Το δάκρυ της νεράιδας

Διάδοχοι #2

by Μαρία Μουστοπούλου

«Όσο ισχυρή και αν είναι η βασίλισσα,
ο στόχος είναι πάντα ο βασιλιάς».

Οι επιλογές της Λίνας συνοψίζονται σε δύο: να σηκώσει το βάρος του στέμματος ή να περάσει τη ζωή της κυνηγημένη. Παρά τις προσπάθειες του Αρθούρου να κερδίσει την εμπιστοσύνη της, η προδοσία του Ντάνιελ και οι συνεχείς αποκαλύψεις δεν την αφήνουν να αποδεχτεί τη μαγική της ταυτότητα.
Την ίδια στιγμή ο Ντάνιελ παλεύει με τους δικούς του φόβους και την αμφισβήτηση των ανθρώπων του, καθώς τα μυστικά του σχέδια καταρρέουν. Και ενώ εκείνος βυθίζεται στις εμμονές και στις αδυναμίες του, οι εχθροί του βρίσκουν την ευκαιρία να χτυπήσουν, βάζοντας στο στόχαστρο τη γυναίκα που αγαπά, αλλά και όλους όσους νοιάζεται.
Σε έναν κόσμο όπου η πίστη στους άρχοντες είναι η μεγαλύτερη αρετή, η Λίνα και ο Ντάνιελ ακολουθούν ξεχωριστούς δρόμους. Αντιμέτωποι με φίλους, εχθρούς, προφητείες και όρκους πρέπει να βρουν την πίστη τους στον εαυτό τους, για μια ελπίδα να ορίσουν τη μοίρα τους. Γιατί, αν οι άγγελοι βρίσκονται δίπλα μας, οι δαίμονες κρύβονται στον καθρέφτη.
Πιο ανατρεπτικό, πιο σκοτεινό, το δεύτερο μέρος της σειράς «Διάδοχοι» αποκαλύπτει την αληθινή όψη του μαγικού κόσμου και αποδεικνύει πως το παιχνίδι… μόλις άρχισε.

Καταιγιστικό, γεμάτο μυστικά και ίντριγκες, «Το Δάκρυ της Νεράιδας» αναδεικνύει την εξέλιξη στην πένα της συγγραφέως και στρέφει το ενδιαφέρον του αναγνώστη πέρα από τον Ντάνιελ και τη Λίνα –χωρίς να τους αποκόψει, άλλωστε πάντα θα είναι η δική τους ιστορία–, φωτίζοντας ολόκληρο το περίτεχνο μαγικό τους σύμπαν.

Μαρία Μπακάρα,
Κοινωνιολόγος, Reviewer στα site Book City και Nikol’s Way

Genres: Fantasy

780 pages, Paperback

First published February 1, 2019

About the author

Η Μαρία Μουστοπούλου γεννήθηκε το 1992 στην Αθήνα, με καταγωγή από την Αίγυπτο και τον Πόντο. Σπούδασε στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ και ασχολήθηκε πολλά χρόνια με τον χορό, ώσπου αφοσιώθηκε στις ιστορίες που στοιχειώνουν το μυαλό της. Παρακολούθησε επιμορφωτικά προγράμματα στη δημιουργική γραφή και στην επιμέλεια και διόρθωση κειμένων, ενώ πρόσφατα ξεκίνησε σπουδές στο τμήμα Marketing του ΙΕΚ ΑΚΜΗ.
Ζει στις Αχαρνές και από το 2016 διδάσκει δημιουργική γραφή στο Eργαστήρι Scripta Manent, σε συνεργασία με τις εκδόσεις iWrite. Είναι επιμελήτρια κειμένων, αρχισυντάκτρια στο διαδικτυακό περιοδικό MAXMAG και διαχειρίστρια και αρθρογράφος στο λογοτεχνικό blog Moonlight Tales.
Το βιβλίο «Διάδοχοι: Το Δάκρυ της Νεράιδας» είναι το δεύτερο βιβλίο της και η συνέχεια της σειράς που ξεκίνησε με το «Διάδοχοι: Η πληγή του Δράκου» (Εκδόσεις Πηγή, 2015).

Reviews

[Μαρία Αλεξοπούλου · Rating 4 out of 5]

Αναλυτική κριτική στο One girl, one pen!

[Maria Tsiakalou · Rating 5 out of 5]

«Διάδοχοι ΙΙ, Το δάκρυ της νεράιδας» είναι το δεύτερο μέρος της σειράς βιβλίων «Διάδοχοι» της Μαρίας Μουστοπούλου από τις Εκδόσεις Πηγή. Η πολυαναμενόμενη συνέχεια έρχεται με ένα εξαιρετικό εξώφυλλο, όπως εντυπωσιακό ήταν και το εξώφυλλο του πρώτου βιβλίου «Η πληγή του δράκου». Τα χρώματα έχουν την σημασία τους, με το μαύρο πλαίσιο να παρομοιάζει με το σκοτάδι, που επικρατεί στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του βιβλίου, και το πράσινο να αντιπροσωπεύει το χρώμα της φυλής των νεραϊδών. Στην περίληψη, αυτό που τραβά την προσοχή είναι η εμβληματική φράση του δεύτερου βιβλίου: «Όσο ισχυρή και αν είναι η βασίλισσα, ο στόχος είναι πάντα ο βασιλιάς», η οποία παραπέμπει στο σκάκι και έρχεται σε εναρμόνιση με αυτή του προηγούμενου βιβλίου: «Ο έρωτας και ο φόβος είναι οι μεγαλύτερες αδυναμίες ενός ηγέτη».

Προειδοποίηση (Spoiler alert): Διαβάστε την άποψη, μόνο εάν έχετε διαβάσει το πρώτο μέρος της σειράς, γιατί περιέχει στοιχειά που αποκαλύπτουν την πλοκή. Ακολουθούν λεπτομέρειες της υπόθεσης ή του τέλους του πρώτου βιβλίου.

Η ιστορία πιάνεται ακριβώς από εκεί που σταμάτησε το πρώτο βιβλίο. Η Λίνα, αλλιώς Μελίνα Ανδρεάδη – Λεβίν – Φέντερσον (Κίνγκσκοτ), είναι τελικά νεκρομάντισσα, μα, η μαγεία της παραμένει δεσμευμένη και το χάρισμα της δεν είναι ενεργοποιημένο. Ως πριγκίπισσα της φυλής της Νεράιδας, θα πρέπει να κερδίσει την πίστη των νεραϊδών και να δεθεί με το μαγικό ραβδί της. Επίσης, πρέπει να εμπιστευτεί τη νέα της φυλή και την καινούργια της οικογένεια. Η Λίνα και ο Ντάνιελ, αποδείχθηκε ότι είναι ξαδέρφια, όμως το παρελθόν της, η καταγωγή της και οι εκκρεμότητες των γονιών τους, τους καταδιώκουν. Τώρα, με βάση τα νέα δεδομένα, πρέπει να συνεχίσουν τη ζωή τους. Η Λίνα είναι απαραίτητο να μάθει να στέκεται στα δικά της πόδια και να προσπαθήσει να γίνει δυνατή και αποφασιστική, όμως κοντά στον Ντάνιελ τα χάνει, δείχνει ανίσχυρη και αδύναμη. Τα αισθήματά τους δε μπορούν να υποβιβαστούν, μήτε να υποτιμηθούν, ούτε η έλξη και το πάθος τους μπορούν να παραβλεφθούν. Η αγάπη τους, όμως, θα επιβιώσει;

