What do you think?
Rate this book
Το χρεος που ξεπληρωθηκε αργα
Μια έκδοση που περιλαμβάνει μια επιλογή από διηγήματα και νουβέλες ενός από τους σημαντικότερους γερμανόφωνους συγγραφείς όλων των εποχών και προσφέρει στον σύγχρονο αναγνώστη μια αναπάντεχη θεώρηση του πολυποίκιλου πεζογραφικού έργου του Στέφαν Τσβάιχ.
Συγκεκριμένα περιλαμβάνονται οι ιστορίες:
- Το χρέος που ξεπληρώθηκε αργά
- Αυτός ήταν;
- Καλοκαιρινή νουβέλα
- Το χρονικό μιας κατάρρευσης
- Ταξίδι στο παρελθόν
«Η γραφή του Τσβάιχ είναι απολύτως ανθρωποκεντρική. Οι εναλλαγές των συναισθηµάτων, οι οποίες προκαλούνται από κάποιο φαινοµενικά τυχαίο εξωτερικό γεγονός, η διαχείρισή τους, ο τρόπος µε τον οποίο ο άνθρωπος έρχεται αντιµέτωπος µε τις πιο µύχιες σκέψεις του ή µε τους πιο µεγάλους φόβους του, περιγράφονται µε εξαιρετική ψυχολογική ακρίβεια και συνέπεια. Συναντάµε ανθρώπους µε εγγενή ροπή στην εξάρτηση, ανθρώπους που παραδίδονται στα πάθη τους µε µοιραίες συνέπειες, ανθρώπους που µπορούν να απολαµβάνουν στο έπακρο τη χαρά της ζωής, ανθρώπους λιγοµίλητους, ανθρώπους διαχυτικούς. Ένα από τα γοητευτικά στοιχεία της γραφής του Τσβάιχ είναι η κλιµάκωση του συναισθήµατος, η κορύφωση της εσωτερικής πάλης».
από την εισαγωγή της μεταφράστριας
Συγκεκριμένα περιλαμβάνονται οι ιστορίες:
- Το χρέος που ξεπληρώθηκε αργά
- Αυτός ήταν;
- Καλοκαιρινή νουβέλα
- Το χρονικό μιας κατάρρευσης
- Ταξίδι στο παρελθόν
«Η γραφή του Τσβάιχ είναι απολύτως ανθρωποκεντρική. Οι εναλλαγές των συναισθηµάτων, οι οποίες προκαλούνται από κάποιο φαινοµενικά τυχαίο εξωτερικό γεγονός, η διαχείρισή τους, ο τρόπος µε τον οποίο ο άνθρωπος έρχεται αντιµέτωπος µε τις πιο µύχιες σκέψεις του ή µε τους πιο µεγάλους φόβους του, περιγράφονται µε εξαιρετική ψυχολογική ακρίβεια και συνέπεια. Συναντάµε ανθρώπους µε εγγενή ροπή στην εξάρτηση, ανθρώπους που παραδίδονται στα πάθη τους µε µοιραίες συνέπειες, ανθρώπους που µπορούν να απολαµβάνουν στο έπακρο τη χαρά της ζωής, ανθρώπους λιγοµίλητους, ανθρώπους διαχυτικούς. Ένα από τα γοητευτικά στοιχεία της γραφής του Τσβάιχ είναι η κλιµάκωση του συναισθήµατος, η κορύφωση της εσωτερικής πάλης».
από την εισαγωγή της μεταφράστριας
Unknown Binding
First published January 1, 1951
5 people are currently reading
124 people want to read
About the author
Stefan Zweig
2,174 books10.6k followersStefan Zweig was one of the world's most famous writers during the 1920s and 1930s, especially in the U.S., South America, and Europe. He produced novels, plays, biographies, and journalist pieces. Among his most famous works are Beware of Pity, Letter from an Unknown Woman, and Mary, Queen of Scotland and the Isles. He and his second wife committed suicide in 1942.
Zweig studied in Austria, France, and Germany before settling in Salzburg in 1913. In 1934, driven into exile by the Nazis, he emigrated to England and then, in 1940, to Brazil by way of New York. Finding only growing loneliness and disillusionment in their new surroundings, he and his second wife committed suicide.
Zweig's interest in psychology and the teachings of Sigmund Freud led to his most characteristic work, the subtle portrayal of character. Zweig's essays include studies of Honoré de Balzac, Charles Dickens, and Fyodor Dostoevsky (Drei Meister, 1920; Three Masters) and of Friedrich Hölderlin, Heinrich von Kleist, and Friedrich Nietzsche (Der Kampf mit dem Dämon, 1925; Master Builders). He achieved popularity with Sternstunden der Menschheit (1928; The Tide of Fortune), five historical portraits in miniature. He wrote full-scale, intuitive rather than objective, biographies of the French statesman Joseph Fouché (1929), Mary Stuart (1935), and others. His stories include those in Verwirrung der Gefühle (1925; Conflicts). He also wrote a psychological novel, Ungeduld des Herzens (1938; Beware of Pity), and translated works of Charles Baudelaire, Paul Verlaine, and Emile Verhaeren.
Most recently, his works provided the inspiration for 2014 film The Grand Budapest Hotel.
Zweig studied in Austria, France, and Germany before settling in Salzburg in 1913. In 1934, driven into exile by the Nazis, he emigrated to England and then, in 1940, to Brazil by way of New York. Finding only growing loneliness and disillusionment in their new surroundings, he and his second wife committed suicide.
Zweig's interest in psychology and the teachings of Sigmund Freud led to his most characteristic work, the subtle portrayal of character. Zweig's essays include studies of Honoré de Balzac, Charles Dickens, and Fyodor Dostoevsky (Drei Meister, 1920; Three Masters) and of Friedrich Hölderlin, Heinrich von Kleist, and Friedrich Nietzsche (Der Kampf mit dem Dämon, 1925; Master Builders). He achieved popularity with Sternstunden der Menschheit (1928; The Tide of Fortune), five historical portraits in miniature. He wrote full-scale, intuitive rather than objective, biographies of the French statesman Joseph Fouché (1929), Mary Stuart (1935), and others. His stories include those in Verwirrung der Gefühle (1925; Conflicts). He also wrote a psychological novel, Ungeduld des Herzens (1938; Beware of Pity), and translated works of Charles Baudelaire, Paul Verlaine, and Emile Verhaeren.
Most recently, his works provided the inspiration for 2014 film The Grand Budapest Hotel.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 28 of 28 reviews
September 7, 2020
Λένε για τον Κάρβερ ότι είναι ο βασιλιάς της μικρής φορμας, αλλά για μένα υπερισχύει ο Τσβάιχ, χωρίς αμφιβολία.
