Als lid van een aanhoudingseenheid achtervolgt hoofdagent Ronald V. een auto. De bestuurder wordt gezocht voor het plegen van een aantal ramkraken. Er ontstaat een crisissituatie waarbij Ronald zich genoodzaakt ziet te schieten. Zijn schot treft niet de vluchtende ramkraker, maar diens bijrijder. Ronald wordt gehoord door de Rijksrecherche. Na een langdurig proces wordt hij veroordeeld tot twee jaar cel. Het vonnis veroorzaakt in het hele land onrust onder politiemensen. Ronald deed immers zijn werk en wordt nu zwaar gestraft. Korpschef Bouman steunt hem door topadvocaat Knoops in te schakelen. De druk op het leven van Ronald en zijn jonge gezin is enorm. Dit boek beschrijft naast de slopende procesgang, de onverwachte veroordeling en de dreigende detentie, ook de wisselende reacties van familie, collega's en de rol van de media.
Deze komt wel echt binnen. De schrijfstijl is erg fijn en leest zich vlot, waarbij precies voor de juiste bewoordingen is gekozen om het goed binnen te laten komen allemaal. Begrippen die voorbijkomen worden goed en begrijpelijk uitgelegd, waardoor dit boek voor iedereen goed te begrijpen is ook als je geen kennis hebt van politie of rechtspraak.
Je leert Ronald echt goed kennen als persoon én als een fantastische politieagent. In het nawoord wordt genoemd dat politiemensen ook maar “gewoon” mensen zijn in een uniform. Zij willen ook het liefst na hun werk weer gewoon naar huis. Dat iemand dit moet meemaken gewoon omdat hij zijn werk deed vind ik onvoorstelbaar. Ben het er absoluut mee eens dat er controle moet zijn op het geweld- en wapengebruik van politie. Maar ook bijzonder blij dat deze zaak wat dat betreft voor een positieve verandering in de wet en rechtspraak heeft gezorgd. Voor enkele spelers in dit geheel heb ik geen goed woord over, waaronder de genoemde personen van de rijksrecherche, de rechters in Maastricht en enkele collega’s van Ronald… De manier waarop er door sommigen binnen de politieorganisatie werd gereageerd, zowel direct na het incident als na de laatste uitspraak vond ik echt tenenkrommend.
Ik vind het knap dat zowel Ronald als Jim dit boek met een kritische blik naar de politieorganisatie hebben geschreven. Er zijn mensen die terecht schouderklopjes ontvangen, maar ook genoeg collega’s die minder florissant ter sprake komen. Dit zal niet per se de makkelijkste keuze zijn geweest, maar in mijn ogen wel absoluut de eerlijkste en beste keuze. Juist door deze kritische blik denk ik dat het verhaal op de meest waarheidsgetrouwe manier is weergegeven, de harde werkelijkheid is er nu eenmaal…
Ik zou dit boek sowieso aan alle politiecollega’s willen aanraden, maar denk eigenlijk wel voor iedere burger interessante materie. Want hoe zou jij ermee omgaan als je voor “gewoon je werk doen” mogelijk twee jaar celstraf zou kunnen krijgen….?
Het boek is wat het belooft: geen gedetailleerd verslag van alle gebeurtenissen zoals ze in de media verschenen of zoals ze voor de rechtbank verliepen, maar het persoonlijke verhaal van Ronald, over wat de hele zaak met hem als persoon deed, en de invloed die dat op zijn leven had/heeft. Twee lange jaren van angst, hoop, vrees en onzekerheid. Ga er maar eens aan staan! Ronald geeft heel goed zijn persoonlijke gevoel hierover weer. Dit boek geeft een zeer goede indruk over wat een dergelijk incident en de gevolgen daarvan met iemand doet, zowel als politieagent als ook als mens. Na het lezen van zijn indrukwekkende verhaal kom ik tot twee conclusies: 1) Het is te absoluut noodzakelijk dat in Nederland een zogenaamde 'blauwe kamer' komt, waar zaken van politieagenten die mogelijk over de schreef zijn gegaan worden behandeld. Het normale straftrecht zou hier niet van toepassing mogen zijn. 2) Dit verhaal mag zich wat mij betreft scharen in het lijstje van beruchte gerechtelijke dwalingen als de zaak Nienke Kleiss, Lucia de B. en Christel Ambrosius.
Ronald, je hebt jouw verhaal en wat dit alles met jou deed uitstekend verwoord. Af en toe pakte het me bij de keel. Bedankt dat je jouw verhaal wilde delen.
Dit boek beschrijft het verhaal van politieagent Ronald V. Hij wordt verdachte in een zaak waarbij hij als politieagent zijn wapen heeft gebruikt. Wat volgt is een verhaal waarbij je een schrijver een grote fantasie toedicht als het een fictie boek was. Ronald wordt door veel mensen tegengewerkt en wordt behandeld als een verdachte. De woede en frustratie die dit met zich meebrengt heb je op een gegeven moment als lezer ook (compliment voor de schrijver dus ook). Ik snap dat ook agenten gecontroleerd moeten worden en moeten kunnen verklaren waarom zij een bepaalde actie hebben gedaan, maar dit gaat in mijn ogen te ver. Iemand die voor onze veiligheid veel risico's neemt, moet niet behandeld worden als verdachte en zeker niet worden tegengewerkt als hij eenmaal is vrij gesproken. Ik gun Ronald en zijn gezin de rest van hun leven de hele wereld.
A verey interesting book. I completely missed all the rumor about this case, but it rteally is something. (And in this same month I've finished this book, another police officer will be prosecuted for an incident shooting at a civilian).
There's always something going on, always many more sieds to a sotry. This book however made me think. Think hard, that unlike in 'the old days' one cannot trust others anymore. Can't count on the idea that others automatically have your best interest at heart when they're doing things for you. If you don't step up for yourself, noone will.
Heftig, interessant en emotioneel. Sluit aan bij mijn scriptieonderwerp, dus daarom snel gelezen. Nu tot aan de scriptiedeadline maar even niks lezen 🤓