What do you think?
Rate this book
Of de oleander de winter overleeft
Pitu moet sterven. En dat terwijl hij nog zoveel heeft om voor te leven. Zijn dochter, Samarina. Zijn dorp, Crushuva, het hoogste en mooiste punt van Macedonië. En zijn volk, de Aroemenen, met hun eigen taal – Romaans met Griekse invloeden – dat nog springlevend is. Nog wel. Ze zijn door iedereen vergeten, hoewel zij de Balkan hebben gemaakt tot wat die is. Zij zíjn de Balkan. Pitu probeert om te gaan met de grillen van het heden en grijpt levenslustig terug op zijn verleden en dat van zijn volk. Want pas als de einddatum is vastgezet, kom je het leven echt tegen.
Of de oleander de winter overleeft is het onvergetelijke en ontroerende verhaal van een man die gaat sterven en een volk dat aan het vervagen is. Over identiteit – en over de vergankelijkheid daarvan.
Of de oleander de winter overleeft is het onvergetelijke en ontroerende verhaal van een man die gaat sterven en een volk dat aan het vervagen is. Over identiteit – en over de vergankelijkheid daarvan.
- GenresLiterature
292 pages, ebook
First published March 1, 2019
2 people are currently reading
78 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
July 17, 2019
Het woord "meesterwerk" wordt tegenwoordig zo vaak gebruikt dat het zijn betekenis vrijwel heeft verloren--net als bijvoorbeeld de staande ovatie. Daarom blijf ik bij indrukwekkende voorstellingen juist zitten als iedereen overeind komt; blijven zitten is mijn staande ovatie. Daarom ook zal ik in dit geval niet van een meesterwerk spreken. Maar dat is het wel.
In "Of de oleander de winter overleeft" vertelt Stefan Popa het verhaal van Pitu, lid van het vergeten volk der Aroemenen en een van de laatsten die hun taal nog spreekt. Een tumor in zijn hoofd heeft zijn toekomstperspectief beknot, en daarom grijpt hij terug op het nauw verweven verleden van hemzelf en zijn volk. Terwijl Pitu's eigen leven zich steeds verder verengt tot wat écht nog belangrijk voor hem is, waaiert het levensverhaal van zijn vader Costa uit over heel de Balkan en Zuid-Europa en verspreidt het zich over twee wereldoorlogen.
Popa verweeft deze twee verhaallijnen op, ja, meesterlijke wijze, waarbij het verhaal van Costa vooral meeslepend is, op het epische af, en Pitu's verhaal juist heel intiem blijft. Emotionele echo's in beide verhaallijnen verbinden de twee; terwijl tegelijk het contrast bijna niet groter zou kunnen zijn tussen het vertrouwde dorpsleven waar Pitu zo intens van houdt en de bereisde avonturen van zijn vader, zoals zijn moeder die voor haar dood aan hem heeft verteld. Pitu worstelt met zijn naderend einde, terwijl Costa decennia eerder in twee wereldoorlogen streed voor een eigen Aroemeense staat. Toch lijken de twee uiteindelijk nader tot elkaar te komen.
Popa vertelt deze geschiedenis in een zeer eigen stijl, hier en daar schijnbaar los uit de pols, dan weer poëtisch of onverwacht, maar toch altijd consistent en sterk in dienst van het verhaal. Meer keren dan ik kan tellen raakte in bij het lezen in vervoering van een mooie zin of zelfs een passage van enkele bladzijden; ik kan nog kippenvel krijgen van de frase "Torna, torna, fratre" waar vroeg in het boek een van de mooiste passages van de hele roman mee eindigt.
Alles bijeen genomen is "Of de oleander de winter overleeft" in alle opzichten literatuur op Europese schaal, waarin Stefan Popa bijna een masterclass geeft: zó verweef je het persoonlijke met het mondiale, zó vertel je een verhaal dat op alle niveau's boeit, zó stel je een eigen stijl ten dienste van het vertelde.
Dus nadrukkelijk géén staande ovatie voor "Of de oleander de winter overleeft".
In "Of de oleander de winter overleeft" vertelt Stefan Popa het verhaal van Pitu, lid van het vergeten volk der Aroemenen en een van de laatsten die hun taal nog spreekt. Een tumor in zijn hoofd heeft zijn toekomstperspectief beknot, en daarom grijpt hij terug op het nauw verweven verleden van hemzelf en zijn volk. Terwijl Pitu's eigen leven zich steeds verder verengt tot wat écht nog belangrijk voor hem is, waaiert het levensverhaal van zijn vader Costa uit over heel de Balkan en Zuid-Europa en verspreidt het zich over twee wereldoorlogen.
Popa verweeft deze twee verhaallijnen op, ja, meesterlijke wijze, waarbij het verhaal van Costa vooral meeslepend is, op het epische af, en Pitu's verhaal juist heel intiem blijft. Emotionele echo's in beide verhaallijnen verbinden de twee; terwijl tegelijk het contrast bijna niet groter zou kunnen zijn tussen het vertrouwde dorpsleven waar Pitu zo intens van houdt en de bereisde avonturen van zijn vader, zoals zijn moeder die voor haar dood aan hem heeft verteld. Pitu worstelt met zijn naderend einde, terwijl Costa decennia eerder in twee wereldoorlogen streed voor een eigen Aroemeense staat. Toch lijken de twee uiteindelijk nader tot elkaar te komen.
Popa vertelt deze geschiedenis in een zeer eigen stijl, hier en daar schijnbaar los uit de pols, dan weer poëtisch of onverwacht, maar toch altijd consistent en sterk in dienst van het verhaal. Meer keren dan ik kan tellen raakte in bij het lezen in vervoering van een mooie zin of zelfs een passage van enkele bladzijden; ik kan nog kippenvel krijgen van de frase "Torna, torna, fratre" waar vroeg in het boek een van de mooiste passages van de hele roman mee eindigt.
Alles bijeen genomen is "Of de oleander de winter overleeft" in alle opzichten literatuur op Europese schaal, waarin Stefan Popa bijna een masterclass geeft: zó verweef je het persoonlijke met het mondiale, zó vertel je een verhaal dat op alle niveau's boeit, zó stel je een eigen stijl ten dienste van het vertelde.
Dus nadrukkelijk géén staande ovatie voor "Of de oleander de winter overleeft".
March 9, 2019
Pitu zal sterven, terwijl hij nog springlevend is. Hij heeft nog zoveel om voor te leven dat hij nog niet kan vervagen zoals zijn volk: de Aroemenen. In een boek dat door en door verweven is met de cultuur van de Balkan vertelt Pitu zijn verhaal, het verhaal van zijn familie en het verhaal van zijn volk, voor zover die niet hetzelfde zijn.
Pitu is een oude man die samen met zijn sprankelende dochter Samarina in Crushuva, het hoogste en mooiste punt van Macedonië, woont. Crushuva is zijn leven en hij is Crushuva. Toch is Crushuva niet zijn hele geschiedenis. Zijn vader, Costa, kwam uit Samarina. Alles wat hij van zijn vader weet, weet hij door de verhalen van zijn moeder Aretia.
Het hele boek straalt aan de ene kant een soort kalmte uit, die een goede indruk geeft de kijk op het leven in de Balkan. Aan de andere kant kan een soort haast niet ontbreken, want Pitu’s dagen zijn bijna geteld. Op en briljante manier verweeft Popa het heden en het verleden in een bijzondere mix die aan de ene kant niet in elkaar lijkt te passen, maar dat toch fantastisch doet. Net als het Aroemeense volk, waar eenheid en individualiteit, eensgezindheid en onenigheid naast elkaar en door elkaar bestaan.
De constante flashbacks in het boek zijn over het algemeen prachtig aan elkaar geregen, als Pitu in zijn verhaal op weg gaat, doet Costa dat in zijn verhaal ook. In het begin zorgt dit voor verwarring, omdat er constant geswitcht wordt, maar tegelijkertijd doet dat het boek ook goed. Door de wat vervaagde overgangen lijkt het niet alsof er twee verhalen verteld worden, maar eerder alsof er een verhaal is, ook al gaat het over verschillende personen.
Het boek is ook voorzien van de nodige onverwachte wendingen, die door de kalmte in het boek even moeten bezinken, net zoals ze in het echte leven zouden doen. De wendingen zijn hartverscheurend, emotioneel en tegelijkertijd goed ingepakt als mooie herinneringen, waardoor je het boek met een goed gevoel dichtdoet.
Of de oleander de winter overleeft is een prachtig en origineel boek. Het geeft een bijzondere kijk op de taal, de cultuur en het volk van de Aroemenen. Het gaat over levendigheid, maar tegelijk over sterven. Het is emotioneel, maar ook zonder emotie. De verwachting was een boek over een man die moet sterven en ergens is het dat ook, maar het is zoveel meer. Het gaat gepaard met zo’n levendigheid dat je soms zelfs vergeet dat het over de dood gaat, waarna je daar weer pijnlijk aan herinnerd wordt. Kortom, het is een boek voor iedereen.