Η γραφή του σε γραπωνει, ασθμαίνει να προλάβει να στα πει ολα σε μια πρόταση δίχως να πάρει ανάσα, είναι ένας χειμαρρος, η πλοκή του φτάνει πάντοτε σε μια κλιμλακωση τύπου θρίλερ, χάνεις και τη δική σου ανάσα, γίνεται pageturner χωρίς να είναι καν αστυνομικό, χωρίς να ψάχνεις δολοφόνους, αστυνόμους και τα συναφή, δημιουργεί σασπενς στην ατμόσφαιρα και τα έργα του διαβάζονται ολόκληρα, χωρίς να βάλεις (εγώ) σελιδοδείκτη στη μέση, αδυνατον.
Η γραφή του σε γραπωνει, ασθμαίνει να προλάβει να στα πει ολα σε μια πρόταση δίχως να πάρει ανάσα, είναι ένας χειμαρρος, η πλοκή του φτάνει πάντοτε σε μια κλιμλακωση τύπου θρίλερ, χάνεις και τη δική σου ανάσα, γίνεται pageturner χωρίς να είναι καν αστυνομικό, χωρίς να ψάχνεις δολοφόνους, αστυνόμους και τα συναφή, δημιουργεί σασπενς στην ατμόσφαιρα και τα έργα του διαβάζονται ολόκληρα, χωρίς να βάλεις (εγώ) σελιδοδείκτη στη μέση, αδυνατον.
February 19, 2021
Ο Τσβάιχ είναι όντως η ενσάρκωση του ευρωπαϊκου πνεύματος. Λυρικός, έχοντας αποδιώξει οτιδήποτε λογοτεχνικά περιττό, πλάθει τις λέξεις και τις βάζει στο στόμα μας, όταν εμείς δεν μπορούμε να τις πούμε. Δίνει ομορφιά στην θλίψη και νόημα στην απόγνωση, γράφοντας πάντα ρεαλιστικά αλλά ποτέ πεζά.
June 30, 2025
3,5*
“Dívida Tardiamente Paga” é um conto em formato epistolar sobre uma dívida moral contraída em jovem que a protagonista, Margarida, agora já avó com uma vida de grande azáfama, tem inesperadamente a oportunidade de pagar.
Eu estava muito esgotada, mais do que presumia. (…) Do que eu precisava não era senão de duas semanas de descanso, de duas semanas sem pensar na cozinha, na roupa, em visitas, na lida quotidiana; precisava de ficar sozinha, de ser eu própria, e não apenas e sempre mãe, avó, dona de casa e esposa de um médico-chefe.
Parte, pois, para passar uma quinzena numa aldeia isolada nas montanhas, gizando um programa que parece em tudo ideal.
Eu não queria senão estar a sós comigo mesma, poder empregar duas semanas a ler, a passear; duas semanas sem telefone e sem rádio, duas semanas de silêncio, duas semanas em que o meu próprio eu não fosse perturbado, se assim posso exprimir-me.
É aí que reencontra uma figura muito marcante da sua adolescência e decide desabafar com a sua amiga Helena, com quem não comunica há um punhado de anos, já que há coisas que realmente só têm significado para quem viveu algo em conjunto e, na ausência dessas pessoas, é como se esse espanto não pudesse ser validado.
Aquele desconhecido, aquele modesto comediante, velho, alquebrado, decaído, que recitava versos para os camponeses por um copo de cerveja e de quem eles zombavam e a quem ridicularizavam, aquele homem, Helena, durante um minuto perigoso tivera toda a minha vida nas suas mãos. Ela dependeu inteiramente dele, dependeu da sua vontade. Se houvesse querido, meus filhos não teriam nascido, não sei hoje onde estaria e o que seria feito de mim.
Num instante tudo muda e se não tivermos alguém a quem o dizer em voz alta, é quase como se não tivesse acontecido.
“Dívida Tardiamente Paga” é um conto em formato epistolar sobre uma dívida moral contraída em jovem que a protagonista, Margarida, agora já avó com uma vida de grande azáfama, tem inesperadamente a oportunidade de pagar.
Eu estava muito esgotada, mais do que presumia. (…) Do que eu precisava não era senão de duas semanas de descanso, de duas semanas sem pensar na cozinha, na roupa, em visitas, na lida quotidiana; precisava de ficar sozinha, de ser eu própria, e não apenas e sempre mãe, avó, dona de casa e esposa de um médico-chefe.
Parte, pois, para passar uma quinzena numa aldeia isolada nas montanhas, gizando um programa que parece em tudo ideal.
Eu não queria senão estar a sós comigo mesma, poder empregar duas semanas a ler, a passear; duas semanas sem telefone e sem rádio, duas semanas de silêncio, duas semanas em que o meu próprio eu não fosse perturbado, se assim posso exprimir-me.
É aí que reencontra uma figura muito marcante da sua adolescência e decide desabafar com a sua amiga Helena, com quem não comunica há um punhado de anos, já que há coisas que realmente só têm significado para quem viveu algo em conjunto e, na ausência dessas pessoas, é como se esse espanto não pudesse ser validado.
Aquele desconhecido, aquele modesto comediante, velho, alquebrado, decaído, que recitava versos para os camponeses por um copo de cerveja e de quem eles zombavam e a quem ridicularizavam, aquele homem, Helena, durante um minuto perigoso tivera toda a minha vida nas suas mãos. Ela dependeu inteiramente dele, dependeu da sua vontade. Se houvesse querido, meus filhos não teriam nascido, não sei hoje onde estaria e o que seria feito de mim.
Num instante tudo muda e se não tivermos alguém a quem o dizer em voz alta, é quase como se não tivesse acontecido.
August 9, 2020
Για κάποια πράγματα μπορώ πλέον να είμαι απόλυτα σίγουρος στη ζωή. Ένα από αυτά είναι πως ένα βιβλίο με πέντε διηγήματα του Στέφαν Τσβάιχ δεν γίνεται να μη με συγκινήσει σε κάποιο σημείο του. Πέντε ιστορίες λοιπόν, όλες φέρουσες ολοφάνερο το στίγμα του Αυστριακού αυτόχειρα, αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους ως προς τη θεματολογία τους αλλά και με μια ακαθόριστη ομοιότητα να τις «τυλίγει». Ξεχώρισα τρεις από αυτές, μάλλον εκείνες με τις οποίες ταυτίστηκα περισσότερο ή εκείνες που περιλαμβάνουν κάποια φράση που με έκανε να χάσω λίγο από τον ύπνο μου σκεπτόμενος τες.