Ο Ντάνιελ Φιλντ, πολεμάει με τους δικούς του προσωπικούς δαίμονες. Βρίσκεται σε απόγνωση, δέχεται αμφισβητήσεις για το πρόσωπό του από τις αντίπαλες φυλές και τα γεγονότα τον πιέζουν να προσποιείται έναν χαρακτήρα που δεν είναι πραγματικός, σαν να υποδύεται έναν ρόλο. Πιέζεται να εκτελέσει πράξεις που μισεί και δοκιμάζεται η αντοχή του. Αντιστέκεται στο όραμα του Αιμιλιανού Δαμιανού, του πατέρα του, που ελπίζει να κυριαρχήσει ο μαγικός κόσμος απέναντι στους κοινούς θνητούς και επιλέγει να έρθει σε συμφωνία με τον αρχιερέα Ιγνάτιο. Γίνεται μέλος της αποστολής του και βάζουν μαζί στόχο να δημιουργήσουν έναν κόσμο χωρίς άρχοντες, με απώτερο σκοπό την Ειρήνη. Με τον στενό του φίλο τον Τζέιμς και την ομάδα των έμπιστων σωματοφυλάκων του, είναι αφοσιωμένοι σε αυτό τον σκοπό. Το συγκεκριμένο σχέδιο, όμως, απαιτεί προσωπικές θυσίες από τον ίδιο τον Ντάνιελ. Στους περισσότερους γαλαζοαίματους δείχνει σκληρός σαν ατσάλι, επιβλητικός, υπερόπτης και αλαζόνας, ενώ για τη φυλή του και για όσους αγαπά θα έκανε τα πάντα ώστε να είναι ασφαλείς, θα έδινε ακόμη και τη ζωή του. Παλεύει για τα πιστεύω του, είναι προστατευτικός, αξιοπρεπής και δεν είναι εγωιστής στα θέματα της αγάπης. Και βέβαια, πάντα ελκυστικός και γοητευτικός με το γυναικείο φύλο.

Σε αυτή την «στημένη» παρτίδα σκάκι, από την οποία λείπει το πιόνι του λευκού βασιλιά και της μαύρης βασίλισσας, τα πιόνια στήθηκαν, αλλά ποιος θα βγει νικητής; Ποιος, θα κάνει την πρώτη κίνηση στο παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού; Ποιος γνωρίζει τα μυστικά του παιχνιδιού; Ποια φιγούρα θα κυριαρχήσει στην αρένα; Ο Αιμίλιος Δαμιανός χρησιμοποιώντας, ως κλειδί, τη Λίνα θα προσπαθήσει να αποτρέψει την αποστολή του Ντάνιελ. Γνωρίζοντας τον τρόπο που λειτουργεί και σκέφτεται ο γιος του, του αφήνει σημαντικά στοιχειά, τα οποία θα τον οδηγήσουν στο λύσιμο του γρίφου και στον τελικό στόχο, χρησιμοποιώντας και ελέγχοντας τον σαν πιόνι του σκακιού. Εάν ο Ντάνιελ υπακούσει τον Αιμίλιο θα μπορέσει να γίνει βασιλιάς, αντίθετα αυτός έχει αφοσιωθεί αποκλειστικά στην αποστολή του Ιγνάτιου.

Οι άρχοντες των εννέα φυλών και βασιλικών οικογενειών, ψάχνουν αφορμές για να κυριαρχήσουν στον μαγικό κόσμο και αναζητούν την κατάλληλη στιγμή για να ξεκινήσουν έναν πόλεμο. Θα λέγαμε ότι η κατάσταση θυμίζει καζάνι που βράζει. Το σύστημα που επικρατεί, τους υποχρεώνει να παίζουν παιχνίδια πολιτικής και διαπραγματεύσεων, να καταστρώνουν στρατηγικές και να ακολουθούν ταχτικές, με τις οποίες δεν συμφωνούν. Η δίψα για το κυνήγι της εξουσίας τους οδηγεί στην καταπάτηση των νόμων και των κανόνων. Οι εχθροί είναι πολλοί –φανεροί και κρυφοί– οι απειλές διακριτές και κεκαλυμμένες, όπως και τα μυστικά και τα συμφέροντα για την κυριαρχία του κόσμου. Όλα αυτά δεν επιτρέπουν στον αναγνώστη να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα για το ποιος είναι κάλος και ποιος ο κακός της ιστορίας, ενώ ο θάνατος παραμονεύει παντού.
«Είμαστε εχθροί του εαυτού μας».

Η Μαρία Μουστοπούλου έχει χτίσει έναν ιδιαίτερο και μαγικό κόσμο. Διαβάζουμε για τους μαθητευόμενους και τους μέντορες τους, που στη συνέχεια γίνονται σωματοφύλακες και χρισμένοι ιππότες της χρυσής τάξης. Η μυστική αυτή ομάδα σωματοφυλάκων, τους οποίους συνδέει ο ιερός δεσμός των ιπποτών που ονομάζεται Φλόγα, στηρίζει, συμβουλεύει και καθοδηγεί τα μέλη της, σαν να είναι οικογένεια. Στην ιστορία αυτή εδώ συναντάμε μάγους, δράκους, ξωτικά και νεράιδες, διαβάζουμε για μαγικά φίλτρα και ξόρκια, μαγικά ραβδιά, προφητείες, όρκους, πνεύματα και μαγικά χαρίσματα, όλα τελεία ενσωματωμένα στον κόσμο των ηρώων. Τα όνειρα, τα οράματα και οι εφιάλτες δε λείπουν ούτε και από αυτό το φανταστικό παραμύθι, με τους γαλαζοαίματους να είναι οι ευλογημένοι των μαγικών πλασμάτων, με πνεύματα προστάτες.

Το βιβλίο είναι ογκώδες – μετράει 770 μεγάλες και πυκνογραμμένες σελίδες – παρόλα αυτά είναι απολαυστικό, χορταστικό και κρατάει τον αναγνώστη σε εγρήγορση. Είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο με αφηγητές τη Λίνα, τον Ντάνιελ και τον φίλο του τον Τζέιμς και χωρίζεται σε τρία μέρη, με το καθένα να έχει για τίτλο μια από τις βασικές αξίες των σωματοφυλάκων: Υποταγή, Αφοσίωση, Πίστη. Ορισμένες, αρκετά λεπτομερείς και εκτενείς περιγραφές, δε κουράζουν διότι είναι αναγκαίες και δένουν με την ιστορία. Στις σκέψεις της Λίνας και την προσπάθειά της να γίνει δυνατή, παρατήρησα κάποιες επαναλήψεις, οι οποίες όμως δεν καταστρέφουν την ισορροπία της ροής. Η συγγραφέας δεν αφήνει κενά στην πλοκή, αλλά μας δημιουργεί ερωτήματα, τα οποία θα λυθούν στα επόμενα βιβλία της σειράς. Αυτός που διαβάζει το βιβλίο αμφισβητεί καταστάσεις κατά την εξέλιξη της ιστορίας, όπως, για παράδειγμα, βλέπουμε τον Ροδόλφο ότι κρύβει, τελικά, ευαισθησίες και τον Λεονάρδο –μετά την ανάγνωση του διηγήματος «Ο Πρίγκιπας του Πάγου»– νιώθουμε ότι ίσως να έχει τους λόγους του να είναι εχθρικός με τον Ντάνιελ. Η συγγραφέας αφήνει υπόνοιες για κάποια γεγονότα και ο αναγνώστης υποψιάζεται συμμαχίες, νέα ειδύλλια ή ιστορίες με πρώην εραστές και συμμετέχει κι αυτός με τον τρόπο του από τα παρασκήνια, που μερικές φορές μπερδεύει την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία. Και, φυσικά, η ιστορία αυτή θα μπορούσε άνετα να γίνει σενάριο για τον κινηματογράφο.

