Confituurwijk

by Femke Vindevogel

Marie verhuist na de dood van haar vader noodgedwongen naar een achterstandsbuurt: de gevreesde Confituurwijk. Haar nieuwe buurman, die in het dorp bekend staat als de Kroniek van de laatste kans, maakt het haar onmogelijk om te studeren voor een belangrijke auditie. Van een muzikale carrière is al snel geen sprake meer. Onthecht van alles wat ze kent, bevrijdt ze zich gaandeweg van alle verwachtingen en oefent ze zich in het nee
zeggen. Tussen haar en buurtbewoonster Sam ontwikkelt zich ondertussen een complexe liefde.
Confituurwijk toont dat mensen in staat zijn om zichzelf opnieuw uit te vinden, onder welke omstandigheden ook.

240 pages, Paperback

First published May 1, 2019

Reviews

[Marcia · Rating 4 out of 5]

Wat is Confituurwijk een prachtig debuut. Met uitzondering van een pauze voor het avondeten heb ik dit boek in een ruk gelezen. Ik moest en zou weten hoe het Marie zou vergaan in haar nieuwe huis in de Confituurwijk - een gevreesde achterstandsbuurt. Het taalgebruik van Femke Vindevogel is zo beeldend, dat je het boek als een film voor je ziet. En de personages, die in eerste instantie karikaturen lijken, krijgen in de loop van het verhaal meer en meer karakter. Ik ging echt meevoelen met hen. Hoewel het hoofdpersonage en ik nauwelijks iets met elkaar gemeen hebben, kon ik me toch helemaal inleven in haar verhaal. Vindevogel wist me tot tranen toe te roeren - meerdere keren waren zakdoekjes niet overbodig. Maar ik heb ook zeker gelachen om de streken van de bewoners van de Confituurwijk.
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.

[Bea · Rating 3 out of 5]

Het debuut van Femke Vindevogel.

Het leven zoals het is in de confituurwijk, een sociale woonwijk waar de marginaliteit nooit ver weg is.

Een goed boek, maar geen wauwgevoel bij het lezen ervan.

[Bart · Rating 4 out of 5]

*** 4.00 ***

[Katrien Van Wambeke · Rating 3 out of 5]

3,5 ⭐️. Vlot geschreven. Eigenzinnig. Best wel een knap debuut.

[Lies · Rating 4 out of 5]

Marie is alleen op de wereld wanneer ze met één enkel koffertje en haar kat arriveert in de Confituurwijk. De achterstandsbuurt wordt zo genoemd omdat zijn bewoners doorgaans niet genoeg geld hebben om hun brood met meer te beleggen dan choco of confituur. Voor Marie is dit niet anders. De jonge vrouw heeft na de dood van haar vader niks meer over, en wordt gedwongen te roeien met de weinige riemen die ze heeft.

Door de kartonnen muren van haar nieuwe woonst heen maakt Marie al snel kennis met haar nieuwe buren, dewelke een mooie afspiegeling vormen van de samenstelling van de buurt. Aan de enige kant bevindt zich een erg bedreven sekswerker, aan de andere kant de Vlaamse familie Flodder. De buurtbewoners zijn onvoorspelbaar en dragen niet bepaald bij aan de rust in Marie's hoofd. Zo goed als mogelijk probeert ze zich staande te houden, maar zonder toekomstperspectief en met heel wat onverwerkt verlies in haar systeem, worstelt Marie zich door de dagen en door de buurt heen.

Confituurwijk van Femke Vindevogel is wonderlijk mooi en vlot geschreven. Vindevogel speelt met taal en heeft me heel wat passages doen markeren. De roman is donker, maar verstikt je niet. Er is oog voor het tragikomische karakter van sommige situaties, en met deze nodige dosis (zwarte) humor worden zware momenten meteen lichter gemaakt. Ik ben erg onder de indruk van deze roman en kijk nu al uit naar wat er nog meer uit Vindevogels pen zal vloeien in de toekomst!

