What do you think?
Rate this book
سهگانهی خاورمیانه: جنگ عشق تنهایی
این کتاب مجموعه شعری پیوسته است؛ به این معنا که سطرها و بندها و شعرهایش مستقل و پیوسته است، درست مثل انسانها در هستی که مختارند و مجبور.
در بخشی از این کتاب میخوانیم:
تو مثل رودخانهای ترکم کردی
برای همین است
گاهی ماهیهای مُرده در خود پیدا میکنم
بازگشتنت،
جوانیاَت
بازنمیگردد
تو از انتهای این خیابان بیرون رفتی
و آن انتها هنوز
بر سینهی جهان سوراخ است
چرا نمیتواند برف؟
را نمیتواند برف
بر گذشته ببارد؟
چرا نمیتواند برف
این خیابان را ورق بزند؟
در بخشی از این کتاب میخوانیم:
تو مثل رودخانهای ترکم کردی
برای همین است
گاهی ماهیهای مُرده در خود پیدا میکنم
بازگشتنت،
جوانیاَت
بازنمیگردد
تو از انتهای این خیابان بیرون رفتی
و آن انتها هنوز
بر سینهی جهان سوراخ است
چرا نمیتواند برف؟
را نمیتواند برف
بر گذشته ببارد؟
چرا نمیتواند برف
این خیابان را ورق بزند؟
- GenresPoetry
97 pages, Paperback
First published January 1, 2019
14 people are currently reading
251 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 134 reviews
August 6, 2025
غریبگی نکن
نکن غریبگی پسرم!
این جا خاورمیانه است
و هر کجای خاک را بکنی
دوستی، عزیزی، برادری بیرون می زند...
نکن غریبگی پسرم!
این جا خاورمیانه است
و هر کجای خاک را بکنی
دوستی، عزیزی، برادری بیرون می زند...
September 4, 2019
تا حالا شده یکی دو دستتان را از پشت گره بزند و با دست سنگینش رگ های مچ دستانتان را بند بیاورد و با زانو گودی کمرتان را فشار دهد و در همین حال دست راستش را زیر گلویتان بگذارد و نفستان را بند بیاورد ؟
اصلا تا بحال بی هوش شده اید ؟ غش کرده اید از ضعف و سرگیجه توامان
تا بحال روحتان از بدنتان خارج شده ؟ وارد خلا شده اید؟
ترس برتان داشته است ؟
از تنهایی، از غربت، از گم شدن
تا بحال حالی داشته اید که از فرط درد و اجبار به دامان دیگران رجوع کنید ،اما توان گفتن آنچه باید را نداشته باشید . بخواهید اما نتوانید ،یا نخواهید اما بایدیست.
تا بحال شبی سرد را، تنها ،از بی کسی ، خارج از خانه ، در سرگردانی گذرانده اید ؟ از هجومِ خواب و جنگش با بیداری و سرما چیزی میدانید ؟
منم نمی دانم ، اما این کتاب و خالق و آدم هایش خوب میدانند .
غریبگی نکن
نکن غریبگی پسرم !
این جا خاورمیانه است
و هر کجای خاک را بکنی
دوستی ، عزیزی ، برادری
بیرون می زند
اصلا تا بحال بی هوش شده اید ؟ غش کرده اید از ضعف و سرگیجه توامان
تا بحال روحتان از بدنتان خارج شده ؟ وارد خلا شده اید؟
ترس برتان داشته است ؟
از تنهایی، از غربت، از گم شدن
تا بحال حالی داشته اید که از فرط درد و اجبار به دامان دیگران رجوع کنید ،اما توان گفتن آنچه باید را نداشته باشید . بخواهید اما نتوانید ،یا نخواهید اما بایدیست.
تا بحال شبی سرد را، تنها ،از بی کسی ، خارج از خانه ، در سرگردانی گذرانده اید ؟ از هجومِ خواب و جنگش با بیداری و سرما چیزی میدانید ؟
منم نمی دانم ، اما این کتاب و خالق و آدم هایش خوب میدانند .
غریبگی نکن
نکن غریبگی پسرم !
این جا خاورمیانه است
و هر کجای خاک را بکنی
دوستی ، عزیزی ، برادری
بیرون می زند
November 29, 2019
تلخ و متوسط.
یک سوم اول کتاب، اشعار بهتری داشت و به نظرم از نیمه که گذشت ضعیف شد.
----------
یادگاری از کتابها:
مورچهها دارند
اندوه زمین را جابهجا میکنند
...