Pitu is een oude man die samen met zijn sprankelende dochter Samarina in Crushuva, het hoogste en mooiste punt van Macedonië, woont. Crushuva is zijn leven en hij is Crushuva. Toch is Crushuva niet zijn hele geschiedenis. Zijn vader, Costa, kwam uit Samarina. Alles wat hij van zijn vader weet, weet hij door de verhalen van zijn moeder Aretia.
Het hele boek straalt aan de ene kant een soort kalmte uit, die een goede indruk geeft de kijk op het leven in de Balkan. Aan de andere kant kan een soort haast niet ontbreken, want Pitu’s dagen zijn bijna geteld. Op en briljante manier verweeft Popa het heden en het verleden in een bijzondere mix die aan de ene kant niet in elkaar lijkt te passen, maar dat toch fantastisch doet. Net als het Aroemeense volk, waar eenheid en individualiteit, eensgezindheid en onenigheid naast elkaar en door elkaar bestaan.
De constante flashbacks in het boek zijn over het algemeen prachtig aan elkaar geregen, als Pitu in zijn verhaal op weg gaat, doet Costa dat in zijn verhaal ook. In het begin zorgt dit voor verwarring, omdat er constant geswitcht wordt, maar tegelijkertijd doet dat het boek ook goed. Door de wat vervaagde overgangen lijkt het niet alsof er twee verhalen verteld worden, maar eerder alsof er een verhaal is, ook al gaat het over verschillende personen.
Het boek is ook voorzien van de nodige onverwachte wendingen, die door de kalmte in het boek even moeten bezinken, net zoals ze in het echte leven zouden doen. De wendingen zijn hartverscheurend, emotioneel en tegelijkertijd goed ingepakt als mooie herinneringen, waardoor je het boek met een goed gevoel dichtdoet.
Of de oleander de winter overleeft is een prachtig en origineel boek. Het geeft een bijzondere kijk op de taal, de cultuur en het volk van de Aroemenen. Het gaat over levendigheid, maar tegelijk over sterven. Het is emotioneel, maar ook zonder emotie. De verwachting was een boek over een man die moet sterven en ergens is het dat ook, maar het is zoveel meer. Het gaat gepaard met zo’n levendigheid dat je soms zelfs vergeet dat het over de dood gaat, waarna je daar weer pijnlijk aan herinnerd wordt. Kortom, het is een boek voor iedereen.
August 5, 2019
Ik verwachtte door de tekst op de achterflap wel een mooi, maar misschien licht melancholisch en emotioneel verhaal. Daar kan ik best van genieten. Maar het werd nog veel beter! Door de schrijfstijl van Popa en de constructie van twee verhaallijnen (van een vader en een zoon die elkaar nooit ontmoet hebben) schetst hij een bijzonder beeld van de Balkan en van het risico/de zekerheid dat de Aroemenen en het Aroemeens voorgoed verdwijnen.
Op mijn eigen boekenblog schreef ik een uitgebreidere leeservaring: http://www.theonlymrsjo.nl/boek-revie...
Op mijn eigen boekenblog schreef ik een uitgebreidere leeservaring: http://www.theonlymrsjo.nl/boek-revie...
February 28, 2025
Een van mijn nieuwe favorieten. Wat ik niet begrijp is dat mensen sterren inhouden omdat ze niet zo van geschiedenis houden. Dit boek gaat over een volk en een volk is haar geschiedenis, dus die mag je dan ook verwachten. Maar zelfs als het me niet zou interesseren, moest ik voor puur de schrijfkunst ten minste vier sterren geven.
May 3, 2019
Stefan Popa (1989) is auteur en zelfstandig journalist. Met het boek ‘of de oleander de winter overleeft’ keert hij terug naar de basis van zijn debuutroman, verdwenen grenzen, zo succesvol maakte: een groot Europees epos over de kwetsbaarheid van kleine volken in een immer uitdijend Europa.
Achterflap:
Pitu moet sterven. En dat terwijl hij nog zoveel heeft om voor te leven. Zijn dochter Samarina. Zijn dorp Crushuva, het hoogste en mooiste punt van Macedonië, dat niemand intenser bemint dan Pitu zelf. En zijn volk, de Aroemenen, met hun eigen taal, Romaans met Griekse invloeden, dat nog springlevend is. Nog wel. Ze zijn door iedereen vergeten, hoewel zij de Balkan hebben gemaakt tot wat het is. Zij zijn de Balkan. Pitu probeert om te gaan met de grillen van het heden, en grijpt levenslustig terug naar zijn verleden en dat van zijn volk. Want net als de einddatum is vastgezet, kom je het leven echt tegen.
