Orestis, Fani, Dimitris, Akos, Fotis i Ana krhki su, nesigurni i tjeskobom prožeti mladi ljudi, psihološki razapeti između mentaliteta otoka s kojega potječu i anomičnog urbaniteta metropole, bačeni usred svijeta u kojem nema sigurnosti, a jedine su konstante gravitacija i smrt. Pratimo njihove pokušaje da izađu na kraj s obiteljskim traumama i aporijama intimnih odnosa, da diplomiraju i osamostale se u doba ekonomske depresije. U središtu priče nalazi se Ana, čiji tajanstveni nestanak opterećuje i poput crne rupe privlači sve koji su bili bliski s njom. Ovaj neobično komponirani introspektivni roman u kojem se životi junaka isprepleću na neočekivane načine, govori o sjećanju i zaboravu, fragilnosti ljubavnih odnosa i našeg osobnog mikrokozmosa.
Η Μαρία Ξυλούρη (English: Maria Xilouri) γεννήθηκε στην Κρήτη. Σπούδασε ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές (Ψυχολογία και ΜΜΕ). Το πρώτο της μυθιστόρημα, Rewind, ήταν υποψήφιo για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω το 2010. Τον Δεκέμβριο του 2011 τιμήθηκε με μία από τις τρεις υποτροφίες συγγραφής που απονεμήθηκαν κατά τη διάρκεια του 1ου Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, που διοργάνωσε το ΕΚΕΒΙ. Δεύτερό της μυθιστόρημα το Πώς τελειώνει ο κόσμος, που ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών ΕΡΤ-ΕΚΕΒΙ το 2012 και κέρδισε το Athens Prize for Literature του περιοδικού (δε)κατα το 2013.
Πρώτα απ'όλα μου αρέσει (ίσως καλύτερα: μου ταιριάζει) το ύφος της συγγραφέως και ο τρόπος που χρησιμοποιεί τη γλώσσα. Την βρίσκω απλή και σύγχρονη χωρίς να είναι στεγνή. Έχω την αίσθηση πως αν έγραφα, θα το έκανα με τον ίδιο περίπου τρόπο.
Δεύτερον, βρίσκω εξαιρετική τη λεπτότατη δουλειά που κάνει στο χτίσιμο των χαρακτήρων της, στην εξέλιξη της συμπεριφοράς τους και στις μεταβολές της ψυχολογίας τους. Πάνω απ'όλα τις παρατηρήσεις της πάνω στις σχέσεις μεταξύ τους, σχέσεις στις οποίες βασιλεύει - ποια άλλη - η σχέση μάνας/πατέρα και παιδιού, είτε ως παρουσία είτε ως απουσία. Θεωρώ εκπληκτική αυτή την πλευρά της συγγραφέως, δεδομένης της ηλικίας της, και σ'εμένα τουλάχιστον αποκαλύπτει έναν άνθρωπο προφανώς καλλιεργημένο και δουλεμένο αλλά κυρίως γενναίο. Ειλικρινά θέλει πολλά κότσια τόση ενδοσκόπηση, γιατί πονάει.
Τρίτον, από μια πιο "μακροσκοπική" οπτική, πιστεύω πως το βιβλίο επιτυγχάνει να αποδώσει την εικόνα, το κλίμα και την ψυχολογία των σημερινών νέων ανθρώπων, της γενιάς, πάνω-κάτω, της συγγραφέως. Βεβαίως, όπως σ'όλα σχεδόν τα σπουδαία βιβλία, οι "ήρωες" κινούνται (ψυχολογικά) στα όριά τους, ίσως και στα ανθρώπινα όρια, και καμιά φορά τα ξεπερνούν - πάντως βρίσκονται πολύ εκτός του μέσου όρου. Αυτό όμως βοηθάει τη συνολική εικόνα να μη μένει στην επιφάνεια και στο τετριμμένο, της προσδίδει βάθος.
Βάζω μόνο τέσσερα αστέρια γιατί αυτονοήτως υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης - κυρίως,ίσως, στη μυθοπλασία.
"Καμιά προσβολή δεν ξεχνιέται, καμιά λύπη, καμιά πληγή δεν κλείνει με το χρόνο. Γιατρός δεν είναι ο χρόνος αλλά η λήθη. Υπάρχει λόγος που ξεχνάνε οι άνθρωποι: ξεχνάνε για να ζήσουν."
Ένα από τα πιο δυνατά κι ενδιαφέροντα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ. Διαβάζοντας κανείς το Rewing, το πρώτο βιβλίο της Μαρίας καταλαβαίνει ότι έχει να κάνει με μια συγγραφέα που έχει να δώσει πάρα πολλά κ ανυπομονούσα να διαβάσω κ το "Πώς τελειώνει ο κόσμος". Το οποίο εξελίχθηκε σεμια αναγνωστική εμπειρία σπάνια, έντονη κ υπέροχη. Μια ιστορία μπλεγμένη αλλά απόλυτα "ελληνική", χαρακτηριστική της ψυχολογίας του νεοέλληνα (αστού κι επαρχιώτη) στην εποχή μας. Πραγματικά υπέροχο.
Odlična knjiga. Zanimljiva kompozicija, odlično isklesani likovi pomno umetnuti u grčku realnost. Zamjerka ipak prevoditeljici, time i uredništvu, na hrvatskome koji nije besprijekoran.
..Το να καταλαβαινεις τη ζωη μπορει να σημαινει οτι τη βλεπεις σε ολη της την ορμη και σε ολη της την ασημαντοτητα, μπορει να σημαινει οτι θα αγχωνεσαι παντα οτι κατι ξεχνας, σε καθε σου αναπνοη κατι χανεται, κατι ραγιζει, κατι που ισως ησουν εσυ, και ξερεις οτι τιποτα δε θα στο φερει πισω, κι ουτε που θα μπορουσες να φωναξεις το ονομα του για να γυρισει, επειδη ειναι μια λεξη σε αλλη γλωσσα, γεματη συμφωνα σε συνδιασμους που ειναι αδυνατον να προφερεις, μια λεξη που ακουγεται σα γραντζουνια, νιαουρισμα και θανατος μαζι. Και αυτο που σε κραταει ειναι η θλιψη των αλλων για το θανατο σου. Ομως δε λυπουνται για σενα, λυπουνται για τον εαυτο τους χωρις εσενα, αφου μονο μεσα απ τον εαυτο τους μπορουν να σε δουν και να σε γνωρισουν και χωρις αυτον τον εαυτο για αυτους δε θα υπηρχες..