نشستهام
با شب قمار میکنم
هر چه میبرم
تاریکتر میشوم
...
آدمها
میروند
میروند
میروند
اما دور نمیشوند
ما با کدام امید
به ساعتهایمان نگاه میکنیم
وقتی زمان برای مرگ کار میکند.
یک سوم اول کتاب، اشعار بهتری داشت و به نظرم از نیمه که گذشت ضعیف شد.
----------
یادگاری از کتابها:
مورچهها دارند
اندوه زمین را جابهجا میکنند
...
نشستهام
با شب قمار میکنم
هر چه میبرم
تاریکتر میشوم
...
آدمها
میروند
میروند
میروند
اما دور نمیشوند
ما با کدام امید
به ساعتهایمان نگاه میکنیم
وقتی زمان برای مرگ کار میکند.
June 1, 2020
اينجا خاورميانه است/و هر كجاي خاك را بكني/دوستي،عزيزي،برادري/بيرون ميزند
February 4, 2026
«شب است و همزمان دارند بغداد، دمشق و من را میزنند.»
تو را میزنند؟ بوی باروت دمشق در نفسهایت پیچیده یا انفجار بغداد سقف خانهات را فرو ریخته؟
از گوشهگوشه این خاورمیانهٔ پردرد گفتهای، جز از جایی که زبانت از آن آمده و کلماتت را از آن وام گرفتهای!
تو اهل کجایی، گروس، که اینچنین بیوطنی؟
در این سهگانه خاورمیانه، پس ایران کجاست، گروس؟ دردهای ما در انتهای کدام شب جا ماندهاند؟ رنجهای ما زیر سایه کدام بتِ قد علمکردهای پنهان شدهاند؟ چه شد که مرگ ما، در میان ما، بینامتر از مرگ در بغداد و دمشق شده است؟
در جغرافیا ضعیفی یا در وفاداری، گروس؟
نقشه را بلد نیستی یا وطن را از شعر تبعید کردهای؟
کوچه پسکوچههای دمشق را چه پرجزئیاتی وصف میکنی، اما کوچههای شهرت را نمیبینی، گروس؟
به شماره افتادن نفسهای از سر اجبار، خاموش شدن امید در چشمهای نگران، دفن شدن خندهها بین لبهای لرزان، سایهی مرگ بر جان و تن بیگناهان، شکستن فریادهای حقطلبی در حنجرههای به خون کشیده، جان دادن امید و خاکستر شدن رویاها را نمیبینی، گروس؟
با چه سوز و گدازی میسرایی که «خود را زمین گذاشتند تا تفنگهایشان را بردارند.»
اما فقط همین را دیدهای؟ (اصلاً این را دیدهای؟)
مرگ، مرگ است و درد، درد است و ظلم را کوچک شمردن، خود به نوعی ظلم است.
ما درد هیچ انسانی را نادیده نمیگیریم، اما میدانی، گروس؟
میدانی که ما جان گذاشتیم اما تفنگ هم نداشتیم؟
نالهها سرمیدهی از آنکه «رفته بودند آنسوی مرزها بمیرند.»
کاش میدانستی، گروس، مثله کردن تن در وطن غریبانهتر است. سایش جان به سنگفرشهای خیابانهای آشنا، استخوانسوزتر است. اما بگو چه شد که خون آنسوی مرز شاعرانه شد و خون اینسو در سکوتی جانفرسا خاموش ماند؟ چه شد که مرگ آنطرف مرزها حماسه شد و اینطرف لگد مالش کردند؟
برای مرگ آنسوی مرزها واژگانت صف کشیدهاند و از هم سبقت میگیرند، اما برای وصف کشورت، کلمات به کنجی میخزند و پنهان میشوند! چرا به خودی که میرسی، بیخودی لال میشوی، گروس؟
دم از سال 78 میزنی! لحظهای امیدوار میشوم... اما نه!
از 1978 و شورش اخوانالمسلمین میگویی! چه خوب اعداد را به خاطر میآوری! مرحبا به این حافظهٔ تاریخی!!
اما گروس، سال 1378 هم در خاطرت هست؟
یا «کوی دانشگاه» از خاطرت رخت بسته؟
گویی اعداد هم برای به زبانت آمدن باید از مرزها عبور کنند!