[Ria · Rating 3 out of 5]

In iedere stad is wel een 'Confituurwijk'. Deze is in Gent waar Marie noodgedwongen gaat wonen. Het ouderlijk huis wordt verkocht. Ze komt in een ware volksbuurt terecht.
Regelmatig vermakelijk, soms ook irritant beschreven, te stereotiep. De ene keer veel details, soms niet eens de hoofdzaak benoemd. Marie was enig kind, misschien niet gewend om zaken zelf op te pakken terwijl aan de andere kant ze eigenzinnig is en zij aan haar lot werd overgelaten m.n. na het overlijden van moeder. Ze heeft het niet makkelijk op verschillende fronten.
Het is veel. Veel in de zin van alle onderwerpen moeten allemaal in één boek worden gestopt.
Marie en ik werden niet echt vrienden tijdens dit overigens snel lezende debuut. Soms miste ik wat samenhang tussen de delen, ging op den duur scannend lezen. Met dat ik dat deed en soms keek of ik werkelijk niets had gemist, viel mij op dat de kunst van het weglaten in een volgend boek mogelijk kan worden toegepast en dan zal ik het zeker ook gaan lezen.

[Fleur · Rating 3 out of 5]

3.5
Onderhoudend debuut over een nieuwe bewoonster in een Gentse achterstandswijk. Erg humoristisch, zij het soms zwarte humor. Marie worstelt met haar buren, haar verleden en zichzelf en wordt ook nog eens geconfronteerd met haar liefde voor Sam. De personages lijken in het begin nogal stereotiep, maar krijgen toch wat lagen en meer kleur. Ik miste echter wel wat samenhang tussen de delen en diepgang.

[Fabian · Rating 3 out of 5]

Een Vlaamse versie van het onvolprezen Spoetnik - mooi op zinsniveau, maar ietwat stereotiep.

[Beatrix · Rating 3 out of 5]

Na de zelfmoord van haar vader ziet Marie de Geest zich gedwongen om haar ouderlijk huis te verlaten en te verhuizen naar een rijtjeshuis in een achterstandsbuurt: de Confituurwijk. Met slechts een enkele koffer, haar kat, en een hoop emotionele bagage betreed ze haar nieuwe buurt. Haar nieuwe buren zorgen ervoor dat haar vooroordelen over de Confituurwijk direct bevestigd worden. Aan de ene kant woont het Vlaamse equivalent van de familie Tokkie, haar buurvrouw aan de andere kant heeft een seksverslaving en zorgt daarmee voor flink wat geluidsoverlast, en ook haar andere buren zijn nogal stereotype inwoners van een achterstandswijk.

Ondanks de verwarring die Marie ten gevolge van deze cultuurschok ervaart probeert ze zich neer te leggen bij haar lot als nieuwe bewoonster van de Confituurwijk. Dit blijkt echter nog niet zo makkelijk te zijn. Onthecht van alles wat ze kent en gekweld door haar donkere overpeinzingen en gevoelens van rouw, merkt ze dat ze toch echt terug moet gaan in het verleden om weer vooruit te kunnen komen. En dat terwijl ze zo naarstig op zoek is naar rust en naar een manier om al deze pijnlijke gevoelens te ontwijken. Stuntelend, struikelend, en wanhopig op zoek naar houvast, worstelt Marie zich door de dagen heen.

'Confituurwijk' is doorspekt met mooie beeldspraak en psychologische diepgang. Ondanks de zware thematiek weet Vindevogel vernuftig gebruik te maken van de kracht van (zwarte) humor die mij regelmatig hardop deed gniffelen. Dit zorgt er tevens voor dat dit tragikomische verhaal goed leesbaar blijft zonder te zwaar op de hand te worden. Iets wat ik persoonlijk wel miste was een wat verdere uitwerking van enkele bijpersonages, die bleven voor mij soms toch iets te oppervlakkig en te karikaturaal. De manier waarop Vindevogel woorden weet te geven aan de innerlijke belevingswereld van Marie, en de gelaagdheid die ze daarin weet aan te brengen, maakte voor mij echter een hoop goed. Al met al een veelbelovend debuut, en ik ben erg benieuwd naar het toekomstige werk van Femke Vindevogel!