Of de oleander de winter overleeft is het onvergetelijke, ontroerende en vitale verhaal van een man die gaat sterven en een volk dat aan het vervagen is. Over identiteit, en over de vergankelijkheid daarvan.
Vind ik het moeilijk om een recensie te schrijven? Nee, ik doe het met veel liefde en plezier, toch vond ik het bij dit boek heel erg lastig en ben ik flink aan het worstelen geweest.
Pitu word gediagnostiseerd met kanker en krijgt dit te horen van zijn griekse dokter. Pitu heeft nog een half jaar te leven maar houdt dit het liefst geheim voor de buitenwereld. Pitu was de burgemeester van zijn dorp, Crushuva en hierdoor kent iedereen hem. Elke dag word hij vriendelijk begroet door iedereen en doet Pitu alsof er niks aan de hand is, hij voelt zich overigens geen stervende. In pitu zijn achterhoofd spookt wel veel rond, hoe gaat het straks met zijn dochter Samarina? Het dorp en alle mensen die hij lief heeft? Pitu wil alles uit het leven halen wat er nog te halen valt, maar wat als het allemaal niet mee werkt en Pitu de ene tegenslag krijgt na de andere en hij worstelt met zijn eigen gevoelens?
Aan de andere kant vertelt dit boek het verhaal over vroeger. Pitu is opgegroeid zonder zijn vader Costa, maar heeft al erg veel verhalen gehoord van zijn moeder over zijn vader. Deze verhaallijn laat je kennis maken met Costa, Aretia ( Pitu zijn moeder) en de geschiedenis. Je word meegenomen in het leven van Costa, in en na de oorlog. Costa heeft al gevochten in de oorlog voordat hik Aretia ontmoette, Costa was overigens ook dan een stuk ouder dan Aretia. Deze verhaallijn laat je veel weten over de geschiedenis en gaat hier ook diep op in, voornamelijk over het Aroemeense volk.
Waarom ik het moeilijk vind om hier een recensie over te schrijven is omdat het boek mij niet zo heeft gepakt als wat ik eigenlijk had gedacht. Het verhaal van het heden, over Pitu en hoe hij met zijn ziekte omgaat vond ik vele malen leuker om te lezen dan de hoofdstukken over de geschiedenis, daar moest ik mij echt doorheen worstelen. Ik vond daar vele moeilijke namen in staan (plaatsen, namen, dingen) wat natuurlijk best logisch is aangezien het in het buitenland afspeelt. Ik vond de hoofdstukken voor mijn doen te diep in de geschiedenis waardoor ik het met veel moeite heb gelezen. De hoofdstukken over het heden vond ik daarintegen erg pakkend en leuk om te lezen en zelfs ontroerend.
Het boek is erg mooi geschreven in een duidelijke taal wat vlot wegleest. Ik denk dat je wel wat interesse moet hebben in de geschiedenis om dit boek helemaal leuk te gaan vinden. Deze interesse ontbrak bij mij waardoor het soms dus erg worstelen was.
Het boek zelf: het is echt een plaatje! Wat een mooie kaft. Heel neutraal, maar de man voorop het boek, zo ontzettend sprekend met een titel die je erg nieuwsgierig maakt..
Kortom, het is een mooi boek met een prachtige verhaallijn. Wel een boek met veel geschiedenis, dus met een beetje interesse in geschiedenis is dit een ideaal boek!
Ik geef dit boek : 3 sterren
Geschreven door @readingsavanna
Achterflap:
Pitu moet sterven. En dat terwijl hij nog zoveel heeft om voor te leven. Zijn dochter Samarina. Zijn dorp Crushuva, het hoogste en mooiste punt van Macedonië, dat niemand intenser bemint dan Pitu zelf. En zijn volk, de Aroemenen, met hun eigen taal, Romaans met Griekse invloeden, dat nog springlevend is. Nog wel. Ze zijn door iedereen vergeten, hoewel zij de Balkan hebben gemaakt tot wat het is. Zij zijn de Balkan. Pitu probeert om te gaan met de grillen van het heden, en grijpt levenslustig terug naar zijn verleden en dat van zijn volk. Want net als de einddatum is vastgezet, kom je het leven echt tegen.