گویی رنجهای ما ویزا نگرفتند که از آن رو برگرداندی. اما به کدام مطلوب، درد خودی را مصادره میکنی؟
خاورمیانهات پرشده از صحنههای دور، اما وطن در آن جایی ندارد؛ چرا که درد دور شاعرانهتر است، همدلی با غیر همزبانان بشردوستانهتر است، سرودن از خون قاب گرفته شده، امنتر است.
اما درد نزدیک... شاید دردِ نزدیک برای شعر، برای تو خطرناک است، گروس!
.................................................................
میدانم؛
گفتن از رنج هر انسان، در هر گوشهی جهان، نهتنها خالی از لطف نیست، بلکه ضروری است.
مسئله این نیست که چرا از سوریه و لبنان و فلسطین و عراق گفتهای. اگر از همه گفته بودی و ایران هم در کنارشان ایستاده بود، در این مورد نقدی نبود.
مسئله آنجاست که وقتی نام خاورمیانه را بر کتابت میگذاری، چطور میشود یکی از بزرگترین، پرجمعیتترین و زخمیترین پارههایش — آن هم وطنت — اینچنین نادیده گرفته شود؟
آنقدر که من در میانهی کتاب، به ایرانیبودنت شک کنم و جستوجو کنم، که شاید این شاعر سوری است.
آنقدر که فکر کنم شاید کتاب قدیمی باشد، اما نه؛ چاپ اول 1398 است، و تا 98 هم کم مصیبت از سر نگذراندهایم.
این حذف، تصادفی نیست، گروس.
این چشمپوشی، اتفاقی نیست...
و این حذفِ آگاهانه، خود نوعی موضعگیری است.
تو را میزنند؟ بوی باروت دمشق در نفسهایت پیچیده یا انفجار بغداد سقف خانهات را فرو ریخته؟
از گوشهگوشه این خاورمیانهٔ پردرد گفتهای، جز از جایی که زبانت از آن آمده و کلماتت را از آن وام گرفتهای!
تو اهل کجایی، گروس، که اینچنین بیوطنی؟
در این سهگانه خاورمیانه، پس ایران کجاست، گروس؟ دردهای ما در انتهای کدام شب جا ماندهاند؟ رنجهای ما زیر سایه کدام بتِ قد علمکردهای پنهان شدهاند؟ چه شد که مرگ ما، در میان ما، بینامتر از مرگ در بغداد و دمشق شده است؟
در جغرافیا ضعیفی یا در وفاداری، گروس؟
نقشه را بلد نیستی یا وطن را از شعر تبعید کردهای؟
کوچه پسکوچههای دمشق را چه پرجزئیاتی وصف میکنی، اما کوچههای شهرت را نمیبینی، گروس؟
به شماره افتادن نفسهای از سر اجبار، خاموش شدن امید در چشمهای نگران، دفن شدن خندهها بین لبهای لرزان، سایهی مرگ بر جان و تن بیگناهان، شکستن فریادهای حقطلبی در حنجرههای به خون کشیده، جان دادن امید و خاکستر شدن رویاها را نمیبینی، گروس؟
با چه سوز و گدازی میسرایی که «خود را زمین گذاشتند تا تفنگهایشان را بردارند.»
اما فقط همین را دیدهای؟ (اصلاً این را دیدهای؟)
مرگ، مرگ است و درد، درد است و ظلم را کوچک شمردن، خود به نوعی ظلم است.
ما درد هیچ انسانی را نادیده نمیگیریم، اما میدانی، گروس؟
میدانی که ما جان گذاشتیم اما تفنگ هم نداشتیم؟
نالهها سرمیدهی از آنکه «رفته بودند آنسوی مرزها بمیرند.»
کاش میدانستی، گروس، مثله کردن تن در وطن غریبانهتر است. سایش جان به سنگفرشهای خیابانهای آشنا، استخوانسوزتر است. اما بگو چه شد که خون آنسوی مرز شاعرانه شد و خون اینسو در سکوتی جانفرسا خاموش ماند؟ چه شد که مرگ آنطرف مرزها حماسه شد و اینطرف لگد مالش کردند؟
برای مرگ آنسوی مرزها واژگانت صف کشیدهاند و از هم سبقت میگیرند، اما برای وصف کشورت، کلمات به کنجی میخزند و پنهان میشوند! چرا به خودی که میرسی، بیخودی لال میشوی، گروس؟
دم از سال 78 میزنی! لحظهای امیدوار میشوم... اما نه!
از 1978 و شورش اخوانالمسلمین میگویی! چه خوب اعداد را به خاطر میآوری! مرحبا به این حافظهٔ تاریخی!!
اما گروس، سال 1378 هم در خاطرت هست؟
یا «کوی دانشگاه» از خاطرت رخت بسته؟
گویی اعداد هم برای به زبانت آمدن باید از مرزها عبور کنند!
گویی رنجهای ما ویزا نگرفتند که از آن رو برگرداندی. اما به کدام مطلوب، درد خودی را مصادره میکنی؟
خاورمیانهات پرشده از صحنههای دور، اما وطن در آن جایی ندارد؛ چرا که درد دور شاعرانهتر است، همدلی با غیر همزبانان بشردوستانهتر است، سرودن از خون قاب گرفته شده، امنتر است.
اما درد نزدیک... شاید دردِ نزدیک برای شعر، برای تو خطرناک است، گروس!
.................................................................
میدانم؛
گفتن از رنج هر انسان، در هر گوشهی جهان، نهتنها خالی از لطف نیست، بلکه ضروری است.
مسئله این نیست که چرا از سوریه و لبنان و فلسطین و عراق گفتهای. اگر از همه گفته بودی و ایران هم در کنارشان ایستاده بود، در این مورد نقدی نبود.
مسئله آنجاست که وقتی نام خاورمیانه را بر کتابت میگذاری، چطور میشود یکی از بزرگترین، پرجمعیتترین و زخمیترین پارههایش — آن هم وطنت — اینچنین نادیده گرفته شود؟
آنقدر که من در میانهی کتاب، به ایرانیبودنت شک کنم و جستوجو کنم، که شاید این شاعر سوری است.
آنقدر که فکر کنم شاید کتاب قدیمی باشد، اما نه؛ چاپ اول 1398 است، و تا 98 هم کم مصیبت از سر نگذراندهایم.
این حذف، تصادفی نیست، گروس.
این چشمپوشی، اتفاقی نیست...
و این حذفِ آگاهانه، خود نوعی موضعگیری است.
July 14, 2019
جنگ تمام شده بود
و حالا
صلح داشت آدم میکُشت
و حالا
صلح داشت آدم میکُشت
November 24, 2020
کتاب شعری با تصویر سازی قوی، تعبیرات بدیع و مضامین تلخ.
▪️غریبگی نکن
نکن غریبگی پسرم!
اینجا خاور میانه است
و هر کجای خاک را بکنی
دوستی، عزیزی، برادری
بیرون میزند.
▪️بیا غروب کنیم
ندیدهای که خورشید
هر صبح بیرون میآید
پشیمان میشود
و بازمیگردد.
▪️جنگ تمام شده بود
و حالا
صلح داشت آدم میکشت.
۹۹/۴/۲۳
▪️غریبگی نکن
نکن غریبگی پسرم!
اینجا خاور میانه است
و هر کجای خاک را بکنی
دوستی، عزیزی، برادری
بیرون میزند.
▪️بیا غروب کنیم
ندیدهای که خورشید
هر صبح بیرون میآید
پشیمان میشود
و بازمیگردد.
▪️جنگ تمام شده بود
و حالا
صلح داشت آدم میکشت.
۹۹/۴/۲۳
December 27, 2019
میگذارم خونم بیاید بیرون
و بیرون از لب،
تو را ببوسد
و بیرون از قلب،
برایت بایستد
و رنجی را که سالهای سال در من چرخیده است،
قطره،
قطره،
با تو در میان بگْذارد.
September 16, 2025
«خوانش صوتی»
مگر
چمدانت چهقدر بود
که تمام زندگیام را
با خودت بردی؟
مگر
چمدانت چهقدر بود
که تمام زندگیام را
با خودت بردی؟
April 12, 2020
من دیدهام
که اول پوست میپوسد
بعد گوشت
بعد استخوان
آخرین لایه امید است
که تو را زنده نگه میدارد
تا ذرهذره این شکنجه را حس کنی
روبهروی آینه میایستم
و آینه سعی میکند
سعی میکند
سعی میکند
از این همه خرابه چهره بسازد
در خرابهها قدم میزنم
و فکر میکنم
اناری که بر شاخه خشکیده
باید همین زمین باشد
که خدا از کنارش عبور میکند
و حتی
میلی به چیدنش ندارد.
که اول پوست میپوسد
بعد گوشت
بعد استخوان
آخرین لایه امید است
که تو را زنده نگه میدارد
تا ذرهذره این شکنجه را حس کنی
روبهروی آینه میایستم
و آینه سعی میکند
سعی میکند
سعی میکند
از این همه خرابه چهره بسازد
در خرابهها قدم میزنم
و فکر میکنم
اناری که بر شاخه خشکیده
باید همین زمین باشد
که خدا از کنارش عبور میکند
و حتی
میلی به چیدنش ندارد.