3,5*

[Robert Lambregts · Rating 3 out of 5]

Confituurwijk kwam per toeval op mijn lijst te staan en ik was helemaal niet van plan het zo snel te lezen, maar eenmaal erin bezig was ik zo op weg en daarmee was het wel een aangename verrassing. Confituurwijk is een tragicomedy, althans, dat zou ik het maken, maar ik heb me er niet in verdiept of dit daadwerkelijk de bedoeling was van de auteur. Het verhaal is niet heel groots en meeslepend, maar de schrijfwijze, de beeldende manier waarop Vindevogel bepaalde passages de revue laat passeren bracht meerdere keren een glimlach op mijn gezicht. Ze is vindingrijk zonder plat te worden en dat geeft het verhaal meer kleur dan het in eerste instantie lijkt te hebben. Wel is te merken dat de auteur haar stem als schrijver nog moet zien te vinden. Wellicht dat dit ook met behulp van editing of sturing vanuit een uitgever kan, maar uiteindelijk is het een aangenaam boek om te lezen ondanks dat het in het Vlaams is en dat bij andere boeken voor mij nog wel eens belemmerde om echt in het verhaal te komen. 2,5 ster, afgerond naar 3 voor de verrassende factor en de mooie omschrijvingen.

[Veerle Roets · Rating 3 out of 5]

Mooi geschreven. Heels beeld-en kleurrijk. Ik heb mij wel de hele tijd geërgerd aan het hoofdpersonage dat ik graag een schop onder haar gat zou geven. Zo zich wentelen in zelfmedelijden en haar leven niet op rails krijgen. Op het einde zelfs letterlijk niet.

[Tine · Rating 4 out of 5]

Knap debuut!

[De Ongeletterde · Rating 4 out of 5]

Femke Vindevogel beschrijft hoe een door het lot onfortuinlijk behandelde vrouw verplicht wordt te verhuizen naar een sociale woonwijk in Gent, waar ze kennismaakt met een pleiade aan bijzondere, opvallende, opmerkelijke en in hun hart best wel goedmenende mensen. Het duurt een tijd eer ze haar plaats vindt en eer ze doorheen de soms stoere buitenkant van de andere bewoners kijkt maar uiteindelijk, wanneer ze opnieuw verhuist, heeft ze hen in hun hart gesloten.
Het verhaal is heel herkenbaar voor wie zoals ik met mensen uit dit soort wijken gewerkt heeft. Het was dan ook een verademing om een schrijfster eens op deze manier naar een sociale woonwijk te zien kijken, met mededogen voor de bewoners.

[Nancy · Rating 3 out of 5]

De korte zinnen liggen mij niet zo.
Ik vind dat ze veel leuke ideeën heeft en allerlei grappige anekdotes en boeiende verhaallijnen. Maar ik werd er door overweldigd. De anekdotes komen als een sneltrein naar me toe.

[Eva · Rating 4 out of 5]

Goede observaties en erg grappige metaforen.

[Mieke · Rating 4 out of 5]

Eigenlijk eerder 3,5
Goed geschreven, leest heel vlot
Gaat over de banaliteit in het leven

[Marit · Rating 4 out of 5]

Het boek voelde net als de Confituurwijk. Lastig binnenkomen, maar uiteindelijk toch in je hart sluiten.

[Lise Delabie · Rating 3 out of 5]

Her en der springen prachtige metaforen en beelden op van haar bladzijden, maar het geheel hield me minder vast.

[Nina · Rating 5 out of 5]

Prachtig.
Heldere taal.
In mijn jaszak.

[Lalagè · Rating 4 out of 5]

De prachtige Vlaamse schrijfstijl van Femke Vindevogel bevalt me op de eerste bladzijde al. Ze combineert beeldende metaforen met humor om te vertellen over Marie, die na de dood van haar vader in een achterstandsbuurt gaat wonen. Er zijn helaas ook details waarvan ik denk dat ze niet kloppen.

https://lalageleest.nl/2019/12/08/twe...

[Lauren | laurenbetweenthelines · Rating 4 out of 5]

Marie verhuist na de dood van haar vader noodgedwongen naar een achterstandsbuurt, de gevreesde Confituurwijk. Enter: een aantal zware thema’s (trigger warning voor zelfmoord), een flinke dosis humor, een vlotte pen, marginale (en minder marginale) personages, een klein sausje ‘De helaasheid der dingen’ en je hebt alle ingrediënten voor deze Vlaamse roman. Een verhaal waar op het eerste zicht misschien weinig spectaculairs de revue passeert maar daarom niet minder interessant is. Soms hoeft er ook elk hoofdstuk niets memorabel te gebeuren om een sterk verhaal neer te zetten.

