کتاب شامل سه بخش هستش. نقد نمایشنامه، نقد وضعیت تئاتری و چند مقاله درباره اشخاص مهم تئاتر. در این میان بخش اول خیلی قدرتمند و بدیع ظاهر شده. بخصوص نقد ادیپ شهریار از سوفوکل و نقد مکبث نظر من رو به خودش جلب کرد. در بخش میانی علاوه بر استیل نگارش نویسنده چندان برام جذاب نبود. بخش آخر درباره آرتو، دورنمات، میرهولد، مارسو و آپیا بود که مقالاتی کوتاه و موجز هستن و هرچند در دوران خودشون باید خیلی کمیاب میومدن اما حالا با وجود اینترنت میشه به بخش عمده و حتی بیشنر از آنچه هست دست پیدا کرد، بجز نظرات شخصی مولف که هنوز ارزش نقادانه خودش رو داره و حفظ خواهد کرد.