May 13, 2019
دیگر
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
یعنی
اگر گلولهای به سمتم شلیک شود
سرم را هم
خم نخواهم کرد
یعنی
اگر برای بُریدنِ این رگ
تیغ در خانه نباشد
تا مغازه هم نخواهم رفت
چرا که دیگر
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
یعنی
اگر گلولهای به سمتم شلیک شود
سرم را هم
خم نخواهم کرد
یعنی
اگر برای بُریدنِ این رگ
تیغ در خانه نباشد
تا مغازه هم نخواهم رفت
چرا که دیگر
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
September 6, 2020
ما
در خیابانها سرگردانیم
در سفارتها سرگردانیم
در مرزه�� سرگردانیم
ما
چون تکههای چوب
بر دریا سرگردانیم
و حتی نمیتوانیم غرق شویم
**********
مجموعه شعری غمانگیز از دردهای جنگ!
سهگانهی خاورمیانه
جنگ عشق تنهایی...
در خیابانها سرگردانیم
در سفارتها سرگردانیم
در مرزه�� سرگردانیم
ما
چون تکههای چوب
بر دریا سرگردانیم
و حتی نمیتوانیم غرق شویم
**********
مجموعه شعری غمانگیز از دردهای جنگ!
سهگانهی خاورمیانه
جنگ عشق تنهایی...
Read
June 14, 2019و بمب در مدرسه افتاد
میخواستیم کمک بگیریم
میخواستیم اسم بچههامان را صدا کنیم
اما الفبا آتش گرفته بود
در جهنم
چطور آدمها با هم حرف میزنند؟!
آوازها به کجا کوچ میکنند؟
رقصها کجا پنهان میشوند؟
شعرها کجا میمیرند؟
و آن که
از کنار دیوار آب میخواهد،
میخواهد
دندانش را قورت بدهد
آی زندگی!
اینها نفس کشیدن نیست
نفس کشیدن نیست
نفس کشیدن نیست
ما ازمرگ
خالی وُ
پُر میشویم
جنگها روشناند
و ماشین آتشنشانی نمیتواند
جنایت را خاموش کند
نگاه کن!
دختر پنج سالهام سوخته
و حالا
اسمش
مثل پوست یک آبنبات
در مشتم مچاله شده
غریبگی نکن
غریبگی نکن پسرم!
اینجا خاورمیانه است
و هر کجای خاک را بکنی
دوستی، عزیزی، برادری
بیرون میزند
میخواستیم کمک بگیریم
میخواستیم اسم بچههامان را صدا کنیم
اما الفبا آتش گرفته بود
در جهنم
چطور آدمها با هم حرف میزنند؟!
آوازها به کجا کوچ میکنند؟
رقصها کجا پنهان میشوند؟
شعرها کجا میمیرند؟
و آن که
از کنار دیوار آب میخواهد،
میخواهد
دندانش را قورت بدهد
آی زندگی!
اینها نفس کشیدن نیست
نفس کشیدن نیست
نفس کشیدن نیست
ما ازمرگ
خالی وُ
پُر میشویم
جنگها روشناند
و ماشین آتشنشانی نمیتواند
جنایت را خاموش کند
نگاه کن!
دختر پنج سالهام سوخته
و حالا
اسمش
مثل پوست یک آبنبات
در مشتم مچاله شده
غریبگی نکن
غریبگی نکن پسرم!
اینجا خاورمیانه است
و هر کجای خاک را بکنی
دوستی، عزیزی، برادری
بیرون میزند
August 27, 2019
تا کنون این درخشانترین دفتر شعریست که خواندهام چراکه شعرهایش زندهاند و شخصیت دارند و در هر سهباری که خواندمشان به سهشکل متفاوت ازشان لذت بردم و شاعر را تحسین کردم. یکی از نکات جالبش اینه که نه در آغاز شروع میشود و نه در پایان تمام و صرفاً بخشیست از آنچه که هست، تکهای کنده شده از روایت امروز بشر، عشق و تنهایش
February 27, 2019
خب به نظرم به خوبی مجموعه هایی که قبلن از گروس عبدالملکیان خونده بودم نبود، ولی خب در مقایسه با بعضی دیگه از کتابهای شعری که خونده ام اخیرا قوی تر و بهتر بود. شاید دو و نیم بگیره مثلن.