Marie is in mijn ogen een wat apart personage. Je voelt als lezer al snel medeleven door het feit dat ze op erg jonge leeftijd wees is én bovendien in een ronduit marginale buurt dient te gaan wonen. Maar anderzijds laat ze Sam ook moeilijk of niet toe. Haar eenzaamheid ligt ook voor een stuk in eigen handen. Gaandeweg leren we hoe dit komt en welke gigantische rol haar beide ouders hierin hebben gespeeld.

De achterflap van ‘Confituurwijk’ vat alles mooi samen: Deze roman is een schitterende, poëtische vertelling over een botsing van culturen in een Vlaamse achterstandswijk, en een ode aan de schoonheid van banale dingen.

“Alsof het leven een allergie was waartegen geen enkel pilletje hielp.”

“De ruimte rook naar medeleven en filet americain.”

“Voortuinen van ros gras, perceeltjes botanisch verdriet, opgesmukt met onkruid, pisbloemen, geschilderde karrenwielen en ankers. In één tuintje was het gras onzichtbaar, zo dicht stonden de tuinkabouters er opeen. Netjes in rijen, een terracottaleger met puntmutsen. Op het voetpad was het slechts een paar dunne boompjes gegund te leven. Behalve onkruid en kinderen groeide hier niets.”

“De liefde rommelde als een griep door mijn ingewanden.”

[Elly Lewin · Rating 3 out of 5]

Dit boek deed me denken aan het slechtste boek dat ik ooit heb gelezen (Spoetnik van Martijn Neggers - ik las het alleen maar omdat ik dacht dat het dezelfde titel had als Spoetnikliefde van Haruki Murakami en het me leuk leek om 2 boeken met dezelfde titel te hebben gelezen, afijn, ik had me dus vergist) en dit was wel iets beter maar dat zegt niet veel. Beide boeken gaan over een persoon uit de hoge middenklasse die in een achterstandsbuurt komt te wonen, beide auteurs zijn niet vies van karikatuur als stijlmiddel en beide hoofdpersonen hebben een luidruchtige seksverslaafde buurvrouw. De hoofdpersoon van Spoetnik gaat met die buurvrouw naar bed, de hoofdpersoon van Confituurwijk met een andere buurvrouw, dus dat is ietsje meer sophisticated, en dan hebben die laatste twee ook nog een ingewikkelde voorgeschiedenis. Die voorgeschiedenis heeft alles in zich voor een spannend verhaal (statusverschil, vriendschap, jaloezie, liefde, VERRAAD) en toch voelde het allemaal zo plat als een dubbeltje. Hoofdpersoon Marie háát love interest Sam maar Sam blijft onvermoeibaar lief doen tegen Marie en dan is er opeens een zoen in de garage die - en dat is toch wel een prestatie - zowel ongeloofwaardig als voorspelbaar is. Daarna gaat de relatie op precies dezelfde manier voort als voorheen en dan redt Sam Marie van de dood en dan gaat de relatie op precies dezelfde manier voort en dan noemt Sam Marie een bitch en dan gaat de relatie op precies dezelfde manier voort en het spijt me van de spoilers maar er valt volgens mij niks te spoilen. Nou ja: ik kan ook wel inzien dat sommige mensen (onder wie mama) dit boek meer waarderen dan ik. Het taalgebruik van Vindevogel is mooier dan dat van Neggers en ze schetst zeker een kleurrijk beeld van de Confituurwijk (zij het dan, volgens mij, een clichématig beeld). Als je met je goede been in dit boek was gestapt had je misschien wel kunnen meeleven met de verhoudingen tussen Marie en Sam en zou je ontroerd zijn geweest door buurvrouw Anna (die ik té engelachtig vond en daardoor saai) of hebben gelachen om Pa Vetstaart (geen commentaar op die naam). Nu ik erover nadenk, vind ik buurmeisje Cindy misschien nog wel het interessantste personage: iemand die niet helemaal paste in haar milieu, iemand die tenminste een beetje schuurde in dit verhaal. Als dat wat meer aandacht had gekregen - de rafelrandjes, de grijze gebieden - dan had ik dit een mooier boek gevonden. Nu paste iedereen wat al te keurig in zijn hokje.

