ზინკა ადამიანი

by Ana Kordzaia-Samadashvili

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ქალაქი, რომლის მცხოვრებლებიც, განსაკუთრებით კი ისინი, მდინარის გაღმა რომ ცხოვრობდნენ, იფიცებოდნენ, ჩვენი ქალაქი ამქვეყნად ყველაზე მშვენიერია და აქ ისეთები ხდება, სხვა ქალაქებს არც დაესიზმრებათო.

სწორედ ამ ქალაქში, ყოფილი რევოლუციონერის მოედნის პირველ ნომერში ცხოვრობდა ხეიბარი მუსიკოსი ალექსი ადამიანი, რომელსაც ბედმა ძალიან მძიმე ცხოვრება არგუნა, მაგრამ იმავე ბედმა გაუღიმა კიდეც და განუყრელი აკორდეონი რავიატა, უახლოესი მეგობრები – კოტიკო და დათა, მასზე ფარულად შეყვარებული თამრიკო და შვილიშვილი ზინკა აჩუქა.

ანა კორძაია-სამადაშვილის ახალი რომანი „ზინკა ადამიანი“ სწორედ ამ ადამიანების ცრემლიან-ღიმილიან ამბავს მოგვითხრობს. ერთ ზღაპრად აკინძულ, ერთი შეხედვით დაუჯერებელ ამბებში არავინ იცის, რა არის გამოგონილი და რა – მართალი, მაგრამ ამ ისტორიებში, როგორც ნაკვერჩხალში – ჯადოსნური სასახლე, მეოცე საუკუნის მეორე ნახევრის თბილისის ნამდვილი ამბები ირეკლება.

Genres: Georgian, Female Authors

152 pages, Paperback

First published January 1, 2019

About the author

Ana Kordzaia-Samadashvili (Tbilisi, 1968) est auteure, critique littéraire et traductrice littéraire allemand-géorgien. Entre 2003 et 2011, elle a publié un roman et deux recueils de nouvelles. Ses nouvelles ont aussi été publiées dans des anthologies de nouvelles. Ana Kordzaia-Samadashvili a traduit en géorgien des œuvres, entre autres, d’Elfriede Jelinek et Reinald Goetz.
Prix obtenus (entre autres) :
- Prix de la traduction du Goethe Institut pour la meilleure traduction (1999: Elfriede Jelinek, Die Liebhaberinnen)
- Prix littéraire SABA pour le meilleur Début (2003)
- Prix ‘Parnasi’ pour le Bestseller de l’année (2005)

ანა კორძაია–სამადაშვილი (თბილისი, 1968 წ.) არის მწერალი, კრიტიკოსი და გერმანული ლიტერატურის მთარგმნელი. 2003–დან 2011 წლამდე გამოქვეყნებული აქვს ერთი რომანი და მოთხრობათა ორი კრებული. მისი მოთხრობები ასევე შესულია სხვადასხვა ანთოლოგიებში. ქართულად ნათარგმნი აქვს ელფრიდე იელინეკის, რაინალდ გეცის და სხვათა ნაწარმოებები.

მოპოვებული აქვს ჯილდოები:
– გოეთეს ინსტიტუტის პრემია საუკეთესო თარგმანისთვის (1999 წ., ელფრიდე იელინეკის „საყვარლები“)
– ლიტერატურული პრემია „საბა“ საუკეთესო დებიუტისთვის (2003 წ.)
– წიგნის მაღაზიათა ქსელ „პარნასის“ პრემია „წლის ბესტსელერისთვის“ (2005 წ.)
- მესამე ადგილი "წლის საუკეთესო მოთხრობისთვის" (2005 წ., "ისტორიული მეხსიერება")

Reviews

[Nika Japaridze · Rating 5 out of 5]