Η κυρία Μουστοπούλου έχει γράψει μια ανατρεπτική, εθιστική και απρόβλεπτη ιστορία γεμάτη ένταση και δράση. Μεγάλο μέρος της αφήγησης κατέχουν οι δολοπλοκίες, οι ίντριγκες και η προδοσίες των γαλαζοαίματων. Η συγγραφέας αγγίζει κοινωνικούς προβληματισμούς με θέματα τη θλίψη και την ψυχική απόγνωση, όπως και την εσωτερική δύναμη που βγάζουμε όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με εμπόδια που φέρνει η ίδια η ζωή. Περνάει, με διακριτικό τρόπο, σημαντικά μηνύματα, για την εξάρτηση, την εμπιστοσύνη, την υπακοή, την πίστη και τον ρατσισμό. Γίνεται ιδιαίτερη μνεία στον έρωτα, την αδερφική αγάπη και την έννοια της φιλίας. Οι θαυμαστές του Ντάνιελ και της Μελίνας θα απολαύσουν την εκρηκτική συνύπαρξη τους, που δημιουργεί ακαταμάχητη ερωτική έλξη και επιθυμία. Ο έντονος μαγνητισμός, η σαγήνη, ο ακατανίκητος πόθος και η χημεία τους, δίνονται με πολύ όμορφο, γοητευτικό και απολαυστικό τρόπο.

Οι «Διάδοχοι» είναι μια σύγχρονη, ατμοσφαιρική και περιπετειώδης ιστορία του φανταστικού της χώρας μας, που θα σας μαγέψει εξίσου.

[Χριστίνα Ψύλλα · Rating 3 out of 5]

Πλοκή: 3/5
Χαρακτήρες: 3.5/5
Κόσμος: 4/5
Σύνολο: 3.5/5

-> Λίγα λόγια για το βιβλίο...
Η πρωταγωνίστρια μας, η Λίνα, έχει πλέον ανακαλύψει την οικογένεια της, η οποία την υποδέχεται με στοργή και αγάπη, βοηθώντας την να αντεπεξέλθει στα καθήκοντα της αλλά και να μάθει όσα περισσότερα γίνεται για τον μαγικό κόσμο. Παρόλα αυτά υπάρχουν διάφορα θέματα που δεν την αφήνουν να συγκεντρωθεί ολοκληρωτικά στον στόχο της. Ένα από αυτά φυσικά είναι ο Ντάνιελ. Ο τελευταί��ς, περνάει μια δύσκολη φάση, το οποίο είναι αναμενόμενο με όλα αυτά που του συνέβησαν, και ως αποτέλεσμα κρατά τους δικούς του ανθρώπους μακριά. Αυτή του η αντίδραση επηρεάζει αρκετά τον φίλο και σωματοφύλακα του Τζέιμς, ο οποίος δεν έχει μόνο τον Ντάνιελ να τον απασχολεί αλλά και την γλυκιά παρουσία της Ηλέκτρας.

-> Τι μου άρεσε...
Στο δεύτερο βιβλίο της σειράς διαβάζουμε από την οπτική τριών ανθρώπων: της Μελίνας, του Ντάνιελ και του Τζέιμς. Η εναλλαγή των προσώπων γίνεται πολύ ομαλά, δίνοντας μια ευχάριστη χροιά στο βιβλίο. Οι χαρακτήρες φαίνονται αληθινοί και διαφορετικοί μεταξύ τους πηγαίνοντας την ιστορία ένα βήμα παρακάτω.
Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα σε αυτό το βιβλίο ήταν ο μαγικός κόσμος. Μαζί με την Λίνα είδαμε την εξέλιξη του, τις συνήθειες και τον τρόπο λειτουργίας του. Είναι πραγματικά πολύ καλοστημένος, χωρίς να σε ξενίζει, με όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι μέρος του καθώς διαβάζεις. Το αγαπημένο μου σημείο ήταν όταν επισκέφτηκε η Λίνα μία από τις φυλές και μπορέσαμε να την γνωρίσουμε καλύτερα. Ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλα τέτοια.

-> Τι δεν μου άρεσε...
Το βιβλίο αποτελείτε από τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος τα γεγονότα περισσότερο τα βλέπουμε παρά τα ζούμε. Μέχρι περίπου λίγο πριν την μέση του δεύτερου μέρους πιστεύω ότι υπήρχαν πολλά λόγια για να γίνουν λίγα πράγματα. Θεωρώ ότι η Λίνα άργησε να ξυπνήσει και να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Το βιβλίο κυλούσε αλλά όχι τόσο γρήγορα όσο στο δεύτερο μισό και τρίτο μέρος του βιβλίου (Τα οποία και καταβρόχθισα σε λιγότερο από μία μέρα).
Ένα ακόμα πράγμα που με κράτησε πίσω με το βιβλίο στην αρχή ήταν οι αναφορές που γινόντουσαν στο πρώτο. Πολλές φορές, όπως για παράδειγμα από την μέση του βιβλίου και μετά, ήταν βοηθητικό αλλά στο πρώτο μέρος ήταν κουραστικό για κάποιον που είχε διαβάσει πρόσφατα το πρώτο. Αυτό θα μπορούσε να λυθεί εύκολα με ένα μικρό κεφάλαιο στην αρχή του βιβλίου, το οποίο θα περιέγραφε συνοπτικά τα γεγονότα του προηγούμενου βιβλίου.
Αυτοί είναι και οι λόγοι που το βιβλίο έχασε 1,5 αστέρι.

-> Το συμπέρασμα...
Το βιβλίο Διάδοχοι 2: Το δάκρυ της Νεράιδας είναι από τα βιβλία τα οποία όταν τα τελειώσεις, οι χαρακτήρες του δεν σε αφήνουν να τους αποχωριστείς. Είναι ένα βιβλίο που ο μαγικός του κόσμος σε υποδέχεται και σε ενσωματώνει στην ιστορία και τους κανόνες του, αναγκάζοντας σε υποσυνείδητα να μην θες να τον αφήσεις. Μπορεί να αργεί να μπει λίγο στο ψητό αλλά όταν το κάνει, δεν σε απογοητεύει. Δεν θα καταλάβεις για πότε διάβασες το μισό από το δεύτερο και το τρίτο μέρος του.
Αν θέλεις ένα βιβλίο με χαρακτήρες που θα σε κάνουν να τους αγαπήσεις και να συμπάσχεις μαζί τους, αν θες να δεις έναν μαγικό κόσμο με πολλές λεπτομέρειες και δολοπλοκίες, τότε αγόρασε το Δάκρυ της Νεράιδας. Και αν έχεις λίγο υπομονή μαζί του, τότε να είσαι σίγουρη/ος ότι θα σε ανταμείψει.

[Nantia · Rating 5 out of 5]

Έχω τελειώσει την ανάγνωση από τις 6 παρά 5 σήμερα το πρωί. Προσπάθησα δίχως αποτέλεσμα να παρατείνω την ανάγνωση του γιατί ένιωθα ότι το τέλος θα με τσακίσει. Προμηνυόταν η θύελλα αφού από τα μισά και μετά δεν έχω σταματήσει να κλαίω.
5 χρόνια είναι αρκετός καιρός και νόμιζα ότι μαζί με την ιστορία του πρώτου βιβλίου, είχα θάψει και τα συναισθήματα που μου είχαν γεννηθεί για τους χαρακτήρες. Αλλά είμαι από τις τυχερές -ή άτυχες- που διάβασα το βιβλίο 2 χρόνια πριν. Έχοντας συναισθηματικούς δεσμούς με το πρώτο βιβλίο καθώς σηματοδότησε την έναρξη των βιβλιοκριτικών μου, δεν μπορούσα να αρνηθώ την σύνδεση που είχα με το δεύτερο από την πρώτη στιγμή που το έπιασα στα χέρια μου.
Η Μαρία έχει εξελιχθεί σε έναν συγγραφέα που μπορεί να συνταράξει τον κόσμο σου απλά και μόνο με μια λέξη. Δεν διστάζει να απογυμνώσει τα δυνατά της χαρτιά, να παρουσιάσει φόβους και ευαισθησίες και να καταστρέψει την ψυχή σου μέσω της πένας της.
Δεν κρύβω ότι εξαγριώθηκα με την απόφαση της να παρατείνει το βασανιστήριο μας σε άλλα 7 βιβλία + 5 το prequel (Δεν πιστεύω ότι θα είναι 3, δεν μου αλλάζετε γνώμη). Όμως... μπορεί να έχω καβατζώσει τα 40 μέχρι να τελειώσει τα πάντα (ελπίζοντας σε ένα καλύτερο χρονοδιάγραμμα και στην έκδοση ενός βιβλίου το χρόνο, όσο και εάν με πονάει γιατί η ψυχή μου επιζητά και άλλα) όμως πιστεύω ακράδαντα ότι είναι ένα ταξίδι που αξίζει το ρίσκο να ακολουθήσεις. Κάθομαι και κοιτάω το κλειστό βιβλίο και δεν μπορώ να κρύψω ότι ανεβαίνουν μερικά δάκρυα στα μάτια μου αναλογιζόμενη τι μόλις διάβασα.
Ελπίζω μόνο να αναδυθεί από τις στάχτες, ο κόσμος που αξίζει σε όλους. Σαν ένας άλλος φοίνικας.

