What do you think?
Rate this book
Ο τελευταίος κύκνος
Μπορούν τα εφηβικά πάθη να μας σημαδέψουν για πάντα; Υπάρχει εξιλέωση όταν ξέρεις ότι και το χρόνο να γυρνούσες πίσω, θα έκανες πάλι τα ίδια;
Δεκαετία του '80, σε κάποιο γυμνάσιο των νοτίων προαστίων της Αθήνας. Η άφιξη της όμορφης και προκλητικής Σου αναστατώνει τις ζωές των συμμαθητών της, που την ακολουθούν πιστά στη φρενίτιδα μιας εποχής πλημμυρισμένης από μουσική ποπ και ταινίες με εξωγήινους, αρχαιολόγους και πυγμάχους. Δέκα χρόνια μετά την αποφοίτησή τους, τα "παιδιά του μεσονυχτίου" μοιάζουν ακόμα εγκλωβισμένα στο σκοτάδι της εφηβείας τους: είναι αδύνατον να συμφιλιωθούν με τον εφιάλτη μιας εξαφάνισης, μιας αυτοκτονίας και με τη φήμη ότι η Σου υπήρξε, στα δεκάξι της, ερωμένη του καθηγητή τους. Το πλάσμα που θα τους λυτρώσει, στις αρχές πλέον του 21ου αιώνα, είναι εκείνο που γνωρίζει όλα τα μυστικά. Ή σχεδόν όλα;
Ένα μυθιστόρημα για τον ερωτισμό και τα λανθάνοντα ένστικτα μιας ηλικίας άγριας αλλά και τρυφερής, αθώας αλλά και ένοχης. Ένα βιβλίο για τις καλά κρυμμένες αλήθειες, που μας καθορίζουν αμετάκλητα.
Δεκαετία του '80, σε κάποιο γυμνάσιο των νοτίων προαστίων της Αθήνας. Η άφιξη της όμορφης και προκλητικής Σου αναστατώνει τις ζωές των συμμαθητών της, που την ακολουθούν πιστά στη φρενίτιδα μιας εποχής πλημμυρισμένης από μουσική ποπ και ταινίες με εξωγήινους, αρχαιολόγους και πυγμάχους. Δέκα χρόνια μετά την αποφοίτησή τους, τα "παιδιά του μεσονυχτίου" μοιάζουν ακόμα εγκλωβισμένα στο σκοτάδι της εφηβείας τους: είναι αδύνατον να συμφιλιωθούν με τον εφιάλτη μιας εξαφάνισης, μιας αυτοκτονίας και με τη φήμη ότι η Σου υπήρξε, στα δεκάξι της, ερωμένη του καθηγητή τους. Το πλάσμα που θα τους λυτρώσει, στις αρχές πλέον του 21ου αιώνα, είναι εκείνο που γνωρίζει όλα τα μυστικά. Ή σχεδόν όλα;
Ένα μυθιστόρημα για τον ερωτισμό και τα λανθάνοντα ένστικτα μιας ηλικίας άγριας αλλά και τρυφερής, αθώας αλλά και ένοχης. Ένα βιβλίο για τις καλά κρυμμένες αλήθειες, που μας καθορίζουν αμετάκλητα.
Paperback
First published February 16, 2009
4 people are currently reading
40 people want to read
About the author
Στέφανος Δάνδολος
17 books69 followersΟ Στέφανος Δάνδολος γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα. Εικοσιέξι χρόνια αργότερα εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα "Υπνοβάτες του Σεπτέμβρη" και ακολούθησαν τα μυθιστορήματα "Ο περίγελος των αγίων" (1997), "Και φόρεσαν χειροπέδες στα πουλιά" (2000) και η συλλογή διηγημάτων "Αγάπη σε δυο σταγόνες όνειρο" (1999) που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις "Πατάκη". Είναι διευθυντής της εφημερίδας "Βραδυνή".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
September 29, 2023
Τι μπορείς να γράψεις γι’αυτό το βιβλίο πραγματικά;Τι μπορείς να γράψεις για ένα βιβλίο που όταν το ξεκίνησες δε μπορούσες με τίποτα να φανταστείς γι’αυτό που θα σε προετοίμαζε ότι θα διάβαζες και κατάληξες να καταβροχθίζεις με απίστευτη βουλιμία τις σελίδες ευχόμενος απλώς να υπήρχε ένα κεφάλαιο ακόμη.Πιστέψτε με,μου είναι πράγματι τρομερά δύσκολο να περιγράψω όσα αισθάνθηκα διαβάζοντας τη συγκεκριμένη ιστορία που είναι από τις λίγες που χαράχτηκαν στη ψυχή μου και που δε θα τη ξεχάσω ποτέ.
Είναι το πρώτο βιβλίο του Στέφανου Δάνδολου που διαβάζω αλλά μου άφησε μια τέτοια εικόνα που δε θα είναι το μοναδικό του που διαβάζω,be sure.Παρόλο που το έβλεπα για πολύ καιρό στα ράφια του βιβλιοπωλείου και σε πολύ καλή τιμή,δίσταζα να κάνω την αγορά γιατί κάτι στην υπόθεση στο οπισθόφυλλο με ξένιζε,μου φαινόταν λίγο μπερδεμένη και δεν ήξερα αν θα ήταν μια τελικά συναρπαστική ιστορία ή ένα βιβλίο που αύριο δε θα θυμάμαι και μια ιστορία που δε θα μπορέσω να τη καταλάβω.Πολύ πριν βέβαια ολοκληρώσω την ανάγνωση-αφού τελικά τόλμησα κι έκανα την αγορά-μετά βεβαιότητος ομολόγησα ότι όχι απλά δε θα καταφέρω να ξεχάσω ποτέ την ιστορία αλλά και πόσο λάθος έκανα που δεν είχα αγοράσει το βιβλίο νωρίτερα.Στερήθηκα χωρίς λόγο μια αναγνωστική απόλαυση από αυτές που κρύβονται στα κάτω ράφια των βιβλιοπωλείων και που λίγοι ανακαλύπτουν δυστυχώς .
Η ιστορία μας λοιπόν έχει να κάνει με μια ιδιόρρυθμη σχολική παρέα στη δεκαετία του ’80 με την ονομασία ‘’Τα παιδιά του μεσονυχτίου’’,τη Μάγκυ,το Φτερό και τον Σμαρ(μη ρωτάτε τι σημαίνουν τα ονόματα τους,αποκαλύπτονται όλα μέσα στην ανάγνωση)που ζουν τη κάθε μέρα της μαθητικής τους ζωής εξαιρετικά έντονα και κάνοντας σχέδια για το μέλλον ακούγοντας την αγαπημένη τους μουσική και συχνάζοντας στα στέκια τους στη Γλυφάδα όταν ο ξαφνικός ερχομός μιας νέας μαθήτριας,της Σου,φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή τους.Το μόνο σίγουρο είναι ότι με αφορμή τη γνωριμία τους,τίποτα δε θα είναι πια ίδιο στη ζωή τους.
