What do you think?
Rate this book
Η Νέντα
Αν η Ιταλία δεν έχει το νότο της, αν σταματάει κάπου στη Νάπολη, αν λέγαμε πως δεν έχει τα δύο μεγάλα νησιά της, τη Σικελία και τη Σαρδηνία, η νεότερη λογοτεχνία της θα΄βγαινε πολύ φτωχότερη απ΄ ό,τι μας παρουσιάζεται τώρα, θα έχανε πολλή από την ικμάδα της και τη ζέστη της τραγικής μοίρας, στοιχεία που της φτιάχνουν την ιδιαιτερότητα της εθνικής της ταυτότητας.
Για να φτάσει η Ιταλική πεζογραφία να έχει σήμερα τα κύρια σημάδια της αξίας της - τη μαρτυρία και τη συμπαράσταση σε βίους αβίωτους, τα δάχτυλα «επί των τύπων των ίλων» - η αρχή γίνηκε από έναν Σικελό. Και τούτος είναι ο Τζοβάνι Βέργκα. Ο Βέργκα κατάλαβε πως οι άνθρωποι των νέων καιρών γυρεύουν τις αλήθειες γιατί με αυτές θα στοιχειοθετήσουν τους σκοπούς των αγώνων τους. Αλήθεια. Verità: η έννοια και η λέξη της δίνουν στο νου τη γραμμή που θα χαράξει η παρουσία του στα γράμματα της χώρας του, αυτή που θα ονομάσει «βερισμό», ελληνικά ας την πούμε «αληθοκρατία».
Σε αρκετά σημεία οι πεποιθήσεις του συμπίπτουν κι εκφράζονται με αυτά του νατουραλισμού που διακηρύσσει ο Ζολά. Η αισθητή διαφορά είναι ότι εκείνος κι οι Γάλλοι ομοϊδεάτες του στην πλειονότητά τους φέρνουν στην επιφάνεια δράματα αστικά, μιλούν για παρίες και τραγικά ναυάγια των πόλεων, ενώ αυτός, ο Σικελός που γνώρισε κι έζησε τους άθλιους της αγροτιάς στο άγριο νησί του θέλει να καταπιάνεται με αυτούς, τους το χρωστάει, η μνήμη του κρατάει τη συμπόνια, τον δένει σε καθήκον.
Και τούτα τα βιώματα που πέρασε, οι ιστορίες που άγγιξε εκεί με είλωτες πεινασμένους, με γελασμένους σε όνειρα κι αισθήματα, κι άλλους κατακαμένους στις λάβες των ηφαιστίων τους, ο σε όλα Σικελός Τζοβάνι Βέργκα είναι κι ο άριστος. Κι όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα. Τα θέματα, τα ήθη, τα αισθήματα, τα πάθη, αλλά και τα μιλήματά τους, όπως οι συντοπίτες του εκφράζονται στην τοπολαλιά τους, που σχεδόν παύει να είναι μια απλή διάλεκτος και φτάνει να γίνεται μια άλλα γλώσσα.
Η Νέντα ~ Η «λύκαινα» ~ Καβαλλερία Ρουστικάνα ~ Οι ορφανοί ~ Ο «κατσαρόλας» ~ Ο πόλεμος των Αγίων ~ Τι σημαίνει βασιλιάς ~ Ο δον Πιτσιού Παπά ~ Ο γάιδαρος του Σαν-Τζιουζέπε ~ Πικρό ψωμί ~ Πιάτσα έξω από τη «Σκάλα» ~ Το καναρίνι του αριθμού 15
Για να φτάσει η Ιταλική πεζογραφία να έχει σήμερα τα κύρια σημάδια της αξίας της - τη μαρτυρία και τη συμπαράσταση σε βίους αβίωτους, τα δάχτυλα «επί των τύπων των ίλων» - η αρχή γίνηκε από έναν Σικελό. Και τούτος είναι ο Τζοβάνι Βέργκα. Ο Βέργκα κατάλαβε πως οι άνθρωποι των νέων καιρών γυρεύουν τις αλήθειες γιατί με αυτές θα στοιχειοθετήσουν τους σκοπούς των αγώνων τους. Αλήθεια. Verità: η έννοια και η λέξη της δίνουν στο νου τη γραμμή που θα χαράξει η παρουσία του στα γράμματα της χώρας του, αυτή που θα ονομάσει «βερισμό», ελληνικά ας την πούμε «αληθοκρατία».