نکتۀ خوب کتاب به نظرم لحظه های جذابش بودن که طی اونها گروس عبدالملکیان میاد و تعبیرهای تازه از پدیده های آشنا ارائه میده. و نکتۀ خوب دیگه ش این بود که درد جهان معاصر رو و دغدغۀ بشر رو و درک رنج های آدمی رو به صورت شعر در آورده. ینی اینکه شعرها تا سطح یه سری عاشقانه های سبک و مسخره (آه تو را دوست دارم/ و اوه چقدر تنهایم/ مانند شکنجه گری هستی که مرا شکنجه میدهد/ با اینکه تنها هستم/ الی آخر) و از این حرفا تنزل نیافتن.
زبان مجموعه، همون زبان سر راست و فاقد نوآوری های دستوری یا واژگانیه. آرایه های لفظی یا معنایی در شعرها به ندرت پیدا میشن. کشف ها و تصویرهای بی سابقه زیاد نیستن تو مجموعه. و کلا خیلی زیادی همه چیز سر راست و نثرگونه و غیر شاعرانه س.
چند نمونۀ خوب از کتب:
نشسته ام
با شب قمار می کنم
و هرچه می برم
تاریک تر می شوم
-----
آدم ها
می روند
می روند
می روند
اما دور نمی شوند
ما با کدام امید
به ساعت های مان نگاه می کنیم
وقتی زمان برای مرگ کار می کند
----
جنگ تمام شده بود
و حالا
صلح داشت آدم می کشت
نکتۀ خوب کتاب به نظرم لحظه های جذابش بودن که طی اونها گروس عبدالملکیان میاد و تعبیرهای تازه از پدیده های آشنا ارائه میده. و نکتۀ خوب دیگه ش این بود که درد جهان معاصر رو و دغدغۀ بشر رو و درک رنج های آدمی رو به صورت شعر در آورده. ینی اینکه شعرها تا سطح یه سری عاشقانه های سبک و مسخره (آه تو را دوست دارم/ و اوه چقدر تنهایم/ مانند شکنجه گری هستی که مرا شکنجه میدهد/ با اینکه تنها هستم/ الی آخر) و از این حرفا تنزل نیافتن.
زبان مجموعه، همون زبان سر راست و فاقد نوآوری های دستوری یا واژگانیه. آرایه های لفظی یا معنایی در شعرها به ندرت پیدا میشن. کشف ها و تصویرهای بی سابقه زیاد نیستن تو مجموعه. و کلا خیلی زیادی همه چیز سر راست و نثرگونه و غیر شاعرانه س.
چند نمونۀ خوب از کتب:
نشسته ام
با شب قمار می کنم
و هرچه می برم
تاریک تر می شوم
-----
آدم ها
می روند
می روند
می روند
اما دور نمی شوند
ما با کدام امید
به ساعت های مان نگاه می کنیم
وقتی زمان برای مرگ کار می کند
----
جنگ تمام شده بود
و حالا
صلح داشت آدم می کشت
August 2, 2020
حتی اگر هزار قلب داشته باشی
هزار بار خواهی مرد
حالا که نیستم
شعرهایم را بخوان
میخواهم صدایت باشم
دهانت، لبهایت
قطره اشکی که از گونهات بر زمین میافتد
آدمها میروند
میروند
اما دور نمیشوند
ما با کدامین امید
به ساعتهایمان نگاه میکنیم
وقتی زمان برای مرگ کار میکند
مرداد نود و نه
July 7, 2025
من نسخه صوتی این کتاب رو گوش دادم
با صدای آقای مهدی پاکدل
بسیاااار بسیاااار بسیاااار لذت بردم
با صدای آقای مهدی پاکدل
بسیاااار بسیاااار بسیاااار لذت بردم
June 23, 2019
برای اولین بار تمام شعرهای یک مجموعه شعر را دوست داشتم، بدون استثنا.
August 5, 2020
تموم کردن کتاب همزمان شد با چند ساعت بعد از خبر انفجار در بیروت دوباره کتاب رو از تو طاقچه بازکردم و سرچ کردم «خاورمیانه» شعری که دنبالش میگشتم رو پیدا کرد:
نکن غریبگی پسرم
اینجا خاورمیانه است
هرکجا خاک را بکنی
دوستی عزیزی برادری
از خاک بیرون می زند .