Πριν αναφέρω με όσες λιγότερες λεπτομέρειες μπορώ τι με συγκλόνισε περισσότερο στο βιβλίο,πρέπει να αναφέρω το εξής:Ο Στέφανος Δάνδολος με έναν απίστευτα μαγικό τρόπο έχει καταφέρει να ζωντανέψει στο χαρτί τη μαγική εκείνη δεκαετία του ’80 που,ενώ πολλοί σήμερα σνομπάρουν,όσοι πραγματικά τη βίωσαν είναι μαθηματικά σίγουρο ότι δε θα τη ξεχάσουν ποτέ.Εγώ δυστυχώς δε τη πρόλαβα παρά μόνο στα τελειώματα,έζησα όμως εκείνα τα ανέμελα χρόνια που οι παρέες έπαιζαν το βασικό ρόλο στη ζωή των παιδιών και όχι τα tablet και το PS4,έζησα εκείνες τις ατελείωτες βόλτες από τη μία γειτονιά στην άλλη που γυρνάγαμε σπίτι μας το βράδυ χωρίς όμως οι γονείς να ανησυχούν ιδιαίτερα,που δεν είχαμε κινητά και βαράγαμε ο ένας τα κουδούνια του άλλου για να κατέβει απ’το σπίτι του,έζησα τα έντονα μαθητικά χρόνια που τα καθημερινά μικροπροβλήματα ήταν τόσο σημαντικά για μας που τα θεωρούσαμε το κέντρο του σύμπαντος μας.Αυτά ευτυχώς πρόλαβα και τα έζησα και νιώθω ευγνωμοσύνη ξέροντας ότι αυτά τα χρόνια έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και δε θα τα ξαναζήσουμε ποτε,ούτε εμείς ούτε οι νεώτεροι που δε ξέρουν πραγματικά τι χάνουν,μπορεί να μην υπήρχαν οι τεχνολογικές ευκολίες του σήμερα,είμασταν όμως τόσο ευτυχισμένοι με πολύ λιγότερα.Αυτή λοιπόν την απίστευτη ανεμελιά εκείνων των χρόνων με τα συνοικιακά μαγαζιά,τα ίσως κιτς σήμερα ντυσίματα αλλά φυσικά και τις απίστευτες μουσικάρες-άλλο μεγάλο κεφάλαιο αυτό-ο Στέφανος Δάνδολος την έχει μεταφέρει στο χαρτί με τόσο εντυπωσιακό τρόπο που ακόμη κι η ιστορία να μη σ’αγγίξει-λέμε τώρα-δεν υπάρχει περίπτωση να μη νιώσεις ότι μεταφέρθηκες νοερά σε εκείνη την εποχή.Αν μη τι άλλο,μόνο και μόνο γι’αυτό τον ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου πραγματικά.
Όσον αφορά την ιστορία τώρα,δε φανταζόμουν ποτέ ότι μια σχετικά απλή ιδέα όπως είναι μια παρέα μαθητών σε ένα γυμνάσιο και τα διάφορα ζόρια της ηλικίας που περνούν μπορεί με το σωστό χειρισμό να γίνει τόσο ενδιαφέρουσα που να νιώθεις ότι σε τραβά μέσα της και να γίνεσαι κι εσύ κομμάτι της ζωής των ηρώων της.Ανέφερα πιο πάνω ότι ήμουν αρκετά διστακτική αρχικά καθώς δεν ήμουν σίγουρη αν άξιζε τελικά να αγοράσω ή όχι το βιβλίο.Και πράγματι,ίσως με τη πρώτη ματιά δεν υπάρχει κάτι που να κάνει το ‘’κλικ’’ και να σε προϊδεάζει για την πορεία του βιβλίου.Το βέβαιο είναι όμως ότι έτσι και το ξεκινήσεις θα το λατρέψεις την ίδια εκείνη στιγμή.Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη μέχρι και τη τελευταία σελίδα-υπήρχαν στιγμές που πραγματικά δε μπορούσα να πιστέψω ότι θα συνέβαιναν όλα αυτά σε αυτά τα παιδιά,ότι από εκεί που ήταν ο ένας για τον άλλο ξαφνικά έγιναν ο ένας για τον εαυτό του και μόνο και όποιος νιώθει πληγωμένος θεωρεί ότι μόνο αν πληγώσει και τον άλλο θα καταφέρει να εξιλεωθεί.Δε μπορώ να πω περισσότερα για την υπόθεση γιατί ακροβατεί σε τεντωμένο σκοινί και λίγο αν τραβηχτεί θα σπάσει,αυτό όμως που μπορώ να πω είναι ότι είναι μια κάθε άλλο παρά κλισεδιάρικη υπόθεση που σε κάνει να αισθάνεσαι ό,τι και αυτά τα παιδιά,χαρά,θυμό,λύπη,οργή,νιώθεις ότι τα ξέρεις,ότι πηγαίνετε στο ίδιο σχολείο,ότι συχνάζετε στα ίδια μαγαζιά,ότι είσαστε γείτονες και σίγουρα θα τα δεις μια μέρα στο δρόμο.Κια το σπουδαιότερο ,ότι όλα αυτά τα ζεις με μουσική υπόκρουση του ‘’The boys are back in town’’ και όχι μόνο αυτού φυσικά.Ο νοών νοείτο.
Για όλη την έκρηξη συναισθημάτων λοιπόν που έζησαν αλλά και γι’αυτή που εγώ έζησα διαβάζοντας την ιστορία τους,λέω μόνο ότι είναι απλά συγκλονιστικό βιβλίο.Αυτό αρκεί!
Είναι το πρώτο βιβλίο του Στέφανου Δάνδολου που διαβάζω αλλά μου άφησε μια τέτοια εικόνα που δε θα είναι το μοναδικό του που διαβάζω,be sure.Παρόλο που το έβλεπα για πολύ καιρό στα ράφια του βιβλιοπωλείου και σε πολύ καλή τιμή,δίσταζα να κάνω την αγορά γιατί κάτι στην υπόθεση στο οπισθόφυλλο με ξένιζε,μου φαινόταν λίγο μπερδεμένη και δεν ήξερα αν θα ήταν μια τελικά συναρπαστική ιστορία ή ένα βιβλίο που αύριο δε θα θυμάμαι και μια ιστορία που δε θα μπορέσω να τη καταλάβω.Πολύ πριν βέβαια ολοκληρώσω την ανάγνωση-αφού τελικά τόλμησα κι έκανα την αγορά-μετά βεβαιότητος ομολόγησα ότι όχι απλά δε θα καταφέρω να ξεχάσω ποτέ την ιστορία αλλά και πόσο λάθος έκανα που δεν είχα αγοράσει το βιβλίο νωρίτερα.Στερήθηκα χωρίς λόγο μια αναγνωστική απόλαυση από αυτές που κρύβονται στα κάτω ράφια των βιβλιοπωλείων και που λίγοι ανακαλύπτουν δυστυχώς .