Σε αρκετά σημεία οι πεποιθήσεις του συμπίπτουν κι εκφράζονται με αυτά του νατουραλισμού που διακηρύσσει ο Ζολά. Η αισθητή διαφορά είναι ότι εκείνος κι οι Γάλλοι ομοϊδεάτες του στην πλειονότητά τους φέρνουν στην επιφάνεια δράματα αστικά, μιλούν για παρίες και τραγικά ναυάγια των πόλεων, ενώ αυτός, ο Σικελός που γνώρισε κι έζησε τους άθλιους της αγροτιάς στο άγριο νησί του θέλει να καταπιάνεται με αυτούς, τους το χρωστάει, η μνήμη του κρατάει τη συμπόνια, τον δένει σε καθήκον.
Και τούτα τα βιώματα που πέρασε, οι ιστορίες που άγγιξε εκεί με είλωτες πεινασμένους, με γελασμένους σε όνειρα κι αισθήματα, κι άλλους κατακαμένους στις λάβες των ηφαιστίων τους, ο σε όλα Σικελός Τζοβάνι Βέργκα είναι κι ο άριστος. Κι όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα. Τα θέματα, τα ήθη, τα αισθήματα, τα πάθη, αλλά και τα μιλήματά τους, όπως οι συντοπίτες του εκφράζονται στην τοπολαλιά τους, που σχεδόν παύει να είναι μια απλή διάλεκτος και φτάνει να γίνεται μια άλλα γλώσσα.
Η Νέντα ~ Η «λύκαινα» ~ Καβαλλερία Ρουστικάνα ~ Οι ορφανοί ~ Ο «κατσαρόλας» ~ Ο πόλεμος των Αγίων ~ Τι σημαίνει βασιλιάς ~ Ο δον Πιτσιού Παπά ~ Ο γάιδαρος του Σαν-Τζιουζέπε ~ Πικρό ψωμί ~ Πιάτσα έξω από τη «Σκάλα» ~ Το καναρίνι του αριθμού 15
183 pages, Paperback
First published January 1, 1874
2 people are currently reading
70 people want to read
About the author
Giovanni Verga
453 books198 followersGiovanni Verga was an Italian realist writer, best known for his depictions of life in Sicily, and especially for the short story Cavalleria Rusticana and the novel I Malavoglia.
The first son of Giovanni Battista Catalano Verga and Caterina Di Mauro, Verga was born into a prosperous family of Catania in Sicily. He began writing in his teens, producing the largely unpublished historical novel Amore e Patria (Love and Country); then, although nominally studying law at the University of Catania, he used money his father had given him to publish his I Carbonari della Montagna (The Carbonari of the Mountain) in 1861 and 1862. This was followed by Sulle Lagune (In the Lagoons) in 1863.
Meanwhile, Verga had been serving in the Catania National Guard (1860-64), after which he travelled to Florence several times, settling there in 1869.
He moved to Milan in 1872, where he developed his new approach, characterized by the use of dialogue to develop character, which resulted in his most significant works. In 1880 his story collection Vita dei Campi (Life in the Fields), (including Fantasticheria, La Lupa, and Pentolacchia) most of which were about rural Sicily, came out; it included the Cavalleria Rusticana, which was adapted for the theatre and later the libretto of the Mascagni opera. Verga's short story, "Malaria", was one of the first literary depictions of the disease.
He then embarked on a projected series of five novels, but only completed two, I Malavoglia and Mastro-Don Gesualdo (1889), the latter of which was the last major work of his literary career. Both are widely recognized as masterpieces.
In 1894 Verga moved back to the house he was born in. In 1920 he was elected a senator. He died of a cerebral thrombosis in 1922.
The Teatro Verga in Catania is named after him.
In the book by Silvia Iannello Le immagini e le parole dei Malavoglia (Sovera, Roma, 2008), the author selects some passages of the Giovanni Verga' novel I Malavoglia, adds original comments and Acitrezza' photographic images, and devotes a chapter to the origins, remarks and frames taken from the immortal movie La terra trema (1948) directed by Luchino Visconti.
The first son of Giovanni Battista Catalano Verga and Caterina Di Mauro, Verga was born into a prosperous family of Catania in Sicily. He began writing in his teens, producing the largely unpublished historical novel Amore e Patria (Love and Country); then, although nominally studying law at the University of Catania, he used money his father had given him to publish his I Carbonari della Montagna (The Carbonari of the Mountain) in 1861 and 1862. This was followed by Sulle Lagune (In the Lagoons) in 1863.
Meanwhile, Verga had been serving in the Catania National Guard (1860-64), after which he travelled to Florence several times, settling there in 1869.
He moved to Milan in 1872, where he developed his new approach, characterized by the use of dialogue to develop character, which resulted in his most significant works. In 1880 his story collection Vita dei Campi (Life in the Fields), (including Fantasticheria, La Lupa, and Pentolacchia) most of which were about rural Sicily, came out; it included the Cavalleria Rusticana, which was adapted for the theatre and later the libretto of the Mascagni opera. Verga's short story, "Malaria", was one of the first literary depictions of the disease.
He then embarked on a projected series of five novels, but only completed two, I Malavoglia and Mastro-Don Gesualdo (1889), the latter of which was the last major work of his literary career. Both are widely recognized as masterpieces.
In 1894 Verga moved back to the house he was born in. In 1920 he was elected a senator. He died of a cerebral thrombosis in 1922.
The Teatro Verga in Catania is named after him.
In the book by Silvia Iannello Le immagini e le parole dei Malavoglia (Sovera, Roma, 2008), the author selects some passages of the Giovanni Verga' novel I Malavoglia, adds original comments and Acitrezza' photographic images, and devotes a chapter to the origins, remarks and frames taken from the immortal movie La terra trema (1948) directed by Luchino Visconti.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
June 15, 2016
Che poesia, storia straziante di amore e di morte
July 8, 2022
Mi manca la mia prof di letteratura delle superiori, se non fosse stato per lei, dubito che il mio approccio a questo mondo sarebbe stato lo stesso.
September 5, 2020
Υπέροχο στυλ, σε ταξιδεύει κατ΄ευθείαν στη σκληρή αγροτική Σικελία τού προ-προ-ηγούμενου πλέον αιώνα. Αγάπησα κυρίως τα διηγήματα "Τι σημαίνει βασιλιάς", "Ο γάιδαρος του Σαν-Τζιουζέπε" και το "Πικρό ψωμί". Τα υπόλοιπα ήσαν λίγο επαναλαμβανόμενα - δεν φταίει βέβαια ο Βέργκα για την επιλογή τους σε αυτή τη συλλογή 60τόσα χρόνια μετά τον θάνατό του.
Όπως και κάποια άλλα βιβλία, αυτό είναι για να το πιάνεις όταν σου έρχονται αυτές οι στιγμές αυτο-οικτιρμού και νομίζεις πως η ζωή σου όλη είναι ένα ατελείωτο μαρτύριο: διαβάζεις τρεις σελίδες και συνέρχεσαι άμεσα.
Όπως και κάποια άλλα βιβλία, αυτό είναι για να το πιάνεις όταν σου έρχονται αυτές οι στιγμές αυτο-οικτιρμού και νομίζεις πως η ζωή σου όλη είναι ένα ατελείωτο μαρτύριο: διαβάζεις τρεις σελίδες και συνέρχεσαι άμεσα.
September 22, 2025
Tragico. Rurale. Verista.
December 6, 2022
Sempre deprimente, come tutto Verga
December 23, 2022
pianto svariate volte .
March 2, 2024
«Nedda» de Giovanni Verga es un relato conmovedor sobre una muchacha trabajadora que vive en la más absoluta necesidad y miseria. Tiene que mantener con el trabajo de sus brazos a su madre moribunda y, cuando ésta muere, y se queda sola en el mundo, solo tiene a su tío Giovanni a quien le debe diez liras y la ayuda en lo poco que puede. Otro bracero campesino, Janu, está enamorado a su sencilla manera de la desgraciada Nedda. Es enfermizo e igualmente pobre, deja embarazada a Nedda antes de conseguir ahorrar para casarse y muere en accidente laboral. Abandonada y despreciada de todos por ser madre soltera, no consigue trabajo y su bebé acaba muriendo de hambre en sus brazos. Hasta en este momento de suprema desgracia, la piadosa Nedda da gracias a la Virgen.
Da algunas puntadas contra la hipocresía de los curas: «Lo zio Giovanni la soccorreva per quel poco che poteva, con quella carità indulgente e riparatrice senza la quale la morale del curato è ingiusta e sterile, e le impedì così di morire di fame».
El acto de acción de gracias en la mayor desgracia encoge el corazón: «Oh! benedette voi che siete morte! esclamò. - Oh benedetta voi, Vergine Santa! che mi avete tolto la mia creatura per non farla soffrire come me!».
He descubierto en este relato el naturalismo italiano, el equivalente a Zola, Pardo Bazán. No hay una denuncia burda de las injusticias sociales: las muestra, pero no adoctrina. Poetiza y conmueve.
Da algunas puntadas contra la hipocresía de los curas: «Lo zio Giovanni la soccorreva per quel poco che poteva, con quella carità indulgente e riparatrice senza la quale la morale del curato è ingiusta e sterile, e le impedì così di morire di fame».
El acto de acción de gracias en la mayor desgracia encoge el corazón: «Oh! benedette voi che siete morte! esclamò. - Oh benedetta voi, Vergine Santa! che mi avete tolto la mia creatura per non farla soffrire come me!».
He descubierto en este relato el naturalismo italiano, el equivalente a Zola, Pardo Bazán. No hay una denuncia burda de las injusticias sociales: las muestra, pero no adoctrina. Poetiza y conmueve.
December 30, 2023
Qué historia tan realista... Me impresionó la forma en la que está narrada una realidad tan cruda de una sociedad cada vez más parecida a la actual en cuanto a carencias. Me la pienso para leer más de Giovanni pues sinceramente me conmovió muchísimo.
Leído en italiano. Complejo lenguaje en desuso, pero por fortuna tengo mi traductor oficial en casa que me ayudó a comprenderlo perfectamente... Te Amo, Cielito!
Leído en italiano. Complejo lenguaje en desuso, pero por fortuna tengo mi traductor oficial en casa que me ayudó a comprenderlo perfectamente... Te Amo, Cielito!
February 7, 2024
Straziante. Il verismo di Verga che ci racconta storie disperate e senza speranza. Due figure solo portano un po' di luce nella vita di una disgraziata già provata dalla vita: Janu, il giovane che la ama e muore e lo zio Giovanni, l'unica persona caritatevole.
Verga ha la capacità di arrivare al cuore con una prosa che è poesia.
Verga ha la capacità di arrivare al cuore con una prosa che è poesia.
March 18, 2020
Una altra nouvelle de Verga. M’agrada el seu lirisme i el costumisme, però són tan tristes que vaig a aparcar-les uns dies
August 30, 2020
Un racconto breve ma di forte intensità. Una storia in cui amore e morte si intrecciano, nella dura Sicilia di Verga.
September 11, 2024
bella bella bella.. con tutto ciò che è stata scritta molto tempo fa, mantiene la sua bellezza anche a distanza di anni.. la rileggerei volentieri ancora e ancora
December 17, 2025
Sintetico, un "bozzetto" di transizione tra il realismo, che emerge in certi patetismi, e il verismo caratteristico di Verga.
November 30, 2015
Un racconto incredibilmente triste che fa pensare a come la vita non è sempre facile.
December 26, 2015
My god, this was beyond depressing.
Displaying 1 - 15 of 15 reviews