Το χρέος που ξεπληρώθηκε αργά - Σ. Τσβάιχ
Η υπόθεση:
Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1951, γράφτηκε γύρω στο 1940 και, με τη μορφή μιας εξομολογητικής επιστολής μιας γυναίκας στην καλύτερη της φίλη και με πυρήνα την ευγνωμοσύνη ενός νεαρού κοριτσιού απέναντι σε έναν ηθοποιό του θεάτρου, ο οποίος στην κρίσιμη στιγμή της εφηβείας της την αντιμετώπισε με απόλυτη αξιοπρέπεια και επί της ουσίας καθόρισε τη μετέπειτα ζωής της, πραγματεύεται μεταξύ άλλων το ζήτημα της ηθικής επιταγής και υποχρέωσης, καθώς και τη βαθύτερη ανθρώπινη ανάγκη της ανταπόδοσης.
Η προσωπική ματιά:
Χρησιμοποιώντας το γνωστό του «τρικ», αυτό της αφήγησης μιας ιστορίας μέσω της ανάγνωσης ενός γράμματος από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή της ιστορίας, σε ένα τρίτο πρόσωπο, ο Στέφαν Τσβάιχ ξεδιπλώνει απλόχερα τη μοναδική του μαεστρία στη συγγραφή νουβέλας, καταφέρνοντας για άλλη μια φορά να παραδώσει μια πλήρη σεναριακά, αλλά και γεμάτη συναισθήματα, ιστορία σε λιγότερες από 50 σελίδες. Τα θέματα που τον απασχολούν στο «Το χρέος που ξεπληρώθηκε αργά» είναι πάνω κάτω τα ίδια που τον έχουν ταλανίσει και σε άλλα έργα του. Το ξαφνικό αμόκ που μπορεί να καταλάβει τον άνθρωπο μπροστά σε κάτι φαινομενικά ακίνδυνο, το πρόσκαιρο της ονειρικής κατάστασης, η περιφρόνηση της πλειοψηφίας απέναντι σε αυτόν που βιώνει κάποιου είδους ξεπεσμό, ο οίκτος που γεννάται σε ορισμένους που εντοπίζουν αυτή την σκληρή μετάβαση από το «ζω το όνειρό μου» στο «χάνω τα πάντα» και τέλος η ανάγκη για προσωπική λύτρωση μέσω μιας αλτρουιστικής συμπεριφοράς. Όμως όσο και αν το pattern του Τσβάιχ παραμένει σχεδόν πάντα το ίδιο, και όσο κι αν τα θέματα που πραγματεύεται συχνά ανακυκλώνονται, η μοναδική του ματιά απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω μας, κρυφά και φανερά, αποτελεί εγγύηση ότι κάθε ανάγνωσμα του θα μιλήσει στις καρδίες μας.
Η φράση:
«Τίποτα δεν σε κάνει τόσο υγιή όσο η ευτυχία, και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να κάνεις έναν άλλο άνθρωπο ευτυχισμένο.»
Καλοκαιρινή νουβέλα - Σ. Τσβάιχ
Η υπόθεση:
Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα χωριό της λίμνης Κόμο με αφηγητή έναν ηλικιωμένο άντρα ο οποίος, σαν άλλος Συρανό ντε Μπερζεράκ, αρχίζει να γράφει ερωτικές επιστολές σε ένα νεαρό κορίτσι, αφήνοντας το να καταλάβει ότι ο συντάκτης των επιστολών είναι κάποιος άγνωστος θαυμαστής της. Ο τρόπος που γεννιέται ένας έρωτας είναι τυχαίος και συμπτωματικός, όμως τα πάθη που αναπτύσσονται στη συνέχεια είναι αναπότρεπτα.
Η προσωπική ματιά:
Οι περισσότεροι από εμάς σίγουρα κάποια στιγμή έχουμε αναρωτηθεί ποια είναι η επίδραση των άλλων στη ζωή μας, είτε σε πιο γενικό πλαίσιο είτε σε περισσότερο συγκεκριμένες επιλογές. Και όσοι θελήσαμε να το «σκαλίσουμε» λίγο παραπάνω αναρωτηθήκαμε ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά του εαυτού μας που μας κατέστησαν τόσο «ευάλωτους» στην επιρροή των υπολοίπων. Ο Τσβάιχ στο διήγημα του με τίτλο «καλοκαιρινή νουβέλα» καταπιάνεται με το εν λόγω θέμα αλλά από την αντίθετη πλευρά. Δεν εξετάζει το ρόλο του ανθρώπου-μαριονέτα κ το τι τον οδηγεί στο να έχει αυτή την παθητική και συχνά υποτακτική συμπεριφορά, αλλά επιλέγει να επικεντρωθεί στο τί ωθεί τον μαριονετίστα (κοινώς puppeteer) να εισβάλλει με αυτό τον τρόπο στη ζωή κάποιου άλλου. Ποια διψά του κ ποια ανασφάλεια του ικανοποιεί με τον να χειρίζεται τα σχοινιά της ζωής ενός ξένου; Όμως ο Αυστριακός συγγραφέας δεν μένει σε αυτή την ανάλυση αλλά το πηγαίνει κ ένα βήμα παραπέρα. Τί θα συμβεί τελικά όταν κάποιος ξεμπροστιάσει τη συμπεριφορά αυτή του μαριονετίστα; θα επικρατήσει η παραδοχή των εγωκεντρικών σκοπών του ή η άρνηση της εγωπαθούς πραγματικότητας;
Η φράση:
«Εκείνη τη φευγαλέα στιγμή όμως ένιωσα της φλόγα της απορίας, που σχεδόν με τρόμαξε, κι αισθάνθηκα πάλι μετά από χρόνια ότι καμία ηδονή δεν είναι πιο επικίνδυνη, πιο δελεαστική και πιο διεφθαρμένη από το να ανάβεις εκείνη την πρώτη σπίθα στα μάτια ενός κοριτσιού.»
Το χρονικό μιας κατάρρευσης - Σ. Τσβάιχ
Η υπόθεση:
Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1910 και, με καμβά την ιστορία της μαντάμ ντε Πρι, μιλάει για το πάθος μιας γυναίκας για εξουσία και δύναμη, για θαυμασμό και λατρεία, ένα πάθος που θα την οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις και μοιραίες πράξεις.
Η προσωπική ματιά:
Τι γίνεται όταν ξαφνικά σου τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια κ μεμιάς χάνονται όλα όσα είχες θεωρήσει δεδομένα και στα οποία είχες βασίσει ολόκληρη την ύπαρξη σου; Νομοτελειακά αυτό είναι το σενάριο που σε περιμένει, ειδικά αν στηρίζεσαι σε πράγματα και καταστάσεις που δεν τα έχεις κατακτήσει με κόπο αλλά απλά σου έχουν χαρισθεί ως δώρο ή ίσως και σαν «καπάρο» από κάποιον άλλο, μόνο και μόνο για να σε χρησιμοποιήσει για ίδιον όφελος. Μοναδική λύση το να προσαρμοστείς στη νέα κατάσταση. Πόσο όμως σε αφήνουν τα βαρίδια του παρελθόντος; Κι αν τελικά δεν καταφέρεις να προσαρμοστείς, μιας και ποτέ σου δεν κατόρθωσες να χτίσεις χαρακτήρα, μια «ηρωική έξοδος» αποτελεί ένα ελάχιστο ψήγμα αξιοπρέπειας ή μια αναμφίβολη παραδοχή της ολοκληρωτικής σου ήττας;
Οι φράσεις:
«Όλα θα τελείωναν μέσα σε μια δυνατή φωτιά ευθυμίας, σαν να ήταν τυχαίο, δεν θα έσβηνε τρέμοντας σαν το κερί που το πετάνε στο έδαφος και που το πατάνε από συμπόνοια. Χορεύοντας θα έπεφτε στην άβυσσο.»