Η ιστορία μας λοιπόν έχει να κάνει με μια ιδιόρρυθμη σχολική παρέα στη δεκαετία του ’80 με την ονομασία ‘’Τα παιδιά του μεσονυχτίου’’,τη Μάγκυ,το Φτερό και τον Σμαρ(μη ρωτάτε τι σημαίνουν τα ονόματα τους,αποκαλύπτονται όλα μέσα στην ανάγνωση)που ζουν τη κάθε μέρα της μαθητικής τους ζωής εξαιρετικά έντονα και κάνοντας σχέδια για το μέλλον ακούγοντας την αγαπημένη τους μουσική και συχνάζοντας στα στέκια τους στη Γλυφάδα όταν ο ξαφνικός ερχομός μιας νέας μαθήτριας,της Σου,φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή τους.Το μόνο σίγουρο είναι ότι με αφορμή τη γνωριμία τους,τίποτα δε θα είναι πια ίδιο στη ζωή τους.
Πριν αναφέρω με όσες λιγότερες λεπτομέρειες μπορώ τι με συγκλόνισε περισσότερο στο βιβλίο,πρέπει να αναφέρω το εξής:Ο Στέφανος Δάνδολος με έναν απίστευτα μαγικό τρόπο έχει καταφέρει να ζωντανέψει στο χαρτί τη μαγική εκείνη δεκαετία του ’80 που,ενώ πολλοί σήμερα σνομπάρουν,όσοι πραγματικά τη βίωσαν είναι μαθηματικά σίγουρο ότι δε θα τη ξεχάσουν ποτέ.Εγώ δυστυχώς δε τη πρόλαβα παρά μόνο στα τελειώματα,έζησα όμως εκείνα τα ανέμελα χρόνια που οι παρέες έπαιζαν το βασικό ρόλο στη ζωή των παιδιών και όχι τα tablet και το PS4,έζησα εκείνες τις ατελείωτες βόλτες από τη μία γειτονιά στην άλλη που γυρνάγαμε σπίτι μας το βράδυ χωρίς όμως οι γονείς να ανησυχούν ιδιαίτερα,που δεν είχαμε κινητά και βαράγαμε ο ένας τα κουδούνια του άλλου για να κατέβει απ’το σπίτι του,έζησα τα έντονα μαθητικά χρόνια που τα καθημερινά μικροπροβλήματα ήταν τόσο σημαντικά για μας που τα θεωρούσαμε το κέντρο του σύμπαντος μας.Αυτά ευτυχώς πρόλαβα και τα έζησα και νιώθω ευγνωμοσύνη ξέροντας ότι αυτά τα χρόνια έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και δε θα τα ξαναζήσουμε ποτε,ούτε εμείς ούτε οι νεώτεροι που δε ξέρουν πραγματικά τι χάνουν,μπορεί να μην υπήρχαν οι τεχνολογικές ευκολίες του σήμερα,είμασταν όμως τόσο ευτυχισμένοι με πολύ λιγότερα.Αυτή λοιπόν την απίστευτη ανεμελιά εκείνων των χρόνων με τα συνοικιακά μαγαζιά,τα ίσως κιτς σήμερα ντυσίματα αλλά φυσικά και τις απίστευτες μουσικάρες-άλλο μεγάλο κεφάλαιο αυτό-ο Στέφανος Δάνδολος την έχει μεταφέρει στο χαρτί με τόσο εντυπωσιακό τρόπο που ακόμη κι η ιστορία να μη σ’αγγίξει-λέμε τώρα-δεν υπάρχει περίπτωση να μη νιώσεις ότι μεταφέρθηκες νοερά σε εκείνη την εποχή.Αν μη τι άλλο,μόνο και μόνο γι’αυτό τον ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου πραγματικά.
Όσον αφορά την ιστορία τώρα,δε φανταζόμουν ποτέ ότι μια σχετικά απλή ιδέα όπως είναι μια παρέα μαθητών σε ένα γυμνάσιο και τα διάφορα ζόρια της ηλικίας που περνούν μπορεί με το σωστό χειρισμό να γίνει τόσο ενδιαφέρουσα που να νιώθεις ότι σε τραβά μέσα της και να γίνεσαι κι εσύ κομμάτι της ζωής των ηρώων της.Ανέφερα πιο πάνω ότι ήμουν αρκετά διστακτική αρχικά καθώς δεν ήμουν σίγουρη αν άξιζε τελικά να αγοράσω ή όχι το βιβλίο.Και πράγματι,ίσως με τη πρώτη ματιά δεν υπάρχει κάτι που να κάνει το ‘’κλικ’’ και να σε προϊδεάζει για την πορεία του βιβλίου.Το βέβαιο είναι όμως ότι έτσι και το ξεκινήσεις θα το λατρέψεις την ίδια εκείνη στιγμή.Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη μέχρι και τη τελευταία σελίδα-υπήρχαν στιγμές που πραγματικά δε μπορούσα να πιστέψω ότι θα συνέβαιναν όλα αυτά σε αυτά τα παιδιά,ότι από εκεί που ήταν ο ένας για τον άλλο ξαφνικά έγιναν ο ένας για τον εαυτό του και μόνο και όποιος νιώθει πληγωμένος θεωρεί ότι μόνο αν πληγώσει και τον άλλο θα καταφέρει να εξιλεωθεί.Δε μπορώ να πω περισσότερα για την υπόθεση γιατί ακροβατεί σε τεντωμένο σκοινί και λίγο αν τραβηχτεί θα σπάσει,αυτό όμως που μπορώ να πω είναι ότι είναι μια κάθε άλλο παρά κλισεδιάρικη υπόθεση που σε κάνει να αισθάνεσαι ό,τι και αυτά τα παιδιά,χαρά,θυμό,λύπη,οργή,νιώθεις ότι τα ξέρεις,ότι πηγαίνετε στο ίδιο σχολείο,ότι συχνάζετε στα ίδια μαγαζιά,ότι είσαστε γείτονες και σίγουρα θα τα δεις μια μέρα στο δρόμο.Κια το σπουδαιότερο ,ότι όλα αυτά τα ζεις με μουσική υπόκρουση του ‘’The boys are back in town’’ και όχι μόνο αυτού φυσικά.Ο νοών νοείτο.
Για όλη την έκρηξη συναισθημάτων λοιπόν που έζησαν αλλά και γι’αυτή που εγώ έζησα διαβάζοντας την ιστορία τους,λέω μόνο ότι είναι απλά συγκλονιστικό βιβλίο.Αυτό αρκεί!
February 13, 2016
Γλυφάδα της δεκαετίας του ’80. Όταν ακόμα το Queen’s ήταν το πιο in χαμπουργκεράδικο της περιοχής για το Σαββατόβραδο, το Άννα Ντορ ο μοναδικός κινηματογράφος και το 1ο Γυμνάσιο Γλυφάδας ήξερε πώς να αφήσει ιστορία. Το πατρικό μου είναι στη Γλυφάδα. Πήγα ακριβώς το ίδιο σχολείο που τοποθετείται το μυθιστόρημα του Στέφανου Δάνδολου. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι αυτός ο λόγος που με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι το βιβλίο είναι εξαιρετικό. Είναι αυτό και όλα τα υπόλοιπα που το συνθέτουν.