ლილი ბებო იცოდე ამას შენთვის ვწერ. ალბათ ვერასოდეს წაიკითხავ ვერც ამას და ვერც ამ წიგნს, ალბათ რა, ვერასოდეს წაიკითხავ. მაგრამ მინდა იცოდე, რომ მე შენ გიპოვე. ამ წიგნში გიპოვე, ამ წიგნში ვიპოვე დედაშენიც და შავ-სქელ თმიანი შენი დაც, აქვე ვიპოვე მამაშენი, მედლებით მკერდ დამშვენებული. ამ წიგნში გიპოვე შენც, მომღერალი, მოცეკვავე ადამიანი, სპილოს ძვლისაგან დამზადებული აკორდეონი რომ გაგვს შენახული კარადის ძირში. აქ გიპოვეთ ყველანი, ამ იტალიურ პატარა ეზოში, რომლის ისტორიები სამუდამოდ დამამახსოვრდება და სამუდამოდ დაილექება ჩემს გონებაში. ლილი ბებო, მინდა იცოდე, რომ ყველა ლამაზი შენ ხარ აქ, შენ და შენი ლამაზი, მარა უტვინო დაიკო. ყველანი თქვენ ხართ, ნინიკოც, პროკოფიევნაც, ნიგოც, გულნარაც, ზინკებიც და ადამიანებიც. მინდა ყველამ იცოდეთ, რომ მიყვარხართ ადამიანებო და სულ მეყვარებით. და მართლაც რა ოქრო ამბავია, ჰა?!

[Temuka Zoidze · Rating 4 out of 5]

ამ ავტორის წიგნებზე ხშირად მსმენია, რომ ცოტა გაურკვეველი სიუჟეტი აქვს, აბდაუბდა თხრობაა და კიდევ ვინ იცის, მართლა რას არ მოროშავენ. ანა კორძაია-სამადაშვილის წერის სტილის გამო მე პირადად მგონია, რომ მის წიგნებს კი არ ვკითხულობ, არამედ ვისმენ (მისივე ხმით): როგორც საუბრისას, პირადად მოყოლისას გაგანდობს მეგობარი მაგარ ამბავს, აქა-იქ გადაუხვევს, ხან რას მიედება და ხან რას, რადგან თვითონაც მეხსიერების ლაბირინთებში მოგზაურობს და გულით უნდა, ყველაფერი შენც ისე იგრძნო, როგორც მას ახსოვს, აი ეგეთი გულწრფელი თხრობა აქვს, რომელიც ნელ-ნელა აგიჩქარებს პულსს და ბოლოს გულიც შეიძლება გაგიხეთქოს.
"ზინკა ადამიანი" ერთდროულად სასტიკი და თან კეთილი წიგნია, რომელიც გვაიძულებს, კიდევ ერთხელ გავუსწოროთ თვალი ამ სამყაროში გაჩენილი ადამიანის უკიდეგანო მარტოობას, ამავდროულად კი იმ ლამაზების, თამრიკოებისა და ნიგოების დაფასებას გვასწავლის, რომლებიც ჩვენ გვერდით არიან. ხოლო თუ ეგენიც არ არიან, მაშინ, აი, ასეთი წიგნები არიან საუკეთესო ამხანაგებიც და მანუგეშებლებიც.

[მწვანე კოღო · Rating 5 out of 5]

არ მეგულება სხვა წიგნი, სადაც სიკვდილი ასე უბრალოდ, გადაკვრით, მაგრამ, ამავდროულად, უდიდესი ტრაგიზმით იყოს აღწერილი.

ძალიან ლამაზი ამბავი, ფონად დამშვენებული უძირო კაეშანით.

,,გამოცდილება არ ნიშნავს, რომ რამეს აღარ იზამ, გამოცდილება ისაა, რომ ზუსტად იცი, რომ ამასაც გადაიტან."

[Ninette · Rating 3 out of 5]

“წარმოუდგენელი სიხარულია, როდესაც ვიღაცა, აი, ასეთი ახალგაზრდა, ლამაზი და გადასარევი, გეუბნება, რომ იცით, მე წავიკითხე “ზინკა ადამიანი” და, ნუ, მერე რასაც იტყვის უკვე მნიშვნელობა არა აქვს იმიტომ, რომ წნევა მიწევს, ვიფოთლები, ვფიქრობ, რომ რა ბედნიერი ვარ, ჩემო გულო, რა მაგარია…”

