Πρώτα απ'όλα μου αρέσει (ίσως καλύτερα: μου ταιριάζει) το ύφος της συγγραφέως και ο τρόπος που χρησιμοποιεί τη γλώσσα. Την βρίσκω απλή και σύγχρονη χωρίς να είναι στεγνή. Έχω την αίσθηση πως αν έγραφα, θα το έκανα με τον ίδιο περίπου τρόπο.
Δεύτερον, βρίσκω εξαιρετική τη λεπτότατη δουλειά που κάνει στο χτίσιμο των χαρακτήρων της, στην εξέλιξη της συμπεριφοράς τους και στις μεταβολές της ψυχολογίας τους. Πάνω απ'όλα τις παρατηρήσεις της πάνω στις σχέσεις μεταξύ τους, σχέσεις στις οποίες βασιλεύει - ποια άλλη - η σχέση μάνας/πατέρα και παιδιού, είτε ως παρουσία είτε ως απουσία. Θεωρώ εκπληκτική αυτή την πλευρά της συγγραφέως, δεδομένης της ηλικίας της, και σ'εμένα τουλάχιστον αποκαλύπτει έναν άνθρωπο προφανώς καλλιεργημένο και δουλεμένο αλλά κυρίως γενναίο. Ειλικρινά θέλει πολλά κότσια τόση ενδοσκόπηση, γιατί πονάει.
Τρίτον, από μια πιο "μακροσκοπική" οπτική, πιστεύω πως το βιβλίο επιτυγχάνει να αποδώσει την εικόνα, το κλίμα και την ψυχολογία των σημερινών νέων ανθρώπων, της γενιάς, πάνω-κάτω, της συγγραφέως. Βεβαίως, όπως σ'όλα σχεδόν τα σπουδαία βιβλία, οι "ήρωες" κινούνται (ψυχολογικά) στα όριά τους, ίσως και στα ανθρώπινα όρια, και καμιά φορά τα ξεπερνούν - πάντως βρίσκονται πολύ εκτός του μέσου όρου. Αυτό όμως βοηθάει τη συνολική εικόνα να μη μένει στην επιφάνεια και στο τετριμμένο, της προσδίδει βάθος.
Βάζω μόνο τέσσερα αστέρια γιατί αυτονοήτως υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης - κυρίως,ίσως, στη μυθοπλασία.