Als alles om je heen wegvalt, waar hou jij je dan aan vast? Wat gebeurt er als een controlefreak de controle verliest? En tijd niet alle wonden heelt?
Dominique doet aan yoga, is soms mindful, slikt voedingssupplementen, probeert positief te denken, las honderden zelfhulpboeken en interviewde talloze goeroes. Het mag allemaal niet baten when the shit hits the fan. Als ze in 2011 een hersenbloeding krijgt raakt ze haar houvast kwijt; het leven blijkt minder maakbaar dan ze dacht. Als ze een paar jaar later wordt gediagnosticeerd met epilepsie moet ze haar wereld- en zelfbeeld nog verder bijschaven.
Nooit meer een zelfhulpboek is het eerlijke en nuchtere verslag van haar zoektocht. Dominique heeft niet het licht gezien, is geen beter mens geworden en haar boek wordt niet aanbevolen door een bekende Nederlander.
Ik vind het altijd moeilijk om een biografie, zelfhulpboek, levensverhaal... etc. te beoordelen. Het is namelijk hun eigen visie over een bepaald onderwerp en hun eigen levensverhaal waardoor ik daar als lezer eigenlijk niet veel op te zeggen heb. Ik luisterde het luisterboek en moet zeggen dat ik wel aangenaam verrast was. Dit boek was anders opgebouwd dan zijn tegenhangers. Waar anderen vaak overvloeien van de positiviteit na het krijgen van een diagnose, bleef Dominique Haijtema echt wel met haar voetjes op de grond. Wat ik echt sterk om lezen vond. Ze vindt haar eigen manieren om om te gaan met haar diagnose (epilepsie + hersenbloeding) en dat was erg interessant om te lezen. Het ganse boek is ook doorspekt met quotes uit andere werken of van (on)bekende mensen waardoor het boek ook iets meer gelaagd wordt.
Van dit boek zal er hoogstwaarschijnlijk geen volledige recensie verschijnen op www.celinezoalszeis.be
Nooit meer een zelfhulpboek, raw food for the mind door Dominique Haijtema
Dominique leeft tegen 100 per uur, ze doet yoga en slikt voedingssupplementen, ze interviewt goeroes voor Happinez en ze las al honderden zelfhulpboeken.
Een goede voorbereiding is alles. Tot ze een hersenbloeding krijgt en een paar jaar later de diagnose epilepsie. Dan blijk dat al die ‘voorbereiding’ voor niets is geweest. Ze voelt zich diep ellendig en krijgt het op haar heupen van goed advies, wijze raad en zelfhulpboeken die dé oplossing beloven.
Dit boekje is het verslag van haar zoektocht. Een heel eerlijk verslag (doet me soms denken aan Eva Daeleman), vol vallen (vaak letterlijk) en weer opstaan. Doorheen het boekje komen citaten, interviews en stukken tekst van wijze, inspirerende mensen als kleine ‘Food for thought’ tussendoortjes voorbij. (Jammer genoeg niet vertaald en Duits is toch echt mijn ding niet.)
Dingen die ik leerde zijn: angst bestaat altijd uit het gevoel van geen controle hebben en er is niets mis met ons mensen, we moeten niet altijd alles willen repareren en alle lijden bannen. Triestig zijn is niet hetzelfde als depressief zijn.
Hoewel Haijtema pretendeert geen zelfhulpboek te hebben geschreven helpt dit boek meer dan de meeste zelfhulpboeken bij elkaar. Ik heb super veel onderlijnd. Dingen die de wijze mensen zeiden maar ook dingen die ik herkende in Dominique. Haar grootste geschenk aan ons is zeggen dat ze niets overwonnen heeft. Dat ze ons enkel ‘nadenkers’ schenkt.
Door haar wijsheid, humor en eerlijkheid is dit een boek geworden dat zo veel meer is dan een verhaal van een zoektocht naar houvast. Dit boek zelf is een houvast.
No nonsens grappig met zelfspot geschreven. Herkenbaar, aangezien ik ook op volwassen leeftijd werd gediagnosticeerd met epilepsie . Het brengt een emotionele rollercoaster met zich mee. Alsof je hele identiteit in elkaar stuikt en je jezelf opnieuw moet uitvinden. Enkel tijd zorgt ervoor dat je begrijpt dat dit niet zo is. Je 'bent' niet je epilepsie. De interviews die Dominique koos voor dit boekje, leveren zeker een meerwaarde aan het boekje dat je op een dag uitleest. Het is goed en rauw geschreven. De psychiater Denys heeft geen gelijk gekregen in zijn stelling dat de mensheid door een grote crisis zou moeten gaan om het roer om te kunnen gooien.