«Διότι η ιστορία δεν δέχεται εισβολείς, επιλέγει η ίδια τους ήρωες της και απορρίπτει με τρόπο αδιάλλακτο τους απρόσκλητους, όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουν· αν κάποιος πέσει από την άμαξα της μοίρας που τρέχει, δεν θα την προλάβει ποτέ ξανά.»
Το χρέος που ξεπληρώθηκε αργά - Σ. Τσβάιχ
Η υπόθεση:
Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1951, γράφτηκε γύρω στο 1940 και, με τη μορφή μιας εξομολογητικής επιστολής μιας γυναίκας στην καλύτερη της φίλη και με πυρήνα την ευγνωμοσύνη ενός νεαρού κοριτσιού απέναντι σε έναν ηθοποιό του θεάτρου, ο οποίος στην κρίσιμη στιγμή της εφηβείας της την αντιμετώπισε με απόλυτη αξιοπρέπεια και επί της ουσίας καθόρισε τη μετέπειτα ζωής της, πραγματεύεται μεταξύ άλλων το ζήτημα της ηθικής επιταγής και υποχρέωσης, καθώς και τη βαθύτερη ανθρώπινη ανάγκη της ανταπόδοσης.
Η προσωπική ματιά:
Χρησιμοποιώντας το γνωστό του «τρικ», αυτό της αφήγησης μιας ιστορίας μέσω της ανάγνωσης ενός γράμματος από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή της ιστορίας, σε ένα τρίτο πρόσωπο, ο Στέφαν Τσβάιχ ξεδιπλώνει απλόχερα τη μοναδική του μαεστρία στη συγγραφή νουβέλας, καταφέρνοντας για άλλη μια φορά να παραδώσει μια πλήρη σεναριακά, αλλά και γεμάτη συναισθήματα, ιστορία σε λιγότερες από 50 σελίδες. Τα θέματα που τον απασχολούν στο «Το χρέος που ξεπληρώθηκε αργά» είναι πάνω κάτω τα ίδια που τον έχουν ταλανίσει και σε άλλα έργα του. Το ξαφνικό αμόκ που μπορεί να καταλάβει τον άνθρωπο μπροστά σε κάτι φαινομενικά ακίνδυνο, το πρόσκαιρο της ονειρικής κατάστασης, η περιφρόνηση της πλειοψηφίας απέναντι σε αυτόν που βιώνει κάποιου είδους ξεπεσμό, ο οίκτος που γεννάται σε ορισμένους που εντοπίζουν αυτή την σκληρή μετάβαση από το «ζω το όνειρό μου» στο «χάνω τα πάντα» και τέλος η ανάγκη για προσωπική λύτρωση μέσω μιας αλτρουιστικής συμπεριφοράς. Όμως όσο και αν το pattern του Τσβάιχ παραμένει σχεδόν πάντα το ίδιο, και όσο κι αν τα θέματα που πραγματεύεται συχνά ανακυκλώνονται, η μοναδική του ματιά απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω μας, κρυφά και φανερά, αποτελεί εγγύηση ότι κάθε ανάγνωσμα του θα μιλήσει στις καρδίες μας.
Η φράση:
«Τίποτα δεν σε κάνει τόσο υγιή όσο η ευτυχία, και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να κάνεις έναν άλλο άνθρωπο ευτυχισμένο.»
Καλοκαιρινή νουβέλα - Σ. Τσβάιχ
Η υπόθεση:
Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα χωριό της λίμνης Κόμο με αφηγητή έναν ηλικιωμένο άντρα ο οποίος, σαν άλλος Συρανό ντε Μπερζεράκ, αρχίζει να γράφει ερωτικές επιστολές σε ένα νεαρό κορίτσι, αφήνοντας το να καταλάβει ότι ο συντάκτης των επιστολών είναι κάποιος άγνωστος θαυμαστής της. Ο τρόπος που γεννιέται ένας έρωτας είναι τυχαίος και συμπτωματικός, όμως τα πάθη που αναπτύσσονται στη συνέχεια είναι αναπότρεπτα.
Η προσωπική ματιά:
Οι περισσότεροι από εμάς σίγουρα κάποια στιγμή έχουμε αναρωτηθεί ποια είναι η επίδραση των άλλων στη ζωή μας, είτε σε πιο γενικό πλαίσιο είτε σε περισσότερο συγκεκριμένες επιλογές. Και όσοι θελήσαμε να το «σκαλίσουμε» λίγο παραπάνω αναρωτηθήκαμε ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά του εαυτού μας που μας κατέστησαν τόσο «ευάλωτους» στην επιρροή των υπολοίπων. Ο Τσβάιχ στο διήγημα του με τίτλο «καλοκαιρινή νουβέλα» καταπιάνεται με το εν λόγω θέμα αλλά από την αντίθετη πλευρά. Δεν εξετάζει το ρόλο του ανθρώπου-μαριονέτα κ το τι τον οδηγεί στο να έχει αυτή την παθητική και συχνά υποτακτική συμπεριφορά, αλλά επιλέγει να επικεντρωθεί στο τί ωθεί τον μαριονετίστα (κοινώς puppeteer) να εισβάλλει με αυτό τον τρόπο στη ζωή κάποιου άλλου. Ποια διψά του κ ποια ανασφάλεια του ικανοποιεί με τον να χειρίζεται τα σχοινιά της ζωής ενός ξένου; Όμως ο Αυστριακός συγγραφέας δεν μένει σε αυτή την ανάλυση αλλά το πηγαίνει κ ένα βήμα παραπέρα. Τί θα συμβεί τελικά όταν κάποιος ξεμπροστιάσει τη συμπεριφορά αυτή του μαριονετίστα; θα επικρατήσει η παραδοχή των εγωκεντρικών σκοπών του ή η άρνηση της εγωπαθούς πραγματικότητας;
Η φράση:
«Εκείνη τη φευγαλέα στιγμή όμως ένιωσα της φλόγα της απορίας, που σχεδόν με τρόμαξε, κι αισθάνθηκα πάλι μετά από χρόνια ότι καμία ηδονή δεν είναι πιο επικίνδυνη, πιο δελεαστική και πιο διεφθαρμένη από το να ανάβεις εκείνη την πρώτη σπίθα στα μάτια ενός κοριτσιού.»
Το χρονικό μιας κατάρρευσης - Σ. Τσβάιχ
Η υπόθεση:
Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1910 και, με καμβά την ιστορία της μαντάμ ντε Πρι, μιλάει για το πάθος μιας γυναίκας για εξουσία και δύναμη, για θαυμασμό και λατρεία, ένα πάθος που θα την οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις και μοιραίες πράξεις.
Η προσωπική ματιά:
Τι γίνεται όταν ξαφνικά σου τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια κ μεμιάς χάνονται όλα όσα είχες θεωρήσει δεδομένα και στα οποία είχες βασίσει ολόκληρη την ύπαρξη σου; Νομοτελειακά αυτό είναι το σενάριο που σε περιμένει, ειδικά αν στηρίζεσαι σε πράγματα και καταστάσεις που δεν τα έχεις κατακτήσει με κόπο αλλά απλά σου έχουν χαρισθεί ως δώρο ή ίσως και σαν «καπάρο» από κάποιον άλλο, μόνο και μόνο για να σε χρησιμοποιήσει για ίδιον όφελος. Μοναδική λύση το να προσαρμοστείς στη νέα κατάσταση. Πόσο όμως σε αφήνουν τα βαρίδια του παρελθόντος; Κι αν τελικά δεν καταφέρεις να προσαρμοστείς, μιας και ποτέ σου δεν κατόρθωσες να χτίσεις χαρακτήρα, μια «ηρωική έξοδος» αποτελεί ένα ελάχιστο ψήγμα αξιοπρέπειας ή μια αναμφίβολη παραδοχή της ολοκληρωτικής σου ήττας;
Οι φράσεις:
«Όλα θα τελείωναν μέσα σε μια δυνατή φωτιά ευθυμίας, σαν να ήταν τυχαίο, δεν θα έσβηνε τρέμοντας σαν το κερί που το πετάνε στο έδαφος και που το πατάνε από συμπόνοια. Χορεύοντας θα έπεφτε στην άβυσσο.»
«Διότι η ιστορία δεν δέχεται εισβολείς, επιλέγει η ίδια τους ήρωες της και απορρίπτει με τρόπο αδιάλλακτο τους απρόσκλητους, όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουν· αν κάποιος πέσει από την άμαξα της μοίρας που τρέχει, δεν θα την προλάβει ποτέ ξανά.»
February 4, 2019
Λίγο περισσότερο ρομαντικές οι ιστορίες για τα γούστα μου, λίγο περισσότερο γλαφυρες οι περιγραφές. Δεν ξέρω ακριβώς τι με ενόχλησε. Ήταν στιγμές που μου έφερε στο μυαλό το κλασσικό κλισέ, γυναίκα συγγραφέας, γυναικεία λογοτεχνία, (και ντρέπομαι που το λέω, γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχει γυναικεία λογοτεχνία). Υπερβαλουσα ευαισθησία, υπερβολικά όμορφες και προσεγμένες λέξεις και φράσεις. Συμπαθές βιβλίο, το διάβασα ευχάριστα, χωρίς πολύ κόπο ή σκέψη. Βέβαια αν δεν ήταν του κυρίου Zweig πιθανότατα να ξεχνουσα το συγγραφέα. Επειδή όμως είναι του κυρίου Zweig, θα επανέλθω σε αυτον και ελπίζω να μη με απογοητεύσει.
June 23, 2019
Zweig'ə daha nə qədər heyran qalmaq olar, təsəvvür edə bilmirəm. "Görülmeyen koleksiyon" hekayəsindən sonra yenə də məni çox duyğulandıran bir əsərini oxumuş oldum😢❤
Burada öz uşaqlıq dostuna məktub yazaraq öz sirrini onunla bölüşən bir qadının başına gələnlərdən bəhs olunur. Çox sadə bir hekayəsi varmış kimi görünə bilər, amma qətiyyən deyil. Bu qadının məktubda bəhs etdiyi şey bizə tam da bir həyat dərsi verir.
"Bir insanı iyileştirecek en etkili şey mutluluktu ve bir başkasını mutlu etmek de mutlulukların en büyüğüydü". Kitabın sonunda səslənən bu fikir əsərin əsas məzmununu açır əslində. Biz burada edilən və tamamilə unudulduğunu sandığımız yaxşılıqların daha sonra bizə necə geri qayıda biləcəyini görürük. Bir həyat borcunun əslində zamanı gəldiyində necə ödəniləbiləcəyini görürük. Amma əsərdə təkcə bunlar yoxdu.
Duyğulanmamaq əldə deyil. Birincisi, insan taleyinin necə də birdənbirə dəyişə biləcəyinin şahidi oluruq. Hər şey 1 saniyə içində atdığımız addımla tamamilə yerlə bir ola, ya da yaxşılığa doğru dəyişə bilər, hər şey həmin o dönüm nöqtələrində etdiyimiz seçimlərdən asılıdır. İkincisi, bir insana qarşı münasibətin bir anda necə dəyişə biləcəyini oxuyuruq. Əslində həm sevinmişdim bu zaman, həm də acı bir təəssüf hissi yaşamışdım. Əsəri oxuyanların da belə hiss edəcəyini düşünürəm. Digər tərəfdən, Zweig burada gənclik dövrünü, yetişkin olduğumuz zaman gülüb keçsək də, o dövrdə bizim üçün həmin şeylərin necə də ciddi qəbul edildiyini çox gözəl təsvir etmişdi.
Beləliklə, bu kiçik əsərə bunca duyğu və təsviri sığdıra bildiyi üçün hər zaman olduğu kimi yenə də Zweig'ə heyranlığımı bildirirəm. Mütləq ama mütləq bu əsərini oxuyun.❤😍
Burada öz uşaqlıq dostuna məktub yazaraq öz sirrini onunla bölüşən bir qadının başına gələnlərdən bəhs olunur. Çox sadə bir hekayəsi varmış kimi görünə bilər, amma qətiyyən deyil. Bu qadının məktubda bəhs etdiyi şey bizə tam da bir həyat dərsi verir.
"Bir insanı iyileştirecek en etkili şey mutluluktu ve bir başkasını mutlu etmek de mutlulukların en büyüğüydü". Kitabın sonunda səslənən bu fikir əsərin əsas məzmununu açır əslində. Biz burada edilən və tamamilə unudulduğunu sandığımız yaxşılıqların daha sonra bizə necə geri qayıda biləcəyini görürük. Bir həyat borcunun əslində zamanı gəldiyində necə ödəniləbiləcəyini görürük. Amma əsərdə təkcə bunlar yoxdu.