ავტორი
ანა კორძაია-სამადაშვილი 1968 წელს დაიბადა და 1989 წელს ფილოლოგიის ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ ასპარეზზე გამოჩნდა, როგორც “მგონი, მკითხველი და სულ ცოტათი მწერალიც”. ჟურნალისტური და სამწერლობო საქმიანობის გარდა, 1999 წელს გოეთეს ინსტიტუტის პრემია ელფრიდე იელინეკის “საყვარლების” თარგმანისთვისაც დაიმსახურა. როგორც თავად იხსენებს, სუსტი ფანტაზიის მქონეს რომანების წერის სიმამაცე გაზეთ “24 საათში” აპოვნინეს, სადაც მიმზიდველი ანაზღაურებისა და თბილი ხალხის გამო აღმოჩენილა. თუმცა, ალბათ, უფრო მრავლისმთქმელი იქნება, მის შემდეგ სიტყვებს თუ მოგახსენებთ: “სულ რომ არ ვიმუშავო და გროშ-კაპიკი არ მქონდეს და ყოველდღე თითო მეგობართან ვისადილო ისე, რომ ისინი ვერც კი მიხვდნენ, როგორ მშია, ალბათ, ერთი, სამი წელი ლამაზად გავატან”. ერთ ჩვეულებრივ ადამიანსა და მის ურთიერთობებს უსაზღვრო მნიშვნელობა ენიჭება მის შემოქმედებაშიც - ანა კორძაია-სამადაშვილის შუშანიკიც კი, ქართლის საპიტიახშოს დედოფალი კი არა, სიონის მოპირდაპირედ მცხოვრები გრძელნაწნავიანი გოგოა. ადამიანის გარდა კიდევ ერთი სატრფო ჰყავს მწერალს - თბილისი, ქალაქი, “სადაც ბავშვებს არ უშლიან ღრიანცელს და ძაღლებს არ უშლიან ყეფას”.

რომანი
ერთ დღესაც გაიფიქრა,: “თბილისს, რომელიც ნამდვილად ძველისძველი ქალაქია, ლეგენდები პრაქტიკულად არა აქვს. ნებისმიერ ქალაქში არსებობს ვიღაც სული ან პერსონაჟი, რომელიც შეიძლება შემოგეყაროს - ან სიხარულს მოგიტანს, ან დაგღუპავს, ან, პირიქით, რაღაცა დიდი ბედნიერების ნიშანი იქნება და სხვა და სხვა... რა თქმა უნდა, მაშინ, როდესაც საბჭოთა კავშირი ასეთი ფესვგამდგარი იყო თბილისში, არავის არ სჭირდებოდა შენი თბილისური მითოსი.” ხოდა, ადგა ანა კორძაია-სამადაშვილი და 2019 წელს თავად გამოაქვეყნა თბილისური ზღაპარი “ზინკა ადამიანი”, რომელზეც 6 წლის განმავლობაში მუშაობდა.
რომანი მეოცე საუკუნეში დარჩენილ ლამაზ გოგოებს ეძღვნებათ, ამიტომ ავტორს არც იმ საუკუნის საბჭოური თბილისისა და რეპრესიების აღწერა დავიწყებია,: “ამის მამა, საცოდავი, მაგარი კაცი ყოფილა, თბილისის უნივერსიტეტს ოქრო შესწირაო, ქართველ სტუდენტებს საზღვარგარეთ სასწავლებლად უშვებდაო, რავიცი… მერე შეეშინდა მაგრად, საკუთარ სახლში ერთ ოთახში რომ შეაგდეს და ჩეჩმაში რომ გაუშვეს ცოლ-შვილიანად, მაგრად დაფრთხა. იფიქრა ეტყობა, საცოდავმა, გვარს გამოვიცვლიო და მარლენიძე გახდა, მარქსი-ლენინი” . თანაც, ლენინი და ხრუშჩოვი უძღვიან წინ ირონიულად თავების უმრავლესობას.
თუმცა მწერალს ნამდვილი თბილისი ყოფილი რევოლუციონერის მოედნის პირველი ნომრის ეზოში ეგულება, სადაც ხუთი პერსონაჟი არარადან ჩნდება და არარაშივე უჩინარდება. არავინ იცის, რა არის მათ ცხოვრებაში გამოგონილი და რა - მართალი, მაგრამ დანამდვილებით შემიძლია გითხრათ, რომ, თუნდაც ამბის დასაწყისში ცრემლებით ამტკიცებდეს პატარა ბიჭი, რომ 2 ადამიანს ერთად ყოველთვის 20 თითი აქვს, ისინი სინამდვილეში არაფრით ჰგვანან ერთმანეთს… ამ 150 გვერდზე თქვენ შეხვდებით კოჭლებს, ცალფეხებს, მარჯვენა ხელზე ორ თით შერჩენილებს, დარდიანებს, ხალასებს, მაგრამ ყოველთვის სიყვარულის მაძიებელთ…