Το ταξίδι είναι μαγικό και πρέπει να το ακολουθήσετε. Η γραφή μαγεύει, οι εικόνες παρασύρουν, οι λέξεις καθηλώνουν. Είστε δεν είστε λάτρης της μαγείας ή της λογοτεχνίας του φανταστικού, πρέπει να το διαβάσετε. Είναι αυτό το ένα βιβλίο που δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη. Υπερβολικό; Ίσως. Όμως έτσι το αισθάνομαι και έτσι το μεταδίδω.

[Ζωή Παππά · Rating 4 out of 5]

Η συγγραφέας έχει δημιουργήσει έναν υπέροχο μαγικό κόσμο, προσεγμένο και πολύ ενδιαφέρον. Οι χαραχτήρες της εξελίσσονται και ωριμάζουν, μας δείχνουν νέες πλευρές του εαυτού τους. Κάθε σκηνή ανάμεσα στον Ντάνιελ και τη Λίνα ήταν υπέροχη. Τους λατρεύω ξεχωριστά και τους λατρεύω μαζί. Το δεύτερο βιβλίο μου έδωσε την αίσθηση ότι ήταν το στήσιμο για αυτό που θα ακολουθήσει στα επόμενα βιβλία και το τέλος με διέλυσε! Κατά τη γνώμη μου όμως η έκτασή του ήταν πολύ μεγάλη. Δεν είναι ότι δε διαβαζόταν εύκολα, δεν με κούρασε αλλά δεν κυλούσε τόσο ευχάριστα όσο το πρώτο. Μου έλειψαν οι διάλογοι και η γρήγορη πλοκή του πρώτου βιβλίου. Πάντως σίγουρα θα διαβάσω το επόμενο (ξέρει κανείς πότε βγαίνει;) γιατί αγαπώ τους χαραχτήρες και θέλω πάρα πολύ να δω πως θα εξελιχθεί η ιστορία.

[Christina- Book_Observatory_ · Rating 5 out of 5]

Ήρθε η ώρα και ο καιρός να σας πω τη γνώμη μου για τη μικρή μας νεράιδα (το βιβλίο είναι σχεδόν 800 σελίδες 😂). Παρά τη μεγάλη αναμονή (4 ολόκληρα χρόνια) το αποτέλεσμα ήταν η καλύτερη ανταμοιβή. Αγάπησα το πρώτο βιβλίο της σειράς, το δεύτερο όμως το λάτρεψα, βρίσκεται κυριολεκτικά σε άλλο επίπεδο. Οι διαφορές δικαιολογημενες. Το πρώτο γράφτηκε με προοπτική να αποτελέσει το ξεκίνημα μιας τριλογίας, στο δεύτερο πλέον βιβλίο η σειρά έχει γίνει εννεαλογία (ναι καλά διαβάσατε, έτσι είπε η συγγραφέας). Η πλοκή, λοιπόν, έχει γίνει πολύ πιο συνθετη και μας δίνει μια πιο διεισδυτική ματιά στον κόσμο των μάγων, ενώ στους αφηγητές του πρώτου βιβλίου προστίθεται και ένας τρίτος, δίνοντας μας μια πολύπλευρη αντίληψη των γεγονότων. Γίνεται πλέον αισθητό πως η ιστορία που διαδραματιζεται δεν έχει ως πυρήνα απλώς μια ρομαντική ιστορία. Αντίθετα, διακυβευονται πολύ πιο σημαντικά ζητήματα, κάποια από τα οποία τώρα αρχίζουν δειλά δειλά να βγαίνουν στο φως. Οπλιστείτε λοιπόν με υπομονή αλλά και με ενθουσιασμό γιατί το μαγικό ταξίδι μόλις ξεκίνησε. 🙈🙈🙈 5/5👑

[Geo Kwnstantinou · Rating 5 out of 5]

Πότε βγαίνει το επόμενο είπαμε???
Όσο αρχίζουμε κ μπαίνουμε περισσότερο στον κόσμο των διαδόχων, τόσο περισσότερο περιπλέκονται τα πράγματα..
Αχ κ το φινάλε...😭😭😭

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 5 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2019...

Όπως σας είχα υποσχεθεί την προηγούμενη φορά,σήμερα θα σας μιλήσω για το δεύτερο βιβλίο της σειράς ΔΙΑΔΟΧΟΙ με τίτλο ''ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΝΕΡΑΪΔΑΣ'' από την συγγραφέα κυρία Μαρία Μουστοπούλου. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να το διαβάσω κι αυτό μέσα σε μία μέρα αλλά επειδή δεν έχει βγεί ακόμα το τρίτο βιβλίο -ευελπιστώ να φτάσει σύντομα στα χέρια μας- αποφάσισα να το τελειώσω σε δύο μέρες.
Εννοείται πως μου άρεσε εξίσου,μην σας πώ καί παραπάνω,με το πρώτο βιβλίο καί δεν ήθελα λεπτό να το αποχωριστώ από τα χέρια μου. Σας διαβεβαιώνω πως το ίδιο θα πάθετε κι εσείς.
Η συγγραφέας με εξελιγμένη την γραφή της καί με πιο πλούσιο λεξιλόγιο,χρησιμοποιεί το ίδιο μοτίβο(δείτε την άποψή μου για το πρώτο βιβλίο),όπως καί στο προηγούμενο,για την συγγραφή κι αυτού. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να έχουμε στα χέρια μας ένα βιβλίο καλογραμμένο,άρτιο από άποψη γραφής καί ιστορίας,απαλλαγμένο από επαναλήψεις ή τάσεις εντυπωσιασμού,που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα παρά τον μεγάλο όγκο του.
Αν το πρώτο το βρείτε ενδιαφέρον,το δεύτερο είναι ακόμη πιο συναρπαστικό,πιο αγωνιώδες με καταιγιστικές εξελίξεις καί συνεχόμενες ανατροπές,που όχι μόνο θα σας ιντριγκάρουν αλλά θα σας βάλουν καί σε σκέψεις για το τι πρόκειται να συμβεί στην εξέλιξη της πλοκής. Σε αυτό συμβάλλει πολύ καί ο έντεχνος τρόπος που κάθε φορά η συγγραφέας επιλέγει να θέσει τον επίλογο του εκάστοτε βιβλίου.
Επιπλέον,μου άρεσε που δόθηκε σε κάποιους χαρακτήρες της υπόθεσης η δυνατότητα της πιο έντονης παρουσίας τους μέσα στο κείμενο καί η απαραίτητη συμμετοχή τους στα δρώμενα καί στο να πάει ένα βήμα παρακάτω η πλοκή.
Τα συναισθήματα που μου γεννήθηκαν,πολλά κι ανάμεικτα. Από χαρά κι ελπίδα έως φόβος καί αμφιβολία για το μέλλον των πρωταγωνιστών καί για την πιθανή ή όχι λύτρωση αυτών.
Δεν ξέρω αν θα μείνει τριλογία ή αν έχει σκοπό η συγγραφέας να γράψει κι άλλα βιβλία της σειράς αλλά εγώ θα τα διαβάσω όλα. Έχω ''΄κολλήσει'' με αυτήν την ιστορία με έναν γλυκό τρόπο.
Καλά σας αναγνώσματα!

[Αλέξης Ζησιμόπουλος · Rating 5 out of 5]

Πριν συνεχίσετε την ανάγνωση της άποψής μου για το βιβλίο «Διάδοχοι: Το Δάκρυ της Νεράιδας» θα ήθελα να αναφέρω πως όσα πω ίσως να και θα περιέχουν spoilers για το περιεχόμενο του βιβλίου σε κάποιο βαθμό, ειδικά στις τελευταίες παραγράφους. Θα το καταλάβετε. Επιπλέον, όσα ξεκινήσω εδώ συμπληρώνουν όσα γράφω στο σχόλιό μου για το πρώτο μέρος της σειράς «Διάδοχοι: Η Πληγή του Δράκου» και, προφανώς, αυτή είναι άποψή μου έχοντας διαβάσει και τα δύο βιβλία τη στιγμή που την γράφω.

Ο εναλλακτικός τίτλος θα ήταν «Ο Αλέξης παραδόξως εκθειάζει ένα βιβλίο σε 1273 λέξεις»

Η αλήθεια είναι πως το περίμενα να μου αρέσει πολύ το Δάκρυ της Νεράιδας. Νιώθοντας ήδη μια σύνδεση απ’ το πρώτο βιβλίο με τη φυλή της νεράιδας και θέλοντας να τη δω παραπάνω, αναμένοντας τη συνέχεια της ιστορίας, την εξέλιξη των χαρακτήρων και τη διεύρυνση του κόσμου, ήμουν ενθουσιασμένος. Ήδη απ’ το εξώφυλλο και τις πρώτες σελίδες ήξερα ότι δύσκολα θα απογοητευόμουν. Ταυτόχρονα όμως, περίμενα με αυστηρότητα να συμβούν πράγματα. Έχοντας υψηλές προσδοκίες απ’ το πρώτο βιβλίο, περίμενα πολλά μπαίνοντας στο δεύτερο.

Για να καταλάβετε πόσο απόλαυσα αυτό το βιβλίο, πρέπει να σας εξομολογηθώ κάποια πράγματα για μένα. Διαβάζω αργά. Είμαι αργός αναγνώστης και μπορεί να μου πάρει αρκετό καιρό να τελειώσω ένα βιβλίο. Οι ρυθμοί μου μπορεί να είναι αργοί, μα δεν ξεχνάω ποτέ τίποτε και μου είναι εύκολο να μπαίνω στο κλίμα αναλόγως των ορέξεων μου, οπότε δεν με ενοχλεί. Επίσης, δύσκολα μπλέκομαι συναισθηματικά με βιβλία. Οι φορές που έχω δακρύσει, τρομάξει, ανακουφιστεί ή θυμώσει με βιβλία είναι μετρημένες σε λίγα δάκτυλα. Ίσως μου φταίει το μέσο, μα δύσκολα παρακινούμαι τόσο συναισθηματικά όσο κι αν ασχολούμαι ή απολαμβάνω μια ιστορία.

Είναι ασυνήθιστο λοιπόν για μένα να διαβάσω «γρήγορα» ένα βιβλίο, τελείωσα όμως το Δάκρυ της Νεράιδας μέσα σε τρεις μέρες, διαβάζοντας ένα μέρος του κάθε μία μέρα. Κυρίως επειδή δεν μπορούσα να διακόψω την ανάγνωση. Είναι επίσης ασυνήθιστο να «ασχολούμαι συναισθηματικά» με μια ιστορία βιβλίου, αλλά λίγο πριν το τέλος του βιβλίου σίγουρα κατάφερε να με συγκινήσει.

Ο λόγος που δέθηκα τόσο με το βιβλίο είναι ο τρόπος που κατάφερε όλα όσα περίμενα να δω να πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα απ’ το πρώτο βιβλίο να παίρνουν ζωή με έναν τρόπο που ταίριαξε επακριβώς μ΄ αυτό που λατρεύω να διαβάζω. Είναι μερικές φορές λες και δεν γίνεται τίποτε άμεσα σημαντικό, μα ακόμη κι αυτό είναι τόσο ενδιαφέρον. Δεν ξέρω αν το εξηγώ σωστά, μα η κάθε λεπτομέρεια μου έδινε κάτι διαβάζοντας. Ακόμη και η ροή που διατηρούνταν με τα κεφάλαια να έχουν πιο συγκεκριμένο και όμοιο μέγεθος βοήθησε στο να κυλάει πολύ εύκολα η ανάγνωση.

Οι «νέοι» (όπου νέους θεωρώ και όσους ήδη ξέραμε αλλά ουσιαστικά εδώ γνωρίσαμε και απέκτησαν ρόλο) χαρακτήρες όπως ο Λεονάρδος, ο Ραούλ, ο Αρθούρος και τόσοι άλλοι κόλλησαν σαν παζλ στις σωστές θέσεις της ιστορίας και της εξέλιξης του Ντάνιελ και της Μελίνας.

Πολύ περισσότερο, το πώς η Μελίνα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει (και τα νέα που φέρνει στον εαυτό της) αντικατοπτρίζονται και αντιπαραθέτονται μέσα απ’ τη σχέση της με: τον Αρθούρο, τη Χρυσάνθη, τον Μπομπ, τον Σεμπάστιαν κι έπειτα τους λοιπούς άρχοντες, πρίγκιπες και νεράιδες, έρχονται να ωθήσουν με τον πιο εξαιρετικό τρόπο την προσωπικότητά της στο επόμενο στάδιο αλλά και να δώσουν προσωπικότητα στους γύρω της (όση φυσικά, χωράει ο ρόλος που επιτελούν την εκάστοτε στιγμή).

Η εξερεύνηση του μαγικού κόσμου χωρικά, ταξικά, νομικά, ηθικά, εθικά και συνολικά μου έδωσε ακριβώς αυτό που αποζητούσα απ’ το πρώτο βιβλίο. Που συνοψίζεται αν απλά πω: Ναι, μάθαμε περισσότερα και αυτό με χαροποιεί. Αλλά είναι τόσο, μα τόσο σημαντικό αυτό και συνέβη την κατάλληλη στιγμή στο δεύτερο μέρος της σειράς των βιβλίων.

Περισσότερη σημασία δίνεται αυτή τη φορά και στην οπτική του Ντάνιελ, για τον οποίο μαθαίνουμε και περισσότερο μέσω του Τζέιμς που έχει σταθερά δικές του αφηγήσεις πια. Οι χαρακτήρες που πλαισιώνουν τον Ντάνιελ είναι εξίσου σημαντικοί με εκείνους που πλαισιώνουν τη Μελίνα, μα εδώ το βάρος πέφτει στον ίδιο και την ψυχοσύνθεσή του.

Όπως έκανα μια αναφορά στη Μελίνα στην άλλη άποψη που έγραψα για το πρώτο βιβλίο, θα ήθελα τώρα να μιλήσω για τον Ντάνιελ:

Σαν προσωπικότητα, ο Ντάνιελ έχει αρκετά στοιχεία με τα οποία μπορώ να συνδεθώ κι εγώ σαν χαρακτήρας. Παρακαλώ μην σας τρομάζει αυτό! Βέβαια δεν μπορώ να το εξηγήσω περαιτέρω, μα μπορώ να συνδέομαι αρκετά με τον Ντανιελ και τις αντιδράσεις και σκέψεις του σαν τύπο ανθρώπου.

Ο Ντάνιελ είναι ο άνθρωπος που φορτώνει στις πλάτες του ευθύνες για να ασφαλίσει τις σχέσεις με όσους νοιάζεται. Του είναι δύσκολο να εμπιστευτεί και να βρίσκεται συναισθηματικά εκτεθειμένος, γιατί όποτε το έχει επιχειρήσει πληγώνεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Με το να υψώνει αμυντικούς τοίχους και να είναι ψυχρός, κρατάει μακριά πιθανούς φίλους και τους ήδη υπάρχοντες κοντύτερα. Φυσικά υπάρχει ένα εγωιστικό στοιχεία σ’ όλα αυτά, μα πόσο μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον που θέλει να διαφυλάξει τον εαυτό του ακέραιο;

Είναι απ αυτούς που διώχνει ανθρώπους που νοιάζεται από κοντά του, αλλά κατά βάθος δεν θέλει να φύγουν. Θέλει να επιβεβαιώσει ότι θα επέμεναν να μείνουν, θα είχε ανάγκη να του δείξουν ότι νοιάζονται επειδή αλλιώς δεν θα σωθεί απ’ τον αυτοκαταστροφικό εαυτό του. «Πρέπει» να είναι σκληρός για να προστατεύει τον εαυτό του και κατ΄ επέκταση τους γύρω του. Πρέπει να είναι έτσι ώστε να του μείνουν άνθρωποι στους όποιος να έχει τη δυνατότητα να αφεθεί.

Δεν θέλει να πληγώσει κατά βάθος κανέναν που νοιάζεται. Αν γνωρίζει πως θα σε πληγώσει με το να πληγώνει τον εαυτό του, θα προσπαθήσει να γίνει καλύτερα. Ίσως ακούγεται περίεργο και δεν μπορείς να το νιώσεις, μα σίγουρα είναι εύκολο να το αντιληφθείς.

Και μετά έρχεται η Λίνα. Ένα άτομο στο οποίο ο Ντάνιελ εμφανίζει τις ευαίσθητες πλευρές του. Η Λίνα θα πρέπει να σκάψει τις ψηφίδες της προσωπικότητας του μέσα απ τους αμυντικούς τοίχους που υψώνει. Δεν είναι ακατόρθωτο αλλά θέλει υπομονή. Κυρίως επειδή η Λίνα δεν μπορεί παρά να σκάβει με δακτυλήθρα. Αν δεν μπορέσει να το κάνει όμως ο Ντάνιελ θα καταστραφεί εσωτερικά σε βάθος χρόνου.

Ο Ντάνιελ δεν είναι αδύναμος χαρακτήρας. Είναι όμως ο πιο ευάλωτος.

Το βιβλίο εξερευνά περισσότερο τα πάθη και τις ανασφάλειες του και τα περισσότερα απ’ αυτά, δίνονται με σωστό, κατανοητό και όμορφα παρουσιασμένο τρόπο. Δίνεται βάση στο γενικότερο αίσθημα της ψυχολογίας του παρά στις επιμέρους πράξεις που οδηγούν εκεί κατ’ εμέ, οπότε δεν θα σταθώ σε λεπτομέρειες όπως το ζήτημα της εξάρτησής του που πιστεύω δεν εξερευνήθηκε τόσο σωστά όσο θα μπορούσε.

Δεν έχω να προσάψω κατηγορίες ούτε να πω πολλά περισσότερα. Ακόμη και το δεύτερο μέρος που το βρήκα προσωπικά αργό και βαρετό, δεν με ωθεί να το σχολιάσω αρνητικά. Δεν υπήρχε κάτι αρνητικό και κακογραμμένο. Απλά όλοι έχουμε τις προτιμήσεις μας.

Αυτό που είναι θαυμάσιο είναι πόσο απλό είναι το βιβλίο. Σαφώς είναι μια τεράστια ιστορία σε πολλές σελίδες, μα αυτό δεν το κάνει αυτόματα σύνθετο. Είναι στην ουσία της μια απλή ιστορία που φαντάζει να συνδυάζει και γνώριμα στοιχεία. Δεν πρωτοπορήσαμε σε κανένα απολύτως επίπεδο εδώ πέρα. Ωστόσο, το ότι είναι απλό δεν το κάνει απλοϊκό. Μεταχειρίζεται τα στοιχεία που συνθέτουν την ουσία του με τον καλύτερο μάλλον δυνατό τρόπο.

Είχα στο μυαλό μου μια σκέψη η οποία είναι βεβαιότητα πλέον έχοντας τελειώσει το βιβλίο και όλη την ιστορία που υπάρχει προς ανάγνωση τώρα:

Το Δάκρυ της Νεράιδας είναι το αγαπημένο μου ελληνικό βιβλίο φαντασίας που έχω διαβάσει ως τώρα.

Πετυχαίνει τόσα πολλά με τόσο φυσικό τρόπο. Με κέρδισε.

Αυτό σημαίνει πως αναγκαστικά, θα έπρεπε να έχω (ΚΑΙ ΕΧΩ) την αξίωση να πω πως είναι και το καλύτερο ελληνικό βιβλίο φαντασίας που έχουμε αυτή τη στιγμή.

Βέβαια, μπορώ να πω αυτή την πρόταση μόνο και μόνο επειδή η Μουστοπούλου δεν έχει γράψει ακόμα τη συνέχεια.

[Vasso Chatzimanoli · Rating 5 out of 5]

Ήταν μια συνέχεια αντάξια του 1ου βιβλίου!!! Μας ρίχνει ακόμα πιο βαθειά στα άδυτα του μαγικού κόσμου όπου είναι γεμάτος κρυμμένα μυστικά κ ίντριγκες κ δολοπλοκίες κάθε είδους ενώ παράλληλα μας επιτρέπει να δούμε πιο βαθειά στις ψυχές των ηρώων κ να κατανοήσουμε καλύτερα τις εκάστοτε επιλογές του...Επίσης, το γεγονός ότι η εξιστόρηση γίνεται από όλους τους κύριους ήρωες μας επιτρέπει να δούμε μέσα από τα δικά τους μάτια κ να νιώσουμε ό,τι νιώθουν!! Όταν ένα βιβλίο σε έχει με την τρίχα όρθια σχεδόν καθ'όλη τη διάρκειά του πρέπει οπωσδήποτε να το προτείνεις...οπότε διαβάστε τα!!Η μόνη μου στενοχώρια @Μαρία Μουστοπούλου είναι ότι δεν έχω το 3ο στα χέρια μου! 😭😭😭

[Ηλίας Κατραμάτος · Rating 2 out of 5]

