυτές χρονίζουν λόγω δικαιοδοσίας των διαφόρων τμημάτων.
Η υπόθεση σε γενικές γραμμές έχει αυστηρό κέντρο βάρους και δεν ξεφεύγει από το στενό φιλικό και οικογενειακό περιβάλλον της νεκρής, κάτι που ίσως εκτιμηθεί απ’ όσους δεν αγαπούν τα πολυπρόσωπα κείμενα. Επίσης, η ομάδα της Στέλλας Άνταμς αποτελείται από ανθρώπους με φυσιολογικά χαρακτηριστικά και δυνατότητες, όπως ο Αστυνόμος Β΄ Αρίστος Αλεξιάδης ή Πατέρας, ο μυώδης και χοντροκομμένος Υπαστυνόμος Ιωσήφ Ντηλ, η επίσης Υπαστυνόμος Έλενα Ράλλη και ο ατημέλητος Νάσος Παπαδάκης, ειδικός στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Ο καθένας τους αναλαμβάνει κι ένα κομμάτι έρευνας, με την ελπίδα να βρεθούν στοιχεία που θα οδηγήσουν στον ένοχο και θ’ αποκαλύψουν τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη νύχτα στα Δικαστικά του Μαραθώνα.
Τι συνέβη λοιπόν και δεν μπόρεσα ούτε τη Στέλλα Άνταμς να συμπαθήσω ούτε την υπόθεση και τους πρωταγωνιστές ν’ αγκαλιάσω με ενδιαφέρον; Η αστυνόμος πάσχει από μια μορφή συνδρόμου μετατραυματικού στρες και έχει πολλά ψυχολογικά προβλήματα που κάποιες φορές την εμποδίζουν να έχει τη διαύγεια που απαιτείται για την έρευνα. Οι φοβίες και οι ψυχώσεις που βιώνει μετά τα περιστατικά στην Αμερική αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της, όσο κι αν τις διώχνει και βγάζει την περιττή ένταση μέσα από βίαιες μαζοχιστικές πράξεις σεξ. Όπως παραδέχεται κι η ίδια, τελικά δεν τη βοήθησε η φυγή ούτε η ενασχόλησή της με τις υποθέσεις του Εγκλημάτων Κατά Ζωής. Η πλοκή διαδραματίζεται μέσα σε μόλις τρία 24ωρα που δεν είναι γεμάτα από ένταση κι αποκαλύψεις αλλά έχουν ως σημείο αναφοράς τις χιλιάδες σκέψεις και αναλύσεις της παράξενης αστυνόμου. Ομολογώ ότι προσπέρασα πάρα πολλές σελίδες με σκηνές μάχης, πάλης σώμα με σώμα, σεξουαλικής πείνας καθώς και εσωτερικούς μονολόγους που φωτίζουν μεν τον χαρακτήρα και τη νοοτροπία της Στέλλας, καθυστερούν όμως υπερβολικά την καθαυτή δράση.
Επομένως, έχουμε αργή εξέλιξη της πλοκής, έμφαση στις εσωτερικές σκέψεις της Στέλλας που αναμασούσε ξανά και ξανά όλες τις πιθανές πτυχές της υπόθεσης που ανέλαβε (τη σκότωσε αυτός γι’ αυτόν τον λόγο, όχι, ο άλλος για κείνο τον λόγο, σίγουρα δεν αυτοκτόνησε για τούτο τον λόγο) και ταυτόχρονα ζούσε τις εφιαλτικές στιγμές που βίωσε και της δημιούργησαν το στρες και τους εφιάλτες. Θα αναφέρω επίσης πως οι ανακρίσεις και οι διάλογοι ήταν το πιο κουραστικό και μονότονο κομμάτι της αφήγησης (έχασα τον λογαριασμό με το πόσες φορές εμφανίζεται το «ναι» της αμηχανίας, της αμφιβολίας και του δισταγμού). Η πλήρης καταγραφή του προφορικού λόγου πολλές φορές φέρνει αποτελέσματα αντίθετα από αυτά που ίσως επιδιώκει ο συγγραφέας, μιας και η πλήρης παράθεση κομπασμών, αναμασημάτων και επαναλήψεων δε δίνει αληθοφάνεια αλλά αμηχανία και αδυναμία. Ίσως σε αυτές τις σελίδες παρ’ όλ’ αυτά να κρύβονταν κάποια ψήγματα που οδηγούσαν στην αλήθεια πίσω από τη δολοφονία, η οποία μου φανερώθηκε σχεδόν απότομα και ίσως ουρανοκατέβατα (εδώ δίνω το benefit of the doubt, μήπως τυχόν η Στέλλα είχε βρει τη λύση μέσα σε όλο αυτόν τον κυκεώνα που γινόταν στο μυαλό της).