Duyğulanmamaq əldə deyil. Birincisi, insan taleyinin necə də birdənbirə dəyişə biləcəyinin şahidi oluruq. Hər şey 1 saniyə içində atdığımız addımla tamamilə yerlə bir ola, ya da yaxşılığa doğru dəyişə bilər, hər şey həmin o dönüm nöqtələrində etdiyimiz seçimlərdən asılıdır. İkincisi, bir insana qarşı münasibətin bir anda necə dəyişə biləcəyini oxuyuruq. Əslində həm sevinmişdim bu zaman, həm də acı bir təəssüf hissi yaşamışdım. Əsəri oxuyanların da belə hiss edəcəyini düşünürəm. Digər tərəfdən, Zweig burada gənclik dövrünü, yetişkin olduğumuz zaman gülüb keçsək də, o dövrdə bizim üçün həmin şeylərin necə də ciddi qəbul edildiyini çox gözəl təsvir etmişdi.
Beləliklə, bu kiçik əsərə bunca duyğu və təsviri sığdıra bildiyi üçün hər zaman olduğu kimi yenə də Zweig'ə heyranlığımı bildirirəm. Mütləq ama mütləq bu əsərini oxuyun.❤😍
April 1, 2020
Μια κλασική αξία...
June 23, 2021
Αποτελείται από 5 νουβέλες, μερικές δημοσιευμένες μετά το θάνατο του συγγραφέα. Αν εξαιρέσουμε την πιο σύντομη αλλά και πιο αδύναμη "Καλοκαιρινή νουβέλα" οι υπόλοιπες είναι καταπληκτικές, χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω κάποια.
"Καθόταν μελαγχολικός με τους αγκώνες να στηρίζουν το κεφάλι που έγερνε προς τα εμπρός από την κούραση, που δεν ήταν η κούραση του ύπνου αλλά η κούραση από την ίδια τη ζωή."
"Καθόταν μελαγχολικός με τους αγκώνες να στηρίζουν το κεφάλι που έγερνε προς τα εμπρός από την κούραση, που δεν ήταν η κούραση του ύπνου αλλά η κούραση από την ίδια τη ζωή."
August 10, 2020
"Το χρονικό μιας κατάρρευσης" και "Το ταξίδι στο παρελθόν" κερδίζουν την παρτίδα σε αυτή τη συλλογή, καθώς υπερέχουν ξεκάθαρα από τις άλλες τρεις ιστορίες σε ποιότητα και συναίσθημα.
Ο Τσβάιχ πλάθει με μοναδική φυσικότητα ιστορίες γύρω από τους ανθρώπινους φόβους και τις ανθρώπινες επιθυμίες. Με τέτοιον τρόπο, μάλιστα, που ο κάθε αναγνώστης μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του στη θέση των ηρώων, όσο διαφορετικοί και αν είναι φαινομενικά από αυτόν.
Άλλωστε, ούτε οι αναγνώστες παραμένουμε οι ίδιοι. Αλλάζουμε, και περιπλανιόμαστε σα "δυο σκιές που αναζητούν το παρελθόν"...
Ο Τσβάιχ πλάθει με μοναδική φυσικότητα ιστορίες γύρω από τους ανθρώπινους φόβους και τις ανθρώπινες επιθυμίες. Με τέτοιον τρόπο, μάλιστα, που ο κάθε αναγνώστης μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του στη θέση των ηρώων, όσο διαφορετικοί και αν είναι φαινομενικά από αυτόν.
Άλλωστε, ούτε οι αναγνώστες παραμένουμε οι ίδιοι. Αλλάζουμε, και περιπλανιόμαστε σα "δυο σκιές που αναζητούν το παρελθόν"...
August 25, 2021
Πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα και πραγματικά με κέρδισε!!!Αυτη η παράγραφος από την πέμπτη νουβέλα "ταξίδι στο παρελθόν" χαράχτηκε στη ψυχή μου:"Η αγάπη όμως γίνεται πραγματική αγάπη μόνον όταν πάψει να κρύβεται εμβρυικά σκοτεινή στο εσωτερικό του σώματος με τρόπο επώδυνο,αλλά οταν τολμησει να κατονομαστεί με την ανάσα και τα χείλη,όταν τολμήσει να ομολογήσει την ύπαρξή της!Όσο επίμονα κι αν αυτό το συναίσθημα κρύβεται στο κουκούλι του,πάντα έρχεται μια στιγμή που σκίζει ξαφνικά το μπερδεμένο ιστό και ορμώντας από ψηλά στα μεγαλύτερα βάθη,πέφτει με διπλάσια ορμή στην ταραγμένη καρδιά"!!!
February 6, 2021
Son dönemde okuduklarım içerisinde en güzeli diyebilirim, Zweig genellikle intihar ya da ölüm temasj uzerine konuyu nihayete erdirirken bu defa çok daha etkili ve güzel bir son kurgulanmış, cok şaşırdım ve beğendim. Ruhu şad olsun.
January 19, 2025
Karakter işlemesi ve anlatım oldukça güçlü. Sadece hikaye bence sayfa sayısının azlığı yüzünden zayıf kalmış. Stefan Zweig yazı tarzı bu kitapta da belli oluyor. Biraz duygusal bir hikaye.
January 7, 2021
``O gün duyduklarımdan sonra öyle sinirlenmiştim ki onlardan nefret etmeye başlamıştım. Varlıklarına,bakışlarına tahammül bile edemiyordum. Kendimi odama kapattım tek istediğim oracıkta ölmekti. Sanki üzerimde kara bir bulut geziniyordu ve beni daha da mutsuz ediyordu. Gençleri tehlikeli yollara düşüren melankolik anlardan birini yaşıyordum. Ruhsuz bir şekilde, sessiz sedasız hiç kıpırdamadan ve ağlamadan oturuyordum. İçim öyle soğumuştu ki ağlayamıyordum. Fakat sonra birdenbire tüm vücudumu bir ateş sardı ve yerimden fırladım. Odamın penceresini açıp aşağı baktım. Üçüncü kattaki odamdan atlasam ölür müydüm, onu düşündüm. Bir taraftan da saati kontrol edip duruyordum. Saat henüz üçtü ve oyun, saat yedide başlayacaktı. O son kez sahneye çıkacaktı ve ben göremeyecektim. Herkes onu alkışlarken ben onun yanında olamayacaktım.``
Stefan Zweig'ın kitaplarını daha önce okumamış olanlar kesinlikle bu kitaptan okumaya başlamalı zira 40 sayfalık bir kitabın nasıl bu kadar akıcı olduğunu, yazarın hayal gücünü büyüleyen bu yazış şeklini görünce kendilerini bir diğer Zweig kitabı okurken bulacaklar. Aynı zamanda ağzımızdan çıkan bir kaç güzel sözün insanların hayatına ne kadar derinden temas edebileceğini gördüğünüzde yaşantınızı da derinden değiştirici bir etkisi olacak. O yüzden bu kitabı okuyun, sonra tekrardan okuyun, daha sonra bir daha okuyun. Çünkü bu kitabı halen okumamışsanız geç de olsa ödemeniz gereken bir borç var. Bir 'VEFA' borcu...