Of de oleander de winter overleeft is het onvergetelijke, ontroerende en vitale verhaal van een man die gaat sterven en een volk dat aan het vervagen is. Over identiteit, en over de vergankelijkheid daarvan.
Vind ik het moeilijk om een recensie te schrijven? Nee, ik doe het met veel liefde en plezier, toch vond ik het bij dit boek heel erg lastig en ben ik flink aan het worstelen geweest.
Pitu word gediagnostiseerd met kanker en krijgt dit te horen van zijn griekse dokter. Pitu heeft nog een half jaar te leven maar houdt dit het liefst geheim voor de buitenwereld. Pitu was de burgemeester van zijn dorp, Crushuva en hierdoor kent iedereen hem. Elke dag word hij vriendelijk begroet door iedereen en doet Pitu alsof er niks aan de hand is, hij voelt zich overigens geen stervende. In pitu zijn achterhoofd spookt wel veel rond, hoe gaat het straks met zijn dochter Samarina? Het dorp en alle mensen die hij lief heeft? Pitu wil alles uit het leven halen wat er nog te halen valt, maar wat als het allemaal niet mee werkt en Pitu de ene tegenslag krijgt na de andere en hij worstelt met zijn eigen gevoelens?
Aan de andere kant vertelt dit boek het verhaal over vroeger. Pitu is opgegroeid zonder zijn vader Costa, maar heeft al erg veel verhalen gehoord van zijn moeder over zijn vader. Deze verhaallijn laat je kennis maken met Costa, Aretia ( Pitu zijn moeder) en de geschiedenis. Je word meegenomen in het leven van Costa, in en na de oorlog. Costa heeft al gevochten in de oorlog voordat hik Aretia ontmoette, Costa was overigens ook dan een stuk ouder dan Aretia. Deze verhaallijn laat je veel weten over de geschiedenis en gaat hier ook diep op in, voornamelijk over het Aroemeense volk.
Waarom ik het moeilijk vind om hier een recensie over te schrijven is omdat het boek mij niet zo heeft gepakt als wat ik eigenlijk had gedacht. Het verhaal van het heden, over Pitu en hoe hij met zijn ziekte omgaat vond ik vele malen leuker om te lezen dan de hoofdstukken over de geschiedenis, daar moest ik mij echt doorheen worstelen. Ik vond daar vele moeilijke namen in staan (plaatsen, namen, dingen) wat natuurlijk best logisch is aangezien het in het buitenland afspeelt. Ik vond de hoofdstukken voor mijn doen te diep in de geschiedenis waardoor ik het met veel moeite heb gelezen. De hoofdstukken over het heden vond ik daarintegen erg pakkend en leuk om te lezen en zelfs ontroerend.
Het boek is erg mooi geschreven in een duidelijke taal wat vlot wegleest. Ik denk dat je wel wat interesse moet hebben in de geschiedenis om dit boek helemaal leuk te gaan vinden. Deze interesse ontbrak bij mij waardoor het soms dus erg worstelen was.
Het boek zelf: het is echt een plaatje! Wat een mooie kaft. Heel neutraal, maar de man voorop het boek, zo ontzettend sprekend met een titel die je erg nieuwsgierig maakt..
Kortom, het is een mooi boek met een prachtige verhaallijn. Wel een boek met veel geschiedenis, dus met een beetje interesse in geschiedenis is dit een ideaal boek!
Ik geef dit boek : 3 sterren
Geschreven door @readingsavanna
August 4, 2020
Het boek is erg goed geschreven, maar t was t verhaal dat me niet voldoende kon boeien. De geschiedenis van de Aroemenen werd uitgebreid verhaald. Ik vond de stukken over de hoofdpersoon erg leuk om te lezen maar de verhalen over zijn vader en de strijd om een eigen natie gingen me op een gegeven moment tegenstaan.
March 10, 2019
Het boek vertelt je de geschiedenis van twee mannen die met elkaar verbonden zijn, maar elkaar nooit gekend hebben, Enerzijds is er het verhaal van Pitu die in het heden worstelt met zijn ziekte, zijn naasten en hetgeen wat hij achter zal laten. Tegelijkertijd neemt Pitu je mee naar het verhaal van zijn vader die hij zelf nooit gekend heeft. Hij kent alleen de verhalen die zijn moeder hem verteld heeft.
Pitu’s leven neemt op de valreep nog een dramatische wending (de details zal ik niet verklappen) en dit zorgt ervoor dat hij toch terug wil naar Samarina, de plaats waar zijn vader geboren en getogen is, omdat hier ook zijn roots liggen. Zonder deze laatste reis is zijn leven niet af en dat voel je als lezer aan alles.