[Vera VB · Rating 3 out of 5]

Na het overlijden van haar vader verhuist Marie met haar kat Emma naar de confituurwijk. Het is een achterstandswijk waar het leven er heel anders aan toe gaat dan ze gewoon was.
Marie is een eeuwige twijfelaar die geen nee kan zeggen en niet voor zichzelf kan opkomen.
Ze speelt blokfluit en bereidt zich voor op een auditie, maar dankzij haar nieuwe buren komt daar niet veel van in huis. Veel lawaai en asociaal gedrag is haar deel.
Wanneer ze daar woont, overloopt ze stukken van haar leven. Op die manier komt probeert ze in contact te komen met wie ze is en niet wie haar moeder had gewild dat ze zou zijn.
Wanneer ze dan ook nog eens terug contact heeft met haar vriendin van vroeger van wie ze na een ruzie vervreemdt is, worden haar gevoelens er niet gemakkelijker op.
Een boek met af en toe rijke zinnen, mooie zinnen, humor, schrijnende toestanden, kinderverwaarlozing en zelfs dierenverwaarlozing. Wat veel voor een boek.
Blijf zelf achter met gemengde gevoelens over dit boek.

[Roefel · Rating 3 out of 5]

'I am sick to death of this particular self. I want another, schreef Virginia Woolf. Ik herken dat gevoel. Mijn aard is een knellende broek. Ik ga die terugsturen naar de fabriek onder het mom van levenslang omruilingsrecht. In elkaar gekruld ga ik terugkeren naar het begin van alles om me opnieuw door het geboortekanaal van een moeder te wringen. Sneller dit keer. Wild stampend in elke rib en elk orgaan dat ik passeer. Dit keer zal niemand me iets kunnen verwijten. Dit keer ga ik het goed doen.' (epiloog)

[Ruben Desmidt · Rating 4 out of 5]

Zijn we als mensen niet allemaal op zoek naar geluk? Maar moeten we vluchten om gelukkig te zijn?

Het verhaal van de zoektocht van Marie las als een leuke eye-opener. Pijnlijk herkenbare scènes wisselden zich af met hilarische taferelen. Heel vlot leesbaar.

Een fictie verhaal waar ik mogelijks vaak nog eens aan terug zal denken.

[Mandy · Rating 3 out of 5]

Een prachtige inkijk in een wat armere wijk van het Belgische Gent. Dit vanuit het perspectief vanuit Marie die gedwongen wordt naar de confituurwijk te verhuizen. Erg knap hoe vanuit het vertelperspectief van Marie de ellende en uitzichtloosheid in de wijk voelbaar is. Wel minder vond ik de wat vage lijn betreffende haar relatie met Samantha.

[Tine · Rating 4 out of 5]

Ik ging alleen naar zee en nam dit boek mee. De eerste roman die ik in 2022 las en meteen ook savoureerde. Vaak zat ik te gniffelen met zicht op zee of op een meeuw. Heerlijke beelden van mistroostigheid. Ik zag in Vindevogel een fijne reisgezel die misschien in al haar enthousiasme wat teveel bagage meesleurt.

[Carla Leemans · Rating 3 out of 5]

Heel mooi geschreven. Een pareltje qua taal bijna poëzie. Persoonlijk vond ik het verhaal geleidelijk aan minder boeiend. Een sterk begin en dan vond ik het wat minder. De taal is echter zo mooi en maakt van het boek een aanrader.

[Fay Van Kerckvoorde · Rating 5 out of 5]

Verrukkelijk rijk taalgebruik, belegd met droge observaties die me deden grinniken.
Vindevogel is erin geslaagd mensen die aan de rand van de maatschappij leven zonder oordeel op papier te zetten, en tegelijkertijd een heel diepmenselijk portret neer te schrijven.

[Nadia · Rating 4 out of 5]

Een boek over een jonge rouwende vrouw die met zichzelf geen raad weet, over de bladzijde omslaan en opnieuw beginnen.
Verdriet en gemis overgoten met zwarte bijtende humor, lachen terwijl de pijn binnenin schrijnt...
Leest desondanks zeer vlot. Kijk uit naar volgend werk van Femke Vindevogel.