Αρχές της δεκαετίας του ’80, μία κοπέλα, η Σου κάνει την εμφάνισή της στην Α’ Γυμνασίου. Ελκυστική, ιδιαίτερα χαρισματική, στο να κερδίζει τις εντυπώσεις, και ιδιαίτερα μυστηριώδης. Αυτόματα γίνεται θρύλος. Η πρωταγωνίστρια, και «συγγραφέας» του βιβλίου, η Ιόλη, πέφτει στην ίδια παγίδα με τους φίλους της: την ερωτεύεται. Ο διπλανός της από το δημοτικό και καλύτερός της φίλος, ο Σμαρ (ή αλλιώς, Σμαραγδόπουλος) είναι ο μόνος που φαίνεται να μην ανταποκρίνεται στα μάγια της Σου. Ακόμα και η Μάγκυ, μέχρι πρότινος κολλητή της Ιόλης, γίνεται κόπια της Σου και η καλύτερή της φίλη. Αυτά τα τέσσερα παιδιά και η σχέση τους θα οδηγήσουν στο να ονομαστεί η τάξη αυτή «Τα παιδιά του μεσονυχτίου». Κι όλα αυτά γιατί ο Σμαρ, ένα βράδυ θα πηδήξει από την ταράτσα του σπιτιού του.
Ο Στέφανος Δάνδολος πιάνει ένα θέμα το οποίο ούτε απίθανο είναι, ούτε πρωτάκουστο. Δεν είναι λίγοι οι έφηβοι που καταφεύγουν στην αυτοκτονία. Δεν είναι λίγοι αυτοί που αποξενώνονται από το περιβάλλον τους και όταν ακούγεται η είδηση του θανάτου τους δεν προκαλεί εντύπωση. Ο Στέφανος Δάνδολος όμως, δεν ασχολείται τόσο με τον Σμαρ. Ασχολείται με αυτούς που έμειναν πίσω. Με τα παιδιά μιας τάξης που όποτε κάνουν reunion το μόνο θέμα που συζητούν είναι η αυτοκτονία αυτή, κι όσο κι αν γνωρίζουν με την λογική τους ότι δεν είναι υπαίτιοι, τόσο δεν μπορούν να αποφύγουν τα φαντάσματά τους. Αυτός είναι και ο λόγος που η Ιόλη γράφει την αλήθεια. Όλη την αλήθεια. Όχι μόνο όπως την έζησε εκείνη, αλλά όπως την έζησαν και οι υπόλοιποι που ήταν μπλεγμένοι σε αυτό.
Μοιάζοντας να έχει επηρεαστεί εμφανώς από την «Λολίτα», ο συγγραφέας μας την τοποθετεί στην Ελλάδα του 1980, με τον αέρα και τον Χάμπερτ Χάμπερτ της δικής της ιστορίας. Ο καθηγητής της την γυροφέρνει, τα αγόρια σχεδόν την προσκυνούν και τα κορίτσια είτε την ζηλεύουν παράφορα, είτε γίνονται κλώνοι της. Και η Σου όχι μόνο το απολαμβάνει, αλλά το εκμεταλλεύεται στο έπακρον. Και μέσα σε όλους, η μικρή Ιόλη. Μια Ιόλη που ανακαλύπτει από την τρυφερή ηλικία των δεκατριών ότι είναι ομοφυλόφιλη. Αλλά ούτε αυτό φαίνεται να είναι κάτι που κυριαρχεί στην ιστορία του Δάνδολου. Δεν γράφει ένα μυθιστόρημα που να αφορά στην ομοφυλοφιλία. Θεωρείται δεδομένη και παγιωμένη. Αυτή είναι η Ιόλη και ο αναγνώστης την αποδέχεται. Όπως αποδέχεται τον απελπισμένο έρωτα του Σμαραγδόπουλου με την Μάγκυ. Μέχρι που στο τέλος γυρνάνε τα πάνω-κάτω.
Τι είναι αυτό λοιπόν, που έχει γράψει ο συγγραφέας; Είναι η καταγραφή των συναισθημάτων μιας ομάδας παιδιών που όλη τους η ζωή σημαδεύτηκε από ένα γεγονός. Ένα γεγονός που δεν είναι ο θάνατος του ενός. Το ποιο είναι τελικά αυτό το γεγονός είναι και το ζητούμενο των ενήλικων παιδιών του μεσονυχτίου. Μοναδικός στόχος της Ιόλης-συγγραφέα είναι η εξιλέωση. Αλλά όχι μόνο η δική της. Θέλει να διώξει τα στοιχειά στην ζωή όλων, γιατί μόνο αυτή έχει το κλειδί. Και πρέπει πρώτα να συμφιλιωθεί με τον εαυτό της και μετά να γράψει. Και αυτό θα της πάρει 20 ολόκληρα χρόνια.
Η περιγραφή των τοποθεσιών είναι τόσο ευχάριστα ακριβείς, που ακόμα κι αν κάποιος δεν ξέρει τίποτα για την Γλυφάδα της εποχής, μπορεί να οπτικοποιήσει απόλυτα το σκηνικό. Αν κάποιος δε, γνωρίζει αυτά τα μέρη ακριβώς όπως είναι, του προκαλείται έκπληξη από τις λεπτομέρειες που έχουν καταγραφεί στο μνημονικό του συγγραφέα. Σχεδόν μπόρεσα να δω την πολυκατοικία του Σμαραγδόπουλου, σε ποιο τραπέζι έτρωγαν και θα μπορούσα να βλέπω μαζί τους ταινία στο Άννα Ντορ ή να αγοράζω την απογευματινή μου τυρόπιτα από τον Τάσο. Αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά για τον αναγνώστη που δεν έχει ζήσει σε αυτό το σκηνικό; Πολύ μεγάλη. Γιατί αυτό το μυθιστόρημα, όπως κάλλιστα τοποθετήθηκε στην Γλυφάδα των παιδικών μου χρόνων, θα μπορούσε να έχει άνετα τοποθετηθεί στην πόλη του καθενός. Στο μυαλό ενός αναγνώστη θα μπορούσε να έχει αντικατασταθεί το μοναδικό σινεμά της τότε Γλυφάδας (ανύπαρκτο πια), με το σινεμά που πήγαινε εκείνος, το 1ο Γυμνάσιο της Γλυφάδας με το δικό του Γυμνάσιο. Τελικά δεν έχει και τόσο σημασία πού τοποθετούνται χωρικά τα γεγονότα, γιατί απλά θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε. Η γραφή του συγγραφέα είναι τόσο παραστατική που το σκηνικό μπορεί να το τοποθετήσει ο αναγνώστης όπου θέλει, όπου έχει μεγαλώσει εκείνος.
Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση κατά την διάρκεια του αναγνώσματος είναι η διήγηση μέσα από τα μάτια της Ιόλης. Δεν πρόκειται για μια απλή εξιστόρηση. Πρόκειται για την unabridged καταγραφή ιστορίας, σκέψεων και συναισθημάτων. Μάλιστα, ο Στέφανος Δάνδολος, χειρίζεται τον λόγο του με τέτοια άνεση που καταφέρνει μέσα στο ίδιο βιβλίο να ξεχωρίζει ο αναγνώστης την Ιόλη-μαθήτρια και την Ιόλη-συγγραφέα. Η πρώτη μοιάζει τόσο αληθινή εξαιτίας του λόγου της, που απεικονίζει απόλυτα μια έφηβη. Η χροιά της φωνής της είναι ευδιάκριτη, οι διάλογοι που περιγράφει με την μητέρα της ή τους φίλους της μπορεί να ταξιδέψει τον αναγνώστη στην εποχή που ήταν εκείνος γυμνασιόπαιδο, ενώ οι ανησυχίες της είναι τόσο αυθεντικές όσο και το πέρασμα από αυτήν την ηλικία. Η Ιόλη-συγγραφέας ξέρει να γράφει. Ξέρει να χειρίζεται την ροή της σκέψης της και μας δείχνει πού θέλει να το κάνει και πού όχι. Μέχρι να έρθει η ώρα που δεν θα αντέξει άλλο και θα τελέσει το έργο που ξεκίνησε να μας γράφει. Η Ιόλη-συγγραφέας ξέρει τι θα επακολουθήσει και δεν το παρατείνει ούτε για να το ωραιοποιήσει, ούτε για να εντατικοποιήσει το suspense. Το κάνει για να έχει ο αναγνώστης όλα τα δεδομένα. Κι όταν τα απαριθμήσει όλα, τότε θα αφεθεί και μέσα από την διήγηση, θα αδειάσει πια.
Εδώ δεν μετράνε τα γεγονότα. Τα γεγονότα είναι αυτά που είναι. Σημασία έχουν τα συναισθήματα. Κι όταν πρόκειται για τα συναισθήματα των εφήβων τα πράγματα σοβαρεύουν. Γιατί όλα μέσα στο μυαλό των εφήβων είναι ατόφιο, ακατέργαστο και κυρίως αληθινό. Και η ρήση λέει πώς «ό,τι είναι στο μυαλό είναι αληθινό». Θέλει προσωπική ευαισθησία να κάνει ένας συγγραφέας ακριβές reconstruction της ηλικίας αυτής. Θέλει πρωτόγνωρη ψυχική διερεύνηση. Ας είναι το μυθιστόρημα πλασματικό, οι ψυχές των χαρακτήρων του μπορούν να εντοπιστούν παντού γύρω μας.
Κάτι που δεν παρατηρείται εύκολα σε βιβλία είναι η δισκογραφική καταγραφή. Και χωρίς καμία υπερβολή, ο συγγραφέας έχει ντύσει το βιβλίο με την απόλυτη μουσική επένδυση της εποχής. Κάθε τραγούδι είναι και γεγονός. Κάθε γεγονός είναι και τραγούδι. Μάλιστα, σε ένα σημείο του βιβλίου καταγράφει σε 21 σελίδες τα hit της εποχής και τα συνδέει με το γεγονός που έμειναν στο μυαλό της Ιόλης. Μεσουρανεί το “The boys are back in town- Thin Lizzy” που είναι το αγαπημένο της Σου. Και προκειμένου να αποκτήσει κάτι σημασία γι’ αυτήν, μιας και τίποτα δεν φαίνεται να έχει, ορκίζεται σε αυτό. Μόνο μια φορά θα ορκιστεί, λοιπόν, αληθινά. Να μην πεθάνει το τραγούδι της. Μα πώς γίνεται να πεθάνει ένα τραγούδι, θα αναρωτηθείτε, όπως έκανα κι εγώ όταν διάβαζα το βιβλίο. Αν υπάρχει απάντηση βρίσκεται μόνο μέσα στις σελίδες του «Τελευταίου Κύκνου».
Η Σου, ο Σμαρ, η Μάγκυ και η Ιόλη βρίσκονται σε κάθε τάξη, κάθε γυμνασίου. Ο Στέφανος Δάνδολος όμως, ασχολείται με το τι βρίσκεται μέσα σε αυτούς. Άθελά του, ή και ηθελημένα, στο βιβλίο κυριαρχούν τα συναισθήματα και όχι τα γεγονότα. Γιατί αυτά τα συναισθήματα είναι που κινούν τα νήματα. Ο κινηματογραφικός του λόγος, εξαιτίας της εξαιρετικής παραστατικότητας που τον διακρίνει, θα μπορούσε να αποτελέσει μια αυτούσια κινηματογραφική ταινία. Αλλά τότε το βιβλίο θα χανόταν. Ο αναγνώστης δεν θα ένιωθε έκπληξη όταν θα μάθαινε ότι τόση ώρα αυτό το α’ ενικό που διαβάζει να είναι τόσο απελπισμένα ερωτευμένο με την Σου, είναι η μικρή Ιόλη. Ούτε θα μπορούσε να διακρίνει την αυθεντικότητα της προσωπικής εμπειρίας του κάθε χαρακτήρα. Γιατί ο καθένας τους το έζησε αλλιώς. Και αυτό είναι πεντακάθαρο στο βιβλίο.
Είναι συγκινητικό το πώς ο Στέφανος Δάνδολος γράφει κάτι τόσο αυθεντικό. Αυθεντικό γιατί το ζει και ο αναγνώστης και καρδιοχτυπά στον έρωτα και τον θάνατο σαν να ήταν ο ίδιος εκεί, να άκουγε τα ίδια τραγούδια και να καθόταν στο παραδίπλα θρανίο. “The boys are back in town” άκουγε η Σου. Και ορκιζόταν πάντα σε αυτό. Όταν πέθανε το τραγούδι της, ποιος έφταιξε;
Η κριτική δημοσιεύτηκε στο: http://www.critique.gr/index.php?&...
Αρχές της δεκαετίας του ’80, μία κοπέλα, η Σου κάνει την εμφάνισή της στην Α’ Γυμνασίου. Ελκυστική, ιδιαίτερα χαρισματική, στο να κερδίζει τις εντυπώσεις, και ιδιαίτερα μυστηριώδης. Αυτόματα γίνεται θρύλος. Η πρωταγωνίστρια, και «συγγραφέας» του βιβλίου, η Ιόλη, πέφτει στην ίδια παγίδα με τους φίλους της: την ερωτεύεται. Ο διπλανός της από το δημοτικό και καλύτερός της φίλος, ο Σμαρ (ή αλλιώς, Σμαραγδόπουλος) είναι ο μόνος που φαίνεται να μην ανταποκρίνεται στα μάγια της Σου. Ακόμα και η Μάγκυ, μέχρι πρότινος κολλητή της Ιόλης, γίνεται κόπια της Σου και η καλύτερή της φίλη. Αυτά τα τέσσερα παιδιά και η σχέση τους θα οδηγήσουν στο να ονομαστεί η τάξη αυτή «Τα παιδιά του μεσονυχτίου». Κι όλα αυτά γιατί ο Σμαρ, ένα βράδυ θα πηδήξει από την ταράτσα του σπιτιού του.
Ο Στέφανος Δάνδολος πιάνει ένα θέμα το οποίο ούτε απίθανο είναι, ούτε πρωτάκουστο. Δεν είναι λίγοι οι έφηβοι που καταφεύγουν στην αυτοκτονία. Δεν είναι λίγοι αυτοί που αποξενώνονται από το περιβάλλον τους και όταν ακούγεται η είδηση του θανάτου τους δεν προκαλεί εντύπωση. Ο Στέφανος Δάνδολος όμως, δεν ασχολείται τόσο με τον Σμαρ. Ασχολείται με αυτούς που έμειναν πίσω. Με τα παιδιά μιας τάξης που όποτε κάνουν reunion το μόνο θέμα που συζητούν είναι η αυτοκτονία αυτή, κι όσο κι αν γνωρίζουν με την λογική τους ότι δεν είναι υπαίτιοι, τόσο δεν μπορούν να αποφύγουν τα φαντάσματά τους. Αυτός είναι και ο λόγος που η Ιόλη γράφει την αλήθεια. Όλη την αλήθεια. Όχι μόνο όπως την έζησε εκείνη, αλλά όπως την έζησαν και οι υπόλοιποι που ήταν μπλεγμένοι σε αυτό.
Μοιάζοντας να έχει επηρεαστεί εμφανώς από την «Λολίτα», ο συγγραφέας μας την τοποθετεί στην Ελλάδα του 1980, με τον αέρα και τον Χάμπερτ Χάμπερτ της δικής της ιστορίας. Ο καθηγητής της την γυροφέρνει, τα αγόρια σχεδόν την προσκυνούν και τα κορίτσια είτε την ζηλεύουν παράφορα, είτε γίνονται κλώνοι της. Και η Σου όχι μόνο το απολαμβάνει, αλλά το εκμεταλλεύεται στο έπακρον. Και μέσα σε όλους, η μικρή Ιόλη. Μια Ιόλη που ανακαλύπτει από την τρυφερή ηλικία των δεκατριών ότι είναι ομοφυλόφιλη. Αλλά ούτε αυτό φαίνεται να είναι κάτι που κυριαρχεί στην ιστορία του Δάνδολου. Δεν γράφει ένα μυθιστόρημα που να αφορά στην ομοφυλοφιλία. Θεωρείται δεδομένη και παγιωμένη. Αυτή είναι η Ιόλη και ο αναγνώστης την αποδέχεται. Όπως αποδέχεται τον απελπισμένο έρωτα του Σμαραγδόπουλου με την Μάγκυ. Μέχρι που στο τέλος γυρνάνε τα πάνω-κάτω.
Τι είναι αυτό λοιπόν, που έχει γράψει ο συγγραφέας; Είναι η καταγραφή των συναισθημάτων μιας ομάδας παιδιών που όλη τους η ζωή σημαδεύτηκε από ένα γεγονός. Ένα γεγονός που δεν είναι ο θάνατος του ενός. Το ποιο είναι τελικά αυτό το γεγονός είναι και το ζητούμενο των ενήλικων παιδιών του μεσονυχτίου. Μοναδικός στόχος της Ιόλης-συγγραφέα είναι η εξιλέωση. Αλλά όχι μόνο η δική της. Θέλει να διώξει τα στοιχειά στην ζωή όλων, γιατί μόνο αυτή έχει το κλειδί. Και πρέπει πρώτα να συμφιλιωθεί με τον εαυτό της και μετά να γράψει. Και αυτό θα της πάρει 20 ολόκληρα χρόνια.
Η περιγραφή των τοποθεσιών είναι τόσο ευχάριστα ακριβείς, που ακόμα κι αν κάποιος δεν ξέρει τίποτα για την Γλυφάδα της εποχής, μπορεί να οπτικοποιήσει απόλυτα το σκηνικό. Αν κάποιος δε, γνωρίζει αυτά τα μέρη ακριβώς όπως είναι, του προκαλείται έκπληξη από τις λεπτομέρειες που έχουν καταγραφεί στο μνημονικό του συγγραφέα. Σχεδόν μπόρεσα να δω την πολυκατοικία του Σμαραγδόπουλου, σε ποιο τραπέζι έτρωγαν και θα μπορούσα να βλέπω μαζί τους ταινία στο Άννα Ντορ ή να αγοράζω την απογευματινή μου τυρόπιτα από τον Τάσο. Αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά για τον αναγνώστη που δεν έχει ζήσει σε αυτό το σκηνικό; Πολύ μεγάλη. Γιατί αυτό το μυθιστόρημα, όπως κάλλιστα τοποθετήθηκε στην Γλυφάδα των παιδικών μου χρόνων, θα μπορούσε να έχει άνετα τοποθετηθεί στην πόλη του καθενός. Στο μυαλό ενός αναγνώστη θα μπορούσε να έχει αντικατασταθεί το μοναδικό σινεμά της τότε Γλυφάδας (ανύπαρκτο πια), με το σινεμά που πήγαινε εκείνος, το 1ο Γυμνάσιο της Γλυφάδας με το δικό του Γυμνάσιο. Τελικά δεν έχει και τόσο σημασία πού τοποθετούνται χωρικά τα γεγονότα, γιατί απλά θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε. Η γραφή του συγγραφέα είναι τόσο παραστατική που το σκηνικό μπορεί να το τοποθετήσει ο αναγνώστης όπου θέλει, όπου έχει μεγαλώσει εκείνος.
Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση κατά την διάρκεια του αναγνώσματος είναι η διήγηση μέσα από τα μάτια της Ιόλης. Δεν πρόκειται για μια απλή εξιστόρηση. Πρόκειται για την unabridged καταγραφή ιστορίας, σκέψεων και συναισθημάτων. Μάλιστα, ο Στέφανος Δάνδολος, χειρίζεται τον λόγο του με τέτοια άνεση που καταφέρνει μέσα στο ίδιο βιβλίο να ξεχωρίζει ο αναγνώστης την Ιόλη-μαθήτρια και την Ιόλη-συγγραφέα. Η πρώτη μοιάζει τόσο αληθινή εξαιτίας του λόγου της, που απεικονίζει απόλυτα μια έφηβη. Η χροιά της φωνής της είναι ευδιάκριτη, οι διάλογοι που περιγράφει με την μητέρα της ή τους φίλους της μπορεί να ταξιδέψει τον αναγνώστη στην εποχή που ήταν εκείνος γυμνασιόπαιδο, ενώ οι ανησυχίες της είναι τόσο αυθεντικές όσο και το πέρασμα από αυτήν την ηλικία. Η Ιόλη-συγγραφέας ξέρει να γράφει. Ξέρει να χειρίζεται την ροή της σκέψης της και μας δείχνει πού θέλει να το κάνει και πού όχι. Μέχρι να έρθει η ώρα που δεν θα αντέξει άλλο και θα τελέσει το έργο που ξεκίνησε να μας γράφει. Η Ιόλη-συγγραφέας ξέρει τι θα επακολουθήσει και δεν το παρατείνει ούτε για να το ωραιοποιήσει, ούτε για να εντατικοποιήσει το suspense. Το κάνει για να έχει ο αναγνώστης όλα τα δεδομένα. Κι όταν τα απαριθμήσει όλα, τότε θα αφεθεί και μέσα από την διήγηση, θα αδειάσει πια.