Ik heb voor mijn doen best lang gedaan over Of de oleander de winter overleeft. Dit heeft te maken met de manier waarop het verhaal geschreven is. De woorden zijn prachtig en zorgvuldig gekozen, het verhaal is mooi maar ook triest en al deze elementen zorgen ervoor dat het af en toe best zware kost is om te lezen. Hier moet je van houden en je moet er zin in hebben. Zelf vind ik het fijn om één of twee keer per jaar zo’n pareltje tot me te nemen.
Pitu’s leven neemt op de valreep nog een dramatische wending (de details zal ik niet verklappen) en dit zorgt ervoor dat hij toch terug wil naar Samarina, de plaats waar zijn vader geboren en getogen is, omdat hier ook zijn roots liggen. Zonder deze laatste reis is zijn leven niet af en dat voel je als lezer aan alles.
Ik heb voor mijn doen best lang gedaan over Of de oleander de winter overleeft. Dit heeft te maken met de manier waarop het verhaal geschreven is. De woorden zijn prachtig en zorgvuldig gekozen, het verhaal is mooi maar ook triest en al deze elementen zorgen ervoor dat het af en toe best zware kost is om te lezen. Hier moet je van houden en je moet er zin in hebben. Zelf vind ik het fijn om één of twee keer per jaar zo’n pareltje tot me te nemen.
July 16, 2020
Braaf uitgelezen, maar met groeiende tegenzin. Er hangt een zware kunstmatige Xenos-romantiek rond het boek die steeds moeilijker te negeren valt en dat is spijtig, want de Balkan verdient een goede roman.
De personages komen bij allemaal (volgens mij, onbedoeld) over als karikaturen van Balkanbewoners en doen niet anders dan geforceerde spitsvondigheden uitwisselen. Maar het meest tenenkrommende is de schrijfstijl, vol zwaar geparfumeerde zinnen die het verhaal en je focus telkens weer weten te verstikken. Dit boek was een kleine marteling.
De personages komen bij allemaal (volgens mij, onbedoeld) over als karikaturen van Balkanbewoners en doen niet anders dan geforceerde spitsvondigheden uitwisselen. Maar het meest tenenkrommende is de schrijfstijl, vol zwaar geparfumeerde zinnen die het verhaal en je focus telkens weer weten te verstikken. Dit boek was een kleine marteling.
September 8, 2023
Boeiend boek over de geschiedenis van de Balkan, maar dan verweven in het leven van Pitu en toegespitst op de Aroemenen. Alle balkancliches komen aan bod, maar dat maakt het juist een luchtig boek, want het verhaal over de Aroemenen is dat verre van. De afwisseling van vertelstandpunt, het ene hoofdstuk Pitu zelf dan de moeder en dan de vader, begon me aan het eind een beetje tegen te staan. Desondanks het is lang geleden dat ik zo verrast ben door een boek.
November 2, 2019
Melancholische en gevoelig drama.De roman beschrijft
via een familieverhaal de geschiedenis van het Aroemeens volk vanaf WO 1 tot nu.
De Aroemenen zijn de enige etnische groep uit de Balkan die nooit een eigen staat verworven
Ze leven momenteel verspreid over Bulgarije,Roemenië,Albanië,Macedonië en Griekenland.
Hun taal behoort tot de romaanse talen.
via een familieverhaal de geschiedenis van het Aroemeens volk vanaf WO 1 tot nu.
De Aroemenen zijn de enige etnische groep uit de Balkan die nooit een eigen staat verworven
Ze leven momenteel verspreid over Bulgarije,Roemenië,Albanië,Macedonië en Griekenland.
Hun taal behoort tot de romaanse talen.
September 23, 2019
Prachtig verhaal, maar in fases wat langdradig en ingewikkeld door al die verschillende nationaliteiten die toch heel erg gelijk zijn soms. 3,5*
December 29, 2024
Als audioboek vermakelijk. Leuke sfeerbeelden.
August 10, 2021
Interessant verhaal, zeker als je geïnteresseerd bent in de Balkan. Wel soms moeilijk te volgen als je niet veel van de Balkan af weet maar daardoor wel goed in interesse wekken daarvoor. Soms is de 'snelheid' van het verhaal voor mijn gevoel wat vreemd en in het begin vond ik het wat moeilijk met de verschillende soorten flashbacks en wat nou wanneer was etc. Wel leuk en interessant.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews