Μια και η ιστορία επαναλαμβανεται, ίσως το κλειδί για την ανάδειξη του Ντόναλντ Τραμπ ως Αμερικανού προέδρου να βρίσκεται στην εξέλιξη του αξιωματος ανά τα χρόνια ύπαρξης της αμερικανικής δημοκρατίας, της μακροβιότερης και αρχαιότερης δημοκρατίας του δυτικού κόσμου.
Το βιβλίο επιχειρεί να εξετάσει τη διαδοχή των Αμερικανών προέδρων από τη σύσταση των ΗΠΑ μέχρι σήμερα, από τον πρώτο πρόεδρο, George Washington, έως τον σημερινό. Αναλύει τις σχέσεις μεταξύ του προέδρου και του Κονγκρεσου, σχέσεις συνεχούς ισορροπίας και συμβιβασμων, κατά τις προβλέψεις του αμερικανικού Συντάγματος και περιγράφει το έργο κάθε προέδρου σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη προσωπικότητα του και τη θέση του στο πολιτικό και κομματικό σύστημα. Ξεκινωντας από τους Ιδρυτές Πατέρες φτάνει μέχρι το σήμερα, την εποχή άσκησης της πολιτικής μέσω του Twitter και των λοιπών μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ταυτόχρονα ο αναγνώστης είναι σε θέση να παρατηρήσει και την εξέλιξη της ίδιας της αμερικανικής δημοκρατίας μέσω της προσαρμογής των θεσμών στις ανάγκες κάθε εποχής και να κατανοήσει την ψυχολογία των εκλογέων σε κάθε φάση της ιστορίας των ΗΠΑ, οι επιλογές των οποίων διαμόρφωσαν αυτή την ιστορία.
Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, με επαρκή θεωρώ ανάλυση, εφόσον διαβαστεί ως μια εισαγωγη στην πολιτική ιστορία των ΗΠΑ (λόγω μεγέθους προφανώς και δεν είναι δυνατόν να περιλαμβάνει κάθε πτυχή της δράσης ενός εκάστου προέδρου). Λαμβάνει ως δεδομένη τη λειτουργία του εκλογικού συστήματος, το οποίο απαιτεί λίγη περισσότερη προσπάθεια στην κατανόηση αλλά σε γενικές γραμμές είναι ευκολοδιάβαστο και ιδιαίτερα καθηλωτικο.
Αρχικά με ενόχλησε το γεγονός ότι το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα το περνάει κάπως γρήγορα και διεκπεραιωτικα. Ωστοσο, στη συνέχεια επανέρχεται σε αρκετά σημεία που αρχικά φαίνεται ότι έχει προσπεράσει και το κενό καλύπτεται. Ο λόγος είναι ότι για αυτήν την εποχή αφήνει τη γραμμική αφήγηση και επιλέγει την ανάλυση ανά τομέα άσκησης πολιτικής επικεντρώνοντας στο ρόλο του νομοθετικού σώματος, του Τύπου, κοκ.
Ιδιαίτερα ενδιαφέρον βρήκα στο τελευταίο το κομμάτι που αφορά τις "βαθμολογιες" και "κατατάξεις" που επιχειρούνται κατά καιρούς στην Αμερική για τους Αμερικανούς προέδρους. Προκειμένου δε να αποδείξουν την πολυπλοκότητα του ζητήματος, οι συγγραφείς επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν δύο παραδείγματα. Το πρώτο είναι ο Ρίτσαρντ Νίξον, ένας από τους λιγότερο δημοφιλείς προέδρους όλης της ιστορίας της χώρας. Ο Νίξον έχασε για πάντα την αξιοπιστία του λόγω της υποβάθμισης των θεσμών στο εσωτερικό, είχε όμως αξιόλογη πορεία στην εξωτερική πολιτική. Και αντίθετα: ο Λίντον Τζόνσον έχει μεινει στην ιστορία για την αποτυχία του με τον πόλεμο του Βιετνάμ, ενώ παραγνωρίζεται πλήρως το πλούσιο μεταρρυθμιστικό του έργο στο εσωτερικό των ΗΠΑ με την συνέχιση του New Deal και την εισαγωγή της Μεγάλης Κοινωνίας (Great Society).
Μου άνοιξε οπωσδήποτε την όρεξη και για άλλα αναγνώσματα σχετικά με την ιστορία της Αμερικής.