ამბავი
ბავშვთა სახლში აღმზრდელისაგან დაკოჭლებულმა ალექსი ადამიანმა საყვარელი და, ზინკა, დაკარგა, წლების შემდეგ კი ქორწინების ღამეს გარდაცვლილი ცოლის სახლში, თითქოს, ციდან მოევლინა შვილიშვილი, პატარა ზინკა. ადრე თუ მეგობრად მხოლოდ აკორდეონი რავიატა ჰყავდა, რომელსაც “როცა ახალგაზრდა იყო, ტრავიატა ერქვა, მაგრამ ისე მოხდა, რომ პირველი ასო მოსტყდა” , ზინკა ადამიანს ალექსი უკვე თავისზე უსაზღვროდ შეყვარებულ თამრიკოსთან, ზღაპრების მოტრფიალე კოტიკოსა და ფინეთში ნატანების მანდარინის ჩამტან დათასთან ერთად ხვდება.
თბილისი ხუთივე მათგანის განსაცდელის მომსწრე გახდება… რომელ გზას აირჩევენ უპასუხო გრძნობების, ძვირფასი ადამიანების სიკვდილის წინაშე მდგარნი? თავად გააჭენებენ მერანს, თუ სირინოზებს სთხოვენ შველას? იქნებ, სულაც ერასმუსივით სისულელის არც ისე სულელურად მაქებრებმა გააგრძელონ სიყვარულით სავსე სიმღერა:

“ლამაზი გემი,
იალქანი, ღუზა, ზღვა,
არავინ მინდა სხვა,
მხოლოდ შენ გელი.
ლამაზო ჩემო,
მე შენი ცეცხლი მწვავს,
და აგერ, მტკვარზე მყავს,
ლამაზი გემი!”

[Martha Gobejishvili · Rating 5 out of 5]

“ლამაზი გემი,
იალქანი, ღუზა, ზღვა,
არავინ მინდა სხვა,
მხოლოდ შენ გელი.
ლამაზო ჩემო,
მე შენი ცეცხლი მწვავს,
და აგერ, მტკვარზე მყავს
ლამაზი გემი!” ❤️

[Tiko narmania · Rating 4 out of 5]

“კაცმა რომ იცოდეს, რა დღეში ჩააგდებდა ეს ცხოვრება, იმავე დღეს მტკვარში დაიხრჩობდა თავს.”

[Nika Meleksishvili · Rating 5 out of 5]

ლამაზი, თბილი, სევდიანი, ღიმილიანი, ჩახლართული, ძალიან თბილისური ეზოს სენტიმენტებით გაჟღენთილი.

"ზინკა ყურადღებით უსმენდა. ალექსი კოტიკოს თვალს არ აცილებდა.
- აბა, ერთი წაუმღერე.
- რა? - დაიბნა კოტიკო.
- სარაბანდა. როგორ იყო? ზინკა, რავიატა გამოიყვანე!
როგორი დღე იყო! და როგორი ღამე! გიზო გიზგიზებდა, ნიგომ კარტოფილის ღვეზელი დააცხო, ცხელზე ცხელი, და ლამაზები მღეროდნენ და იცინოდნენ და ისევ მღეროდნენ, ზინკასთან ერთად, და კოტიკო ხელს იქნევდა, დირიჟორობდა და: და დი და და ტი დაა და და!
...იქიდან, სადაც ბევრი წყალია, მხოლოდ პაპა და რავიატა დაბრუნდნენ. კოტიკო ზღვაში დარჩა. ალიონზე, სიცივეში, ყინულივით ცივ, ადრეული გაზაფხულის ზღვასთან ტალღამ დაჰკრა,გაიტაცა და აღარც გამოუშვა, წაიყვანა და წაიყვანა, სირინოზებს გადააბარა, სამხრეთის ზღვების ვარსკვლავებს, ვეშაპებს, ზურგის ქარს, ყველაფერს, რაც კოტიკოს არასოდეს უნახავს და მუდამ უყვარდა. დაკარგული, შავი ზღვის ნაპირზე კი კოჭლი ბერიკაცი დარბოდა, ეცემოდა, დგებოდა და ყვიროდა..."

[Aleko Beridze · Rating 5 out of 5]

მეტად განსხვავებულია. თითქოს დაუჯერებელია თითოეული ამბავი, მაგრამ ამავდროულად საოცრად ახლო და ნაცნობი. ნოსტალგიის ზღვა გამოიწვია და მინაწერებიც კი მაქვს, თითოეული პერსონაჟი ვის მახსენებს ჩემი ბავშვობიდან. ძალიან თბილი, ემოციური, საოცრად მსუბუქი და სევდიანი წიგნია.
,,როგორც დათა იტყოდა, გამოცდილება არ ნიშნავს, რომ რამეს აღარ იზამ, გამოცდილება ისაა, რომ ზუსტად იცი, რომ ამასაც გადაიტან.''

,,ლამაზი გემი
იალქანი, ღუზა, ზღვა,
არავინ მინდა სხვა,
მხოლოდ შენ გელი!" ❤️

[ნინო კერესელიძე · Rating 3 out of 5]

რამდენადაც დაიკოები და ძამიკოები გათბობენ და გახალისებენ თავიანთი თბილისური ამბებითა და ყოფით, წიგნის დასაწყისსა და შუაში, იმდენად მარტოობა იკიდებს ფეხს და გსუსხავს წიგნის ბოლოს და შეუჩვეველ სიცივესაც გიტოვებს.
ცუდი არ არის ნამდვილად.
გულით შევიყვარე ზინკა და ნიგო, ლამაზები და თამრიკო, თავიანთი გულწრფელობით და უბრალოებით, ხუმრობებით, სიცილ-კისკისებითა და დაუვიწყარი სიმღერებით.

“ლამაზი გემი.
იალქანი, ღუზა, ზღვა,
არავინ მინდა სხვა,
მხოლოდ შენ გელი.”

[Beka Sukhitashvili · Rating 5 out of 5]

რამდენიმე თვის წინ, გორგილაძის გადაცემაში, წამყვანი სიკვდილზე ეკითხება ანას და ის პასუხობს: "გულწრფელად რომ გითხრა, მე ამაზე არ ვფიქრობ, იმიტომ რომ მე ამაზე ფიქრი არ მინდა. და მე ამაზე, არ ვიფიქრებ".

რამდენიმე წლის წინ დაიწერა ეს ტექსტი.

[Mariam Metreveli · Rating 5 out of 5]

წიგნში არის ესეთი თავი, სათაურით ,, გავგიჟდი, გადავირიე" ხოდა, ზუსტად მსგავსი რაღაც დამემართა ამ წიგნის კითხვის პროცესში და კითხვის ბოლოს.
ვურჩევ ყველას!

[NEKA · Rating 4 out of 5]

გული მომეწურა

[ნატი · Rating 3 out of 5]

სათაურში არსებული “ადამიანი” მგონია იმას ეფუძნება, რომ წიგნი მხოლოდ ადამიანურ, ყოველდღიურ თემებს ეხება და სხვა არაფერი. კარგია ისე. ოღონდ როგორც ანას სხვა წიგნზეც, ვერც ამაზე მივხვდი კაი ხანი, ზუსტად რას ვკითხულობდი

[Nino · Rating 5 out of 5]

მართლაც ოქრო ამბავია.

[Lizi · Rating 4 out of 5]

“ეს რა ყოფილა… ეს ვის გაუგია?”
ეს წიგნი ის მზეა, თვითონ ანამ რომ დამიხატა.

[Giorgi Khaindrava · Rating 1 out of 5]

ვერ ვხვდები, რატომ ითვლება ეს კარგ წიგნად.

[ჟანა ფოფხაძე · Rating 5 out of 5]

დრამატიზმის გარეშე მოთხრობილი ამბები უბრალო მაგრამ ბრალიან ადამინებზე. ამბები, ბოროტ ზღაპრებს რომ გავს, გაგაღიმებს, დაგასევდიანებს და გაკვირვებასაც არ დაგაცდის, რადგან პერსონაჟები დაგასწრებენ და შენამდე იტყვიან ,,ეს რა ყოფილა? ეს ვის გაუგია?”
ალბათ, უფრო იმიტომ ,,გავგიჟდი და გადავირიე,” რომ ეს ამბები მშობლიურია და ახლობელი.

[Mikheil Samkharadze · Rating 3 out of 5]

საინტერესო პერსონჟებით სავსეა წიგნი, მაგრამ რატომღაც შინაარსით ვერ მოვიხიბლე. სხვა შემფასებლების მიმოხლივების წაკითხვის შემდეგ ბევრად დიდი მოლოდინი მქონდა, მაგრამ იმედგაცრუება გამოდგა. რაღაც მომენტებში საერთოდ ვერ ვხვდებოდი ესა თუ ის ეპიზოდი საერთოდ რატომ იყო წიგნში ან რას ემსახურებოდა. შეილება მე ვერ გავიგე და ვერ აღქვი, მაგასაც ვუშვებ.

[Keso Gagoshidze · Rating 4 out of 5]

ფაქტი: ანა კორძაია-სამადაშვილი არის დიალოგების დიდოსტატი.

[Sandro Mikeladze · Rating 5 out of 5]

ანა, მიყვარხარ, ძალიან! <3

[Salome Mgebrishvili · Rating 2 out of 5]

Not for me.
შეიძლება სხვა დროს თავიდან ვცადო.

[Ani Kazakhashvili · Rating 3 out of 5]

რაღაც შინაურულს, მარტივს და ტკბილს თუ ეძებთ, ეს წიგნი მიგნებაა 🌸🌝

მადლობა ავტორს , ცოტათი მაინც რომ მომწყვიტა რეალობას 🤍

[ოთო გიგოლაშვილი · Rating 3 out of 5]

საკმაოდ დიდი მოლოდინი იყო და ვერ გაამართლა. ჩემი მეგობრების გამო , უფრო ცუდად აღარ შევაფასებ😅

[Megi · Rating 5 out of 5]

მესამედაც ხოარ წამეკითხა ამ ერთ თვეში? დამანებოს თავი.

[Keta Bagashvili · Rating 5 out of 5]

რა გასაოცარი უნდა იყოს იმ ადამიანის თავში ცხოვრება, ვინც მაგიური "ზინკა ადამიანი" დაწერა, მაგიური ალექსით, კოტიკოთი, დათათი, თამარ ქალით. ყველაფერი ერთნაირად მაგიურია ამ წიგნში. მტკვარიდან ამომძვრალი მომღერალი სირინოზები და კოჭლი, ცალ ფეხა ლამაზები, მოღალატე ლეკვიშვილი და სოკოებს გაყოლილი ნინიკო. ყველაფერი ლამაზია ამ წიგნში, ლამაზები ულამაზესები არიან, ზინკა ადამიანია, ყველაზე კარგად გამოგონილი ადამიანი. მადლობა, ანა.

[Natia Morbedadze · Rating 4 out of 5]

ამ წიგნს თუ ჩემსავით "შუშანიკის შვილების" შემდეგ წაიკითხავთ, ალბათ ისეთი განცდა დაგრჩებათ, რომ თბილისის ნამდვილ უბანში (დიახ, ნამდვილი თბილისი სწორედ ასეთია) დასახლებული ზინკა ადამიანი, პაპა ალექსი თავისი განუყრელი აკორდეონითა და ძმაკაცებით კოტიკოთი და დათათი, თამრიკო, ნიგო, ლეკვიშვილი შუშანიკის შვილები არიან - ისე ცოცხლობენ და კვდებიან, რომ მათ ვერავინ ამჩნევს, უცნაურ სიხარულს კი გვიტოვებენ...

[Natalie Goletiani · Rating 4 out of 5]

მოვიწყინე.
ეს რა ყოფილა.. ეს ვის გაუგია?!

[Nino Meladze · Rating 5 out of 5]

წარმომიდგა თვალწინ ეს ბევრი პერსონაჟი, ისორია, დიალოგი. ძალიან რეალური, თან ცოტა ზღაპრული, ზუსტად ისეთი როგორი თბილისიც მახსოვს და მიყვარს.

[Sandro]

💖

[Nino Matsiashvili · Rating 5 out of 5]

"ოქრო ამბავია, ნაღდად"