"In Ballast to the White Sea" is Malcolm Lowry's most ambitious work of the mid-1930s. Inspired by his life experience, the novel recounts the story of a Cambridge undergraduate who aspires to be a writer but has come to believe that both his book and, in a sense, his life have already been "written." After a fire broke out in Lowry's squatter's shack, all that remained of In Ballast to the White Sea were a few sheets of paper. Only decades after Lowry's death did it become known that his first wife, Jan Gabrial, still had a typescript. This scholarly edition presents, for the first time, the once-lost novel. Patrick McCarthy's critical introduction offers insight into Lowry's sense of himself while Chris Ackerley's extensive annotations provide important information about Lowry's life and art in an edition that will captivate readers and scholars alike.
Malcolm Lowry was a British novelist and poet whose masterpiece Under the Volcano is widely hailed as one of the greatest novels of the twentieth century. Born near Liverpool, England, Lowry grew up in a prominent, wealthy family and chafed under the expectations placed upon him by parents and boarding school. He wrote passionately on the themes of exile and despair, and his own wanderlust and erratic lifestyle made him an icon to later generations of writers.
Lowry died in a rented cottage in the village of Ripe, Sussex, where he was living with wife Margerie after having returned to England in the summer of 1955, ill and impoverished. The coroner's verdict was death by misadventure, and the causes of death given as inhalation of stomach contents, barbiturate poisoning, and excessive consumption of alcohol.
It has been suggested that his death was a suicide. Inconsistencies in the accounts given by his wife at various times about what happened at the night of his death have also given rise to suspicions of murder.
Lowry is buried in the churchyard of St John the Baptist in Ripe. Lowry reputedly wrote his own epitaph: "Here lies Malcolm Lowry, late of the Bowery, whose prose was flowery, and often glowery. He lived nightly, and drank daily, and died playing the ukulele," but the epitaph does not appear on his gravestone
Ο φοιτητής του Cambridge και επίδοξος συγγραφέας που πρωταγωνιστεί στο έργο αφηγείται τη ζωή του με την αίσθηση πως όλα έχουν ήδη γραφτεί από κάποιον Νορβηγό μυθιστοριογράφο. Το Ταξίδι στη Λευκή Θάλασσα αποτελεί ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Malcolm Lowry κ κατά τη γνώμη μου λειτουργεί ως προάγγελος του μεγάλου του αριστουργήματος, Κάτω από το Ηφαίστειο.
Πρόκειται για το θρυλικό χαμένο χειρόγραφο που διασώθηκε από την πρώτη σύζυγό του κ εκδόθηκε μετά τον θάνατό του. Μέσα στις σελίδες του αποτυπώνεται η βαθιά αποξένωση του ανθρώπου, αλλά κ η ανάδυση των πιο σκοτεινών πλευρών του. Παράλληλα, παρουσιάζεται ο μεταπολεμικός κόσμος κ η ανάγκη χάραξης μιας νέας πορείας, με καινούργια ιδανικά κ οράματα που γεννιούνται μέσα από τις στάχτες του φρικτού πολέμου. Είναι ένα βιβλίο γεμάτο λυρισμό, εικόνες, στοχασμούς κ έντονη εσωτερικότητα. Η διαμόρφωση της συνείδησης μέσα από τη δυστυχία, η φωνή και τα ανεκπλήρωτα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς διαπερνούν το έργο.
Η «Λευκή Θάλασσα» μοιάζει με κάτι μακρινό,σιωπηλό, παγωμένο και ταυτόχρονα καθάριο, ένα κάλεσμα να δώσει σχήμα και μορφή στο μέλλον. Οι πολλές υποσημειώσεις ενδέχεται να κάνουν το κείμενο απαιτητικό στην ανάγνωση, ωστόσο κρίνονται απαραίτητες. Ξεπερνώντας αυτό το μικρό εμπόδιο, ο αναγνώστης θα απολαύσει ένα βαθιά διερευνητικό και φιλοσοφημένο λογοτέχνημα.
Αξίζει επίσης να ληφθεί υπόψη ότι το βιβλίο δεν αποτελεί την τελική μορφή που επιθυμούσε ο συγγραφέας, καθώς το πρωτότυπο καταστράφηκε στη φωτιά του σπιτιού του το 1944. Η έκδοση που έχουμε σήμερα βασίζεται σε μία από τις πρώτες εκδοχές του έργου και έχει υποστεί σημαντική επεξεργασία από επιμελητές.
Δεν ήταν μόνο το Αρκτουριαν που καιγόταν, αλλά ολόκληρος ο παλιός κόσμος, ο σκελετός του, σαν τα πλευρά ενός ψαθινου καλαθιού, φλεγοταν στην επιφάνεια του νερού. Φλόγες και καπνός, σε φονική αναμέτρηση, ανέβαιναν όλο και ψηλότερα σε μια άσεμνη παρωδία των υψικαμινων του Μοστιν, που κάποτε είχαν φανεί στον Σίγκμπιορν σαν θανάσιμη απειλή στο σώμα της νύχτας
Ναι, η ζωή ήταν εδώ, και ο θάνατος επίσης: ο απόλυτος θάνατος που η ζωή χάριζε απλόχερα σε πολλούς εραστές, όπως και η θάλασσα, που αντικατόπτρίζε και τα δύο.
Κατακυριευμενος ξαφνικά από το τρόμο, έκλεισε το φινιστρινι, σαν να θελε να κρατήσει μακριά αυτή την ερημιά
Χωρίς να υποτιμηθεί το συγγραφικό του έργο, επιμένει τόσο πολύ σε συμβολισμούς ενοχής, τιμωρίας, παρακμής ή υπαρξιακής κόπωσης που άρχισα να αισθάνομαι εγκλωβισμένη αντί να παρασύρομαι από την αφήγηση.
Κάποιους αυτό τους συγκλονίζει.... εμένα με εξαντλεί.... ατελείωτες αναφορές στη κόλαση του Δάντη, σε σημείο που θέλησα να αφήσω το βιβλίο και να διαβάσω καλύτερα την κόλαση....
Δεν είναι ότι δεν το κατάλαβα, απλά δεν συντονίστηκα με το βιβλίο αυτό.
Επίσης να πω ότι οι τόσες πολλές υποσημειώσεις, στην έκδοση από το Μεταίχμιο, σε κάθε σελίδα, προσωπικά με πέταγε εκτός κλίματος...