Όταν τελείωσα το πρώτο βιβλίο των Διαδόχων η αλήθεια είναι ότι μου είχαν μείνει ανάμεικτα συναισθήματα, από την μια υπήρχε μία από τις καλύτερες ιστορίες που είχα διαβάσει ποτέ στην φανταστική λογοτεχνία, από την άλλη όμως ο τρόπος που σε έκανε να ζεις αυτή την ιστορία καθώς σε πήγαινε μία εμπρός και μία πίσω ώστε να μπορέσουν να εξηγηθούν κάποια πράγματα σε φρενάριζαν και τελικά σου στερούσαν μεγάλο μέρος της απόλαυσης.
Πιάνοντας στα χέρια μου το δεύτερο και βλέποντας ότι ο όγκος του είναι μεγαλύτερος από το πρώτο δεν σας κρύβω ότι ανησύχησα λίγο! Στο δεύτερο βιβλίο περιμένεις να δεις την Λίνα να εκπαιδεύεται, να αρχίσει να γνωρίζει τις δυνάμεις της και βέβαια να μάθεις πως θα εξελιχθεί η σχέση της με τον Ντάνιελ..
Αμ δε! Εντάξει με τον Ντάνιελ υπάρχουν νέα πράγματα, άλλα όσο αφορά την εκπαίδευση και τις δυνάμεις της Λίνας για αυτά μαθαίνουμε ελάχιστα. Έπιασα τον εαυτό μου σχεδόν να προσπερνά τις πρώτες 260 σελίδες μιας και οι συνεχείς αναφορές στο τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος του βιβλίου και γενικά στις συγγένειες των χαρακτήρων ήταν υπερβολικά μακροσκελής. Από εκεί και μετά ενώ ξεκινά η ιστορία και αρχίζει να μας πάει ένα βήμα πιο κάτω, την ώρα που οι χαρακτήρες κουβεντιάζουν μεταξύ τους, σταματά αυτός ο διάλογος που φαινομενικά θα σου αποκάλυπτε κάτι, και αρχίζουμε να βλέπουμε τις σκέψεις τους, οι οποίες όμως είναι πολλές, πάρα πολλές σε βαθμό που να το βιβλίο ήταν ταινία, θα ήταν σίγουρα του Αγγελόπουλου! Δεν διαφωνώ είναι όμορφα να γνωρίζεις τι σκέφτεται ό κάθε χαρακτήρας αλλά όχι μισή σελίδα διάλογο και 3 σελίδες σκέψεις. Και σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν πολλά πισωγυρίσματα, δεν γίνεται να μαθαίνεις τι έγινε π.χ. σε μία συνάντηση της Λίνας με τον Ντάνιελ μέσα από τα μάτια της Λίνας και στο επόμενο κεφάλαιο μέσα από τον Ντάνιελ να διαβάζεις τι έκανε αυτός πριν συναντηθεί με την Λίνα! Σε φρενάρει, σε αποσυντονίζει και χάνεις όλη την ένταση της στιγμής.
Τώρα, μετά από όλα αυτά φαντάζομαι ότι θα με ρωτήσετε, καλά τελικά σου άρεσε ή όχι το βιβλίο;
Εδώ είναι το θέμα, ότι η ιστορία είναι εκπληκτική και αν το περισσότερο βιβλίο ήταν όπως οι τελευταίες 100 σελίδες του, τότε θα μιλούσαμε για ένα από τα καλύτερα βιβλίο στον χώρο του φανταστικού. Μαρία, Μαρία τα ξαναδιάβασες και από εμένα και από άλλους αρκετούς μετά από το πρώτο βιβλίο των διαδοχών, άσε στην άκρη τα πισωγυρίσματα και δεν χρειάζεται τόση ανάλυση σε όλα, δεν θα πάθαινα κάτι αν δεν ήξερα ακριβώς που κάθονταν ο καθένας στο τραπέζι του δεσίματος του ραβδιού της Λίνας! Δεν ξέρω μπορεί και όλα τα παραπάνω να με ενοχλούν επειδή είμαι άντρας και μια γυναίκα να δει με εντελώς διαφορετική ματιά το βιβλίο. Τώρα αν θα πρότεινα να το διαβάσετε ναι, ένα μεγάλο ναι και συγχωρέστε με αν έγινα λίγο κακός αλλά έχω λατρέψει αυτή την ιστορία και θα ήθελα να δω κάποια πράγματα λίγο όχι διαφορετικά γραμμένα αλλά επιμελημένα.

[Σοφία Γκρέκα · Rating 5 out of 5]

Ο κόσμος των διαδόχων είναι μαγευτικός και συναρπαστικός. Στο δεύτερο βιβλίο της τριλογίας διεισδύουμε ακόμα πιο βαθιά, ανακαλύπτοντας τις σκοτεινές πτυχές του.
Όλο το βιβλίο είναι δεμένο με ένα πλέγμα μυστηρίου, οι εξελίξεις πάντα καταιγιστικες και οι εξωφρενικές αποκαλύψεις έρχονται σχεδόν πάντα από το πουθενά. Μαθαίνουμε πολλά για όλους τους δευτερεύοντες χαρακτήρες που γνωρίσαμε στο πρώτο βιβλίο το οποίο μας κάνει να τους εκτιμήσουμε και να δεθουμε μαζί τους ακόμα περισσότερο.
Όσο για τη Λίνα και το Ντάνιελ, δεν παύουν να αποτελούν το επίκεντρο της προσοχής και να κάνουν τις καρδιές μας να χτυπούν δυνατά κάθε φορά που βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο. Το ταξίδι τους προς την ανακάλυψη της εσωτερικής τους δύναμης είναι μακρύ και δύσκολο, όταν όμως καταφέρνουν να ξεπεράσουν τις αδυναμίες και τους φόβους δεν μπορούμε παρά να τσιρίξουμε με χαρά και περηφάνια!
Το βιβλίο κλείνει απαντώντας σε πολλά ερωτήματα, ανοίγοντας άλλα τόσα και με μια συγκλονιστική σκηνή που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και υποψία δακρύων στα μάτια.
Είναι ένα βιβλίο που σε κερδίζει με τους καλοστημένους χαρακτήρες και την αγωνιώδη πλοκή, που απλά δεν μπορείς να αφήσεις κάτω. Ακόμα και αν οι μακροσκελείς εσωτερικοί μονόλογοι, το γεγονός ότι όλοι οι χαρακτήρες αυτοσαρκαζονται συνέχεια μέσα στο κεφάλι τους, οι εξαντλητικές λεπτομέρειες για πράγματα που δε μας απασχολούν ιδιαίτερα ενώ περιμένουμε να γίνει κάτι πολύ πιο σημαντικό, (εντάξει δεν πρέπει να συνέβη πάνω από τρεις, τέσσερις φορές) κουράζουν λίγο, μετά από ένα σημείο.
Όλα αυτά δεν ήταν αρκετά για να μειώσουν την αγάπη και τον ενθουσιασμό μου για τους Διαδόχους. Τους συστήνω ανεπιφύλακτα!

[AlexNms · Rating 5 out of 5]

Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ για το 2ο βιβλίο της σειράς "Διάδοχοι" της Μαρίας Μουστοπούλου. Αρχικά, το διάβασα τόσο αργά λόγω υποχρεώσεων με την σχολή και δεν είχα χρόνο να αφοσιωθώ στην ιστορία. Εξαιτίας αυτού στις πρώτες 100-300 σελίδες μπερδευόμουν αρκετά, διάβαζα και ξαναδιάβαζα σκηνές επειδή δεν θυμόμουν λεπτομέρειες. Όμως για ένα είμαι σίγουρη, θα το λέω και θα το ξαναλέω, η συγγραφέας ξέρει πως να αποτυπώνει τα συναισθήματα. Εγώ συνήθως δακρύζω πιο πολύ σε ταινίες αλλά η Μαρία έχει χρησιμοποιήσει τις κατάλληλες λέξεις και φράσεις για να μπαίνει μέσα στην ψυχή μου και να την επηρεάζει με τον οποιοδήποτε τρόπο. Σχεδόν κάθε σκηνή (ειδικότερα οι τελευταίες του βιβλίου) ανάμεσα στον Ντάνιελ και την Μελίνα ή την Μελίνα και τον Αρθούρο ήταν σημαντικά ερεθίσματα για την ψυχολογική μου κατάσταση.

Κάπου εδώ να αναφέρω κάτι που νομίζω δεν είχα πει στην κριτική του πρώτου βιβλίου της σειράς. Ο κόσμος που έχει δημιουργηθεί τόσο ομαλά και φυσιολογικά σε αυτή την ιστορία είναι εξαιρετικός. Κάποιοι θα έλεγαν πως έχει στοιχεία Harry Potter μέσα αλλά εγώ διαφωνώ καθέτως. Είναι κάτι τελείως ξεχωριστό και μοναδικό. Έχει στοιχεία από Ελλάδα, συμβαίνει στην Ελλάδα κι αυτό από μόνο του κάνει την σειρά να ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες παρόμοιου είδους. Ίσως να λείπει ελάχιστα το μαγικό στοιχείο (κατά την ταπεινή μου άποψη) αλλά εύχομαι στα επόμενα βιβλία να είναι πιο ισχυρό.

Η πλοκή στις πρώτες σελίδες του βιβλίου ήταν αρκετά αργή. Για αρκετές μέρες ήμουν έτοιμη να απογοητευτώ καθώς το μόνο που διάβαζα ήταν σκέψεις και διάλογοι (εξαιρετικά διατυπωμένοι φυσικά). Δεν ήμουν βέβαια έτοιμη για αυτό που ακολούθησε στην συνέχεια. Μπορεί να άργησε λίγο αλλά η δράση ήρθε ξαφνικά, απροειδοποίητα, με χτυπήματα που σε αφήνουν καθηλωμένο με το βιβλίο στα χέρια δίχως να μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από πάνω του. Την τελευταία μέρα διάβασα 300+ σελίδες γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως η πλοκή είχε οτι χρειάζεται για να έχει επιτυχία ένα βιβλίο: Μυστικά, εξελίξεις, αποκαλύψεις και φυσικά τα αγαπημένα μου plot twists. Θα επιλέξω να μην πω λεπτομέρειες για το τι γίνεται γιατί 1) Θεωρώ πως κάνω σπόιλερ και δεν θέλω να κάνω και 2) Συνέβησαν ειλικρινά ΠΟΛΛΑ πράγματα (780 σελίδες βιβλίο είναι. Τι να πει κανείς;) οπότε άμα άρχιζα να λέω, δεν θα σταματούσα ούτε αύριο.

Η αφήγηση θεωρώ πως είναι χαρακτηριστική για την σειρά καθώς από οποιαδήποτε οπτική κι αν είναι, είναι σε α' ενικό πρόσωπο. Αυτό το βρήκα λιγάκι μπερδευτικό (κι ας μην αποτελεί σημαντικό μειονέκτημα) γι'αυτό θα παρακαλούσα αν γίνεται (αν γίνεται λέω) σε επόμενη έκδοση πάνω από κάθε κεφάλαιο να αναφέρεται το πρόσωπο που αφηγείται κι όχι μόνο όταν γίνεται η αλλαγή της οπτικής.
Κατά τ'άλλα δεν έχω να αναφέρω κάτι άλλο. Είναι σίγουρα μια σειρά η οποία αξίζει να διαβαστεί από όσους θέλουν να διαβάζουν βιβλία φαντασίας και θέλουν επίσης να δώσουν ευκαιρία στην ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού.

[ΕΛΕΝΗ ΚΑΡΑΚΟΥΣΗ · Rating 5 out of 5]

ΣΕΛΙΔΑ 770 ΔΙΑΒΆΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ 2ου ΒΙΒΛΙΟΥ.....''ΑΝ ΜΑΣ ΑΚΟΥΕΙ Η ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΓΙΚΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ Κ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ''...

ΟΠΩΣ Κ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΑΓΙΚΟ....ΜΠΟΡΕΙ ΣΕ ΜΕΓΕΘΟΣ Κ ΣΕ ΑΝΆΛΥΣΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΜΑΣ ΓΈΜΙΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΚΕΝΑ Κ ΜΠΉΚΑΜΕ ΑΚΟΜΑ ΠΟΙΟ ΒΑΘΙΑ ΣΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ....

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ ΝΤΑΝΙΕΛ-ΛΙΝΑ(ΜΕΛΙΝΑ......ΜΟΥ) ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΧΑΜΕ Κ ΤΟΝ ΤΖΕΙΜΣ ΤΟ ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΝΤΑΝΙΕΛ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΚΕΨΗ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΑ��Ι ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΤΟ ΣΥΜΠΑΘΉΣΩ ΑΚΟΜΑ ΠΟΙΟ ΠΟΛΥ...

ΟΙ ΣΚΗΝΕΣ ΠΑΛΙ ΠΟΥ ΞΕΧΏΡΙΣΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΟΡΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΗΛ.ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΣΤΗ ΛΙΝΑ Κ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΟΡΟ ΠΟΥ ΒΡΈΘΗΚΑΝ ΟΙ ΔΥΟ ΤΟΥΣ Κ ΕΙΠΑΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΠΑΝ...

ΑΝΥΠΟΜΩΝΩ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΈΧΕΙΑ.....

[katerina fot · Rating 5 out of 5]

εξαιρετικό!

[Eve · Rating 4 out of 5]

Απόλαυσα το δεύτερο βιβλίο περισσότερο από το πρώτο αν και έχει χρόνια που διαβασα το πρώτο και είχα μερικά κενακια! Παρόλα αυτά πανέμορφο βιβλίο, ωραία πλοκή και ανυπομονώ να διαβάσω το επόμενο!

[vagia · Rating 4 out of 5]

Πολύ πιο αργό και αδικαιολόγητα μεγάλο από το πρώτο. Ωστόσο η γραφή μου άρεσε πολύ, μια γραφή που σε αιχμαλωτίζει, έχει συνοχή και σε κρατάει στην ιστορία. Ανυπομονώ για το τρίτο μέρος.

[State_of_Kat · Rating 5 out of 5]

Το δεύτερο βιβλίο της σειράς "Διάδοχοι" ήταν το ίδιο, ίσως και πιο καθηλωτικό από το πρώτο! "Γιατί, αν οι άγγελοι βρίσκονται δίπλα μας, οι δαίμονες κρύβονται στον καθρέφτη."

Ήδη από το πρώτο βιβλίο βλέπουμε πως η Λίνα προσπαθεί να βρει απαντήσεις για το παρελθόν της. Η έρευνα του παρελθόντος της συνεχίζεται πιο έντονα στο δεύτερο βιβλίο. Η Λίνα έρχεται αντιμέτωπη με πολλά εμπόδια και μυστήρια τα οποία προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει προκειμένου να καταλάβει επιτέλους που ανήκει και ποιος τελικά θα είναι ο ρόλος της στον κόσμο που σιγά σιγά γνωρίζει. Οι επιλογές που πρέπει να πάρει είναι σημαντικές και θα έχουν σημαντικό αντίκτυπο τόσο στη δική της ζωή, όσο και των γύρω της. Η περίεργη συμπεριφορά του Ντάνιελ, η προδοσία και οι συνεχείς αποκαλύψεις δεν την αφήνουν να αποδεχτεί τη μαγική της ταυτότητα και να ξεδιπλώσει τα ταλέντα της.

Ο Ντάνιελ, ωστόσο, παλεύει με τους δικούς του δαίμονες καθώς τα μυστικά του σχέδια καταρρέουν το ένα μετά το άλλο κορυφώνοντας την αγωνία των αναγνωστών με τις ανατροπές και τις ίντριγκες, καθώς ο Ντάνιελ έχει και έναν πολιτικό ρόλο στη μαγική κοινωνία. Αυτές οι εξελίξεις δίνουν αφορμή σε εχθρούς να τον επιτεθούν, βάζοντας στόχο όλους όσους αγαπά και νοιάζεται.

Φίλοι μετατρέπονται σε εχθρούς, εχθροί σε φίλους, προφητείες έρχονται στο φως και οι πρωταγωνιστές μας προσπαθούν να καταλάβουν τη μοίρα τους αλλά και τον εαυτό τους.

Για ακόμη μια φορά η Μαρία Μουστοπούλου μάς ταξίδεψε στον κόσμο που τόσο περίτεχνα δημιούργησε! Το πιο καίριο κομμάτι της ιστορίας ξεδιπλώνεται στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου εκτοξεύοντας την αγωνίας στα ύψη!

Περιμένω διακαώς την κυκλοφορία του τρίτου βιβλίου!!!