Stefan Zweig'ın kitaplarını daha önce okumamış olanlar kesinlikle bu kitaptan okumaya başlamalı zira 40 sayfalık bir kitabın nasıl bu kadar akıcı olduğunu, yazarın hayal gücünü büyüleyen bu yazış şeklini görünce kendilerini bir diğer Zweig kitabı okurken bulacaklar. Aynı zamanda ağzımızdan çıkan bir kaç güzel sözün insanların hayatına ne kadar derinden temas edebileceğini gördüğünüzde yaşantınızı da derinden değiştirici bir etkisi olacak. O yüzden bu kitabı okuyun, sonra tekrardan okuyun, daha sonra bir daha okuyun. Çünkü bu kitabı halen okumamışsanız geç de olsa ödemeniz gereken bir borç var. Bir 'VEFA' borcu...
November 16, 2020
Στέφαν Τσβαϊχ στα καλύτερά του. Από τα λίγα βιβλία στα οποία όλες οι ιστορίες είναι υπέροχες, ποικίλουν ως προς τη θεματολογία και καταφέρνουν να κερδίσουν τον αναγώστη κρατώντας τον συνεχώς σε πνευματική εκρήγορση.
December 12, 2019
O muydu? Çok etkileyici bir hikayeydi, içime acı çöktü, derin bir hikaye, köpeğin tahlili muhteşem; hikaye o kadar gerçek ki bence yaşanmış...5 yıldız hakeden 2 hikaye içeriyor; ama çeviriden dolayı 4 vermek istedim, yine yine İş Bankası gibi değil
September 25, 2018
"Bir insanı mutlu etmekten daha mutlu olunacak bir şey var mı?" Tükenmişlik sendromu yaşayan kahraman ve gençlik zamanının ünlü tiyatrocusu şimdinin ihtiyarı arasındaki yıllar öncesinden kalan minnet borcunun ödenmesi. Zweig yine kendi tarzı olan bir anın ne kadar önemli ve bir insan hayatını hatta bu hikayede olduğu gibi birden fazla insanın hayatını ne denli degistirebileceğini gurur,sevecenlik,hatır motifleriyle sade ve akıcı anlatımla okuyucuya sunmuş. Olağanüstü Gece'nin zıttı olarak görüyorum çünkü bu hikayede diğerinin tersine iyiliğin zamanla başka bir iyiliği sağlayacağını anlatmış. En üstteki alıntı benim yaşamımın kendisi olduğundan beni hemen kendine bağladı
December 21, 2020
Κλασική γραφή από τον υπέροχο κύριο Τσβάιχ! Ξεχωρίζουν "το χρέος που ξεπληρωθηκε αργά" και "το χρονικό μιας κατάρρευσης"! Ως προς το περιεχόμενο οι ιστορίες είναι ασύνδετες μεταξύ τους και σίγουρα θα τις απολαμβανα καλύτερα εάν ήταν ξεχωριστές!
Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε το "αυτός ήταν;" καθώς θα το χαρακτήριζα μαύρη κωμωδία από τον Τσβάιχ, γιατί ενώ μιλούσε για κάτι τραγικό το απέδιδε με ένα μειδίαμα.
Επίσης στα χρονογραφήματα των μεγάλων προσωπικοτήτων νομίζω ξεχωρίζει. Σε μεταφέρει ακριβώς στο πνεύμα της εποχής.
"Το χρέος που ξεπληρωθηκε αργά" ανήκει στο ίδιο επίπεδο με τον φόβο, εξαιρετική γραφή!
Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε το "αυτός ήταν;" καθώς θα το χαρακτήριζα μαύρη κωμωδία από τον Τσβάιχ, γιατί ενώ μιλούσε για κάτι τραγικό το απέδιδε με ένα μειδίαμα.
Επίσης στα χρονογραφήματα των μεγάλων προσωπικοτήτων νομίζω ξεχωρίζει. Σε μεταφέρει ακριβώς στο πνεύμα της εποχής.
"Το χρέος που ξεπληρωθηκε αργά" ανήκει στο ίδιο επίπεδο με τον φόβο, εξαιρετική γραφή!
August 12, 2023
Indem ich gerade meine Liebe zu Stefan Zweig wiederentdecke, erinnere ich mich daran, dass ich mich ursprünglich in seine Geschichten verliebte, weil er oft unbequeme und doch im Grunde menschliche Lebenserfahrungen schildert, die andere Autoren seiner Zeit außer Acht ließen - wie in diesem Fall die prägende Erfahrung, ein Fangirl zu sein✨
July 20, 2020
"Bir insanı iyileştirecek en etkili şey mutluluktu ve bir başkasını mutlu etmek de mutlulukların en büyüğüydü."
Klasik Zweig hikayesi: akıcı ve çok severek okutuyor kendini.
March 30, 2021
‘Mucize tedavi diye bir şey yoktur. Hiçbir şey; insanı, mutlu olmak kadar iyileştiremez ve bir başka insanı mutlu etmekten daha büyük mutluluk yoktur’ baştan sona sıcacık bir hikayeydi.
July 10, 2023
Αν και Τσβαιχ είναι η μοναδική συλλογή έργων του μέχρι τώρα που δεν με ενθουσίασε, ειδικά η πρώτη νουβέλα του τίτλου αρκετά αδιάφορη για εμένα.
December 22, 2024
Sentimental but still very good. Letter From an Unknown Woman with a happy ending.
January 26, 2022
Kitapta 2 hikâye yer alıyor:Geç Ödenen Bedel ve O muydu?
1.Saray tiyatrosu: baş oyuncusu bay Sturz, yaşlı düşkün kimsenin saygı göstermediği biri hâline gelmişti. Onun son zamanları anlatılmış.
2. Köpek: Punto'ya, eve yeni doğan bir bebek geleceğinin haberiyle ilginin azalması bunun sonucunda bebeğin doğuşuyla sahibi Limpley'e saldırısı anlatılmış. Olay sonunda bebeğe bir şey olmasa da köpeğin perişan durumunun acısı, bebek arabasının nehire düşüp bebeğin ölmesi ile takdir edilmiş. Hikâyenin sonunda bir kanıt bulunamasa da komşuları bu olayı da Punto'nun yaptığından emindir.
1.Saray tiyatrosu: baş oyuncusu bay Sturz, yaşlı düşkün kimsenin saygı göstermediği biri hâline gelmişti. Onun son zamanları anlatılmış.
