Wat als het opvoeden van je kinderen je zwaar valt? Of wat als je dor een zeer turbulente periode gaat, waardoor je je kinderen niet de zorg kunt geven die ze verdienen? Gelukkig bestaat er dan pleegzorg. Toch? Of toch niet zo gelukkig? In onze maatschappij worden de onvermijdelijke keuzes van ouders met kinderen in pleegzorg vaak bestempeld als onmenselijk. Maar wanneer we met een open mind naar de verhalen van deze ouders luisteren, blijkt niets te zijn wat het lijkt.
Hoe voelen ouders zich wanneer hun kind iemand anders mama of papa noemt? Hoe zijn ze tot de beslissing gekomen om hun kind te laten opvoeden door pleegzorgers? Hoe is het om de verjaardag van je kind niet fysiek mee te kunnen vieren? Of hoe leg je je kind uit waarom het niet meer bij jou woont? Aan de hand van vijftien portretten vertelt 'Voor altijd mijn kind' het verhaal van verschillende ouders. Verhalen over verdriet, woede en teleurstelling. Verhalen van liefde, warmte en blijdschap. Maar bovenal pakkende en persoonlijke getuigenissen van ouders met kinderen in pleegzorg die het verdienen om gehord te worden. Omdat elk verhaal telt. Ouders met kinderen in pleegzorg zijn moeilijk bereikbaar. Dit inleefboek legt deze onvoldoende gekende vorm van gedeeld ouderschap bloot en zet aan het individu los te koppelen van de groep.
Vlot leesbaar boekje met 15 getuigenissen van biologische ouders, van wie hun kind of kinderen in de pleegzorg terecht kwamen.
Van de getuigenissen in dit boek word je als lezer stil. Niet alleen omdat de verhalen aangrijpend zijn, maar zeker ook omdat er zoveel kwetsbaarheid op tafel komt te liggen. De ouders verschijnen als zoekende mensen, als mensen die te vaak zijn gevallen en weer hebben moeten opstaan.
Het kunnen loslaten van je kind om het een beter leven te geven, ook al is dat niet bij jou, vraagt een enorme kracht. Die kracht blijft vaak onopgemerkt, omdat de focus van de maatschappij ligt op het falen van de biologische ouders.