ลิ่นจ้งซวินสละบัลลังก์ฮ่องเต้ให้แก่น้องชาย ซึ่งก็คือพ่อของลิ่นเส้าเยวียน แต่ไม่นานเท่าไรพ่อของลิ่นเส้าเยวียนก็ตาย บัลลังก์จึงตกเป็นของลิ่นเส้าเยวียนที่ยังอายุประมาณสิบต้น ๆ ตอนนั้นลิ่นเส้าเยวียนหวาดระแวงทุกคนไปหมด ลิ่นจ้งซวินเลยส่งถังจื่อเจิง ลูกเลี้ยงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลิ่นเส้าเยวียน มาอยู่เป็นเพื่อนฮ่องเต้พระองค์น้อย ลิ่นเส้าเยวียนไม่เคยมีเพื่อน และยิ่งไม่เคยมีคนที่เข้าหาเขาอย่างซื่อสัตย์จริงใจมาก่อน ก็เลยประทับใจจนถึงขั้นหลงใหลถังจื่อเจิงมาก
.
เวลาผ่านไป ลิ่นเส้าเยวียนต้องเลือกฮองเฮา เขาตกลงเลือกคู่หมายเดิมก่อนที่เขาจะขึ้นเป็นฮ่องเต้ แต่ลิ่นเส้าเยวียนพบว่าเขาไม่มีความสุขกับการอยู่กับฮองเฮา กลับพบว่าเขานั้นคิดถึงแต่ภาพของจื่อเจิง ลิ่นเส้าเยวียนจึงรู้ตัวว่าเขาชอบผู้ชาย และคนที่เขาต้องการก็คือถังจื่อเจิง
.
ลิ่นเส้าเยวียนไม่อยากสูญเสียถังจื่อเจิงไป จึงพยายามใช้แผนการทุกอย่างดึงจื่อเจิงให้เข้ามาอยู่ใกล้ ๆ สุดท้ายถังจือเจิงก็กลายเป็นคนนอนอุ่นเตียงให้ลิ่นเส้าเยวียน
.
+++
.
แนวดราม่า (งง ๆ) ตลก (ที่ไม่ขำ) แย่งชิงอำนาจ (ประหลาด ๆ) ในวัง แต่แนวที่เด่นชัดที่สุดคือขายฉาก ขายเซอร์วิส
.
คือตอนแรกเปิดมาเป็นแนวเบา ๆ ใส ๆ ตลกคอมเมดี้ พระปิตุลาฉายาโฉดชั่วที่กลัวภรรยา กับลูกเลี้ยงภรรยาอีกสี่ ไม่เป็นฮ่องเต้เพราะภรรยาไม่ชอบ ว่างก็ต้องออกไปทำนา หุงเข้าหาปลากินอิ่มท้อง ถามว่าอะไรคือความสมจริงของเรื่องนี้
.
ต่อมา ฮ่องเต้พระองค์น้อยรู้จักถังจื่อเจิง ลูกเลี้ยงคนโตของพระปิตุลา ก็ประทับใจ หลงใหลหมกมุ่น อยากให้เขาอยู่ใกล้ แต่ก็ไม่กล้าบอกเหตุผล โอ้ล่าข้าเป็นเกย์ ทำเยี่ยงไร ลูกก็ต้องมีสืบทอดบัลลังก์ ต้องมีฮองเฮา มีสนม เอามาคานอำนาจในวัง เข้าสู่ดาร์กไซด์
.
ถังจื่อเจิงตอนเด็กผู้เริงร่ากล้าหาญ ไม่รู้ทำไมยิ่งโตก็ยิ่งนุ่มนิ่มอ่อนยวบไปเรื่อย ๆ แถมสติปัญญาความเฉลียวฉลาดก็ไม่ขยับตามอายุ ลิ่นเส้าเยวียนพูดอะไร เป่าหูอะไรก็เชื่อ โดนแกล้งก็ทำได้เพียงแค่หลบหนี ไม่มีความกล้าที่จะสู้หรืออาศัยไหวพริบเอาตัวรอดได้เลย ประโยชน์อย่างเดียวคืออุ่นเตียงจริง ๆ แต่ก็มีครั้งหนึ่งที่อยู่ ๆ ผู้เขียนก็โยนบทผู้กล้าให้เขาโชว์ความเก่งกาจอยู่เหมือนกันนะ (แม้มันจะขัดกับสิ่งที่เป็นมาตลอดทั้งเรื่องก็เถอะ!)
.
สำหรับลิ่นเส้าเยวียน ฮ่องเต้ พระเอกของเรื่อง แต่ไม่ใช่พระเอกในใจโอแน่นอน ฉันเกลียดเธอ บอกไว้เลยตรงนี้ ต่อหน้าคนที่อ่านอยู่ที่นี่ ย่าาา
.
เป็นพระเอกที่อยู่ ๆ ก็เข้าสู่ดาร์กโหมด เห็นคนเป็นแค่เครื่องมือ ผู้หญิงเป็นสิ่งคานอำนาจ เป็นเครื่องมือผลิตลูก ใช้ทุกอย่างที่มีอยู่เพื่อให้ตนสมปรารถนา หลอกล่อจื่อเจิงให้บำเรอความสุขตน แม้จะต้องฝืนใจจื่อเจิงก็ตาม
.
สิ่งที่โอไม่ชอบเลยคือมุมมองความรักของตัวละครที่แสดงทัศนคติของผู้เขียน ว่ารักคือการได้ครอบครอง คือการทำทุกอย่างเพื่อให้ตนสุขสมโดยที่ไม่ใส่ใจความรู้สึกฝ่ายตรงข้าม ลิ่นเส้าเยวียนทำผิดต่อถังจื่อเจิงแล้วก็รู้สึกผิด แต่พอมีเรื่องอะไรไม่ได้ดั่งใจก็ทำผิดซ้ำอีก สำหรับโอแล้ว เรื่องนี้เป็นความใคร่ เป็นความใคร่ที่มีความละโมบเกาะกินแอบแฝง ไม่มีความรักเจือปนแม้แต่น้อย
.
คู่รองของเรื่องก็แฝงแนวคิดเช่นนี้ด้วย จะบอกเป็นคู่รองก็ไม่เชิง เป็นอีกคู่ที่มีอยู่ในเรื่อง เป็นฝาแฝด แน่นอนว่า incest ...ก็บอกแล้ว อีกนิดก็จะเป็นนิยายรสสวาทอยู่แล้ว
.
ฉะนั้นอย่าถามหาเรื่องความรักในเรื่องนี้ แต่ถ้าต้องการฉาก เชิญค่ะ
.
เหตุผลที่มาที่ไปในเรื่องไม่สามารถรองรับสนับสนุนสิ่งที่ตัวละครเป็น หรือทำ ได้เพียงพอ พออ่านแล้วจะรู้สึกขัดแย้งตลอดเวลา ซึ่งความรู้สึกขัดแย้งอยู่ตลอดเวลานี้อันตราย เพราะหมายความว่าคนอ่านจะไม่สามารถคล้อยตามสิ่งที่ผู้เขียนชักนำได้
.
1 ดาว
.
ผู้แปลเดียวกับภาพลับอ๋องจิ้ง หลัก ๆ ที่โออ่านแล้วติดคือเหตุผลเดิมเลย จะมี ‘เจ้าตัว’ มี ‘อีกฝ่าย’ วิ่งว่อนอยู่ทั้งเรื่อง ซึ่งนอกจากทำให้อ่านแล้วสับสนได้ง่ายว่าสื่อถึงใครแล้ว หลายครั้งยังค้านความรู้สึกกับฉากและเหตุการณ์ในเรื่องด้วย