2. Köpek: Punto'ya, eve yeni doğan bir bebek geleceğinin haberiyle ilginin azalması bunun sonucunda bebeğin doğuşuyla sahibi Limpley'e saldırısı anlatılmış. Olay sonunda bebeğe bir şey olmasa da köpeğin perişan durumunun acısı, bebek arabasının nehire düşüp bebeğin ölmesi ile takdir edilmiş. Hikâyenin sonunda bir kanıt bulunamasa da komşuları bu olayı da Punto'nun yaptığından emindir.
September 29, 2024
icimi sicacik yapti garip bir nolstalji hissi verdi
March 5, 2022
Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Stephan Zweig που διάβασα. Αυτό που με οδήγησε σε αυτόν τον συγγραφέα ήταν η τάση του να δημιουργεί ρεαλιστικές αλληλεπιδράσεις και πλοκές. Αυτό το βιβλίο χρησιμεύει ως κατάλληλη εισαγωγή για τον συγγραφέα και διαβάζεται εύκολα.
Το βιβλίο περιέχει πέντε μυθιστορήματα.
Η πρώτη, η δεύτερη και η τέταρτη ιστορία είναι αρκετά διαφορετικές όσον αφορά την πλοκή τους, ωστόσο το κοινό χαρακτηριστικό που μοιράζονται είναι η κλασική μυθιστορηματική δομή, δηλαδή μια εισαγωγή, μια σειρά γεγονότων και μια κορύφωση στο τέλος, που είναι στην πραγματικότητα αυτό που τις κάνει να είναι "ολοκληρωμένες". Οι ιστορίες φαίνεται να επικεντρώνονται στη σημασία των ανθρωπιστικών αξιών και στο πώς οι άνθρωποι αφήνονται να παρασυρθούν από τις παρορμήσεις και τις επιθυμίες τους.
Τα μυθιστορήματα του Τσβάιχ είναι προσεκτικά γραμμένα. Η σειρά των γεγονότων είναι φυσική και δίνεται προσοχή για την αποφυγή περιττού περιεχομένου/επιπλέον σελίδων. Οι ιστορίες είναι άμεσες.
Το μήνυμα της τρίτης και της πέμπτης ιστορίας είναι πανομοιότυπο με τις υπόλοιπες, αν και η δομή τους είναι διαφορετική σε αυτή την περίπτωση. Ο Τσβάιχ αναπτύσσει την αφήγησή του με το ίδιο ύφος και λογοτεχνικές τεχνικές, αλλά δεν διατηρεί ακριβώς τον τυπικό σκελετό των μυθιστορημάτων καθώς δεν περιλαμβάνει κλιμακώσεις στο τέλος. (Πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει είτε γιατί δεν πρόλαβε να τελειώσει τις ιστορίες είτε γιατί τις άφησε «ημιτελείς» επίτηδες γιατί ήθελε οι αναγνώστες να δημιουργήσουν ένα άλλο, πιο υποκειμενικό τέλος.) Φυσικά, κανένας συγγραφέας δεν είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί πλήρως τους κανόνες της δομής, ωστόσο σε αυτή την περίπτωση οι δύο ιστορίες μου φάνηκαν πραγματικά ελλιπείς και με άφησαν με την αίσθηση ότι το τέλος τους είναι "αταίριαστο".
Σημείωση: Το πέμπτο μυθιστόρημα εμφανίστηκε επίσης στη μεγάλη οθόνη, με το όνομα «A Promise», μένοντας αρκετά κοντά στην αρχική ιστορία.
Το βιβλίο περιέχει πέντε μυθιστορήματα.
Η πρώτη, η δεύτερη και η τέταρτη ιστορία είναι αρκετά διαφορετικές όσον αφορά την πλοκή τους, ωστόσο το κοινό χαρακτηριστικό που μοιράζονται είναι η κλασική μυθιστορηματική δομή, δηλαδή μια εισαγωγή, μια σειρά γεγονότων και μια κορύφωση στο τέλος, που είναι στην πραγματικότητα αυτό που τις κάνει να είναι "ολοκληρωμένες". Οι ιστορίες φαίνεται να επικεντρώνονται στη σημασία των ανθρωπιστικών αξιών και στο πώς οι άνθρωποι αφήνονται να παρασυρθούν από τις παρορμήσεις και τις επιθυμίες τους.
Τα μυθιστορήματα του Τσβάιχ είναι προσεκτικά γραμμένα. Η σειρά των γεγονότων είναι φυσική και δίνεται προσοχή για την αποφυγή περιττού περιεχομένου/επιπλέον σελίδων. Οι ιστορίες είναι άμεσες.
Το μήνυμα της τρίτης και της πέμπτης ιστορίας είναι πανομοιότυπο με τις υπόλοιπες, αν και η δομή τους είναι διαφορετική σε αυτή την περίπτωση. Ο Τσβάιχ αναπτύσσει την αφήγησή του με το ίδιο ύφος και λογοτεχνικές τεχνικές, αλλά δεν διατηρεί ακριβώς τον τυπικό σκελετό των μυθιστορημάτων καθώς δεν περιλαμβάνει κλιμακώσεις στο τέλος. (Πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει είτε γιατί δεν πρόλαβε να τελειώσει τις ιστορίες είτε γιατί τις άφησε «ημιτελείς» επίτηδες γιατί ήθελε οι αναγνώστες να δημιουργήσουν ένα άλλο, πιο υποκειμενικό τέλος.) Φυσικά, κανένας συγγραφέας δεν είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί πλήρως τους κανόνες της δομής, ωστόσο σε αυτή την περίπτωση οι δύο ιστορίες μου φάνηκαν πραγματικά ελλιπείς και με άφησαν με την αίσθηση ότι το τέλος τους είναι "αταίριαστο".
Σημείωση: Το πέμπτο μυθιστόρημα εμφανίστηκε επίσης στη μεγάλη οθόνη, με το όνομα «A Promise», μένοντας αρκετά κοντά στην αρχική ιστορία.
May 19, 2021
Kurgusu çok ilginç tamam ama sanki çok kalın bir romanda yan karakterlerin yaşayacağı bir olay değil mi sizce de? Ben Zweig okumalarımda çok olumsuz bir tavır takınıyorum sanırım. O kadar popüler ki (bence bu içerikten ziyade kolay okunabilirliğinden) herkes o kadar seviyor ki şans vermek isterken beklentiyi çok yükseltiyor. Sonrası hep bi hayal kırıklığı. İyi okumalar.
June 16, 2019
Bir insanı iyileştirecek en etkili şey mutluluktu ve bir başkasını mutlu etmek de mutlulukların en büyüğüydü.
Displaying 1 - 28 of 28 reviews