همه شعرهای کتاب به دلم ننشست ولی چند تا از شعر ها واقعا زیبا بود و لذت بردم از خوندنشون
و قشنگترین قسمت کتاب برای من :
میگذارم خونم بیاید بیرون
که آزادی
نبض داشته باشد
نکن غریبگی پسرم
اینجا خاورمیانه است
هرکجا خاک را بکنی
دوستی عزیزی برادری
از خاک بیرون می زند .
همه شعرهای کتاب به دلم ننشست ولی چند تا از شعر ها واقعا زیبا بود و لذت بردم از خوندنشون
و قشنگترین قسمت کتاب برای من :
میگذارم خونم بیاید بیرون
که آزادی
نبض داشته باشد
June 21, 2019
و سال ها طول کشید بفهمم
درختی که زرد نمی شود
مرده است...
درختی که زرد نمی شود
مرده است...
August 27, 2024
از لحاظ ادبی خوب و لذتبخش بود برام ولی علیرغم تمام تلاشهام، متاسفانه آدم شعر نیستم.
September 20, 2019
«جنگ تمام شده بود
و حالا
صلح داشت آدم میکُشت»
خوندن این شعر باعث شد کتاب رو بخرم و بخونم. ولی جز این شعر و شاید نهابتا چند جمله از چند شعر، هیچ چیز قابل توجهی نذیدم.
دوستش نداشتم.
و حالا
صلح داشت آدم میکُشت»
خوندن این شعر باعث شد کتاب رو بخرم و بخونم. ولی جز این شعر و شاید نهابتا چند جمله از چند شعر، هیچ چیز قابل توجهی نذیدم.
دوستش نداشتم.
May 9, 2019
در مقایسه با چند کار دیگری که از گروس خوانده بودم چندان حرفی برای گفتن نداشت. به نظرم نقطه قوت شعرهای گروس تصویرسازیهای ناب او، بازیهای هوشمندانه با واژگان، ساختارشکنیهای به جا و البته غافلگیرکردنِ خواننده است؛ در شعرهای این دفتر تقریبا هیچیک از اینها را ندیدم، حال آنکه در سایر آثار او بارها و بارها با این جلوهها برخورد کرده بودم. شاید یک بار دیگر کتاب را بخوانم تا مطمئن شوم که دربارهاش زود قضاوت نکردهام.
March 3, 2021
توضیحات ابتدای کتاب توصیف کاملی هست از کتاب. همانطور که از نام کتاب پیداست درباره ی جنگ، عشق و تنهایی است و بنظرم سهم شعرها هم به همین ترتیب جنگ عشق و تنهایی است و البته که جنگ و عشق، تنهایی رو در خودشون پنهان دارند. علیرغم وسوسه م برای نوشتن کل کتاب به این شعر بسنده میکنم:
ما
در خیابان ها سرگردانیم
در سفارت ها سرگردانیم
در مرزها سرگردانیم
ما
چون تکه های چوب
بر دریا سرگردانیم
و حتی نمیتوانیم غرق شویم
ما
در خیابان ها سرگردانیم
در سفارت ها سرگردانیم
در مرزها سرگردانیم
ما
چون تکه های چوب
بر دریا سرگردانیم
و حتی نمیتوانیم غرق شویم
September 14, 2019
میگذارم خونم بیاید بیرون
و بیرون از لب
تو را ببوسد
و بیرون از قلب
برایت بایستد
و رنجی که سال های سال در من چرخیده است
قطره
قطره
با تو در میان بگذارد
این کتاب حاوی اشعاری بود که هیچ وقت از خواندنشان سیر نمیشوم.
و بیرون از لب
تو را ببوسد
و بیرون از قلب
برایت بایستد
و رنجی که سال های سال در من چرخیده است
قطره
قطره
با تو در میان بگذارد
این کتاب حاوی اشعاری بود که هیچ وقت از خواندنشان سیر نمیشوم.
January 20, 2021
واقعا شعر ها زیبا و بسیار پر درد بودند. از نظر من که شعر زیر میتونه ریویویی برای کل کتاب باشه و تمام:
جنگ تمام شده بود
و حالا
صلح داشت آدم میکُشت
پینوشت: شعر های ابتدای کتاب بسیار قویتر و زیباتر از سایر اشعار کتاب بودند، اما این حرف به این به این معنا نیست که سایر اشعار ضعیف یا بد بودند.
جنگ تمام شده بود
و حالا
صلح داشت آدم میکُشت
پینوشت: شعر های ابتدای کتاب بسیار قویتر و زیباتر از سایر اشعار کتاب بودند، اما این حرف به این به این معنا نیست که سایر اشعار ضعیف یا بد بودند.
December 16, 2024
3.5
اشعار ابتدایی کتاب را بیشتر پسندیدم
اشعار ابتدایی کتاب را بیشتر پسندیدم
May 1, 2021
دیگر
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
یعنی
اگر قرار باشد زیاد غمگین شوی
بلند میشوم
با هم صبحانه میخوریم
کمی گپ میزنیم
بعد هم میروم
سری به خاک دوستانم بزنم برگردم
اگر هم حوصلهام نشد
شاید
همان دوروبرها خودم را چال کنم
چرا که دیگر
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
یعنی
اگر گلولهای به سمتم شلیک شود
سرم را هم
خم نخواهم کرد
یعنی
اگر برای بریدن این رگ
تیغ در خانه نباشد
تا مغازه هم نخواهم رفت
چرا که دیگر
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
اگر به خانهام بیایی
تمام خانه را گل خواهم کاشت
اگر نیایی هم
تمام خانه را گل خواهم کاشت
اگر بروی هم
اگر بمیری هم
چرا که دیگر
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
یعنی
زمان را از دستم باز کردهام
چاقو را
از جیب دراوردهام
و رابطهی علت و معلول را بریدهام
چرا که میخواهم
بی دلیل تنها باشم
درست چون نوازندهای که در میام اجرا
سازش را زمین میگذارد
تا موسیقیاش تمام نشود
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
یعنی
اگر قرار باشد زیاد غمگین شوی
بلند میشوم
با هم صبحانه میخوریم
کمی گپ میزنیم
بعد هم میروم
سری به خاک دوستانم بزنم برگردم
اگر هم حوصلهام نشد
شاید
همان دوروبرها خودم را چال کنم
چرا که دیگر
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
یعنی
اگر گلولهای به سمتم شلیک شود
سرم را هم
خم نخواهم کرد
یعنی
اگر برای بریدن این رگ
تیغ در خانه نباشد
تا مغازه هم نخواهم رفت
چرا که دیگر
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
اگر به خانهام بیایی
تمام خانه را گل خواهم کاشت
اگر نیایی هم
تمام خانه را گل خواهم کاشت
اگر بروی هم
اگر بمیری هم
چرا که دیگر
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
یعنی
زمان را از دستم باز کردهام
چاقو را
از جیب دراوردهام
و رابطهی علت و معلول را بریدهام
چرا که میخواهم
بی دلیل تنها باشم
درست چون نوازندهای که در میام اجرا
سازش را زمین میگذارد
تا موسیقیاش تمام نشود
September 3, 2019
قشنگ بود و تلخ. دوست داشتم کلّ این مجوعه رو .
تیکههایی از قسمتهای موردعلاقهم:
"ما با کدام امید
به ساعتهایمان نگاه میکنیم
وقتی زمان برای مرگ کار میکند"
.....
"آی زندگی!
اینها نفس کشیدن نیست!
نفس کشیدن نیست
ما از مرگ
خالی و
پر میشویم"
.....
"جنگ تمام شده بود
و حالا
صلح داشت آدم میکشت"
تیکههایی از قسمتهای موردعلاقهم:
"ما با کدام امید
به ساعتهایمان نگاه میکنیم
وقتی زمان برای مرگ کار میکند"
.....
"آی زندگی!
اینها نفس کشیدن نیست!
نفس کشیدن نیست
ما از مرگ
خالی و
پر میشویم"
.....
"جنگ تمام شده بود
و حالا
صلح داشت آدم میکشت"
June 29, 2025
پر از کشف های شاعرانه زیبا و خیال انگیز،تصویرهای سورئال که متناسب با این سبک شعر نوشتن(آزاد)هستند.
در کل بهترین مجموعه شعری بود که در یک سال اخیر خوندم و حتما هم بارها دوباره میخونم.
در سرزمین من
زیبایی و زشتی یکیست
و هردو به یک اندازه
بهدردنمیخورند
شعری به قلبم چسبیدهاست
که برای نوشتنش باید
قلبم را دربیاورم
در کل بهترین مجموعه شعری بود که در یک سال اخیر خوندم و حتما هم بارها دوباره میخونم.
در سرزمین من
زیبایی و زشتی یکیست
و هردو به یک اندازه
بهدردنمیخورند
شعری به قلبم چسبیدهاست
که برای نوشتنش باید
قلبم را دربیاورم
Displaying 1 - 30 of 134 reviews