Σε αντίθεση με όλα αυτά, η Αθήνα παρουσιάζεται με μουντά χρώματα και πολύ καλές παρομοιώσεις ενώ διάφορα καλολογικά στοιχεία βρίσκονται σκόρπια στο κείμενο, δίνοντάς του μια καλοδεχούμενη σπιρτάδα: «Έξω έβρεχε ακόμη, και ίσως, σκέφτηκε, να μη σκόπευε να σταματήσει ποτέ. Αλλά όχι για να πνίξει την πόλη με έναν κατακλυσμό: απλώς για να την κρατά πάντα έτσι, νοτισμένη, αμήχανη, πελαγωμένη μέσα σε γκρίζα πέπλα νωθρής βροχής. Μια πόλη-σκηνικό, μια πόλη όπου απλώς έβρεχε, ή, σε άλλη περίπτωση, όπου απλώς έκανε θηριώδη ζέστη καταπίνοντας τα πάντα με βουλιμία, γιατί δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει. Και δεν υπήρχε κάτι καλύτερο να γίνει» (σελ. 111-112). Ειλικρινά, δε θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερο φόντο και σκηνικό δράσης για μια τέτοια ιστορία!
Η τριλογία της Στέλλας Άνταμς ξεκινάει με τον «Βυθισμένο ουρανό» και μια μυστηριώδη δολοφονία γυναίκας παγιδευμένης σε αυτοκίνητο που έπεσε στη θάλασσα. Υπάρχουν αξιοπρόσεκτα δείγματα γραφής αλλά και επιμονή στον εσωτερικό κόσμο της κεντρικής ηρωίδας που παρατίθεται πιο αναλυτικά απ’ όσο θα έπρεπε. Πιστεύω πως ο οποιοσδήποτε πειραματισμός στην πρώτη απόπειρα της συγγραφέως θα έχει μετριαστεί και βελτιωθεί στο δεύτερο μυθιστόρημα, το οποίο και θα διαβάσω εν ευθέτω χρόνω.
Η Στέλλα Άνταμς είναι 35 ετών, με κοντά και κόκκινα ατίθασα μαλλιά, γαλακτερή επιδερμίδα και γυαλιά ηλίου που δεν τα βγάζει ποτέ, ακόμη και σε εσωτερικούς χώρους, Ήρθε μόλις ένα χρόνο πριν από την Αμερική όπου ζούσε για 25 χρόνια ως κόρη του Έλληνα συμβούλου και προμηθευτή του αμερικανικού Υπουργείου Αμύνης. Είναι εκπαιδευμένη στη συμπεριφορική ανάλυση, σε τεχνικές μάχης και στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών χτυπημάτων, σπούδασε Κοινωνιολογία, έγινε μέλος ενός Σώματος πρακτόρων του FBI που αντιμετώπιζε τρομοκρατικές ενέργειες με πολιτική, θρησκευτική ή απλώς εγκληματική βάση και τώρα είναι σε ελληνικό έδαφος ως επικεφαλής της Τέταρτης Ομάδας του Τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής, που αποσπάστηκε από τις άλλες τρεις για να μπορεί να δρα συνδυαστικά στις υποθέσεις που αναλαμβάνει και με μεγαλύτερη ευελιξία εφόσον κάποιες από αυτές χρονίζουν λόγω δικαιοδοσίας των διαφόρων τμημάτων.
Η υπόθεση σε γενικές γραμμές έχει αυστηρό κέντρο βάρους και δεν ξεφεύγει από το στενό φιλικό και οικογενειακό περιβάλλον της νεκρής, κάτι που ίσως εκτιμηθεί απ’ όσους δεν αγαπούν τα πολυπρόσωπα κείμενα. Επίσης, η ομάδα της Στέλλας Άνταμς αποτελείται από ανθρώπους με φυσιολογικά χαρακτηριστικά και δυνατότητες, όπως ο Αστυνόμος Β΄ Αρίστος Αλεξιάδης ή Πατέρας, ο μυώδης και χοντροκομμένος Υπαστυνόμος Ιωσήφ Ντηλ, η επίσης Υπαστυνόμος Έλενα Ράλλη και ο ατημέλητος Νάσος Παπαδάκης, ειδικός στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Ο καθένας τους αναλαμβάνει κι ένα κομμάτι έρευνας, με την ελπίδα να βρεθούν στοιχεία που θα οδηγήσουν στον ένοχο και θ’ αποκαλύψουν τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη νύχτα στα Δικαστικά του Μαραθώνα.
Τι συνέβη λοιπόν και δεν μπόρεσα ούτε τη Στέλλα Άνταμς να συμπαθήσω ούτε την υπόθεση και τους πρωταγωνιστές ν’ αγκαλιάσω με ενδιαφέρον; Η αστυνόμος πάσχει από μια μορφή συνδρόμου μετατραυματικού στρες και έχει πολλά ψυχολογικά προβλήματα που κάποιες φορές την εμποδίζουν να έχει τη διαύγεια που απαιτείται για την έρευνα. Οι φοβίες και οι ψυχώσεις που βιώνει μετά τα περιστατικά στην Αμερική αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της, όσο κι αν τις διώχνει και βγάζει την περιττή ένταση μέσα από βίαιες μαζοχιστικές πράξεις σεξ. Όπως παραδέχεται κι η ίδια, τελικά δεν τη βοήθησε η φυγή ούτε η ενασχόλησή της με τις υποθέσεις του Εγκλημάτων Κατά Ζωής. Η πλοκή διαδραματίζεται μέσα σε μόλις τρία 24ωρα που δεν είναι γεμάτα από ένταση κι αποκαλύψεις αλλά έχουν ως σημείο αναφοράς τις χιλιάδες σκέψεις και αναλύσεις της παράξενης αστυνόμου. Ομολογώ ότι προσπέρασα πάρα πολλές σελίδες με σκηνές μάχης, πάλης σώμα με σώμα, σεξουαλικής πείνας καθώς και εσωτερικούς μονολόγους που φωτίζουν μεν τον χαρακτήρα και τη νοοτροπία της Στέλλας, καθυστερούν όμως υπερβολικά την καθαυτή δράση.
Επομένως, έχουμε αργή εξέλιξη της πλοκής, έμφαση στις εσωτερικές σκέψεις της Στέλλας που αναμασούσε ξανά και ξανά όλες τις πιθανές πτυχές της υπόθεσης που ανέλαβε (τη σκότωσε αυτός γι’ αυτόν τον λόγο, όχι, ο άλλος για κείνο τον λόγο, σίγουρα δεν αυτοκτόνησε για τούτο τον λόγο) και ταυτόχρονα ζούσε τις εφιαλτικές στιγμές που βίωσε και της δημιούργησαν το στρες και τους εφιάλτες. Θα αναφέρω επίσης πως οι ανακρίσεις και οι διάλογοι ήταν το πιο κουραστικό και μονότονο κομμάτι της αφήγησης (έχασα τον λογαριασμό με το πόσες φορές εμφανίζεται το «ναι» της αμηχανίας, της αμφιβολίας και του δισταγμού). Η πλήρης καταγραφή του προφορικού λόγου πολλές φορές φέρνει αποτελέσματα αντίθετα από αυτά που ίσως επιδιώκει ο συγγραφέας, μιας και η πλήρης παράθεση κομπασμών, αναμασημάτων και επαναλήψεων δε δίνει αληθοφάνεια αλλά αμηχανία και αδυναμία. Ίσως σε αυτές τις σελίδες παρ’ όλ’ αυτά να κρύβονταν κάποια ψήγματα που οδηγούσαν στην αλήθεια πίσω από τη δολοφονία, η οποία μου φανερώθηκε σχεδόν απότομα και ίσως ουρανοκατέβατα (εδώ δίνω το benefit of the doubt, μήπως τυχόν η Στέλλα είχε βρει τη λύση μέσα σε όλο αυτόν τον κυκεώνα που γινόταν στο μυαλό της).
Σε αντίθεση με όλα αυτά, η Αθήνα παρουσιάζεται με μουντά χρώματα και πολύ καλές παρομοιώσεις ενώ διάφορα καλολογικά στοιχεία βρίσκονται σκόρπια στο κείμενο, δίνοντάς του μια καλοδεχούμενη σπιρτάδα: «Έξω έβρεχε ακόμη, και ίσως, σκέφτηκε, να μη σκόπευε να σταματήσει ποτέ. Αλλά όχι για να πνίξει την πόλη με έναν κατακλυσμό: απλώς για να την κρατά πάντα έτσι, νοτισμένη, αμήχανη, πελαγωμένη μέσα σε γκρίζα πέπλα νωθρής βροχής. Μια πόλη-σκηνικό, μια πόλη όπου απλώς έβρεχε, ή, σε άλλη περίπτωση, όπου απλώς έκανε θηριώδη ζέστη καταπίνοντας τα πάντα με βουλιμία, γιατί δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει. Και δεν υπήρχε κάτι καλύτερο να γίνει» (σελ. 111-112). Ειλικρινά, δε θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερο φόντο και σκηνικό δράσης για μια τέτοια ιστορία!
Η τριλογία της Στέλλας Άνταμς ξεκινάει με τον «Βυθισμένο ουρανό» και μια μυστηριώδη δολοφονία γυναίκας παγιδευμένης σε αυτοκίνητο που έπεσε στη θάλασσα. Υπάρχουν αξιοπρόσεκτα δείγματα γραφής αλλά και επιμονή στον εσωτερικό κόσμο της κεντρικής ηρωίδας που παρατίθεται πιο αναλυτικά απ’ όσο θα έπρεπε. Πιστεύω πως ο οποιοσδήποτε πειραματισμός στην πρώτη απόπειρα της συγγραφέως θα έχει μετριαστεί και βελτιωθεί στο δεύτερο μυθιστόρημα, το οποίο και θα διαβάσω εν ευθέτω χρόνω.
February 21, 2019
Αισθάνομαι πραγματικά περήφανος που μια Ελληνίδα συγγραφέας του αστυνομικού μυθιστορήματος, και μάλιστα στην πρώτη της απόπειρα, παρουσιάζει ένα τόσο ολοκληρωμένο και καλοστημένο αποτέλεσμα. Η συγγραφέας σαφώς επηρεασμένη από τη "μητέρα" του αστυνομικού μυθιστορήματος Αγκάθα Κρίστι, καθώς και από νεότερους σκανδιναβούς "μετρ" του είδους, παρουσιάζει ένα σφιχτό νουάρ έργο, δανειζόμενη στοιχεία από τους παραπάνω, και όχι αντιγράφοντας.
Ένα πραγματικά καλοδουλεμένο σύνολο με σφιχτή δομή και σωστή στοιχειοθέτηση των χαρακτήρων-ηρώων. (Θα προέτρεπα την συγγραφέα στο επόμενο να αναδείξει λίγο παραπάνω και τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Δεν υπάρχει ο φόβος να "σκεπαστεί" η Στέλλα Άνταμς γιατί απλά αυτή την ηρωίδα κανείς δεν μπορεί να την καπελώσει!!!) Μια ηρωίδα δυνατή αλλά συνάμα παραδομένη στα πάθη της. Πάθη που η ίδια δημιουργεί, γιατί η ίδια το θέλει . Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν την ερωτεύτηκα μόνο εγώ ...
Απόλυτη η σύνδεση της ιστορίας με το αναγνωστικό κοινό. Μετατρέπει τον αναγνώστη σε πρωταγωνιστή του έργου. ...Βλέπεις την ταινία χωρίς καν να έχει προβληθεί στις αίθουσες ( ακόμα... ).
Πολλά πολλά πολλά επίθετα, εξαιρετικό στήσιμο χαρακτήρων, ( Επίτηδες το γράφω δύο φορές, θεωρώ ότι έχουν πολλά να δώσουν....)
Γρηγόρη δράση, μικρά ευτυχώς κεφάλαια, χωρίς "κοιλιά" Σε κάνει να θέλεις να καταπιείς το βιβλίο με τη μια. Πραγματικά εξαιρετική η προσπάθεια. Αναμένω το επόμενο της τριλογίας ...
Μόνο συγχαρητήρια ...!!!
Ένα πραγματικά καλοδουλεμένο σύνολο με σφιχτή δομή και σωστή στοιχειοθέτηση των χαρακτήρων-ηρώων. (Θα προέτρεπα την συγγραφέα στο επόμενο να αναδείξει λίγο παραπάνω και τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Δεν υπάρχει ο φόβος να "σκεπαστεί" η Στέλλα Άνταμς γιατί απλά αυτή την ηρωίδα κανείς δεν μπορεί να την καπελώσει!!!) Μια ηρωίδα δυνατή αλλά συνάμα παραδομένη στα πάθη της. Πάθη που η ίδια δημιουργεί, γιατί η ίδια το θέλει . Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν την ερωτεύτηκα μόνο εγώ ...
Απόλυτη η σύνδεση της ιστορίας με το αναγνωστικό κοινό. Μετατρέπει τον αναγνώστη σε πρωταγωνιστή του έργου. ...Βλέπεις την ταινία χωρίς καν να έχει προβληθεί στις αίθουσες ( ακόμα... ).
Πολλά πολλά πολλά επίθετα, εξαιρετικό στήσιμο χαρακτήρων, ( Επίτηδες το γράφω δύο φορές, θεωρώ ότι έχουν πολλά να δώσουν....)
Γρηγόρη δράση, μικρά ευτυχώς κεφάλαια, χωρίς "κοιλιά" Σε κάνει να θέλεις να καταπιείς το βιβλίο με τη μια. Πραγματικά εξαιρετική η προσπάθεια. Αναμένω το επόμενο της τριλογίας ...
Μόνο συγχαρητήρια ...!!!
February 9, 2020
Το βιβλίο έχει κάτι από graphic novel και sin city. Πρωταγωνιστής δεν είναι ο Bruce Willis (με την γνωστή κόμη του), αλλά η Στέλλα Άνταμς (με την κόκκινη κοντοκουρεμένη κόμη της) και τις ιδιαιτερότητές της (θα μπορούσε άνετα να είναι αστυνομικό ζευγάρι με τον Χολε).
Ένας θάνατος, βροχή, πολλή βροχή. Ανθρώπινες σχέσεις. Μυστικά και αλήθειες. Φόβοι και αναμνήσεις.
Παράλληλα ακούγεται το "Use somebody".
Βιβλίο που σε αρπάζει από την πρώτη κιόλας σελίδα και δε θες να το αφήσεις.
Ένας θάνατος, βροχή, πολλή βροχή. Ανθρώπινες σχέσεις. Μυστικά και αλήθειες. Φόβοι και αναμνήσεις.
Παράλληλα ακούγεται το "Use somebody".
Βιβλίο που σε αρπάζει από την πρώτη κιόλας σελίδα και δε θες να το αφήσεις.
September 8, 2019
ΒΥΘΙΣΜΈΝΟΣ ΟΥΡΑΝΌΣ
ΚΙΚΗ ΤΣΙΛΛΙΓΓΕΡΙΔΟΥ
Η ΆΠΟΨΗ ΜΟΥ 📙✒️💞🔖
⭐💚⭐❤️⭐💚⭐
Ο Βυθισμένος Ουρανός είναι το πρώτο μυθιστόρημα της αστυνομικής τριλογίας με πρωταγωνίστρια την Στέλλα Άνταμς μία εκκεντρική και αντισυμβατική αστυνόμο.
Η πρώτη μου γνωριμία με την συγγραφέα με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις.
Ένα βιβλίο που ξεκινά δυναμικά από την αρχή και οι αλεπάλληλες ανατροπές δεν σε αφήνουν να πλήξεις...
Η πρώτη σκηνή του βιβλίου ξεκινά με μία αυτοκτονία.Ή έναν φόνο?
Η Στέλλα Άνταμς ερχόμενη από την Αμερική και την μυστική αντιτρομοκρατική υπηρεσία του FBI,η 35χρονη αστυνόμος με το λευκό δέρμα,τα κόκκινα μαλλιά και τα γυαλιά ηλίου που δεν τα βγάζει σχεδόν ποτέ πιστεύει ακράδαντα ότι είναι δολοφονία.
Θα ψάξει λοιπόν με ανορθόδοξο τρόπο να βρει τον ένοχο και θα μπλεχτεί σε επικίνδυνες καταστάσεις.Οι εμπλεκόμενοι αρκετοί και ο καθένας έχει κίνητρο για τον φόνο.Ένας φόνος που ενώ αρχικά φαντάζει εύκολη υπόθεση, κρύβει πολλές ίντριγκες και μηχανορραφίες.
Με έξυπνη και γρήγορη γραφή,με ωραίο λόγο η συγγραφέας εμβαθύνει στον ψυχισμό της πρωταγωνίστριας και στο τραυματικό παρελθόν που κουβαλά.Μια ηρωίδα που παραπαίει ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι και την συμπάθησα καθώς βασανιζόταν καθημερινά από τους εφιάλτες της πρότερης ζωής της...
Αρκετά συμπαθείς ήταν και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες που με την ιδιαίτερη προσωπικότητα τους δεν περνούν απαρατήρητοι.
Ένα βιβλίο που μου άρεσε πολύ!!!
Το τέλος του 1ου βιβλίου σταματά σε ένα σημείο που σου εξάπτει την φαντασία για το τί θα συμβεί στη συνέχεια...
Περιμένω εναγωνίως το επόμενο και ναι σίγουρα σας το προτείνω 🌺🌺🌺
ΚΙΚΗ ΤΣΙΛΛΙΓΓΕΡΙΔΟΥ
Η ΆΠΟΨΗ ΜΟΥ 📙✒️💞🔖
⭐💚⭐❤️⭐💚⭐
Ο Βυθισμένος Ουρανός είναι το πρώτο μυθιστόρημα της αστυνομικής τριλογίας με πρωταγωνίστρια την Στέλλα Άνταμς μία εκκεντρική και αντισυμβατική αστυνόμο.
Η πρώτη μου γνωριμία με την συγγραφέα με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις.
Ένα βιβλίο που ξεκινά δυναμικά από την αρχή και οι αλεπάλληλες ανατροπές δεν σε αφήνουν να πλήξεις...
Η πρώτη σκηνή του βιβλίου ξεκινά με μία αυτοκτονία.Ή έναν φόνο?
Η Στέλλα Άνταμς ερχόμενη από την Αμερική και την μυστική αντιτρομοκρατική υπηρεσία του FBI,η 35χρονη αστυνόμος με το λευκό δέρμα,τα κόκκινα μαλλιά και τα γυαλιά ηλίου που δεν τα βγάζει σχεδόν ποτέ πιστεύει ακράδαντα ότι είναι δολοφονία.
Θα ψάξει λοιπόν με ανορθόδοξο τρόπο να βρει τον ένοχο και θα μπλεχτεί σε επικίνδυνες καταστάσεις.Οι εμπλεκόμενοι αρκετοί και ο καθένας έχει κίνητρο για τον φόνο.Ένας φόνος που ενώ αρχικά φαντάζει εύκολη υπόθεση, κρύβει πολλές ίντριγκες και μηχανορραφίες.
Με έξυπνη και γρήγορη γραφή,με ωραίο λόγο η συγγραφέας εμβαθύνει στον ψυχισμό της πρωταγωνίστριας και στο τραυματικό παρελθόν που κουβαλά.Μια ηρωίδα που παραπαίει ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι και την συμπάθησα καθώς βασανιζόταν καθημερινά από τους εφιάλτες της πρότερης ζωής της...
Αρκετά συμπαθείς ήταν και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες που με την ιδιαίτερη προσωπικότητα τους δεν περνούν απαρατήρητοι.
Ένα βιβλίο που μου άρεσε πολύ!!!
Το τέλος του 1ου βιβλίου σταματά σε ένα σημείο που σου εξάπτει την φαντασία για το τί θα συμβεί στη συνέχεια...
Περιμένω εναγωνίως το επόμενο και ναι σίγουρα σας το προτείνω 🌺🌺🌺
February 24, 2019
Μια φαινομενικά απλή ιστορία που όμως σε κρατάει μέχρι το τέλος χωρίς να κάνει κοιλιά πουθενά. Σε κανένα κεφάλαιο δεν μπόρεσα να σταματήσω εκεί που τελείωνε. Πάντα ξεκινούσα το επόμενο για να δω τι γίνεται. Λόγος με ροή αλλά και γεμάτος. Δεν τολμούσα να προσπεράσω δυο σειρές γιατί κάτι θα έχανα. Ξεχώρισα την προσέγγιση της συγγραφέως στην ηρωίδα. Δημιούργησε έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα και μας άφησε να τη γνωρίσουμε καλά. Τη Στέλλα την αγάπησα! Με τα προβλήματά της, τα πάθη της, τις ιδιαιτερότητές, τις ικανότητές της, το δυναμισμό της. Αλλά και το τείχος που την περιβάλλει και δεν αφήνει κανέναν να πλησιάσει το μέσα της.
Ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί και δεν έχει να ζηλέψει σχεδόν τίποτα από την ξενόγλωσση αστυνομική λογοτεχνία που διαβάζουμε τα τελευταία χρόνια. Θερμά συγχαρητήρια και καλοτάξιδο! Περιμένουμε όλοι τη συνέχεια!
Ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί και δεν έχει να ζηλέψει σχεδόν τίποτα από την ξενόγλωσση αστυνομική λογοτεχνία που διαβάζουμε τα τελευταία χρόνια. Θερμά συγχαρητήρια και καλοτάξιδο! Περιμένουμε όλοι τη συνέχεια!
January 4, 2021
Το βιβλίο με καθήλωσε. Αν και δεν είμαι φαν των αστυνομικών, το διάβασα μέσα σε 2 μέρες και 2 νύχτες, σερί. Η γραφή έχει έναν πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα, με μια αίσθηση λιτότητας, σου προσφέρει λεπτομέρειες και επιλεγμένες όψεις των χαρακτήρων και των τόπων που σου αρκούν για να φτιάξεις το σκηνικό και τους πρωταγωνιστές και να μπεις γρήγορα στο ρυθμό και κυρίως στην αγωνία τους.
Οι λέξεις, οι επαναλήψεις και οι υπονοησεις, οι συνδέσεις με τις προσωπικές μας ιστορίες και σκέψεις δημιουργούν μια στενή σχέση, σχεδόν ταύτιση, με την ηρωίδα και τα πάθη της. Η μάτια της Κικης Τσιλιγγεριδου στα μέσα και τα έξω πράγματα, η απελευθερωτικη και απενοχοποιητικη προσέγγιση των παθών και των φόβων των ηρώων, η ρεαλιστική διαχείριση της θλίψης που μας κατακλύζει συχνά πυκνά στους καιρούς που ζούμε είναι τα μεγάλα αβαντάζ του βιβλίου που κατάφερε να με ακινητοποιησει στην πολυθρόνα και να μου προσφέρει τη συγκέντρωση στο διάβασμα μετά από πολύ καιρό! Πάω για το 2ο, περιμένοντας και το 3ο της τριλογιας.
Οι λέξεις, οι επαναλήψεις και οι υπονοησεις, οι συνδέσεις με τις προσωπικές μας ιστορίες και σκέψεις δημιουργούν μια στενή σχέση, σχεδόν ταύτιση, με την ηρωίδα και τα πάθη της. Η μάτια της Κικης Τσιλιγγεριδου στα μέσα και τα έξω πράγματα, η απελευθερωτικη και απενοχοποιητικη προσέγγιση των παθών και των φόβων των ηρώων, η ρεαλιστική διαχείριση της θλίψης που μας κατακλύζει συχνά πυκνά στους καιρούς που ζούμε είναι τα μεγάλα αβαντάζ του βιβλίου που κατάφερε να με ακινητοποιησει στην πολυθρόνα και να μου προσφέρει τη συγκέντρωση στο διάβασμα μετά από πολύ καιρό! Πάω για το 2ο, περιμένοντας και το 3ο της τριλογιας.
February 28, 2019
Δεν διαβάζω συχνά αστυνομικά, ο Βυθισμένος Ουρανός όμως κέρδισε το ενδιαφέρον μου. Μου άρεσε που ο κεντρικός χαρακτήρας είναι μια γυναίκα με πάθη αλλά και μυαλό. Μου άρεσε που διαδραματίζεται στην βροχερή Αθήνα, σε δρόμους και στενά που γνωρίζουμε. Το β��ήκα πολύ καλοδουλεμένο, χωρίς ίχνος προχειρότητας. Τελικά, αγάπησα την Στέλλα!
July 5, 2020
δυνατό, ανατρεπτικό, πολύ καλό summer read.
November 3, 2020
ΜΕΣΟ ... ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη
Ξέρω, το είχα πει και στο παρελθόν, αλλά θα το ξαναπώ και τώρα: Ειλικρινά χαίρομαι που βλέπω τον τελευταίο καιρό την Ελληνική αστυνομική λογοτεχνία να παίρνει τόσο πολύ τα πάνω της. Οι Έλληνες συγγραφείς του είδους δεν έχουν να ζηλέψουν απολύτως τίποτα από τους ξένους, και ειδικά από την λεγόμενη σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει πλέον και η Κική Τσιλιγγερίδου. Μπορεί το πρώτο μέρος της αστυνομικής τριλογίας της Στέλλας Άνταμς, να είναι και το πρώτο δείγμα γραφής της, αλλά την κατατάσσει αναμφισβήτητα σε αυτή την κατηγορία.
Μια αφήγηση σε μια απόλυτα dark ατμόσφαιρα, και σε αυτό βοηθά και ο σκοτεινός, μόνιμα βροχερός καιρός των Αθηνών, σε μια Ελλάδα της κρίσης.
Κεντρικό πρόσωπο, μια γυναίκα αστυνόμος, αντισυμβατική, ασυνήθιστη, εκκεντρική, και σε αυτό μας προϊδεάζει και το εξώφυλλο του βιβλίου. Σε καμία περίπτωση δεν θα την χαρακτήριζε κανείς σαν τη γυναίκα της διπλανής πόρτας, κάθε άλλο μάλιστα. Απόλυτα ανθρώπινη, με τα πάθη της, τους φόβους της, γεμάτη με απόγνωση και πανικό, με τους δαίμονές της, που αγωνίζεται να τους διαχειριστεί. Ξεφεύγει εντελώς από κάθε πρότυπο γυναίκας, αυτό της συντρόφου, συζύγου ή υποψήφιας μητέρας. Αυτού του είδους τα καλούπια τα έχει σπάσει κι έχει ξεφύγει πλέον από κάθε κανονικότητα. Μια αντι-ηρωίδα, η οποία δεν έχει ως προτεραιότητα να γίνει συμπαθής από όλους. Έχει σαν βασικό καθοδηγητή το ένστικτό της.
Ένα εξώφυλλο εξαιρετικά φιλοτεχνημένο, βρίσκεται μέσα στο πνεύμα της υπόθεσης και παραπέμπει σε κάτι που βρίσκεται ανάμεσα σε cartoon και sin city.
Πολύ καλή αφήγηση που κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο και η συγγραφέας δεν αναλώνεται σε περιττές λεπτομέρειες και πληροφορίες. Είναι αρκετά ξεκάθαρη στην υπόθεση που μας παρουσιάζει, δεν αφήνει κρυφά και σκοτεινά σημεία πουθενά, ούτε αφήνει να εννοηθεί τίποτα. Δεν στερείται δράσης, μυστηρίου και αγωνίας. Οι χαρακτήρες ευτυχώς δεν είναι πάρα πολλοί, έτσι ώστε ο αναγνώστης να πελαγώνει ψάχνοντας το ποιος είναι ποιος. Όλοι τους είναι όμως το άκρως αντίθετο από ότι είναι η Στέλλα Άνταμς.
Έξυπνοι και ολοζώντανοι διάλογοι, γρήγορη πλοκή όπου δεν λείπουν και τα απρόοπτα. Όλα αυτά είναι σίγουρο πως θα δικαιώσουν τους φίλους του είδους.
Για αυτό αγαπητοί φίλοι, ας ετοιμαστούμε να απολαύσουμε την συνέχεια.
Ξέρω, το είχα πει και στο παρελθόν, αλλά θα το ξαναπώ και τώρα: Ειλικρινά χαίρομαι που βλέπω τον τελευταίο καιρό την Ελληνική αστυνομική λογοτεχνία να παίρνει τόσο πολύ τα πάνω της. Οι Έλληνες συγγραφείς του είδους δεν έχουν να ζηλέψουν απολύτως τίποτα από τους ξένους, και ειδικά από την λεγόμενη σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει πλέον και η Κική Τσιλιγγερίδου. Μπορεί το πρώτο μέρος της αστυνομικής τριλογίας της Στέλλας Άνταμς, να είναι και το πρώτο δείγμα γραφής της, αλλά την κατατάσσει αναμφισβήτητα σε αυτή την κατηγορία.
Μια αφήγηση σε μια απόλυτα dark ατμόσφαιρα, και σε αυτό βοηθά και ο σκοτεινός, μόνιμα βροχερός καιρός των Αθηνών, σε μια Ελλάδα της κρίσης.
Κεντρικό πρόσωπο, μια γυναίκα αστυνόμος, αντισυμβατική, ασυνήθιστη, εκκεντρική, και σε αυτό μας προϊδεάζει και το εξώφυλλο του βιβλίου. Σε καμία περίπτωση δεν θα την χαρακτήριζε κανείς σαν τη γυναίκα της διπλανής πόρτας, κάθε άλλο μάλιστα. Απόλυτα ανθρώπινη, με τα πάθη της, τους φόβους της, γεμάτη με απόγνωση και πανικό, με τους δαίμονές της, που αγωνίζεται να τους διαχειριστεί. Ξεφεύγει εντελώς από κάθε πρότυπο γυναίκας, αυτό της συντρόφου, συζύγου ή υποψήφιας μητέρας. Αυτού του είδους τα καλούπια τα έχει σπάσει κι έχει ξεφύγει πλέον από κάθε κανονικότητα. Μια αντι-ηρωίδα, η οποία δεν έχει ως προτεραιότητα να γίνει συμπαθής από όλους. Έχει σαν βασικό καθοδηγητή το ένστικτό της.
Ένα εξώφυλλο εξαιρετικά φιλοτεχνημένο, βρίσκεται μέσα στο πνεύμα της υπόθεσης και παραπέμπει σε κάτι που βρίσκεται ανάμεσα σε cartoon και sin city.
Πολύ καλή αφήγηση που κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο και η συγγραφέας δεν αναλώνεται σε περιττές λεπτομέρειες και πληροφορίες. Είναι αρκετά ξεκάθαρη στην υπόθεση που μας παρουσιάζει, δεν αφήνει κρυφά και σκοτεινά σημεία πουθενά, ούτε αφήνει να εννοηθεί τίποτα. Δεν στερείται δράσης, μυστηρίου και αγωνίας. Οι χαρακτήρες ευτυχώς δεν είναι πάρα πολλοί, έτσι ώστε ο αναγνώστης να πελαγώνει ψάχνοντας το ποιος είναι ποιος. Όλοι τους είναι όμως το άκρως αντίθετο από ότι είναι η Στέλλα Άνταμς.
Έξυπνοι και ολοζώντανοι διάλογοι, γρήγορη πλοκή όπου δεν λείπουν και τα απρόοπτα. Όλα αυτά είναι σίγουρο πως θα δικαιώσουν τους φίλους του είδους.
Για αυτό αγαπητοί φίλοι, ας ετοιμαστούμε να απολαύσουμε την συνέχεια.
April 23, 2021
Ξεκίνησε πάρα πολύ ωραία. Ο χαρακτήρας της πρωταγωνίστριας εξαιρετικος. Άρρωστη ψυχικά ταιριάζει γάντι στην ιστορία. Ένα πράγμα με ξένισε. Για κάποιο λόγο που δεν κατάλαβα αναφέρεται με το ονοματεπώνυμο της σχεδόν σε όλο το βιβλίο. (Μου θύμισε τις περιγραφές της f1 για πες μας Τάκη Πουρναρακη, ναι Πανό Σεϊτανίδη...)
Από τη μέση του βιβλίου και κάτω δεν με κράτησε πολύ σε εγρήγορση. Για πρώτο βιβλίο όμως μια χαρά. 3.5 αστεράκια.
Από τη μέση του βιβλίου και κάτω δεν με κράτησε πολύ σε εγρήγορση. Για πρώτο βιβλίο όμως μια χαρά. 3.5 αστεράκια.
March 31, 2019
3,5 ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΊΒΕΙΑ
June 15, 2020
Πολύ καλή αστυνομική πλοκή, αλλά πολλή βία
February 25, 2019
Συνέβη κάτι πρωτότυπο με αυτό το βιβλίο. Με κούρασαν οι διάλογοι. Εκεί που σε όλα τα βιβλία σου σκάει διάλογος να ηρεμήσει το μυαλό από τα κατεβατά, εδώ, δεν βλέπεις την ώρα να τελειώσει. Προφανώς η συγγραφέας θέλησε να αναπαραστήσει την καθομιλουμένη, όμως το κόψιμο του διαλόγου για να πιεί ο χαρακτήρας το ποτό του λόγου χάριν ή τα αποσιωπητικά ή οι μικρές εκφράσεις δευτεραγωνιστών που δηλώνουν δισταγμό ή δέος μπροστά στην ηρωίδα μου χάλασαν την ωραία ατμόσφαιρα. Γιατί από ατμόσφαιρα σκίζει. Α, επίσης θα προτιμούσα τα υπόλοιπα βιβλία να διαδραματίζονται στο εξωτερικό. Σιχαίνομαι τα ελληνικά ονόματα στα βιβλία. Ευχαριστώ.
May 3, 2020
Διαφορετικό! Μπράβο Κική! <3
Displaying 1 - 30 of 43 reviews