Het leven heeft geen zin, maar ik wel

by Patrick van den Hanenberg

Op 1 juli 2013 overleed zanger-songwriter Maarten van Roozendaal op 51-jarige leeftijd, na een intens leven vol drank en nicotine, maar vooral: muziek. Vanaf 1994, het jaar waarin Van Roozendaal het Amsterdamse Kleinkunst Festival won, ontwikkelde hij zich tot het beste dat Nederland op kleinkunstgebied te zien en te horen kreeg, met nummers als ‘Red mij niet’ en ‘Mooi’. Vaak viel de vergelijking met Ramses Shaffy of Jacques Brel. In Het leven heeft geen zin, maar ik wel (ondertitel: Leven en werk van Maarten van Roozendaal)
beschrijft Patrick van den Hanenberg het leven van Van Roozendaal vanaf zijn jeugd in het rustige Heiloo, via zijn roerige krakerstijd in Alkmaar en zijn worsteling in de kleine zaaltjes tot aan het grote succes bij een vast publiek in zijn tweede huis: De Kleine Komedie.

318 pages, Paperback

Published January 25, 2019

About the author

Na de middelbare schooltijd (in Amstelveen en Amsterdam) stond ik tussen 1972 en 1982 ingeschreven als geschiedenisstudent aan de Faculteit der Letteren van de Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam. In die 10 jaar heb ik 5 jaar gestudeerd (mijn afstudeerscriptie ging over de Duitse koloniale periode in Oost-Afrika – het huidige Tanzania) en 5 jaar gereisd door Noord, Zuid en Midden Amerika, Afrika en Azië. In die periode heb ik gewerkt als schoonmaker (Canada), reisleider (Oost Afrika), chauffeur (Verenigde Staten) en radiopresentator op Montserrat (Britse kroonkolonie in het Caribische gebied). Voor Radio Antilles (met een bereik van Florida, Midden Amerika tot aan het Noorden van Zuid Amerika) heb ik vier maanden een programma over gitaarmuziek gepresenteerd. Ik heb toen onder meer Sting geïnterviewd die met The Police opnamen maakte op Montserrat.
Begin jaren tachtig ben ik (parttime) in het onderwijs terechtgekomen. Eerst als docent geschiedenis in Dordrecht, vanaf 1999 in Amsterdam (Het Amsterdams Lyceum)
Vanaf 1988 ben ik theatermedewerker bij de Volkskrant, met als specialiteit cabaret en musical.
In 1990: redacteur van het televisieprogramma RUR met Jan Lenferink.
Tussen 1990 en 1997: redacteur van het (inmiddels verdwenen) humortijdschrift SICK.
1993/1994: redacteur KRO-tv shows rond cabaretiers Job Schuring en Arno van der Heyden.
1996: Voor de AVRO twee radio-interviews van elk twee uur gemaakt met Kees van Kooten en Ivo de Wijs. Daar is de liefde voor de radio die op Montserrat is begonnen weer opgepikt.
Tussen 1997 en 2002: presentatie van het VARA radioprogramma Uitgelicht gepresenteerd over het amusement in Nederland. In dat programma heb ik telefonische en studio-interviews gedaan en live reportages gemaakt over cabaretfestivals, kleinkunst, musicals en muziekvoorstellingen
Eind 2002 heb ik voor het VPRO historische radioprogramma OVT een driedelige serie gemaakt over Dinah Hausmann-Kohnstamm, de 94 jarige dochter van filosoof, theoloog, politicus, natuurkundige en pedagoog Alfred Kohnstamm.

Reviews

[Imme van der Boom · Rating 4 out of 5]

Eigenlijk houd ik niet van biografieën, maar voor Maarten van Roozendaal heb ik (natuurlijk) een uitzondering gemaakt. Nog steeds geen fan van het genre; nog steeds wél fan van Maarten. Daarnaast voelt “Het leven heeft geen zin, maar ik wel” als een zeer gewenste vrijbrief om nog een tijdje zoekende te zijn!

[Jeroen Schwartz · Rating 3 out of 5]

Dertig jaar volgde Patrick van den Hanenberg de artiest, beroepsmatig, en ja, hij hield van Van Roozendaal. Hij heeft geen tranentrekker gemaakt van deze biografie maar we zien de kleinkunstenaar wel ploeteren en worstelen - maar bovenal ontroeren en inspireren. Dit boek - zo lichtvoetig van toon en soepel van stijl als de zanger opgewekt zwaarmoedig kon zijn - roept zijn teksten en liederen in herinnering, die lach en zijn levenshouding tot leven, zijn hele gestalte eigenlijk. Dat is de verdienste van de schrijver: je voelt en hoort de zinnen, en de prachtige man (de hoofdpersoon) erin / erachter.

[Bas Kurstjens · Rating 3 out of 5]

Maarten Van Roozendaal verdiende een biografie meer dan een hoop anderen. En die biografie is er nu. Niet onverdienstelijk, maar wel wat slordige eindredactie. Zo kreeg Maarten volgens het boek al in de jaren zeventig een cd cadeau. Maar dat zijn details. Deze biografie schetst een volledig beeld van de unieke mens die Van Roozendaal was. Een zeer welkome aanvulling op zijn muzikale oeuvre. En met een fijn persoonsregister.

[Astrid · Rating 3 out of 5]

Dat er nooit meer een nieuw theaterprogramma van Maarten zal komen vind ik nog steeds vreselijk. Vanaf het moment dat ik hem voor het eerst zag, hem ik alle programma's daarna gezien, soms meer dan eens. Toen ik hoorde over deze biografie wist ik dan ook dat ik deze direct wilde lezen. Dat deed ik dus ook. Hoewel het boek goed is opgebouwd, vond ik het niet overtuigen. Het beschreef van alles, maar ging niet de diepte in. Misschien is er geen diepte, dat zou kunnen. Het is mooi chronologisch, geeft nuance aan een aantal zaken en schets het beeld van een man die geen vijanden had. Een aanrader voor iedereen die van zijn muziek houdt, of deze nog niet kent en een inleiding op zijn werk wil. Luister dan wel direct de muziek erbij - dat schetst een nog beter beeld.

Wat ik wel echt jammer vind is dat er echt foutjes in staan - dat had een goede taal- of eindredacteur er uit kunnen (moeten) halen. Dat had Maarten wel verdiend als je het mij vraagt.

[Eline Timmermans · Rating 4 out of 5]

Prachtig boek over leven en werk van deze briljante artiest. Er is gesproken met allerlei mensen en er wordt teruggeblikt op een rijk muzikaal verleden. Egon Kracht, Marcel de Groot, Paul de Munnik, Lucretia van der Vloot, Beatrice van der Poel en natuurlijk zijn Eva. Hij wordt gemist.

[BellaGBear · Rating 5 out of 5]

What can i say, I love this guy, Reading his biography made me understand his music even better