Hotel pardon: wereldverhalen over verzoening

by Jan De Cock

Na 'Hotel Prison' reist Jan De Cock naar slachtoffers die konden vergeven 'Vergeven is misschien het grootste geschenk dat ik mezelf gegund heb. Geestelijk ben ik toleranter en zachter geworden. En wat ik al zei, fysiek verdwenen mijn kwalen. Duw me niet in de slachtofferrol. Uiteindelijk gaat het niet om wat je meemaakt, maar om hoe je ermee omgaat. Ik heb het wonder van vergeving mogen ervaren. Alleen daarom al is mijn leven de moeite waard geweest.' - Hank Heijn-Engel, weduwe van de vermoorde Gerrit Jan Heijn. Tien jaar nadat hij logeerde in gevangenissen wereldwijd om de polsslag te voelen van gedetineerden, neemt Jan De Cock de rugzak weer op. Deze keer ontmoet hij slachtoffers en nabestaanden van misdaden die erin zijn geslaagd zich te verzoenen met de daders.   Jan spreekt met ouders van kinderen die werden gedood door Anders Breivik of een jonge schutter op een Canadese school, met knappe weduwen van 9/11-slachtoffers, met overlevenden van de Rwandese genocide, met Joodse en Palestijnse ouders die sinds de dood van hun kinderen samen ijveren voor een geweldloze oplossing van het conflict. Hij speurt in alle windstreken bij koffie en wodka, bij boterhammen en kerstkalkoen naar de bron van waaruit zij voortleven. Hij luistert naar hun verhalen, het worstelen met het leed, en het inzicht dat niet 'oog om oog, tand om tand', maar wel verzoening bevrijdend werkt.

373 pages, Kindle Edition

First published October 7, 2014

About the author

Jan De Cock is ziekenhuispastor in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen. Hij werd bekend om zijn engagement voor de gevangenen in de wereld. Hij trok wereldwijd langs 160 gevangenissen en liet zich vrijwillig opsluiten om 'van binnenuit' de polsslag te voelen van mannen en vrouwen achter de tralies.

Reviews

[An · Rating 5 out of 5]

een wijze les in nederigheid...

[Monique Van hest · Rating 2 out of 5]

De start van het boek met aanbevelingen/bejubelingen over de persoon van de schrijver doen me al deels afhaken (iets te veel op persoon schrijver ipv over wat het boek teweegbrengt). Poging om de interviews te lezen stopt al snel. De flinterdunne overpeinzingen van de schrijver tijdens het interview duwen zijn persoon te veel in het verhaal en leiden mij af van waar het om zou moeten gaan. Hoe vaak kun je het blauw van AH als dun draadje terug laten komen in een verhaal? Met als dieptepunt aan blue band denken omdat de familie van Gerrit Jan Heijn het over hun familieband heeft? Was dit grappig bedoeld? Dan is het misplaatst. Als je dit serieus dacht, hoeft het niet in druk te staan. Het biedt geen enkel verdiepend inzicht aan de lezer. Jammer. Ik was benieuwd naar de beleving van de slachtoffers, maar de omschrijving van de leefwereld komt op mij meer over als ‘kijk ik was hier, van de schrijver dan een poging om de geïnterviewde in beeld te brengen. Niet voor mij dus.

[Marc Vandenbrande · Rating 5 out of 5]

Waarom moet je dit boek gelezen hebben? Omdat dit boek uitlegt wat vergeven precies betekent. Het vergt ontzettend veel moed. Het is geen walk-in-the-park en niet voor watjes. Maar oh zo noodzakelijk als je je leven weer helemaal op de rails wil krijgen.

Er wordt nogal eens lacherig over gedaan alsof het enkel iets is voor softies. "Voor aanhangers van Ingeborg", bijvoorbeeld.

Niets is minder waar. Jan De Cock sprak met ouders van kinderen die werden gedood en met vrouwen die hun echtgenoten verloren. Mevrouw Albert Hein die haar kleinzoon is verloren bij een fout afgelopen ontvoering, ouders van kinderen die door Anders Breivik vermoord werden, weduwes die hun mannen verloren op 9/11. In totaal vijftien verhalen. Sterke getuigenissen.

Wat leren wij?