Εδώ δεν μετράνε τα γεγονότα. Τα γεγονότα είναι αυτά που είναι. Σημασία έχουν τα συναισθήματα. Κι όταν πρόκειται για τα συναισθήματα των εφήβων τα πράγματα σοβαρεύουν. Γιατί όλα μέσα στο μυαλό των εφήβων είναι ατόφιο, ακατέργαστο και κυρίως αληθινό. Και η ρήση λέει πώς «ό,τι είναι στο μυαλό είναι αληθινό». Θέλει προσωπική ευαισθησία να κάνει ένας συγγραφέας ακριβές reconstruction της ηλικίας αυτής. Θέλει πρωτόγνωρη ψυχική διερεύνηση. Ας είναι το μυθιστόρημα πλασματικό, οι ψυχές των χαρακτήρων του μπορούν να εντοπιστούν παντού γύρω μας.
Κάτι που δεν παρατηρείται εύκολα σε βιβλία είναι η δισκογραφική καταγραφή. Και χωρίς καμία υπερβολή, ο συγγραφέας έχει ντύσει το βιβλίο με την απόλυτη μουσική επένδυση της εποχής. Κάθε τραγούδι είναι και γεγονός. Κάθε γεγονός είναι και τραγούδι. Μάλιστα, σε ένα σημείο του βιβλίου καταγράφει σε 21 σελίδες τα hit της εποχής και τα συνδέει με το γεγονός που έμειναν στο μυαλό της Ιόλης. Μεσουρανεί το “The boys are back in town- Thin Lizzy” που είναι το αγαπημένο της Σου. Και προκειμένου να αποκτήσει κάτι σημασία γι’ αυτήν, μιας και τίποτα δεν φαίνεται να έχει, ορκίζεται σε αυτό. Μόνο μια φορά θα ορκιστεί, λοιπόν, αληθινά. Να μην πεθάνει το τραγούδι της. Μα πώς γίνεται να πεθάνει ένα τραγούδι, θα αναρωτηθείτε, όπως έκανα κι εγώ όταν διάβαζα το βιβλίο. Αν υπάρχει απάντηση βρίσκεται μόνο μέσα στις σελίδες του «Τελευταίου Κύκνου».
Η Σου, ο Σμαρ, η Μάγκυ και η Ιόλη βρίσκονται σε κάθε τάξη, κάθε γυμνασίου. Ο Στέφανος Δάνδολος όμως, ασχολείται με το τι βρίσκεται μέσα σε αυτούς. Άθελά του, ή και ηθελημένα, στο βιβλίο κυριαρχούν τα συναισθήματα και όχι τα γεγονότα. Γιατί αυτά τα συναισθήματα είναι που κινούν τα νήματα. Ο κινηματογραφικός του λόγος, εξαιτίας της εξαιρετικής παραστατικότητας που τον διακρίνει, θα μπορούσε να αποτελέσει μια αυτούσια κινηματογραφική ταινία. Αλλά τότε το βιβλίο θα χανόταν. Ο αναγνώστης δεν θα ένιωθε έκπληξη όταν θα μάθαινε ότι τόση ώρα αυτό το α’ ενικό που διαβάζει να είναι τόσο απελπισμένα ερωτευμένο με την Σου, είναι η μικρή Ιόλη. Ούτε θα μπορούσε να διακρίνει την αυθεντικότητα της προσωπικής εμπειρίας του κάθε χαρακτήρα. Γιατί ο καθένας τους το έζησε αλλιώς. Και αυτό είναι πεντακάθαρο στο βιβλίο.
Είναι συγκινητικό το πώς ο Στέφανος Δάνδολος γράφει κάτι τόσο αυθεντικό. Αυθεντικό γιατί το ζει και ο αναγνώστης και καρδιοχτυπά στον έρωτα και τον θάνατο σαν να ήταν ο ίδιος εκεί, να άκουγε τα ίδια τραγούδια και να καθόταν στο παραδίπλα θρανίο. “The boys are back in town” άκουγε η Σου. Και ορκιζόταν πάντα σε αυτό. Όταν πέθανε το τραγούδι της, ποιος έφταιξε;
Η κριτική δημοσιεύτηκε στο: http://www.critique.gr/index.php?&...
July 24, 2014
Εξαιρετικό βιβλίο, που γεννάει πολύ έντονα συναισθήματα στον αναγνώστη. Γραφή ρεαλιστική, ωμή, αληθινή, άμεση. Δε γίνεται να μην πάρεις το μέρος κάποιου από τα παιδιά και να σταθείς δίπλα του ή εναντίον του. Το κείμενο με συγκίνησε, με σόκαρε, δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου.
Το βιβλίο αφορά τα συναισθήματα και την ψυχολογία του πιο περίεργου ερωτικού τετραγώνου που έχω διαβάσει ποτέ («τα παιδιά του μεσονυχτίου» όπως αυτο-χαρακτηρίστιηκαν μετά τη μοιραία εκείνη νύχτα) την περίοδο 1983-1986 σε γυμνάσιο της Γλυφάδας.Ο Σμαρ, η Σου, η Μάγκυ και το Φτερό. Χαϊδευτικά ονόματα παιδιών που μεγάλωσαν με Μουσικόραμα, Μάπετ Σώου, Queen, που δεν πρόλαβαν να ξεμπερδέψουν με την Τσουλίθρα των Πιγκουίνων και τα Μικρά μου πόνυ και βούτηξαν στα βαθιά των γυμνασιακών σπουδών και της ζωής. Η Σου είναι καινούργια στο γυμνάσιο και αναστατώνει όλον τον αντρικό μαθητικό πληθυσμό του σχολείου. Η φίλη του Φτερού, η Μάγκυ, προσκολλάται στη Σου. Ο Σμαρ, αιώνια ερωτευμένος με τη Μάγκυ, γοητεύεται από τη Σου. Το Φτερό είναι κρυφά ερωτευμένο με τη Σου και αγωνίζεται να το κρύψει από τον σχολικό και τον οικογενειακό της περίγυρο (διαβάστε για να καταλάβετε το γιατί, ο συγγραφέας με απαράμιλλη δεξιότητα αποκαλύπτει την ταυτότητα του Φτερού μετά την 65η σελίδα!). Ερωτικά μυστικά, αντιζηλίες, σχολικά διαγωνίσματα και η ποπ κουλτούρα της δεκαετίας του 1980 να χτίζει έναν διακριτικό καμβά πάνω στον οποίο παρακολουθούμαι να εξαπλώνεται σιγά σιγά και ανελέητα ένας μεγάλος λεκές από αίμα. Γιατί όσοι προδόθηκαν καταστρώνουν ένα σατανικό σχέδιο που οδηγεί τα θύματα σε ριζικές αποφάσεις, που θα σημαδέψουν για πάντα τη ζωή τους και τη ζωή των γύρω τους.
Την ιστορία αφηγείται είκοσι χρόνια αργότερα το Φτερό, ένα πρόσωπο πολύ αγαπητό στους συμμαθητές, που έχει κι αυτό ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τον θάνατο που σημάδεψε ανεξίτηλα τα εφηβικά τους χρόνια. Ως πού μπορούν να φτάσουν δυο προδομένες γυναίκες για να εκδικηθούν και να μην αφήσουν το αντικείμενο του πόθου τους να ευτυχήσει; Πόσο αδίστακτα μπορούν να αγνοήσουν τα όποια ψυχολογικά προβλήματα και να ωθήσουν τις καταστάσεις στα άκρα, σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό; Ποιες οι συνέπειες στη μετέπειτα ζωή τους; Θα αναγνωρίσουν τα λάθη τους; Θα εξακολουθήσουν να είναι πάντα οι ίδιοι άνθρωποι; (για μένα η καλύτερη κατάληξη χαρακτήρα ήταν αυτή της Μάγκυς, νομίζω ότι είναι η ιδεώδης επιλογή για να κλείσει τη ζωή της!)
Αν θέλετε να ζήσετε μια ιστορία που εκτυλίσσεται στη δεκαετία του 1980, αν θέλετε να διαβάσετε ένα εφηβικό μυθιστόρημα για μεγάλους, αν θέλετε να διαβάσετε ένα καλό ψυχολογικό θρίλερ, βρείτε αυτό το βιβλίο!
Χαρακτηριστικό απόσπασμα:
«Εμείς δεν είχαμε πλέι στέισον, νιντέντο, υπολογιστές, ίντερνετ και ογδόντα τηλεοπτικά κανάλια στη διάθεσή μας. Είχαμε ο ένας τον άλλον. Γι’ αυτό τα βιώσαμε όλα με τέτοια υπερβολή. Επειδή όσο παθιασμένα είχαμε δεθεί, τόσο παθιασμένα θα χωρίζαμε» (σελ. 239).
Το βιβλίο αφορά τα συναισθήματα και την ψυχολογία του πιο περίεργου ερωτικού τετραγώνου που έχω διαβάσει ποτέ («τα παιδιά του μεσονυχτίου» όπως αυτο-χαρακτηρίστιηκαν μετά τη μοιραία εκείνη νύχτα) την περίοδο 1983-1986 σε γυμνάσιο της Γλυφάδας.Ο Σμαρ, η Σου, η Μάγκυ και το Φτερό. Χαϊδευτικά ονόματα παιδιών που μεγάλωσαν με Μουσικόραμα, Μάπετ Σώου, Queen, που δεν πρόλαβαν να ξεμπερδέψουν με την Τσουλίθρα των Πιγκουίνων και τα Μικρά μου πόνυ και βούτηξαν στα βαθιά των γυμνασιακών σπουδών και της ζωής. Η Σου είναι καινούργια στο γυμνάσιο και αναστατώνει όλον τον αντρικό μαθητικό πληθυσμό του σχολείου. Η φίλη του Φτερού, η Μάγκυ, προσκολλάται στη Σου. Ο Σμαρ, αιώνια ερωτευμένος με τη Μάγκυ, γοητεύεται από τη Σου. Το Φτερό είναι κρυφά ερωτευμένο με τη Σου και αγωνίζεται να το κρύψει από τον σχολικό και τον οικογενειακό της περίγυρο (διαβάστε για να καταλάβετε το γιατί, ο συγγραφέας με απαράμιλλη δεξιότητα αποκαλύπτει την ταυτότητα του Φτερού μετά την 65η σελίδα!). Ερωτικά μυστικά, αντιζηλίες, σχολικά διαγωνίσματα και η ποπ κουλτούρα της δεκαετίας του 1980 να χτίζει έναν διακριτικό καμβά πάνω στον οποίο παρακολουθούμαι να εξαπλώνεται σιγά σιγά και ανελέητα ένας μεγάλος λεκές από αίμα. Γιατί όσοι προδόθηκαν καταστρώνουν ένα σατανικό σχέδιο που οδηγεί τα θύματα σε ριζικές αποφάσεις, που θα σημαδέψουν για πάντα τη ζωή τους και τη ζωή των γύρω τους.
Την ιστορία αφηγείται είκοσι χρόνια αργότερα το Φτερό, ένα πρόσωπο πολύ αγαπητό στους συμμαθητές, που έχει κι αυτό ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τον θάνατο που σημάδεψε ανεξίτηλα τα εφηβικά τους χρόνια. Ως πού μπορούν να φτάσουν δυο προδομένες γυναίκες για να εκδικηθούν και να μην αφήσουν το αντικείμενο του πόθου τους να ευτυχήσει; Πόσο αδίστακτα μπορούν να αγνοήσουν τα όποια ψυχολογικά προβλήματα και να ωθήσουν τις καταστάσεις στα άκρα, σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό; Ποιες οι συνέπειες στη μετέπειτα ζωή τους; Θα αναγνωρίσουν τα λάθη τους; Θα εξακολουθήσουν να είναι πάντα οι ίδιοι άνθρωποι; (για μένα η καλύτερη κατάληξη χαρακτήρα ήταν αυτή της Μάγκυς, νομίζω ότι είναι η ιδεώδης επιλογή για να κλείσει τη ζωή της!)
Αν θέλετε να ζήσετε μια ιστορία που εκτυλίσσεται στη δεκαετία του 1980, αν θέλετε να διαβάσετε ένα εφηβικό μυθιστόρημα για μεγάλους, αν θέλετε να διαβάσετε ένα καλό ψυχολογικό θρίλερ, βρείτε αυτό το βιβλίο!
Χαρακτηριστικό απόσπασμα:
«Εμείς δεν είχαμε πλέι στέισον, νιντέντο, υπολογιστές, ίντερνετ και ογδόντα τηλεοπτικά κανάλια στη διάθεσή μας. Είχαμε ο ένας τον άλλον. Γι’ αυτό τα βιώσαμε όλα με τέτοια υπερβολή. Επειδή όσο παθιασμένα είχαμε δεθεί, τόσο παθιασμένα θα χωρίζαμε» (σελ. 239).
January 7, 2021
Ίσως να ευθύνεται η δεξιοτεχνία του Δάνδολου, ίσως η αγάπη μου για τα άουτσάϊντερ, ίσως ότι το διάβασα ως έφηβη και ταυτίστηκα με τους πολύπλευρους πρωταγωνιστές του, ό,τι και να ευθύνεται, αυτό το βιβλίο έχει γραφτεί στην μνήμη μου.
January 3, 2013
Σίγουρα από τον συγκεκριμένο συγγραφέα περιμέναμε κάτι πολύ καλύτερο. Αυτό το βιβλίο αποτέλεσε απλώς μια διακοπή από την καθημερινότητα για κάποιες ώρες.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews