ปรปักษ์จำนน เล่ม 4

ปรปักษ์จำนน #4

by Peng Lai Ke, 蓬萊客, เผิงไหลเค่อ

ศึกใหญ่ศึกสุดท้ายใกล้ปะทุ ณ เมืองลั่วหยาง
ผู้ชนะเป็นฮ่องเต้... ผู้แพ้เป็นกบฏ

เว่ยเซ่าตั้งทัพอยู่ที่แม่น้ำหวงเหอ ประจันหน้ากับกองทัพของซิ่งซวิ่นที่มีจำนวนทหารมากกว่าหลายแสน
แต่ละวันก็เฝ้าหวังว่าจะได้นำชัยชนะกลับไปฝากภรรยาและลูกน้อย
ยามนี้เขาปล่อยวางเรื่องความแค้นแต่หนหลังได้แล้ว
ทว่าเขากลับรู้มาว่า... มณฑลเหยี่ยนโจว แผ่นดินของสกุลเฉียวเข้าสวามิภักดิ์กับหลิวเหยี่ยน!
นอกจากหลิวเหยี่ยนจะเป็นอดีตคู่หมั้นของภรรยาเขาแล้ว
ความจริงอีกข้อที่ทำให้เว่ยเซ่ารู้สึกคล้ายถูกหักหลังก็คือ... นางแอบเสริมสร้างกองทัพเหยี่ยนโจวเพื่อเตรียมป้องกันเขา!

ในเมื่อสกุลเฉียวเป็นดั่งชีวิตของนางซึ่งไม่อาจทอดทิ้งได้
แล้วเขาเล่า... เป็นบุรุษที่นางไม่คิดจะเหลียวแลหรือจริงใจด้วยอย่างนั้นหรือ!

Genres: China, Romance

496 pages, Paperback

First published October 5, 2017

About the author

Associated Names:
* Peng Lai Ke (English)
* 蓬萊客 (Chinese)
* 蓬莱客 (Chinese)
* เผิงไหลเค่อ (Thai)

Reviews

[Ning · Rating 4 out of 5]

รีวิวทีเดียวเลย

ตอนแรกที่คิดไว้ คือจะผ่านเรื่องนี้นะคะ ไม่คิดจะซื้อ เพราะจำได้ว่าเค้าโฆษณาว่า สำหรับสายหื่น
แล้วเราคิดว่าเราไม่ใช่ไง ฮาาา แต่กระแสหลังจากหนังสือออกนั้น .. อ่ะนะ ..อดใจไม่ไหวจริง ๆ

ในส่วนของเล่ม 1 ค่อนข้างเนือย แต่น่าติดตามดีนะคะ ค่อนข้างจะไม่ค่อยชอยพล็อตสาวงามสักเท่าไหร่
ประเภท ชายเจอ ชายก็หลง หลงกันทุกผู้ .. หลงแบบเสียงานเสียการนะ .. อันนี้คือ ไม่ค่อยเวิร์คสำหรับเรา

แต่ในส่วนเล่มหลัง ๆ ที่นางเอก ก็พยายามหาวิธีโน่นนี่ กับพระเอกสายหื่น แต่สับสน หลงวนในความแค้น
ในช่วงนี้ เห็นใจพระเอกมากๆ .. เอาใจช่วยให้หายแค้น ให้หาวิธีลงให้ตัวเองให้ได้ ส่วนนางเอกนั้น เอาจริง ๆ จนอ่านจบ
ยังไม่คิดว่านางรักพระเอกเลยนะเนี่ย แต่นางน่ารักไง นางก็เป็นเมียที่ดี

เล่มที่ชอบที่สุด น่าจะเป็นเล่ม 3 เป็นเล่มที่พระเอกเริ่มวางความแค้นละ เริ่มละได้ เริ่มเห็นความสุขที่มีในอนาคต
พอมาเล่ม 4 นี่คือ รบ ๆ ๆ ๆ สนุก แต่เหนื่อย

รวม ๆ ของเรื่องนี้คือ พระ-นาง น่ารัก ฉลาด ไม่โง่ หลัวสายเปย์ หลงเมีย
แต่บรรยายเยอะ รบเยอะ ชื่อเยอะ เมืองเยอะ มณฑลเยอะ แม่ทัพเยอะ ลูกแม่ทัพก็เยอะ รองแม่ทัพอีกล่ะ แม่แต่ฮ้องเต้ก็ยังเยอะ
คิดว่าจำได้มั้ยคะ?? ไม่ค่ะ จำไม่ได้ ใครอยากแพ้ แพ้ไปค่ะ ใครจะตาย ก็ยินดีด้วย ดิฉันจำไม่ได้ ..
เราคิดว่า เน้นเรื่องรบเยอะไม่หน่อย ขนาดว่ามี 4 เล่ม ตัวละครเด่น ๆ ยังโดนทิ้งขว้าง เอาจริง ๆ บางทีอยากรู้เรื่องคนพวกนั้นมากกว่าพระ-นางซะอีก

แต่รวม ๆ เลย คืออ่านเพลิน สนุกดี แต่บรรยาย+รบเยอะไป ..

ปล. สรุปว่า พระเอกหื่นจริงนะ แต่หนังสือมันไม่ได้หื่นน่ะ เข้าใจมะ .. มันอาจจะได้ 18+ แต่มันจะไม่ได้ 25+ แน่นอน

[M · Rating 5 out of 5]

อ่านรอบที่ 2
ประทับใจเหมือนเดิมทุกสิ่งอย่าง
สิ่งหนึ่งที่รู้สึกต่างคือการอ่านรอบนี้ไม่งงตัวละครเท่าไหร่เลย แบบเออจำได้ 😂

และขอชื่นชมงานแปลอีกครั้ง ภาษาสวยไหลลื่น อ่านแล้วละมุนอกละมุนใจ ขอบคุณที่ร้อยเรียงเล่าเรื่องได้อย่างยอดเยี่ยมจริงๆ ค่ะ 🙏🙏😊

เรื่องนี้ให้น้ำหนักของพระเอกนางเอกได้ดีมากๆ โดดเด่นพอๆ กัน มันถึงใจมาก ทั้งขำ ทั้งซึ้ง ทั้งอึดอัดโมโห

ชอบตัวละครแบบพระเอกมากๆ มันผสมผสานกันและซับซ้อนได้ใจมากจริงๆ คือทุกอย่างที่แสดงออกมาคือเว่ยเซ่าตั้งแต่ต้นจนจบ พระเอกคือคนเกรี้ยวกราดเคียดแค้นกระหายเลือดที่แท้ แต่เค้าเริ่มอ่อนโยนลงเพราะนางเอก แต่ๆๆ ไม่ใช่ว่าความกร้าวจะหายไปนะ มันปะทุได้ตลอดเวลา 😂 สิ่งที่คานกับความรุนแรงนี้คือความรักลึกซึ้งที่มีต่อนางเอกอย่างยิ่งยวด

ชอบการเปิดอกคุยกันและการรับมือของนางเอก
ตอนพิเศษที่ถึงจะปัญญาอ่อนแต่ก็ยังคงความเป็นเว่ยเซ่าแบบเต็มเปี่ยมจริงๆ ยังยกให้เป็นหนังสือที่จะซ้ำอีก และยังคงเป็นที่หนึ่งของงานพี่เผิงไหลเค่อสำหรับเรา

——————-

อ่านครั้งที่ 1
ชอบบบบบบ

บทสรุปของความแค้นระหว่างสองตระกูล เป็นเล่มที่เปิดมาด้วยการศึกสงครามที่ช่วงแรก จะงงงวยว่า.... อะไรยังไงใครคืออะไร เมืองอะไร ชื่อนี้คือชื่อพื้นที่หรือชื่อคน คือเยอะไปไหน ทนอ่านไปก่อนนนน

เรื่องนี้ประทับใจนางเอกมาก คือเป็นคนที่พยายาม อดทน แล้วก็มีเป้าหมายในใจ คือพยายามมากๆ ที่จะปกป้องตระกูล แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องพยายามอยู่อย่างสงบ อยู่อย่างประณีประนอม อยู่อย่างบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น แล้วยังต้องคอยหลบหลีกซ่อนตัวจากแผนร้ายต่างๆ

แต่สุดท้าย monologue ที่พระเอกพูดกับนางเอก ตอนที่ออกบ้านไปแล้วแต่วกกลับมาใหม่ จุดนี้คือเป็นจุดเปลี่ยนของพระเอกจริงๆ เป็นจุดที่เรารู้สึกว่า เออ ผู้ชายที่เย่อหยิ่งคนหนึ่งได้เบิกตาเห็นตัวเองแล้ว และมายอมรับขอโทษกับนางเอก...คือดีอ่ะ แบบ ดีใจด้วยนะหมานหมาน ทำได้แล้วลูกกกก

ประทับใจแนวการเขียนของผู้แต่งคนนี้มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คือมันมีสิ่งที่เสริมและขัดกันอย่างพอเหมาะพอเจาะ อย่างจุดที่ซึ้ง นางก็จะขัดด้วยอะไรนิดหน่อยให้ไม่ดราม่าเกินแต่ในขณะเดียวกันมันก็เสริมความเรียลและความละมุนขึ้นมา อีกทั้งที่เคยรีวิวเล่มก่อนว่า เค้าบรรยายตัวละครด้วยการกระทำจริงๆ เช่น การเหลียวหันกลับมามองซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายครั้งที่นางเอกเห็นพระเอกทำ ไม่ได้จำกัดด้วยการบรรยายว่าพระเอกเหลียวไปมองด้วยความอาวรณ์ แต่ให้เราที่เป็นคนอ่านรู้สึกได้เองว่า... เออ มันหันมาบ่อยเนี่ยคือยังไง มันมีความรู้สึกมากกว่านั้น ไม่ใช่แค่อาวรณ์นะ มันมีอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น ทำนองนี้

นอกจากนี้ในยังมีการบรรยายคาแรกเตอร์แบบไม่ใช่บอกเล่า แต่เราสัมผัสด้ายยยยยย คือชอบมากก งานดี 555 ครบรส ทั้งฮาทั้งฉุนไปกับตัวละครของพระเอก ซึ่งเค้าแต่งได้ดีสำหรับคาแรกเตอร์ที่ต้องเพาะความแค้น แต่ดันเริ่มรักแทน มันเป็นความย้อนแยงที่ทำให้เราลุ้นไปด้วยว่า เอ้าา พี่ เอาไงต่อว่ามาาา 5555 และหลายครั้งก็ทำให้เรายิ้มในการตัดสินใจของพระเอก รวมถึงเอาใจช่วยให้ทั้งคู่ไปด้วยกันได้ดี

ตอนพิเศษคือขำในความปญอ.ของพระเอก โอ้ยยยย เว่ยเซ่าได้เข้าทำเนียบไปอยู่กับอิอ๋องแห่งเต้าหู้ไซซี ในฐานะหลัวที่โดนเมียเอาอยู่ และไม่รู้เอาใจเมียยังไง ชอบบบ 55555

รอติดตามเรื่องต่อไปของนักเขียนท่านนี้จ้ะะะะ fc

[Chanyaku · Rating 5 out of 5]

เนื่องจากขี้เกียจเขียน ขอรีวิวสั้นๆ ว่าชอบมากๆๆๆๆๆ เก็บขึ้นหิ้งอีกเรื่อง ช่วงนี้ฟินสุดๆ เจอแต่นิยายน่าประทับใจ ตั้งแต่อ่านจะรักใครก็รักไป แล้วก็องค์ชายอัปลักษณ์ มาจนถึงเรื่องนี้ เฮ้อออ ชีวิตแสนสุขของหนอนหนังสือ(อ้วนๆ) ฟินนนนนนนน~

[Clairdenoon · Rating 5 out of 5]

#ปรปักษ์จำนนเล่ม4
#เผิงไหลเค่อ
#1ในนิยายรักมากกกกของปี2019😍


"สวรรค์เป็นพยาน! ข้าปรารถนาจะแก่เฒ่าไปพร้อมกับนาง! ครองคู่ดั่งเงา เคียงกายไปทุกชาติภพ! ต่อให้สายนทีมีวันเหือดแห้ง หัวใจข้าก็ไม่มีผู้ใดมาพรากไปได้!"
😍😍😍😍😍😍
อิ่มอกอิ่มใจค่ะ นิยายจีนมันต้องให้อารมณ์ความรู้สึกแบบเนี้ยยยย 😍😍 ดีงามได้ดังใจไปหมด ทั้งเว่ยเซ่า ทั้งหมานหมาน ดีมากเลย ไม่รู้จะรีวิวอะไร ชอบไปหมดทุกอย่างเลย😍😍😍😍😍😍จะเรื่องรบเรื่องรัก ตอนพิเศษฝันไปฝันมา เลิฟซีนก็ดี ชอบๆๆๆๆๆ มีแต่คำว่าชอบเต็มไปหมด😍😍😍👍🏻👍🏻👍🏻👍🏻👍🏻เริ่มอ่าน26พฤศจิกายน-อ่านจบ29ธันวาคม ผูกพันกันมาแรมเดือน อ่านทีไรก็สนุก ความรู้สึกแบบนี้ ขอเชิญ...ไปอยู่ในshelfนิยายนิพพานนะจ๊ะ😍
😍😍😍😍😍😍😍ดีใจมากๆที่ได้อ่าน😍😍😍😍😍😍

[Miss Jan€Kim · Rating 5 out of 5]

>> 4 เล่มจบ <<
••••••••••••🎋🎋🎋🎋🎋•••••••••••••
ไม่รู้จะรีวิวอะไรเลย😫😫😫😫 คือมันสนุกมาก ชอบมาก
พระเอกคือดี๊ดี ทั้งน่าเอ็นดูน่าหมั่นไส้ ทั้งหื่น ฮา โหดเหี้ยม
สายเปย์แบบ!!! ทำไปได้ 🤣🤣🤣🤣ในตอนพิเศษนี่คือ
พระเอกใช้ให้ทหารไปเซาะเอาแผ่นหินอันมหึมามาให้นางเอก
นี่ไม่รู้จะขำหรือตกใจดี พี่ก็ทำไปได้🤣🤣🤣🤣🤣🤣
ช่วงที่พระเอกต่อสู้กับความรู้สึกสับสนในใจตัวเองเกี่ยวนางเอกนั้น
ก็น่าเห็นใจอยู่นะ คือจะรักก็ไม่สนิทใจ จะแค้นก็ไม่ใช่ แต่พอทำใจยอมรับ
ได้แล้วว่าเขาขาดเมียไม้ได้🔞🔞🔞🔞🔞🔞งั้นก็เอาแต่เมีย
แต่ครอบครัวทางเมียเขาไม่เอา ความกดดันก็มาตกที่นางเอกอีก
..ไม่ว่าจะอะไรก็แล้วทุกอย่างจบแบบแฮปปี้มากๆ เข้าใจกันทุกฝ่าย
มีครบทุกอารมณ์จริงๆ นางเอกก็ฉลาดคิดฉลาดพูด มันลงตัวไปหม็ดดด
สำหรับเราชอบมากๆ เสียใจเลยที่ซื้อมาดองซะนาน เพิ่งจะได้อ่าน 😅

*โดยรวมชอบทุกอย่าง การแปลที่อ่านแล้วลื่นไหล
เนื้อหาทั้งด้านรบ และด้านรักในสัดส่วนที่พอเหมาะ
ช่วงแรกอาจจะจำชื่อตัวละครสับสนหน่อย แต่หลังๆก็ลื่นไหล

**ชอบท่านย่าของพระเอกมาก👍🏻🙏🏻
***สงสารพี่ชายพระเอก น่าจะมีคู่ 😢

พระเอกเรื่องนี้➡️หื่นมาก หื่นx10🔞หลงไหล คลั่งไคล้เมียมาก

พระเอกเรื่องนี้➡️นอกจากเก่งกาจในการรบการศึก ไม่กลัวหรือเกรงใคร แต่เขากลัวและเกรงเมีย 🤣

พระเอกเรื่องนี้➡️ขี้หึง ขี้หวงแบบขั้นสุด ถึงขนาดขุดศพคนที่ทำร้ายเมียออกมาจากหลุม เอาออกมาสับเขาก็จะทำ

พระเอกเรื่องนี้➡️อารมณ์แปรปรวน โกรธเป็นฟืนเป็นไฟแต่พอเมียเข้าใกล้ก็ใจอ่อน บ้างก็โกรธเองหายเอง บ้างก็ทำเมียโกรธแต่ง้อแล้วเมียนิ่งเขาก็เลยงอนเมีย🤣

⚠️ขึ้นแท่นนิยายโปรดไปอีกเรื่อง

[Winnie Wynn · Rating 5 out of 5]

คำเดียว ฟินนน!!! ขึ้นหิ้งเลยเรื่องนี้ 🥰🥰🥰

[Patrawan Dear]

#ปรปักษ์จำนน (เล่ม 1-4)

ปู่ของนางเอกกระทำการบางอย่างทำให้พ่อและพี่ชายของพระเอกต้องตายในสงคราม สองตระกูลจึงขัดแย้งรุนแรง แต่ย่าของพระเอกอยากสลายความแค้นนี้ ประกอบกับตระกูลนางเอกต้องการความช่วยเหลือทางการทหารจากพระเอก สองคนจึงต้องแต่งงานกันเพื่อเชื่อมไมตรี

ในเมื่อเป็นแบบนี้ พระนางจึงระแวงกันและกันอยู่ตลอด เล่มหนา ๆ ห้าร้อยกว่าหน้าผ่านไปสามเล่ม ก็ยังระแวง เล่มจบแล้วก็ยัง...ยังระแวงจนเราระอา เราจึงอ่านไปได้ช้า ๆ ด้วยความไม่ถูกใจ เพราะไม่นิยมพระเอกที่ลุ่มหลงในรูปโฉมกับรสรักที่ได้จากนางเอก ไบโพล่าร์ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย สลับกันอยู่ระหว่างระแวงกันกับขึ้นเตียงกัน พระเอกจะออกแนวชายเป็นใหญ่อะไรนักหนา นางเอกเองก็ไม่น่ารัก ไม่ชวนสงสาร แม้จะเข้าใจถึงเหตุผลประกอบ เห็นด้วยว่านักรบหนุ่มแบบพระเอกก็ควรแล้วที่จะเป็นแบบนี้ แสดงออกแบบนี้ จะไปหาความละมุนละไมในอารมณ์มาจากไหน แต่เมื่อความเรียลมา...ความโรแมนติกมันก็หายไปอย่างน่าเสียดาย

อ่านสนุกที่สุดก็เล่มสี่เลย เพราะมีเรื่องการศึกที่พระเอกกำลังรวบรวมแผ่นดิน มีการออกอุบาย มีอะไรต่างต่างนานาให้อ่าน ความสัมพันธ์พระนางเริ่มมีจุดขยับ แม้ไม่ได้ซาบซึ้งกินใจเท่าที่ควร แต่จุดเปลี่ยนก็ทำได้ดี เล่มสี่นี้จึงอ่านได้เร็วขึ้นเยอะ

โดยรวมแล้วจัดว่าอ่านได้เรื่อย ๆ สนุกกลาง ๆ โทนอารมณ์นิ่ง ๆ ค่ะ :)

[ppsk ᙏ̤̫]

แม้จะเป็นนิยายการเมือง สำหรับเราคิดว่าก็ไม่ได้อ่านยาก ดีเทลการทำสงครามก็ไม่ได้ลงลึกมาก (คือเคยอ่านที่หนักกว่านี้เยอะมากกก เช่น เชิญร่ำสุรา)

ความสัมพันธ์พระนางรวม ๆ จะว่า toxic relationship ก็ไม่เชิง (แต่เล่มแรก ๆ ก็อาจจะใช่ ด่าท่านโหวจนเกือบอ่านต่อไม่ไหว5555) เหมือนก็รักกันแหละ แต่ไม่สนิทใจซักที เหมือนที่นางเอกบอกว่าความเป็นความตายของทั้งบ้านขึ้นกับอารมณ์ชั่ววูบพระเอก นี่ว่าการทะเลาะที่ผ่านมาเพื่อปูให้เห็นว่า แรก ๆ เรื่องเล็กนิดเดียว เว่ยเซ่าก็ขึ้นอย่างกับพายุถล่ม หลัง ๆ เรื่องใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แต่เว่ยเซ่าก็ยอมลงให้เรื่อย ๆ เช่นกัน แม้กระทั่งเรื่องใหญ่ที่สุดยังปล่อยวางได้ จนกระทั่งชนักติดหลังสุดท้ายของหมานหมานโดนจุดขึ้นมา สุดท้ายก็ยอมลงให้อีก ซึ่งใด ๆ ก็คือเขียนมาได้ดี ถ้าจะมาเวย์ความแค้นอะ มันก็ต้องมี slope ของการค่อย ๆ ปล่อยวางแหละ จากวันที่ยังไงก็ไม่แต่ง มาถึง “ได้แต่งกับเจ้าเป็นโชคดีของข้า”

ฉันเองก็เช่นกัน ตอนอ่านเล่มแรกคือ ไม่อิน ไม่ได้ ไม่ชอบ แล้วอยู่ดี ๆ มันก็สนุกขึ้นเรื่อย ๆ 5555555 เล่มนี้อินมากกกกก แง TT—TT มันแบบทุกคนพูดทุกอย่าง ทุกความอึดอันมันมลายไปอะ ซีนยอมรับผิดคิดได้คือดีโคตร ๆ อะ มองย้อนกลับไปคือ character development ชัดมาก ปิดจบได้สวยงามแบบไม่รู้จะขออะไรแล้ว

[Monaliz Juang · Rating 5 out of 5]

รีวิวที่เดียวที่เล่มเลยค่ะ เล่ม 1 -3 ค่อยข้างสนุก เล่ม 4 อาจจะมีช่วงเนื้อหาเยอะ ตัวละครอื่นเยอะเอื่อยๆ หน่อยค่ะ

เนื้อเรื่องโดยรวมถือว่าสนุกค่ะ เข้มข้น นางเอกย้อนเวลากลับมา แต่ไม่ได้บอกว่าเคยเป็นใครอะไรยังไง แค่มาอยู่ในร่างนี้ และได้รู้เห็นอนาคตหรืออดีตของร่างนี้ เลยเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตัวเอง ไปแต่งงานกับพระเอกแทน

นางเอก สวยมาก ฉลาด รู้จักอ่อน รู้จักแข็ง ไม่อ่อนแอ มีวิธีรับมือกับเรื่องต่าง ๆ พยายามคลี่คลายปัญหาต่างๆด้วยตัวเอง

พระเอก มุทะลุ เย็นชา มีอารมณ์แค้นต่อตระกูลนางเอก ไม่ค่อยทะนุถนอมนางเอก แต่พอพ่อคุณรักนางเอก อื้อหือ รักมาก หลงมาก หื่นด้วย กลัวเมียหนี และพูดประกาศอย่างเต็มปากด้วยค่ะ ว่า กลัวเมีย ฮาา เป็นสามีที่พอรักแล้ว ยอมทุกอย่างจริงๆ

พระเอกอาจจะมีความแค้นเป็นที่ตั้งไปหน่อย เลยทำให้ร้ายๆกับนางเอกไปบ้าง แต่พอนางเอกอ้อนหน่อยก็ใจอ่อนแล้ว ใครชอบความเข้มข้นและชอบพระเอกรักเดียวใจเดียว แนะนำเลยค่ะ

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวความรักความแค้นของสาวย้อนอดีตและฝันเห็นเหตุการณ์ในชาติที่แล้ว กับหนุ่มซึนนิสัยเสียที่กลัวเมีย คนนึงแค้นมากพาลจนน่าทุบ อีกคนกังวลมากจนอยากตีมือ
สนุก เข้มข้น ดี รอดูซีรีส์เลย!

#หลังอ่านของน้ำฝน → https://wp.me/p6yYEv-3gJ

[Uminaka16 · Rating 5 out of 5]

รีวิวรวม 1-4

เป็นเรื่องที่ยาว แต่สามารถอ่านจบได้โดยไม่เอาเรื่องอื่นมาคั่น เพราะเรื่องราวสนุกมาก เรื่องนี้มาแนวนางเอกทะลุมิติ (นางเป็นใคร มาทำไม ก็ไม่รู้ ส่วนตัวคิดว่าไม่จำเป็นต้องทะลุมิติมา แค่มีความทรงจำของชาติก่อนก็พอแล้ว) นางเอกออกเรือนกับพระเอกด้วยหวังมาเป็นตัวประสานรอยร้าวลบความแค้นที่พระเอกมีต่อตระกูลนางเอก

เริ่มเรื่อง พระเอกเย็นชา ชิงชัง รังเกียจ ต่อมาเริ่มติดใจในรสราคะ หลงใหลร่างกายนางเอกแต่ในใจยังคงแค้นตระกูลนางเอกอยู่ดี ต่อมาในใจเริ่มผูกพัน ขาดนางเอกไม่ได้ ยอมฝืนใจถอยให้บ้างแต่ยังคงละวางไม่ได้อยู่ดี จนสุดท้ายเมื่อรู้ซึ้งในที่สุดว่าความสุขที่แท้จริงคืออะไร ถึงจะได้มีความสุขจริงๆ กับเขาเสียที

ฉากที่ประทับใจที่สุด คือฉากพระเอกสารภาพความในใจทั้งหมดในเล่ม 4 ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ไม่อินกับความรักชาย-หญิงเท่าไรเช่นเรา ถึงกับน้ำตาอาบแก้มเมื่อได้อ่านความในใจทั้งหมดของท่านโหว อาจเป็นเพราะเราได้รับรู้เบื้องหลังของพระเอกมาตั้งแต่ต้น เห็นการเปลี่ยนแปลงของพระเอกมาเรื่อยๆ เห็นว่าพระเอกต้องต่อสู้กับความละอายใจต่อครอบครัวยังไงบ้าง พอถึงจุดที่พระเอกสามารถละวางความแค้นได้จริงๆ เราเลยรู้สึกสะเทือนใจและดีใจไปกับพระเอกจริงๆ

ส่วนนางเอก เสี่ยวเฉียว เป็นคนน่ารัก ฉลาดมีไหวพริบ รู้จักอ่อน รู้จักแข็ง รู้จักหน้าที่ ไม่งี่เง่าดึงดันทำให้เสียเรื่องเหมือนนางเอกทั่วไป ปกติจะอ่อนน้อมถ่อมตน แต่เมื่อถึงจุดที่รับไม่ได้หรือรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง นางจะลุกขึ้นสู้ด้วยเหตุและผล มีบ้างที่หุนหันพลันแล่น แต่เป็นเพราะรู้ว่าในตอนนั้นนางสามารถแผลงฤทธิ์ได้แค่ไหน เมื่อเห็นว่ากำลังจะล้ำเส้นขีดจำกัดของพระเอก นางจะหยุด สรุปก็คือเป็นสตรีที่เพียบพร้อมมาก

เรื่องนี้ตัวละครเยอะ มณฑลก็แยะ ตอนอ่านเรื่องรบก็ข้ามๆ ไปบ้าง ใครแพ้ใครชนะก็จำไม่ค่อยได้ และไม่ย้อนไปเปิดหาด้วยว่าเขาคนนั้นเป็นใคร (วะ) แต่เมื่อวานท่านหญิงเอาแผนที่แคว้นมาลงให้ในเพจทำให้หายงงไปเยอะ ใครสนใจไปตามหาดูได้

ชอบแก๊งค์พระเอก ไม่ว่าจะเป็นกงซุนหยาง เว่ยเหลียน และ จย่าไซ่ บางคนก็รับบทน่าสงสารต้องคอยรับคำสั่งอันปรวนแปรของพระเอกเวลาทะเลาะกับเมีย ดีกับเมีย แต่แก็งค์นี้น่ารัก รู้อะไรควรไม่ควร พอเห็นนางเอกมาหาพระเอก ทุกคนจะหายแว้บทันที ถึงได้ยินเสียงอะไรก็ต้องทำเป็นไม่รู้เรื่อง - -"

พวกพระรองเราก็ชอบนะ เกลียดไม่ลง ทั้งเว่ยเหยี่ยน และ หลิวเหยี่ยน เอาจริงๆ คือสงสารหลิวเหยี่ยนด้วยซ้ำ เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ แต่โดนพระเอกแย่งคนรัก แย่งแผ่นดิน แย่งทุกอย่างไปจริง แต่ก็ช่วยไม่ได้มั้ง เพราะในยุคสงครามการแย่งชิงความเป็นใหญ่ก็เป็นเรื่องธรรมดา และพระเอกก็ไม่ได้ไปแย่งนางเอกมา แต่ทางฝั่งนางเอกเป็นคนจับนางเอกใส่พานถวายไปเอง

นอกจากนี้ก็ชอบท่านย่าด้วย คือชอบเยอะมาก พ่อนางเอกก็ชอบ เรื่องราว 4 เล่มนี้กินระยะเวลายาวนาน ตัวละครเยอะแยะไปหมด แต่อ่านสนุกแม้จะข้ามช่วงบรรยายไปบ้าง ช่วงไหนดราม่าพระเอกนางเอกไม่เข้าใจกันจะอินมากหน่อย บางครั้งถึงกับรู้สึกเจ็บแปลบในใจเลยก็มี แต่สุดท้ายเรื่องราวจบแบบ Happy Ending อิ่มเอมใจมาก จนรู้สึกว่าควรพักนิยายจีนไปสักพักจะดีกว่า

[Fonfoniny · Rating 5 out of 5]

ดีมากกกกกกก อ่านจบแล้วยิ้มแก้มปริเลยอ่ะ

เป็นนิยายแปลจีนที่ชอบมากของปีนี้ ได้เห็นพัฒนาการของพระเอกจากทิฐิ เย็นชา คิดแต่จะเเก้แค้น กลายเป็นผู้ชายอ่อนโยน อบอุ่น รักครอบครัว ระยะเวลาจากเล่มแรกถึงเล่มจบเกือบสิบปี ทั้งเว่ยเซ่าทั้งเสี่ยวเฉียวก็ค่อยเติบโตขึ้น ปรับตัวเข้าหากัน เปิดใจคุยกันมากขึ้น

เราชอบฉากที่พระเอกสารภาพความในใจกลับนางเอกที่เมืองตงมากสุด ในที่สุดเว่ยเซ่าที่จมอยู่กับความเคียดเเค้นคนนั้นก็ได้ก้าวออกมาจากเงามืด ทั้งยังขอโทษนางเอกที่เมื่อก่อนเคยทำไม่ดีใส่เพราะอคติของตัวเอง ดีแบบดีมากๆ

นางเอกเสี่ยวเฉียวก็ไม่ได้มีดีแค่สวย ทั้งมีไหวพริบทั้งกล้าหาญ กล้ายอมรับความผิดของตัวเอง กล้าเผชิญหน้ากับปัญหา อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ เข็มแข็งแต่ไม่แข็งกระด้าง

บทสรุปทุกตัวละครคลี่คลาย คนที่ทำผิดก็ได้รับผลของการกระทำของตัวเอง รู้สึกว่าการที่พระเอกบี้หน้ากากของหญิงสกุลซูยิ่งกว่าฆ่านางทั้้งเป็นอีก เป็นการเเก้แค้นที่สะใจจริงๆ

ตอนพิเศษ ที่เว่ยเซ่าคนเก่าได้สำนึกเสียใจกับความผิดของตัวเอง ได้กลับมาเจอท่านย่า ได้เห็นว่าถ้าตัวเองละวางความแค้นชีวิตจะเป็นยังไง เรารู้สึกว่าจบเคลียร์ปมทุกอย่างไม่มีค้างคา เรื่องเว่ยเหยี่ยนก็เพราะยังสับสนถึงได้เดินทางไปเรื่องสุดท้ายท่านย่าก็เลือกจะไปอยู่ใกล้ๆเผื่อวันไหนหลานจะมาหา

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

รีวิวรวม 4 เล่ม
เนื้อเรื่องโดยรวมเป็นเรื่องความรัก ความแค้น ระหว่างสองตระกูลของพระนาง นางเอกฉลาด อ่อนโยน
พระเอกเย็นชา เนื้อเรื่องเรื่อยๆ มีเอื่อยๆ บ้างกับเรื่องราวของคนรอบๆตัวพระนาง ตัวร้าย พระรอง ไม่มีใครน่าประทับใจ
เหมือนมาเป็นตัวประกอบที่ร้ายอย่างเดียว ไม่ค่อยมีความฉลาดกันเลย พระเอก นางเอกเลยดูเก่งเหนือไปหมด

อ่านได้จนจบแต่ก็ไม่ได้สนุกมากอย่างที่คิดไว้

[Tikanicky · Rating 5 out of 5]

รักมาก !!! เอาจริงๆคือสนุกมาก ไม่อยากให้จบเลย อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ เกิดความศรัทธาในตัวเสี่ยวเฉียวและเว่ยเซ่า จริงๆเล่มนี้เรื่องสงครามเยอะมากกกกก เริ่มต้นหน้าแรกๆหยิบวางๆอยู่หลายรอบ แต่พอเครื่องติดเท่านั้นละ อ่านรวดเดียวจบแถมเก็บเอาไปฝันต่ออีก 55555555555 สนุกมาก สนุกจริงๆ ยกไว้บนหิ้งเลยเด้อ

[Thanny W. · Rating 5 out of 5]

สนุกมากกก เป็นอีกเรื่องที่ประทับใจจริงๆ😍😍😍😍😍

[J.Nida · Rating 3 out of 5]

ปรปักษ์จำนน - เผิงไหลเค่อ

พูดถึงเรื่องราวทั้งหมด 4 เล่ม แบบรวมๆ เสี่ยวเฉียว บุตรสาวตระกูลเฉียว จำต้องแต่งงานแทนพี่สาวให้กับ เว่ยเซ่า แห่งตระกูลเว่ย เนื่องจากว่าอยากผูกสัมพันธ์ระหว่างเมือง เนื่องจากถูกศัตรูรุกราน และยังอยากจะขอเชื่อมสัมพันธไมตรีเป็นการขอโทษในเรื่องราวระหว่างตระกูลที่ผ่านมา

ในอดีต เป็นเพราะ ท่านปู่ของเสี่ยวเฉียว ผิดคำพูดไม่ยกทัพไปช่วยเหลือท่านพ่อของ เว่ยเซ่า ทำให้พ่อและพี่ชายของเขา ต้องจบชีวิตลงในสนามรบ

การแต่งงานครั้งนี้ไม่มีใครเต็มใจ ยกเว้นผู้เป็นย่าของ เว่ยเซ่า ไม่มีใครรู้ว่าทำไมนางถึงสนับสนุนการแต่งงานในครั้งนี้ มีเพียงตัวนางที่รู้ดีว่า แต่งบุตรสาวสกุลเฉียว ให้กับหลานชาย เป็น ความคาดหวังให้เขาปล่อยวางความแค้นในหัวใจลง

ชีวิตแต่งงานของเสี่ยวเฉียว แน่นอนว่าไม่ได้ราบรื่น เพราะทั้งตัว เว่ยเซ่า และแม่ของเขาล้วนรังเกียจนาง คนตระกูลเฉียว มีเพียงท่านย่าที่ปฏิบัติต่อนางอย่างดี เนื่องจากความฝันในชาติก่อน นางรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ทำให้นางระมัดระวัง ทั้งคำพูดและการปฏิบัติตัว เก็บงำอารมณ์ความคิดของตัวเอง ทุกย่างก้าวล้วนระมัดระวังอึดอัดใจอย่างยิ่ง

แม้ต่อมาจะได้ใกล้ชิดสนิทสนม มีความสัมพันธ์ทางกายกับสามี แต่เหมือนกับว่าใจของทั้งคู่ไม่เคยผูกกันเลย มีแต่ความระมัดระวัง ระแวง ให้กันเสมอ…

⭐️ ความรู้สึก���ลังอ่าน ⭐️

นางเอกเรื่องนี้ ไม่ได้เก่งไม่ได้ฉลาดมากจนเวอร์ เปนช้างเท้าหลัง คอยปรนนิบัติสามี แม่สามี และย่าในจวน ไม่ค่อยมีปากมีเสียง
เราเลยรู้สึกว่าค่อนข้างน่าเบื่อ รำคาญทั้งพระเอกและนางเอก

อ่านแล้วรู้สึกอึดอัด เหมือนพระเอกเห็นนางเอกเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ ถึงตอนหลังจะสำนึกผิดก็ตาม ส่วนตัวชอบนิยายที่นางเอกมีความสามารถมากกว่านี้ แต่เอาจริงๆก็แอบนึกถึงเรื่อง หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน ถึงเรื่องนั้นนางเอกจะไม่มีทางเลือกเหมือนกัน แต่พระเอกก็ยังดีกว่านี้ มันมีความเชื่อมถึงกันอะไรบางอย่าง ที่คนอ่านรู้สึกได้ แต่เรื่องนี้ไม่มี

เอาเป็นว่าใครที่ชอบนางเอกเก่งๆ ฉลาด มีปากมีเสียงข้ามเรื่องนี้ไป ภาพรวมของเรื่องนี้ใจความหลักคือ เว่ยเซ่า ต้องการรวบรวม ก่อตั้งแคว้น จึงรบกับเมืองอื่นๆ ที่เป็นศัตรู จนในที่สุดก็ได้ก่อตั้งแคว้น อย่างที่ตั้งใจ

ความเห็นส่วนตัวรู้สึกว่าตัวละครทั้งพระเอกและนางเอก ไม่มีเสน่ห์ จะไปทางไหนก็ไม่ชัดเจน จนมาตอนเล่มสุดท้ายทุกอย่างถึงลงตัวมากขึ้น รู้สึกว่าเล่มสี่สนุกสุดแล้ว อีกอย่างหนึ่งคือสำนวนการแปล

รู้สึกว่าโบราณ ถึงจะเป็นนิยายจีนโบราณ แต่ศัพท์บางคำ อย่างเช่น ‘เผยโฉม‘ รู้สึกว่ามันตลก 🥲

[Nuna Imruetai · Rating 5 out of 5]

รีวิว รวม 4 เล่ม อ่านสนุก ถึงขั้นวางไม่ลงโดยเฉพาะ 3เล่ม เล่ม4 ค่อนข้างดรอปลง เนื้อหาโดยรวม จะว่าเน้นสงครามขึ้นเป็นฮ่องเต้​ก็ไม่เชิง จะเป็นนิยายชิงรักก็ไม่ขนาดนั้น ทุกอย่างกลางๆไปหมด แต่กลมกล่อม

[Mali Zhan · Rating 5 out of 5]

เมื่ออ่านจบครบทั้ง 4 เล่มแล้วทำให้รู้เลยว่านักเขียนลำดับเหตุการณ์เรื่องราวมาค่อนข้างดี เริ่มจากเล่ม 1 ที่อ่านแล้วรู้สึกว่าพอได้ เล่ม 2 รู้สึกดี น่าติดตามมากขึ้น เล่ม 3 สนุก อ่านเพลิน เริ่มอินไปกับตัวละคร เริ่มผูกพันจำชื่อคนนั้นคนนี้ได้มากมาย เล่ม 4 คืออ่านแล้ววางไม่ลง ใช้คำว่าสนุกสุด
เล่ม 4 บทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด อ่านๆ ไปถึงคนสกุลเฉียวความอ่อนแอและความโง่สุดจะโง่ของท่านลุงของเสี่ยวเฉียวคือที่สุด อ่านไปก็อารมณ์ขึ้นไป คือโมโหมาก ทำไรของมึงเนี่ย
ติดตามชีวิตความเป็นอยู่ของเว่ยเหยี่ยนในชนเผ่าซงหนู
การปราบปรามหลิวเหยี่ยน หลางหยาอ๋องผู้ซึ่งตั้งตนเป็นโฮ้วตี้
ซูเอ่อร์หวงนี่คือ มีบทบาทนิดหน่อย แต่มาทุกเล่มจ้า
การปนวกรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งของเว่ยเซ่า ตั้งเป็นราชวงศ์ต้าเหยียน
คือยอมรับในความฉลาด การควบคุมอารมณ์และการจัดการสถานการณ์เฉพาะหน้าได้ดีเสมอมา ของเสี่ยวเฉียว ความแค้นระหว่างเว่ยกับเฉียวที่ถูกขจัดไปสิ้น
สุดท้ายคือความคลั่งรักของฮ่องเต้เว่ยเซ่า ตนนี้คือคลั่งรักสุด ขบดีจ้า รักๆ

[รำพึง ลำพัง · Rating 5 out of 5]

วุ้ย อิจฉา

- “ -หายไปตัวนึง
๑๘ เมษา ๖๓
เรื่องนี้ไม่ได้รีวิวความรู้สึกตัวเองเลยเนอะ มีเบื่อช่วงรบแหละ จำได้ว่าตอนอ่านอยากให้นางเอกทิ้งพระเอกไปจริงๆ เหม็นขี้หน้าพระเอกมากกกกกก อ่านจบก็มานั่งวดฟกับรีวิวของคนอื่นที่หาว่าท่านโหวเป็นพวกโรคจิตเพราะเขาแค่แซวเมียตัวเองอะ แล้วก็รสนิยมในห้องหออะเนาะผู้หญิงบางคนชอบให้อมนิ้วโป้งด้วยซ้ำแบบนี้ทุกคนที่มีเซ็กส์แบบตั่งต่างซึ่งไม่นับรวมอีพวกเปโดก็คงจะเป็นโรคจิตวิตถารกันไปหมด

ถ้าเป็นยุคปัจจุบันเราก็ไม่โอเคกับการที่พระเอกลักหลับนางเอกแน่นอน แต่นี่มันยุคก่อนพระเอกคิดว่านางเอกเป็นคนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาตัวเองด้วยซ้ำ แต่ถ้าอ่านจนจบก็จะเห็นพัฒนาการพระเอกผ่านเซ็กส์ เออ นั่นแหละ

ภาษาการบรรยายไม่มีไรให้ติ เนื้อเรื่องก็อ่านได้เรื่อยๆ ไม่รู้สึกเสียดายเวลาอะไร
ขี้เกียจแก้ต่างละท่านโหวไม่ใช่หรงจื่อ

[daisy · Rating 5 out of 5]

4.5/5



รีวิวรวบยอดเลยละกัน เรื่องนี้มีความเห็นหลายแบบมาก มีทั้งคนชอบทั้งคนไม่ชอบ ส่วนตัวแล้วรู้สึกว่าอ่านได้ แต่ไม่ได้แบบประทับใจมาก ชอบมากอะไรขนาดนั้น หลายๆคนไม่ชอบนางเอกรู้สึกนางเอกเห็นแก่ตัว แต่ส่วนตัวยังรู้สึกโอเคนะ ไม่ได้เห็นแก่ตัวอะไรขนาดนั้น เพราะบางทีพระเอกก็ไร้สาระจริง คนก่อเรื่องก็ตายไปหมดแล้ว เข้าใจทั้งพระเอกทั้งนางเอก เว่ยเซาน่ารักดี มีความผัว รู้สึกได้ถึงความพยายามของพระเอกจะรักนางเอกทั้งๆที่มีความแค้นของสองตระกูล ส่วนตัวชอบย่าพระเอกมากทีสุดในเรื่องแล้ว

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

โปรยปกเล่ม4 :
ศึกใหญ่ศึกสุดท้ายใกล้ปะทุ ณ เมืองลั่วหยาง
ผู้ชนะเป็นฮ่องเต้... ผู้แพ้เป็นกบฏ

เว่ยเซ่าตั้งทัพอยู่ที่แม่น้ำหวงเหอ ประจันหน้ากับกองทัพของซิ่งซวิ่นที่มีจำนวนทหารมากกว่าหลายแสน
แต่ละวันก็เฝ้าหวังว่าจะได้นำชัยชนะกลับไปฝากภรรยาและลูกน้อย
ยามนี้เขาปล่อยวางเรื่องความแค้นแต่หนหลังได้แล้ว
ทว่าเขากลับรู้มาว่า... มณฑลเหยี่ยนโจว แผ่นดินของสกุลเฉียวเข้าสวามิภักดิ์กับหลิวเหยี่ยน!
นอกจากหลิวเหยี่ยนจะเป็นอดีตคู่หมั้นของภรรยาเขาแล้ว
ความจริงอีกข้อที่ทำให้เว่ยเซ่ารู้สึกคล้ายถูกหักหลังก็คือ... นางแอบเสริมสร้างกองทัพเหยี่ยนโจวเพื่อเตรียมป้องกันเขา!

ในเมื่อสกุลเฉียวเป็นดั่งชีวิตของนางซึ่งไม่อาจทอดทิ้งได้
แล้วเขาเล่า... เป็นบุรุษที่นางไม่คิดจะเหลียวแลหรือจริงใจด้วยอย่างนั้นหรือ!

เล่ม4 :
การเตรียมทัพใช้เมืองซิ่นตูเป็นกองบัญชาการชั่วคราว ท่านย่าส่งจดหมายมาเพียงว่า ส่งจ้งหลินไปศึกแทนย่าด้วย เสี่ยวเฉียวได้รับจดหมายจากต้าเฉียวจึงรู้ว่าหลิวเหยี่ยนได้ไปขอพบปี่จื้อสามครั้งแต่ถูกปฏิเสธ ข่าวนี้เว่ยเซ่ารู้อยู่แล้วแต่ไม่ได้บอกเสี่ยวเฉียว แต่เสี่ยวเฉียวก็บอกอยู่ดีทั้งบอกให้สบายใจว่าปี่จื้อไม่มีวันช่วยหลิวเหยี่ยนเด็ดขาด แต่เว่ยเซ่ากลับพูดอีกทางเรื่องที่ไม่ชอบหลิวเหยี่ยนที่เคยเป็นอดีตคู่หมั้นของเสี่ยวเฉียว ซึ่งเป็นเรื่องนานจนเสี่ยวเฉียวจำไม่ได้แล้ว แถมไม่มีความทรงจำดีๆกับหลิวเหยี่ยนนอกจากในฝันที่ถูกหลิวเหยี่ยนใช้กระบี่แทงตาย ในที่สุดทั้งสองก็ปรับความเข้าใจกันได้อีกครั้งก่อนที่เว่ยเซ่าจะออกศึกใหญ่ในวันต่อมา
ทัพใหญ่ของซิ่งซวิ่นปะทะกับทัพของเว่ยเซ่า ทั้งที่จำนวนคนมากกว่าแต่ก็ยังพ่ายแพ้ ทำให้ต้องส่งสารขอกองหนุนจากเยวี่ยเจิ้งกง ตอนแรกมีที่ปรึกษาให้คำแนะนำว่าควรบุกไปยึดลั่วหยาง แต่จู๋เจิงแนะให้ยกไปช่วยซิ่งซวิ่นเพื่อช่วยกำจัดเว่ยเซ่าที่เป็นภัยใหญ่กว่า ทำให้เยวี่ยเจิ้งกงตัดสินใจไปช่วยซิ่งซวิ่นแต่ก็มีรั้วกันทหารสองทัพไม่ได้ร่วมแรงกันเป็นหนึ่งเดียว ทัพฝ่ายเว่ยเซ่าและซิ่งซวิ่นกับเยวี่ยเจิ้งกงตรึงกำลังกันอยู่ที่ทุ่งมู่เหยี่ยอากาศเลวร้ายขึ้นทุกที ด้วยความหนาวเย็น
ทางด้านเมืองลั่วหยาง ฮ่องเต้น้อยหลิงทงได้รับการช่วยเหลือจ���ก หวังป้าและต่งเฉิงหนีออกมาได้ ระหว่างทางได้รับการช่วยเหลือจากหลิวเหยี่ยน แต่ทั้งหมดล้วนเป็นแผนการของหลิวเหยี่ยนและต่งเฉิง ในการเดินทางไปหนีภัยหลิวทงที่ป่วยหนักอยู่ก่อนแล้วได้สวรรคตไป หลิวเหยี่ยนจึงได้รับการสนับสนุนเป็นฮ่องเต้ใช้หลางหยาเป็นราชสำนักย่อม ต่อมาหยวนเจ่อแห่งมณฑลชิงโจวมาสวามิภักดิ์ ทั้งสองหลอกใช้ซึ่งกันเพื่อให้ได้ผลประโยชน์ใครจะได้ครองใต้หล้าในท้ายสุดก็ต้องดูกันไป
ทัพของเว่ยเซ่ากับซิ่งซวิ่นรอเวลาหิมะละลายถึงจะเปิดศึกใหม่ใครก็คิดว่า เว่ยเซ่าจะต้องแพ้แน่เพราะมีกำลังทหารน้อยกว่ามาก แต่เว่ยเซ่าก็สามารถทำให้สองทัพแตกคอกันได้ และสามารถตีซิ่งซวิ่นได้ในที่สุด เพราะเยวี่ยเจิ้งกงหลงกลหนีกลับไปรักษาเมืองตนเองเพราะแผนลวงของเว่ยเซ่า ตอนที่ทัพของซิ่งซวิ่นอยู่ที่นี่ มณฑลเหยี่ยนโจวก็ถูกโจวฉวินรุกรานแต่เฉียวผิง เฉียวฉือนำทัพต้านศึกได้ทั้งยังมีปี่จื้อคอยช่วย ทำให้เว่ยเซ่าไม่ต้องไปกังวลใจด้านนั้น
มณฑลเหยี่ยนโจวถูกรุกรานสองครั้ง เฉียวเยวี่ยเป็นผู้ไร้สามารถ หลงเชื่อแต่คำประจบของที่ปรึกษาทั้งมีใจริษยาต่อเฉียวผิง ทำให้เมื่อได้ฟังคำยุแยงของที่ปรึกษาก็หลงเชื่อว่าตอนนี้อำนาจสั่งการทั้งหมดถูกเฉียวผิงยึดไปทั้งที่ตนเป็นผู้นำตระกลู เมื่อเฉียวผิง เฉียวฉือกลับมาพร้อมชัยชนะ และได้บอกว่าแม่ทัพนัยน์ตาสีมรกตคือปี่จื้อก็ถูกจางผู่พูดจนไม่ยอมรับปี่จื้อเข้าเมือง และให้หาทางกำจัดเฉียวผิงโดยยึดอำนาจคืนซะ คืนนั้นในงานเลี้ยงจางผู่จึงวางยาเฉียวผิงโดยได้ความร่วมมือจากเฉียวเยวี่ย จนทำให้ตาบอดแล้วไปเข้ากับหลิวเหยี่ยนให้ละทิ้งเว่ยเซ่าที่คิดว่าต้องแพ้ที่ทุ่งมู่เหยี่ย ทั้งหมดนี้เป้นแผนของหลิวเหยี่ยนที่ส่งคนมาร่วมมือกับจางผู่เพื่อให้เว่ยกับเฉียวผิดใจกัน แต่เฉียวเยี่ยนโง่เง่าไม่ฟังคำน้องชายแถมยังทำร้ายจนนัยน์ตาบอดและจับขังจากนั้นทุกอย่างก็ออกคำสั่งในนามเฉียวเยวี่ย เฉียวผิง ส่วนเฉียวฉือรู้ตัวภายหลังได้ติงฮูหยินช่วยส่งออกนอกเมืองได้ทันก่อนที่จะถูกกักตัว
เสี่ยวเฉียวให้กำเนิดบุตรสาวนามว่าเฝยเฝย หลังเว่ยเซ่าชนะศึกก็ต้องตามไปบุกลั่วหยาง ที่ลั่วหยาง ซิ่งซวิ่นกลับมาจะฆ่าซูเอ๋อหวงกลับเป็นถูกนางแทงตาย ซูเอ๋อหวงได้ขอให้ติงชวีช่วยพาตนออกนอกเมืองแต่พอหน้ากากหลุด ติงชวีก็เปลี่ยนใจ ซูเอ๋อหวงได้แต่บอกว่ารู้ที่ซ่อนสมบัติของซิ่งซวิ่นทำให้ติงชวีพาไปด้วย แต่สุดท้ายโดนหลอกพามาหาหลิวเหยี่ยนทำให้ต้องยอมรับเป็นนายอีกครั้ง
เว่ยเซ่าจะกลับไปเยี่ยมเสี่ยวเฉียวและลูก อีกด้านก็ให้เว่ยเหลียงเดินทางไปมอบของขวัญวันเกิดเฉียวผิงในนามเสี่ยวเฉียวแทน ระหว่างทางได้รับข่าวว่าเว่ยเหลียงได้รับบาดเจ็บจากการโดนล้อมที่หน้าประตูเมืองโดยเฉียวเยวี่ย ตอนนี้ทำให้เฉียวเยวี่ยรู้แล้วว่าตนโดนหลอกให้เป็นศัตรูกับเว่ยเซ่าทั้งการข่าวก็โดนสกัดไว้ พอเว่ยเซ่ารู้ข่าวก็จะมาบุกเมืองติงทันที ส่วนหลิวเหยี่ยนได้หนีออกจากเมืองไปก่อนหน้านั้นแล้ว พร้อมทิ้งความวุ่นวายเอาไว้
เสี่ยวเฉียวรู้ข่าวจาก เฉียวฉือที่มาแจ้งข่าวโดยกงซุนหยางให้มาส่งข่าว เสี่ยวเฉียวจึงไปขอร้องท่านย่าขอไปห้ามเว่ยเซ่า เมื่อไปถึงเว่ยเซ่ายังไม่บุกเมืองเพราะในเมืองเฉียวผิงได้ออกมาหลังได้รับการช่วยเหลือจากแม่ทัพสกุลเฉียวที่ภักดี และได้วางแผนกำจัดติงชวีไปแล้ว หลังจากของเจรจาสงบศึกทั้งส่งศีรษะของติงชวีไปให้ เว่ยเซ่าก็ไม่รับ ระหว่างนั้นจางผู่กลัวตายได้สังหารเฉียวเยวี่ยแล้วนำศีรษะไปหาเว่ยเซ่ายอมสวามมิภักดิ์ เสี่ยวเฉียวมาถึงพอดี เสี่ยวเฉียวบอกขอพูดอะไรบางอย่างแล้วจะกลับทันที เสี่ยวเฉียวยอมรับผิดทั้งหมดทั้งเรื่องที่หลายปีนี้คนสกุลเฉียวขาดคุณธรรมและด้อยสามารถ ก่อความยุ่งยากซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะให้ท่านพ่อส่งเหยี่ยนโจวแก่เว่ยเซ่า แต่เว่ยเซ่ายังไม่สนใจและนำตัวจางผู่มาตัวหัวต่อหน้าเสี่ยวเฉียวแล้วบอกให้นางกลับไป เสี่ยวเฉียวคิดว่าจางผู่จะบอกอะไรกับเว่ยเซ่าได้บ้าง เลยนึกถึงเรื่องที่ตนเคยให้ท่านพ่อสร้างเสริมกำลังของตนเองเพราะกลัวเว่ยเซ่า ตอนนี้เสี่ยวเฉียวบอกเรื่องที่อยู่ในใจบอกว่าตอนนั้นยังไม่มีความมั่นใจไม่รู้อนาคตจะเป็นอย่างไร ระวังป้องกัน แต่ไม่คิดถึงภัยแฝงของสกุลเฉียว ผิดต่อคำมั่นสัญญาที่เว่ยเซ่ามอบให้ เว่ยเซ่าก็จากไปทั้งอย่างนั้น
เสี่ยวเฉียวไปดูแลเฉียวผิงเล่าเหตุการณ์ให้ฟังและไปลั่วหยางกับเฉียวฉือเพื่อขอโทษเว่ยเหลียง เว่ยเหลียงรับการขอโทษผู้ที่ช่วยชีวิตของเขาคือผู้เฒ่าไป๋สือ อาจารย์ของกงซุนหยาง เสี่ยวเฉียวให้เว่ยเหลียงรับเฉียวฉือไว้ใช้สอยในกองทัพให้ติดตามไปฝึกฝนด้วยที่เหลียงโจว
เสี่ยวเฉียวไปหาเว่ยเซ่า และบอกเรื่องฝากเฉียวฉือไว้กับเว่ยเหลียงและมีเรื่องจะพูด พูดเสร็จก็จะกลับอวี๋หยางทันที เสี่ยวเฉียวเล่าเรื่องที่ตนฝันร้าย ในฝันคนสกุลเฉียวล้นตายด้วยน้ำมือเว่ยเซ่า สารภาพว่าตอนแต่งงานมาต้องระวังตัว ไม่กล้าเดินผิด จนความสัมพันธ์ทลายน้ำแข็งลงได้แต่ก็ยังรู้สึกกดดัน กลัวว่าคนในครอบครัวจะตายเพราะอารมณ์ของเว่ยเซ่า จึงได้หวังว่าถ้าวันหนึ่งความผูกพันระหว่างสามีภรรยาไม่อาจประคับประครองได้ คนในครอบครัวก็สามารถปกป้องตัวเองได้ เสี่ยวเฉียวเลยมาเปิดใจบอกว่าเมื่อก่อนเป็นนางเองที่เรียกร้องความจริงใจต่อเว่ยเซ่า เป็นนางเองที่ไม่ได้ทุ่มเทให้อย่างเท่าเทียม แล้วก็บอกว่าจะกลับไปดูลูกแล้วก็จากไป
เสี่ยวเฉียวกลับถึงอวี๋หยางได้ก็ไป หาสวีฮูหยินบอกเล่าเรื่องราว และไม่ร็ว่าเว่ยเซ่าจะกลับมาเมื่อไหร่ จากนั้นก็ไปปลอบขวัญญาติทหาร และมารดากับภรรยาของเว่ยเหลียงที่ได้รับบาดเจ็บพอกลับจวนก็ได้รู้ว่าเว่ยเซ่ากลับมาแล้ว เว่ยเซ่าไปคารวะท่านย่าและบอกว่าอีกไม่กี่วันจะไปบุกหลางหยา ตกกลางคืนยามป้อนนมให้เฝยเฝยเสร็จเสี่ยวเฉียวจึงถามเว่ยเซ่าว่าท่านพี่ท่านไม่รักข้าแล้วหรือ เห็นกลับมานางดีใจยิ่งนัก และข้าเองก็รักท่านเช่นกัน จริงๆแล้วเว่ยเซ่าก็รักเสี่ยวเฉียวมาก ขนาดตอนอยู่เมืองตงจะไล่ให้กลับสกุลเฉียวยังไม่กล้าเอ่ยปาก กลัวว่าเสี่ยวเฉียวจะจากไปจริงๆ จะจากไปไม่กลับมาอีก
เสี่ยวเฉียวตื่นมาไม่พบเว่ยเซ่าอยู่ข้างกาย เลยไปดูพบว่าอยู่ที่ห้องหนังสือดูธงผืนหนึ่งอยู่ เรื่องที่ควรพูดก็ได้พูดไปแล้ว สิ่งที่ควรกระทำก็กระทำต่อไป ทุกอย่างต้องรอเวลา
วันเกิดจูซื่อมีการจัดงานต่างจากทุกปี วันนี้เหนื่อยจึงพักผ่อนเร็ว แต่ตกดึกก็มีคนเรียกว่าฮูหยินหายไปสุดท้ายไปเจอที่ศาลบรรพชน พอกลับมานอนครึ่งคืนหลับเสี่ยวเฉียวหลับฝันถึงอดีตที่จะถูกกระบี่แทงตายอีกครั้ง กลับถูกเว่ยเซ่าพบเห็นและปลุกตื่น
เว่ยเซ่ายกเลิกกำหนดการเดินทางในวันนี้ไป เว่ยเซ่าบอกว่าขอเวลาให้ข้าอีกนิดได้หรือไม่ จากนั้นก็พาเสี่ยวเฉียวไปที่ห้องหนังสือ สิ่งที่อยู่ในกล่องคือธงคำสั่งของพ่อเขาในตอนนั้น เพราะตอนนั้นปู่ของเสี่ยวเฉียวผิดคำมั่น ถ้าตอนนั้นได้รับการแจ้งเตือนก็ไม่พ่ายอนาถขนาดนั้น เว่ยเซ่ารู้ว่าตรา���ใดที่ตนไม่อาจปล่อยวางความแค้น เจ้าก็ไม่อาจมอบใจให้ข้าอย่างแท้จริงได้ ให้เวลาให้ข้าค่อยๆคิดให้กระจ่างอีกสักพักเถิดนะ
วันถัดมาเว่ยเซ่าก็อำลาจากเมืองอวี๋หยางไป ข่าวมาเป็นระยะ เว่ยเซ่าหันคมกระบี่ไปที่ราชสำนักหลางหยา ศึกสุดท้ายใกล้จะปะทุทุกเมื่อ เวลาอันสั้นเพียงเดือนเดียวผู้ปกครองพื้นที่แดนใต้ทยอยตั้งตนเป็นฮ่องเต้ตามอย่างสกุลเยวี่ยเจิ้งแห่งฮั่นจง เนื่องจากโรคระบาดแดนใต้ยังไม่หมด เฉินอิงอ้างลิขิตฟ้ารวบรวมผู้คนพลัดที่อยู่ เรียกตนว่าเฉินเทียนหวังกำลังรุกข้ามแม่น้ำฉางเจียงคุกคามไปยังมณฑลหยางโจวอันอุดมสมบูรณ์
ขณะแดนใต้กำลังโกลาหล ทุกสิ่งที่อวี๋หยางไม่ต่างไปจากวันปกติ วันที่สิบห้าเดือนเก้าตรงกับงานบุญประจำปีของวัดจินหลง เนื่องจากมีสมณะเฉียถานขึ้นนั่งบนอาสนะแสดงธรรม งานปีนี้จึงยิ่งใหญ่ สวีฮูหยินพาจูซื่อไปด้วย เสี่ยวอยู่ในเรือนดูแลเฝยเฝยจึงไม่ได้ไปด้วย คืนนั้นเว่ยเหยี่ยนที่ไม่ได้พบมานานลอบมาพบเพื่อบอกข่าวว่าฉานอวี๋ประมุขชาวซยงหนูแอบร่วมมือกับหลิวเหยี่ยน โดยหลิวเหยี่ยนสัญญาว่าจะส่งมอบดินแดนเหอเถ้าแลกกับทหารม้าเกราะเหล็กที่จะโจมตีลงใต้บรรเทาภาวะคับขันของหลางหยา ไม่ช้าจะฉวยโอกาสนำทัพสามแสนมาจู่โจมเมืองอวิ๋นจง เมืองไป๋เติง และเมืองซั่งกู่ มาแจ้งข่าวเพราะท่านยายมีบุญคุณชุบเลี้ยงมา เพื่อให้บุญคุณสกุลเว่ยเป็นอันสิ้นสุด นับแต่นี้จะมิใช่ชาวฮั่นอีก คือฮูถูคุนชาวซยงหนู
เสี่ยวเฉียวแจ้งข่าวกับสวีฮูหยิน สวีฮูหยินบัญชาให้แม่ทัพโยกย้ายกำลังพลเสร็จสิ้น เสี่ยวเฉียวก็ถามว่าเว่ยเซ่าใช้เวลากลับมากี่วัน สวีฮูหยินบอกว่าน่าจะราวๆครึ่งเดือน เสี่ยวเฉียวจึงเสนอให้ขอกำลังช่วยเหลือจากทหารชาวเชียง เพราะต้องใช้หนึ่งแสนต้านสามแสน สวีฮูหยินตกลงบอกว่าวิธีนี้ใช้ได้ สุดท้ายให้จูซื่อและเสี่ยวเฉียวพาเฝยเฝยไปฟั่นหยางที่ปลอดภัยกว่า เสี่ยวเฉียวไม่ตกลงแต่ขัดไม่ได้ยอมเดินทางไป เมื่อเดินทางมาถึงฟั่นหยางเสี่ยวเฉียวก็ให้จูซื่อดูแลเฝยเฝยส่วนตัวเองย้อนกลับไปหาสวีฮูหยิน ที่เวลานั้นเนื่องจากตรากตรำกับความชราทำให้ล้มลงในที่สุดขณะที่รักษาเมืองซั่งกู่ เสี่ยวเฉียวจึงขึ้นไปลั่นกลองรบพร้อมนำธงของท่านปู่ของเว่ยเซ่าท่านโหวผู้เฒ่ามาด้วยทำให้ขวัญกำลังใจของทหารดีขึ้นทันตา แนวป้องกันสามารถกันข้าศึกได้ระลอกแล้วระลอกเล่า เมื่อหลายวันก่อนเฉียวฉือนำทัพทหารเชียงห้าหมื่นนายมาช่วย ศึกครั้งนี้อูเหวยบุตรของฉานอวี๋เป็นคนนำทัพมาเริ่มรู้สึกกระวนกระวายต่อสถานการณ์ศึก ตั้งรางวัลมากมาย การศึกอันดุเดือดดำเนินมาเช้าจรดเย็นในที่สุด ตรงมุมทิศตะวันออกเฉียงเหนือก็ได้ยินเสียงโห่ร้องยินดี ทุกคนนึกว่าเมืองแตกแล้ว สุดท้ายในวันที่ยี่สิบสองของศึกพิทักษ์เมืองซั่งกู่เยียนโหวเว่ยเซ่าได้ยกทัพใหญ่กลับมาถึงแล้ว
วิกฤติล้อมเมืองซั่งกู่ผ่านพ้นเสี่ยวเฉียวผ่อนคลายจนในที่สุดก็หมดสติไปเพราะความเหนื่อยอ่อน เมื่อฟื้นขึ้นมาก็ได้รับข่าวว่าที่จวนเมืองอวี๋หยางเกิดเรื่อง ที่แท้เพราะจูซื่อผู้มีตามืดบอดทั้งชีวิตคิดว่าตนจะเป็นผู้ปกป้องศาลบรรพชนให้จารึกไปทั่ว พอยิ่งนานก็ยิ่งเครียดจนถึงขั้นไปจุดไฟเผาศาลบรรพชนสกุลเว่ยเอง เมื่อช่วยออกมาอาการก็สาหัสมากแล้ว เสี่ยวเฉียวเดินทางจากซั่งกู่มาดูแล พอเว่ยเซ่าไล่ล่าซยงหนูถอยทัพไปไกลแล้วกลับมา ก็พบจูซื่อเป็นครั้งสุดท้ายก่อนสิ้นใจเพราะพิษบาดแผล สวีฮูหยินรู้ข่าวได้แต่กล่าวว่าคนเลอะเลือนก็เป็นคนที่น่าสงสารเช่นกัน
สวีฮูหยินบอกว่าที่รักษาซั่งกู่ไว้ได้ความชอบใหญ่อยู่ที่เสี่ยวเฉียว เสี่ยวเฉียวเลยขออนุญาตสวีฮูหยินกลับไปเยี่ยมบิดาที่เหยี่ยนโจว เว่ยเซ่าไม่อยากให้ไปแต่ขัดท่านย่าไม่ได้ จึงเป็นผู้ไปส่งด้วยตนเอง ในที่สุดถึงเมืองตง เฉียวผิงดีใจมาก เว่ยเซ่าที่ไม่คิดจะเข้าเมืองก็เข้ามาส่งถึงจวนทั้งยังพักหนึ่งคืน และเรียกเฉียวผิงว่าท่านพ่อตา เฉียวผิงดีใจมาก วันรุ่งขึ้นจึงไปส่งเว่ยเซ่าด้วยตนเองและได้ทำการคุกเข่าขอโทษต่อความผิดของสกุลเฉียวที่มีต่อสกุลเว่ย และบอกว่าตอนแรกไม่คิดจะให้เสี่ยวเฉียวแต่งงานแต่ขัดเฉียวเยวี่ยไม่ได้ ทั้งตัวเองเลี้ยงดูเสี่ยวเฉียวอย่างดี กลัวว่าออกเรือนไปจะไม่เป็นที่รักโชคดีที่สวีฮูหยินเอ็นดู เว่ยเซ่าไม่ทอดทิ้ง จึงบอกว่าความหวาดระแวงในตอนแรกล้วนเป็นเพราะใช้ความคิดตนไปวัดจิตใจผู้อื่นนั้นเอง ขอใช้โอกาสนี้ฝากชีวิตที่เหลือของบุตรสาวแก่ท่านอย่างเป็นทางการ รู้ว่าท่านโหวมิใช่มัจฉาที่จะกบดานอยู่ในหนองบึง หากสักวันมัจฉาเกล็ดทองกลายร่างเป็นมังกรแล้ว หวังว่าท่านโหวจะเห็นแก่ความผูกพันที่ร่วมผูกเงื่อนผม ปกป้องคุ้มครองหมานหมานแทน ให้นางมีความสุขไปจนชั่วชีวิต ขอลาตรงนี้พร้อมทั้งขอให้ท่านโหวนำความสงบมาสู่ใต้หล้า คืนยุคสมัยอันรุ่งเรืองร่มเย็นแก่เหล่าราษฎรได้ในเร็ววัน
เว่ยเซ่าเดินทางไปคิดไปตลอดเวลาจนถึงจุดพักม้าถึงได้ย้อนกลับไปเมืองตงเพื่อพูดจากับเสี่ยวเฉียวอีกครั้ง เว่ยเซ่าบอกกับเสี่ยวเฉียวว่าตนมีคุณธรรม ความสามารถอันใดถึงได้แต่งเจ้าเป็นภรรยา ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้จากเจ้า ในที่สุดเว่ยเซ่าก็คิดได้ว่าตนเองอาศัยความเคยชินทุกเรื่องราวเสี่ยวเฉียวต้องยอมถอยให้ตนเพราะสกุลเฉียวติดค้างสกุลเว่ยจนเป็นความเคยชิน และคิดว่าตัวเองทำดีที่สุดต่อเสี่ยวเฉียวแล้ว หลังศึกซั่งกู่ ท่านแม่มาด่วนจากไปนางและตัวเองคล้ายกันอย่างยิ่งตาไม่มืดบอดแต่ใจกลับถูกความแค้นและความเห็นแก่ตัวยึดครองไปสิ้น เสี่ยวเฉียวต้องรับแรงกดดันทุกด้านแต่ตัวเองกับจมอยู่กับความทุกข์ของตัวเอง จนถึงวันที่เสี่ยวเฉียวขอท่านย่ากลับจวนสกุลเฉียว ตอนนั้นจึงรู้สึกว่าเสี่ยวเฉียวกำลังหมางเมิน คิดว่าจะจากไปไม่กลับทั้งที่รู้ว่าต้องกลับมา จนมาถึงสกุลเฉียว เสี่ยวเฉียวยิ้มได้อย่างสบายใจไม่เหมือนอยู่ที่สกุลเว่ย ความจริงวันนี้ไม่อยากจากไป แต่เสี่ยวเฉียวไม่เอ่ยปากรั้งไว้ก็ไม่รู้จะอยู่ต่อได้ยังไง และท่านพ่อของเสี่ยวเฉียวก็มาพูดจาฝากฝัง ทำให้คิดว่าถ้าวันนั้น เมืองซั่งกู่แตก เมืองอวี๋หยางแตก ไม่เหลือท่านย่าและเสี่ยวเฉียว ต่อให้กำจัดศัตรูจนหมด ได้ครองใต้หล้า แต่ใต้หล้าไม่มีเจ้าคนที่สอง ชีวิตที่เหลือยังจะมีความสุขอะไรให้เอ่ยถึง และบอกว่าเมื่อก่อนเป็นเพราะเสี่ยวเฉียวเลยยอมถอยให้ แต่มาถึงตอนนี้เจ้าไม่ติดค้างอันใดอีกแล้ว ในเมื่อข้าทำร้ายจิตใจเจ้า เจ้าก็ตบตีข้าเลย แต่อย่าได้ถอดใจจากข้า ในที่สุดท่านโหวแกก็ยอมวางความแค้น เพราะเสี่ยวเฉียวและความดีที่เสี่ยวเฉียวกระทำจริงๆ กลัวโดนทิ้งด้วยนะ เว่ยเซ่า ในที่สุดก็เปิดใจกันได้แล้ว
กล่าวถึงด้านซยงหนูเมื่อแพ้ศึกกลับไป อูเหวยก็รู้ว่าเป็นเพราะเว่ยเหยี่ยนจึงคิดจะไปล้างแค้นที่ไหนได้กลับถูกเว่ยเหยี่ยนจัดการ พอฉานอวี๋รู้เรื่องเว่ยเหยี่ยนไม่ปฏิเสธพร้อมยอมตาย แต่พ่อแท้ๆของเว่ยเหยี่ยนที่เป็นน้องชายฉานอวี๋มาขอร้องไว้ ที่จริงคือมีกำลังคนคอยสนับสนุนเลยกำจัดฉานอวี๋เฒ่า และไ��้รับการแต่งตั้งเป็นฉานอวี๋คนใหม่ เว่ยเหยี่ยนก็จากไปเพราะไม่รู้ว่าตนเองเป็นคนของที่ใดกันแน่ เขาเป็นเพียงคนที่ถูกทอดทิ้ง เขารู้แก่ใจดี
กงซุนหยางส่งคนมาตามเว่ยเซ่าแล้ว ก่อนออกเดินทางคืนนั้นเว่ยเซ่าอยากรู้เรื่องที่เสี่ยวเฉียวฝันร้ายให้นางบอกมาทั้งหมด เสี่ยวเฉียวจึงเล่าให้ฟัง เว่ยเซ่าพอได้ยินก็รับไม่ได้และขยะแขยงเรื่องที่ตัวเองแต่งตั้งซูเอ๋อหวงเป็นฮองเฮา ถามถึงเสี่ยวเฉียว เสี่ยวเฉียวเลยบอกว่าตัวเองถูกหลิวเหยี่ยนฆ่าตาย จากนั้นก็ไม่รู้ เว่ยเซ่าบอกว่าอย่างนี้เจ้าเลยกลัวข้า เสี่ยวเฉียวบอกไม่เคยเจอเว่ยเซ่าในฝัน ไม่เคยรู้จักมาก่อน เว่ยเซ่านอนไม่หลับ รับไม่ได้ที่ไม่เคยเจอเสี่ยวเฉียวแถมโดนหลอกเรื่องท่านย่า เสี่ยวเฉียวเลยปลอบว่ามันคือความฝัน ล่วงเลยไปแล้ว ปัจจุบันนี้ต่างหากที่เป็นความจริง
เดือนสองของปีถัดไปในที่สุด พวกหลิวเหยี่ยนก็หนีมาถึงหมู่บ้านชาวประมง บังคับชาวประมงออกเรือไปยังเกาะเพื่อหนีจากกองทัพของเว่ยเซ่า เพียงคืนเดียวในสภาพหนีตาย หลิวเหยี่ยนได้สังหารเหลียงฮองเฮาที่ตนแต่งตั้งโดนในใจยังคิวว่าเป็นเสี่ยวเฉียว จากนั้นเว่ยเซ่าก็บุกมาถึงเกาะพร้อมทหารมากมาย หลิวเหยี่ยนขอท้าสู้ตัวต่อตัวสุดท้ายก็แพ้ ซูเอ๋อหวงร้องขอชีวิต เว่ยเซ่าถอดหน้ากากทองคำและทำลายทิ้งให้นางอยู่กับหน้าที่เสียโฉมของตน ตอนนั่งเรือกลับเว่ยเซ่าได้ฝันถึงเรื่องราวตอนที่กำจัดหลิวเหยี่ยนและเหตุการณ์หลังจากนั้น ทุกอย่างมีแต่ความว่างเปล่าไม่อาจเติมเต็มจิตใจได้ จนถึงฉากสุดท้ายที่ตนถูกธนูยิงตาย กงซุนหยางก็เข้ามาปลุก พอรู้ว่าเป็นฝันก็ดีใจที่สุด เว่ยเซ่ามอบหมายงานทั้งหมดให้กงซุนหยางส่วนตนเองไปรับเสี่ยวเฉียวและเฝยเฝย กลับลั่วหยาง ใต้หล้ารวมเป็นหนึ่งในที่สุด
ตอนพิเศษ
เล่าถึงเรื่องราวตอนเว่ยเซ่าขึ้นเป็นฮ่องเต้และการใช้ชีวิตหลังจากนั้น ที่ทั้งทำประโยชน์ให้บ้านเมือง และรักเมีย กลัวเมีย ขี้หึงอีกต่างหาก เป็นอะไรที่ผ่อนคลายจากทั้งเรื่องที่มีศึกสงครามมาเกี่ยวข้องและเป็นบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมดอย่างแน่นอน

เล่มสี่ หลังจากที่ได้ผ่านอุปสรรคมามากมาย เหตุการณ์ที่ชวนให้สกุลเว่ย และเฉียวอาจจะต้องเป็นศัตรูกันอีกครั้งเพราะภัยทั้งจากภายในและภายนอก ในที่สุดก็สามารถคลี่คลายได้ด้วยความรัก และความเข้าใจกันในที่สุดของเว่ยเซ่าและเสี่ยวเฉียว การรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งจะสำเร็จได้ดังใจหรือไม่ก็ต้องตามอ่านจนถึงหน้าสุดท้าย ที่มีเรื่องราวน่ารักของเว่ยเซ่าและเสี่ยวเฉียวมีให้ได้ตามจนจบเรื่อง สนุกครบทุกรสจริงๆ

หลังอ่าน
-เว่ยเซ่า ท่านโหวที่เก่งกล้าสามารถ โดนท่านย่าบังคับให้แต่งงานกับหญิงสกุลเฉียวที่เป็นศัตรูทำให้ท่านพ่อและพี่ชายต้องตายไปเพราะผิดสัญญาในการทำศึก เริ่มแรกแต่งอย่างจำใจ ไม่สนใจ ตอนที่ยังไม่กลับสกุลก็นอนแยกห้อง พอกลับสกุล เจอแม่อยากหาเรื่องให้รับญาติผู้น้องเป็นอนุเลยต้องนอนกับเมียตัวเอง ครั้งแรกยังไม่เท่าไหร่ แม่วางแผนได้ดีเกินให้ลูกชายกินยาปลุกกำหนัดอีก เมียผู้บริสุทธิ์เริ่มต้นเลยต้องเสียความบริสุทธิ์ที่มือก่อน พอได้ร่วมเตียงกันครั้งแรกท่านโหวก็เปลี่ยนจากท่านโหวเป็นสัตว์ป่าทันที จากนั้นความบริสุทธิ์ของเท้า ชุดชั้นใน อะไรๆก็ตามมา ในเตียงคือสัตว์ป่า นอกเตียงคือท่านโหวผู้เคร่งขรึม จำเอาไว้ กว่าจะปรับความเข้าใจกัน เรียวรู้กันและกันจนไม่มีสิ่งใดแทรกกลางได้ก็เล่มสี่ แต่ระหว่างทางจะเห็นพัฒนาการของตัวละครขึ้นเรื่อยๆ
-เสี่ยวเฉียว จับพลัดจับผลูต้องแต่งกับเว่ยเซ่าแทนต้าเฉียว นึกว่าจะเปลี่ยนสิ่งที่ตนฝันเห็นบ่อยครั้งได้ แต่เรื่องราวก็ยังดำเนินไปคล้ายคลึงกัน ตอนแรกที่แต่งมาสกุลเว่ย เสี่ยวเฉียวกรู้ว่าตนไม่เป็นที่ชื่นชอบของแม่สามีและสามี จึงทำตามระเบียบทุกอย่าง สามีเห็นนางอย่างอย่างนี้ก็ยังหาที่ติ คิดว่าไม่รอนอนก่อน แถมนั่งไม่เรียบร้อย ก็เป็นคนย้อนมิติมาให้นั่งพับขาตลอดมันก็เมื่อย เลยมีครั้งนึงเว่ยเซ่ากลับมาเห็นว่านั่งเหยียดขาชัดๆเต็มตา แต่เสี่ยวเฉียวก็ฉลาดและรับมือกับสถานการณ์ได้ดี เป็นที่รักและเอ็นดูของสวีฮูหยิน

-สวีฮูหยิน ท่านย่าของเว่ยเซ่า ฉลาดมองคนเป็น มองการณ์ไกล ทันเล่ห์เหลี่ยม และเอ็นดูเสี่ยวเฉียวมาก ถึงกับกล่าวว่าสวรรค์ยุติธรรมพอ เสียคนไปก็ได้คนกลับมาแทน สวรรค์ไม่เคยลำเอียง

-จูซื่อ ดวงตามืดบอดทั้งชีวิตจริงๆ มีอคติ ถูกคนหลอกใช้ง่าย จิตใจมีแต่ความเคียดแค้นชิงชัง ไม่ยอมรับความจริง มีแต่ถูคนหลอกใช้ตลอดเวลา ทั้งหลานสาว และคนสนิทข้างกาย

-ซูเอ๋อหวง หญิงที่มีอดีตช่วงหนึ่งร่วมกับเว่ยเซ่า เป็นหญิงที่ขี้มโนตัวแม่ คิดว่าตัวเองสวยที่สุด งามที่สุด เกิดมาพร้อมคำนายอันยิ่งใหญ่ หลงตัวเองสุดๆ ร้ายสุดๆด้วยเหมือนกัน

เนื้อเรื่องจะดำเนินควบคู่ไประหว่างการทำศึกรวบรวมใต้หล้า ช่วงเวลาเดียวกับสามก๊ก ที่เจ้าศักดินาตั้งตนเป็นใหญ่ บ้านเมืองอยู่ในช่วงกลียุค กับความรักระหว่างความแค้นของตัวพระเอกเว่ยเซ่า กับนางเอก เสี่ยวเฉียวที่ต้องมาแต่งงานเพื่อสลายความแค้นของสองตระกูล ให้ติดตามว่าทั้งสองจะฝ่าฟันด่านใส่ร้าย ด่านเข้าใจผิดกันไปได้ทุกครั้งหรือไม่ จากเล่มหนึ่งถึงเล่มสี่ ตัวละครมีพัฒนาการอย่างเห็นได้ชัด ตั้งแต่ตอนแรกที่แต่งงานเพราะถูกท่านย่าตัดสินใจแทน จนต้องมาอยู่ร่วมกัน เกิดความรักความหวงแหนขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในส่วนของนางเอกก็ระมัดระวังตัวในการกระทำ ทำดีทุกอย่างเพื่อให้ไม่เป็นที่รังเกียจในตระกูลสามี ดีที่มีท่านย่าที่มีความเมตตา มองการณ์ไกลอยู่ในจวน เว่ยเซ่าภายนอกดูเย็นชา แต่เมื่ออยู่กับเสี่ยวเฉียวจะคอยเอาใจ จนกระทั่งตอนท้ายที่สุด ที่สามารถเข้าใจทุกสิ่งก็ยังบอกว่าข้าโชคดียิ่งนักที่แต่งเจ้าเป็นภรรยาได้ ข้ามันเห็นแก่ตัวที่เอาแต่ใช้เรือนร่างเจ้าหาความสุข เป็นความเคยชิน พอสุดท้ายจริงๆก็สามารถรู้ข้อผิดพลาดของตนได้ในที่สุด เนื้อเรื่องปูมาพระเอกมองบุรุษเป็นใหญ่กว่าสตรี สตรีไม่อาจก้าวก่ายงานของบุรุษได้ แต่หลายครั้งจะทำตามความเห็นของนางเอก พออยู่ต่อหน้าคนอื่นจะบอกว่าเรื่องของบุรุษสตรีไม่อาจก้าวก่าย พออยู่ด้วยกันจะต้องมาเอาหน้าว่าข้าทำตามที่เจ้าบอกแล้วนะ แบบมีทวงบุญคุณ มีอวดตัวด้วย ตอนท้ายสุดของเรื่องเป็นตอนพิเศษที่นักเขียนได้สรุปเรื่องราวได้ดีทีเดียว ว่าระหว่างเว่ยเซาคนปัจจุบันที่ใจสลายความแค้นได้มีชีวิตอย่างไร กับเว่ยเซ่าที่ไม่ได้สลายความแค้น ในใจมีแต่ความมืดบอดแม้ได้เป็นฮ่องเต้เหมือนกัน แต่ก็ต่างกัน ทั้งความเป็นอยู่ คนรอบตัวที่สามรถพูดคุยได้ รวมถึงการมีบุคคลที่รักและเข้าใจอยู่เคียงข้าง ยิ่งทำให้เห็นถึงจุดสำคัญของเรื่องที่ให้ละความแค้นในใจ ก็จะทำให้ตัวเองและคนรอบข้างมีความสุข บ้านเมืองร่มเย็น ไม่มีศึก สงครามอีกต่อไปและตัวหลักที่ให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในใจของเว่ยเซ่าก็คือความดีของเสี่ยวเฉียวที่สามารถทำให้ในที่สุดเว่ยเซ่าก็ตระหนักรู้คิดได้ในที่สุดที่ทำให้เกิดผลแตกต่างจา��อดีตกับปัจจุบัน ใครที่ชอบแนวนี้อ่านแล้วจะสนุก เป็นรักระหว่างรบ ฉากทำศึกมีไม่มาก แต่ก็แสดงให้เห็นถึงความฉลาดของพระเอกในการใช้คน และความเก่งของนางเอกในการมีส่วนช่วยเหลือ การบรรยายฉากสงครามไม่มากอย่างที่คิด เน้นเรื่องความรัก ความสามารถของพระเอกและนางเอกเป็นหลักไม่เสียดายเวลาอ่านแน่นอน ตัวละครทุกตัวมีเหตุผลเป็นของตัวเอง จะเฉลยบทสรุปออกมาในรูปแบบต่างๆในท้ายที่สุดอย่างแน่นอน

[Dancha Sugar · Rating 5 out of 5]

รีวิวแบบรวม 4 เล่ม

❤️❤️ เป็นนิยายระดับตำนาน ❤️❤️ ใครที่ข้ามกำแพงเมืองจีนมาอ่านนิยายต้องเคยถูกแนะนำให้อ่านเรื่องนี้กันทุกคนแน่นอนอ่ะ
ถึงจะเป็นนิยายรัก แต่ก็แฝงข้อคิด ไม่ใช่ได้แต่ความหวาน ความสนุกอย่างเดียว
นางเอกไม่น่ารำคาญ มี nc มาเป็นระยะตลอด ☺️ไม่ตัดเข้าโคมแต่ก็ไม่ยัดเยียดจนน่าเกลียด

พระเอกเว่ยเซ่า ☺️ โตมากับความแค้น ที่พ่อของตัวเองกับพี่ชาย โดนปู่นางเอกหลอก จนต้องตายในสนามรบ ตัวเว่ยเซ่าเองก็บาดเจ็บหนัก เจอมาขนาดนี้ไม่เกลียดครอบครัวนางเอกก็บ้าแล้ว ไม่แปลกที่ตอนแรกจะรังเกียจนางเอกสุด ๆ แต่ก็ไม่เคยทำร้ายร่างกายนางเอกนะ

กาลเวลาผ่านไปปู่นางเอกตาย ลุงนางเอกขึ้นเป็นใหญ่ แต่เป็นคนที่อ่อนแอ ไม่มีความเป็นผู้นำ พอมีศัตรูจะมาบุก ก็คิดจะใช้การผูกสัมพันธ์ส่งลูกสาวไปแต่งงานกับเว่ยเซ่า เพราะตอนนั้นทัพเว่ยเซ่าแข็งแกร่งมากหวังจะให้เค้ามาช่วยเมืองตัวเอง ลุงนางเอกคิดแต่จะอาศัยกำลังจากภายนอก ไม่เคยบ่มเพาะทัพศึกของตัวเอง หวังอาศัยจมูกคนอื่นหายใจ พ่อนางเอกก็อึดอัดมาก ติดแต่ผู้นำก็คือพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเองก็ขัดขวางไม่สำเร็จ

นางเอก 🥰เป็นวิญญาณจากยุค ปจบ ที่ตายแล้วไปเข้าร่างเด็กสาว 14 หลังจากเข้าร่าง ก็ฝันเห็นเหตุการณ์ในอนาคตว่า พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของตัวเองที่ถูกแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ สุดท้ายตายอนาถ แถมเว่ยเซ่าก็ทำลายล้างสกุลตัวเองอยู่ดี

นางเอกเลยหมายใจพยายามจะพลิกอนาคตไม่ให้เป็นไปตามฝันบอกเหตุนั้น

หลังจากแต่งเข้าครอบครัวเว่ยเซ่าแทนพี่สาว เกิดเหตุการณ์มากมาย ที่ทำให้นางเอกได้พิสูจน์ตัวเอง 🥹

นางเอกใช้ความฉลาด มีเหตุผลของตัวเองในการแก้ปัญหา และได้ช่วยชีวิตท่านย่าซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ ทำให้เว่ยเซ่าได้เห็นคนชั่วช้าที่แท้จริงที่หลบอยู่ในคราบคนดีหลอกลวงตัวเองมาตลอด

ซึ่งในฝัน พี่สาวตัวเองทำไม่สำเร็จ เพราะไม่เท่าทันคนชั่ว สุดท้ายต้องจบชีวิตตัวเองด้วยความโดดเดี่ยว ก็แน่ล่ะ เด็กสาวอายุ 15-16 จะไปเท่าทันกลโกงของคนชั่วมาด้วยแผนการแบบนั้นได้ไง

แต่นางเอกคือคนที่เคยมีชีวิตใน ปจบ. มาแล้ว เต็มไปด้วยความคิดมีเหตุผล มีความสามารถ นอกจากเหตุการณ์ท่านย่าก็ยังมีปัญหาอื่นอีกมากมายที่นางเอกใช้ไหวพริบความฉลาดแก้ไข ทำให้ชนะใจพระเอกทีละน้อย จนเว่ยเซ่ารักนางเอกไปจริง ๆ แบบไม่รู้ตัว

แต่ถึงยังไงนางเอกก็ยังมีความหวั่นไหวแบบผู้หญิงบ้าง มีแง่งอนกันไปมาบ้าง แล้วยังเกรงกลัวความบ้าระห่ำของเว่ยเซ่าอยู่ว่าสุดท้ายจะไปฆ่าล้างตระกูลตัวเองต่อเหมือนในฝันมั้ย… ชาตินี้นางเอกจะรักษาชีวิตตัวเองสำเร็จมั้ย แล้วปณิธานของเว่ยเซ่าที่อยากจะรวบรวมแผ่นดินจะทำได้สำเร็จมั้ย... ไปตามกันต่อในนิยายแล้วกันนะ 🥰🥰

ในนิยาย ทำให้เห็นชีวิต 2 ด้าน ทั้งด้านที่เว่ยเซ่าล้างแค้นได้สำเร็จ กวาดล้างครอบครัวนางเอก และศัตรูจนสิ้น แต่สุดท้ายตัวเองกลับไม่มีความสุข ไม่เหลือใครที่เป็นญาติมิตร หรือคนที่รักตัวเองจริง ๆ ซักคน กลายเป็นทรราชที่ผู้คนเกลียดชัง

กับชีวิตอีกด้าน ที่เว่ยเซ่าได้เจอนางเอก ร่วมกันฟันฝ่าอุปสรรค มีท่านย่าที่คอยให้ข้อคิด พลังที่แท้จริงมาจากความรักของคนรอบตัว ไม่ใช่มาจากความแค้น

แล้วจะเข้าใจว่าทำไม ปรปักษ์ถึงยอมจำนน 🥰

ปล. เราชอบปกเก่ามากกว่าปกใหม่ซะอีก มันเข้ากับเนื้อเรื่องแต่ละเล่มมากกว่าอ่ะ 🥹

[Wanyiwa · Rating 4 out of 5]

รีวิวรวม 4 เล่มแบบไม่สปอยล์นะคะ

นางเอกเป็นสาวยุคปัจจุบันที่อยู่ ๆ ก็ไปอยู่ในร่างของสาวน้อยนางหนึ่งที่กำพร้ามารดา แต่มีบิดาที่รักนางมาก มีน้องชายหนึ่งคนและพี่สาวลูกป้าอีกหนึ่งคนที่สนิทกับนางมาก นางรู้ว่าปู่ของสาวน้อยทำความผิดไว้กับครอบครัวของพระเอกแบบมหันต์ เป็นผลให้พระเอกต้องเสียบิดาและพี่ชายไปตั้งแต่เขาอายุยังน้อย ส่วนตัวนางเองก็ฝันร้ายซ้ำ ๆ ว่าพระเอกแค้นครอบครัวนางมาก และไล่ล้างแค้นจนครอบครัวของนางต่างพากันตายจาก แม้จะไม่รู้ว่าเป็นฝันบอกเหตุหรือเป็นชาติภพก่อน แต่นางก็พยายามฝืนไม่ให้ชะตาดังกล่าวต้องเกิดซ้ำอีกครั้ง

พระเอกเป็นสายเย็นชาเหี้ยมโหด ชีวิตนี้มีเป้าหมายชัดเจนว่าจะต้องเป็นใหญ่ในใต้หล้า และใครที่ถูกหมายหัวว่าเป็นศัตรูของเขา ก็ไม่ต้องคาดหวังว่าจะได้ตายดี แต่พอเจอสาวน้อยวัยใสหน้าตาหมดจด จิตใจก็เริ่มไขว้เขว แถมพอมาเจอรสรักจากสาวน้อยและลูกอ้อนจากนางเข้าไปอีก เลยยิ่งอาการหื่นกำเริบ แถมยังหลงสาวจนกลายเป็นท่านโหวผู้เกรงกลัวภรรยาไปซะงั้น ส่วนนางเอกที่เจอฝันร้ายซ้ำ ๆ นั้นก็อยู่ด้วยความหวาดระแวง รู้อยู่แหละว่าผู้ชายเขาหลงใหลคลั่งใคล้ แต่ก็ไม่มั่นใจพอว่าจะถึงขั้นยกโทษให้พวกนางทั้งตระกูลได้หรือเปล่า เลยออกอาการแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ รักไปด้วยระแวงไปด้วย

เนื้อหาเข้มข้นเพราะมีทั้งการต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์ของพระเอก ทั้งการพยายามหาทางเปลี่ยนให้พระเอกลดความเหี้ยมโหดลงของนางเอก แล้วตัวนางเอกเองก็ยังต้องลับสมองกับนางร้ายของเรื่องที่เป็นแฟนเก่าที่วนเวียนอยากจะกลับมาหาพระเอกอีก ส่วนความรักก็เข้มข้นเพราะพระเอกหื่นมาก กินดุและกินหนักแบบคลั่งรักไม่ไหว ส่วนตัวนางเอกก็เนื้อหอมมาก ไปไหนก็มีแต่คนมาตกหลุมรัก

แต่มันก็จะมีจุดให้เอ๊ะอยู่เป็นระยะ ๆ เหมือนกันนะคะ อย่างความผูกพันของนางเอกกับครอบครัวที่ดูลึกซึ้งมากทั้ง ๆ ที่นางเพิ่งทะลุมิติมาอยู่กับครอบครัวนี้ได้ไม่กี่ปีเอง หรือความย้อนแย้งของนางเอกที่แม้จะยังระแวงในความรักของพระเอก แต่ตัวเองก็ยังกล้าที่จะปั้นปึ่งแง่งอนตามประสาสาวยุคปัจจุบันที่บางครั้งก็ทนความคิดปิตาธิปไตยเว่อร์วังของพระเอกไม่ค่อยได้ คือเหมือนไม่มั่นใจว่าเขารักจริง แต่ก็กล้าที่จะงอนให้เขาตามง้อ อ่านแล้วก็จะเกิดอาการมองบนบ้างนิดหน่อย

เป็นอีกเรื่องที่อ่านเพลินดีนะคะ พล็อตชิงบัลลังก์เข้มข้น ความรักเร่าร้อน และเหมาะมากกับคนอ่านที่ชอบพระเอกสายหื่นคลั่งรักและเกรงใจเมียค่ะ

[Noo · Rating 5 out of 5]

ในที่สุดก็สิ้นสุดการเดินทาง��ันยาวนานของคู่นี้ตอนจบแฮปปี้สุดๆ ลงตัวมากๆ ตอนพิเศษยิ่งน่ารัก ช่วงที่กลายเป็นแมวเหมือนปลอบใจคนอ่านที่ลุ้นระทึกมาตลอด

ตอนที่พ่อนางเอกพูดกับพระเอกแล้วพระเอกตามมาพูดกับนางเอกรู้สึกว่ามันกินใจมากๆ เหมือนในที่สุดก็ได้เปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงกันเสียทีและได้ละวางความแค้นทุกสิ่งทุกอย่าง

พระเอกก็ได้มีความฝันด้วยเหมือนกันทำให้ได้มองเห็นในส่วนของตัวตนในชาติก่อนที่ยังถือแค้นอยู่ อีกทั้งการตายของแม่พระเอกก็ทำให้เขาเห็นจุดจบในความแค้นนี้ แต่โชคดีที่พระเอกได้เห็นอนาคตอย่างอื่นด้วยเช่นเขื่อนแตก ความทุกข์ของราษฎร จึงได้แก้ไขในชาตินี้

ส่วนที่ยังไม่เคลียร์ในเรื่องนี้ก็คือการย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ของนางเอก คือทำไมต้องย้อนเวลามา มีความเกี่ยวข้องอะไรกับยุคนี้หรือผู้คนตอนนี้ และนางเอกก็ไม่ได้มีความสามารถติดตัวมาจากโลกปัจจุบันมากมายนอกจากการเขียนอักษร เลยเหมือนกับการย้อนเวลานั้นเป็นเทรนด์ในนิยายเฉยๆ อีกอย่างคือพ่อ น้องชาย ต้าเฉียว ท่านป้า ของนางเอกรักและใกล้ชิดนางเอกมาก แต่นางเอกย้อนเวลามาเข้าร่างกลับไม่รู้ว่าเป็นคนอื่นก็แปลกๆ อยู่เหมือนกัน ตอนหลังๆ ก็ไม่กล่าวถึงการย้อนเวลาอีกเลย

อยากรู้จังเว่ยเหยี่ยนไปไหนต่อ

สรุปสุดท้าย เป็นนิยายที่ครบรสมากๆ ทั้งเรื่องความรัก การรบ การบ้าน การเมือง การมุ้ง ความแค้น ผู้เขียนตั้งใจบรรยายทุกสิ่งทุกอย่างได้สมดุลดีไม่มีจุดไหนที่น่าเบื่อเลยไม่มีอะไรมากเกินไปและทุกอย่างพยายามอธิบายเหตุผลได้อย่างดีมากๆ ต้องยกให้เล่มนี้เป็นเรื่องโปรดอีกเล่มหนึ่ง

[jabbjabbis · Rating 5 out of 5]

🧡จริงๆคะแนนเรื่องนี้อยู่ที่ 3-3.5 เท่านั้น แต่เรื่องนี้สำหรับหลายคนรวมถึงเรามัน impact ในหลายๆด้าน
👎🏻ยอมรับเลยว่าไม่ชอบครต.พระเอกมากๆ คือไม่ใช่ผู้ชายทุกคนในยุคนั้นจะต้องมีนิสัยนี้ แต่เพราะความเป็นลูกคนเดียว เกิดมามีพร้อมทุกอย่าง คนที่เพรียบพร้อมทุกอย่างอยู่ๆพ่อตายทำให้เกิดความแค้น ไม่แปลกแต่เรามองแล้วตลก เพราะคนที่แค้นก็ตายหมดแล้ว เหลือแต่ลูกหลานที่เขาไม่รู้เรือง แต่นี้คือเฮียแกไม่สนใคร กุจะแค้น ว่าซ่าน (ps.บอกตรงๆสะใจมากที่นางเจอแบบนั้นในชาติที่แล้ว สมควรโดน ทำไว้เยอะ)
⭐️ตลค.ที่ชอบในเรื่องคือนางเอกกับท่านย่า (จริงๆชอบพี่เขยและพี่สาวนางเอกด้วยแต่ออกน้อยไปหน่อย) ครต.ของนางเอกกับท่านย่าพระเอกมีความคล้ายกันมากๆ ไม่มีฐิฑิ ใจเย็นและพร้อมให้อภัย ให้โอกาส ปล่อยวาง ไม่ทุกข์และไม่สุข แต่ใจเราสงบ มันเป็นพลังบวกในเรื่องเลยน่ะ ไม่มีตลค. 2 คนนี้คือเนื้อเรื่องจะ dark ขึ้นเยอะ
🧡ตั้งแต่ต้นจนจบจะเห็นพัฒนาการตลค.ชัดเจน โดยเฉพาะพระเอก แต่ชั้นก็เกลียดเฮียแกอยู่ดี🤦🏻‍♀️ มันคือครส.ว่าคนๆนี้นอกจากนางเอกคือไม่มีใครทนนางได้อีกแล้วอ่ะ55555 ขนาดย่ายังไม่เอา พระเอกนางเอกถ้าขาดกันไป บอกเลยพระเอกทรมาณกว่ามาก นางเอกยังมีคนรักมากมาย ขนาดศัตรูยังชอบ แต่พระเอกความดีไม่มี ความชั่วมหาศาล คนรักมี10 ศัตรูเกินล้าน ถ้าขาดนอ.พี่แกคงอยู่ไม่ได้ เหอๆ

[Thanchanok V · Rating 4 out of 5]

ครึ่งแรกๆของเล่ม 4 คือ น่า เบื่อ ม า ก ก ก ก ก ก
เป็นเรื่อง สงคราม สู้รบ เอ่ยถึงคนนู้นที คนนี้ที มีเอ่ยถึงพระเอกบ้าง เสี่ยวเฉียวมีน้อยไปหน่อย ยิ่งอ่านยิ่งเบื่อ เลยข้ามฉากสงครามหมดเลยจริงๆค่ะ แสกนเร็วๆหาชื่อเว่ยเฉา เสี่ยวเฉียว ค่อยอ่าน 555
แต่ ครึ่งเล่มหลังคือ ดีงาม สนุกมาก หลังจากพระนางได้เปิดใจคุยกัน เนี่ย จุดเนี๊ยมันทำให้รู้สึกร่วมไปด้วย (คือฉากสงครามไม่อินสุดๆ ชื่อเยอะเกินไป ยิ่งอ่านยิ่งงง)
พออ่านไป ครึ่งหลัง จนปลายเล่ม ก็เข้าใจพระเอกมากขึ้น คือ ไม่ใช่ว่า แต่หญิงสกุลเฉียว ชอบนางเอกแล้วจะลืมแค้นเก่าได้ง่ายๆ แม้จะรักนางเอกมาก แต่เบื้องลึกของจิตใจก็ยังโกรธสกุลนางเอกอยู่บ้าง แม้จะยอมถอย แต่เหมือนพระเอกแค่ยอมถอยไปเพื่อเอาใจนางเอก ยังไม่ปล่อยวางจริงๆ จนถึงจุดนึงที่ในที่สุด พระเอกก็ปล่อยวางได้ แล้วมันซึ้งมากๆๆๆๆๆๆๆๆ หากไม่มีเรื่องที่พระเอกปล่อยวางคงไม่อยากให้คะแนนเลย55 แต่ว่าคนเขียนแต่งจุดนี้ได้ดีมากๆจนประทับใจ
หัก 1 ดาว เรื่องชื่อ และฉากสงครามที่เรารู้สึกว่ามันน่าเบื่อสุดๆ

[mmm _md · Rating 5 out of 5]

ชั้นร้องกรี๊ดดดดดด ในใจตอนอ่านมันคืออาการห้ามพัก แบบจะวางไปเข้าห้องน้ำยังทำไม่ลง จะตี 3 ก็ห้ามนอน

ช่วงแรกของเล่ม การศึกของพระเอกโคตรตึง ลุ้นมาก แต่ขอนิดนึง เล่มอื่นว่าชื่อจำยากละ เจอเล่มนี้ไปสลบบบ ใครต่อใครบ้างไม่รู้ แต่โฟกัสแค่คนเก่า ๆ ก็พอ จะไม่เสียอารมณ์มาก

นับถือในนางเอกเรื่องนี้อย่างนึงคือ ตั้งแต่อ่านมาไม่เจอบทนางเอกงี่เง่าเลย ทั้งที่ใจคนอ่านคือคิดไปไกลละ อยากให้นางเอกทิ้งพระเอกไปสิ สรุปนางแก้ปัญหาได้แบบใจเย็น มั่นคง มีเหตุและผลมาก ๆ ชอบคาแรคเตอร์นางเอกแบบนี้สุด ๆ

ขอพักแปปเดี๋ยวมาต่อยังอ่านไม่จบ 55555555555

[B. Sutthida · Rating 5 out of 5]

บทสุดท้ายของเว่ยเซ่าและลูกสาวศัตรูคู่แค้น... สำหรับเราเป็นการจบที่ลงตัวมาก พระ-นางได้เปิดอกคุยกันในทุกเรื่อง ทั้งความฝัน อดีตชาติ และความกังวลใจ ทำให้ทั้งสองเข้าใจแนวคิดและการกระทำของอีกฝ่ายหนึ่ง

โดยส่วนตัวประทับใจนักเขียนที่ถ่ายทอดความรู้สึกและจุดผลิกผลันทางอารมณ์ของพระเอกได้ดี จากรักแบบหลงไหลเป็นรักที่ตัวตน จากเอาแต่ใจตนเป็นใหญ่เปลี่ยนเป็นการใส่ใจความรู้สึกเสี่ยวเฉียว จากเอาความแค้นเป็นที่ตั้งเปลี่ยนเป็นข่มอารมณ์เพื่อให้ภรรยาสบายใจ จนท้ายที่สุดก็ยอมปล่อยวางอดีต

ปล.ไม่เคยอ่านสามก๊กมาก่อนเลย นี่น่าจะเป็นนิยายเรื่องแรกที่อิงสามก๊กอยู่หน่อยๆ

[Natcha Sittichaikan · Rating 4 out of 5]

ชอบมากกกก สนุกดี นางเอกน่ารัก ส่วนพระเอกน่าเอ็นดู คือฮานางมาก หลงเมียหนักมาก เราชอบตอนที่พระเอกปรับความเข้าใจกับนางเอกตอนนางเอกขอกลับเยี่ยมพ่อที่บ้านเดิม ในที่สุดพระเอกก็เข้าใจความอัดอั้นของนางเอกซะที วางทิฐิ วางความแค้นได้ซักที่ คือก่อนหน้านี้หมั่นไส้นางมากกกก ก็เข้าใจนะว่าอยู่ร่วมกับลูกหลานคนที่เป็นสาเหตุทำให้พ่อกับพี่ชายตายไม่ได้ แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดนางเอกป๊ะว้า ชอบตอนพิเศษที่พระเอกสิงแมวมาก คือฮาอ่ะ คนอะไรหาเรื่องได้แม้แต่ตัวเอง (ในชาติก่อน)

[Nessy Bunny · Rating 5 out of 5]

รวบยอดเลยนะ ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกก
จากความเกลียด ความเป็นปรปักษ์จนไมอยากจะเข้าหน้า กลายเป็นทาสเมีย รักเมีย หลงเมีย มีเมียเพลงคนเดียว โหยยยยยยย เหมันฟามรัก
เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของพระเอกได้ชัดเจนมาก ค่อยๆเปิดใจ และสุดท้ายก็ย้อมแก้ไขข้อบกพร่องของตนเอง
ผู้ชายคนหนึ่งเปลี่ยนไปเพราะอีกคนอ่ะแกกกกกกกกกกก
ดีงามพระรามเก้า