The Embezzler

by James M. Cain

James M. Cain. The Embezzler. New York: Avon, [1944]. First separate edition. Octavo. 119 pages. Publisher's wraps.

Genres: Fiction, Noir, Mystery, Crime, Pulp

119 pages, Paperback

First published January 1, 1938

About the author

James Mallahan Cain (July 1, 1892–October 27, 1977) was an American journalist and novelist. Although Cain himself vehemently opposed labeling, he is usually associated with the hard-boiled school of American crime fiction and seen as one of the creators of the "roman noir."

He was born into an Irish Catholic family in Annapolis, Maryland, the son of a prominent educator and an opera singer. He inherited his love for music from his mother, but his high hopes of starting a career as a singer himself were thwarted when she told him that his voice was not good enough.

After graduating from Washington College where his father, James W. Cain served as president, in 1910, he began working as a journalist for The Baltimore Sun.

He was drafted into the United States Army and spent the final year of World War I in France writing for an Army magazine. On his return to the United States he continued working as a journalist, writing editorials for the New York World and articles for American Mercury. He also served briefly as the managing editor of The New Yorker, but later turned to screenplays and finally to fiction.

Although Cain spent many years in Hollywood working on screenplays, his name only appears on the credits of three films, Algiers, Stand Up and Fight, and Gypsy Wildcat.

His first novel (he had already published Our Government in 1930), The Postman Always Rings Twice was published in 1934. Two years later the serialized, in Liberty Magazine, Double Indemnity was published.

He made use of his love of music and of the opera in particular in at least three of his novels: Serenade (about an American opera singer who loses his voice and who, after spending part of his life south of the border, re-enters the States illegally with a Mexican prostitute in tow), Mildred Pierce (in which, as part of the subplot, the only daughter of a successful businesswoman trains as an opera singer) and Career in C Major (a short semi-comic novel about the unhappy husband of an aspiring opera singer who unexpectedly discovered that he has a better voice than she does).

He continued writing up to his death at the age of 85. His last three published works, The Baby in the Icebox (1981), Cloud Nine (1984) and The Enchanted Isle (1985) being published posthumously. However, the many novels he published from the late 1940s onward never quite rivaled his earlier successes.

Reviews

[Maria Clara · Rating 3 out of 5]

Me ha gustado, lo único que al final es fácil adivinar quien ayuda a quien.

[Yashar Behmand · Rating 4 out of 5]

«اختلاسچی» که ابتدا در سال ۱۹۴۰ با عنوان پول و زن به‌صورت پاورقی در مجله‌ی لیبرتی منتشر شد، یکی از آثار کمترشناخته‌شده‌ی جیمز ام. کین است؛ نویسنده‌ای که گرچه هرگز در دوران حیاتش برنده‌ی جوایز مهمی مثل نوبل یا پولیتزر نشد، اما نامش به‌عنوان یکی از پایه‌گذاران ادبیات نوآر آمریکا، در کنار دشیل همت و ریموند چندلر، برای همیشه در تاریخ ادبیات و سینمای آمریکا ثبت شده است. تا امروز بیش از پانزده فیلم و سریال از آثار او اقتباس شده، که این رقم به‌خوبی جایگاه روایی و تصویرسازانه‌ی قلمش رو در صنعت سرگرمی و هنر قرن بیستم نشون می‌دهد.

اغلب کتاب‌خوان‌های جدی، جیمز کین را با سه‌گانه‌ی مشهورش می‌شناسند: «پستچی همیشه دوبار زنگ می‌زند»، «غرامت مضاعف» و «میشل پیرس»؛ آثاری که اوج سبک نوآر کلاسیک آمریکایی هستند. اما «اختلاسچی» با اینکه درخشش آن سه اثر را ندارد، هنوز صدای خاص و منحصر‌به‌فرد کین را در خود دارد: آدم‌های معمولی با هوس‌های خطرناک، سقوط‌های اخلاقی ناگهانی، روایت فشرده و لحن سرد و بی‌رحم.

این رمان کوتاه، نمونه‌ای تمیز، جمع‌وجور و فشرده از توانایی جیمز کین در خلق تعلیق، نمایش لایه‌های تیره و پیچیده‌ی زندگی روزمره، و شکل‌دادن به موقعیت‌هایی خاکستری‌ست؛ موقعیت‌هایی که در آن‌ها نه قهرمان مشخصی هست، نه شر مطلق.

داستان حول محور یک معاون بانک، اختلاسی در شرف وقوع، و یک مثلث عاطفی‌ست که بدون شعار و در سکوت، عشق، وجدان و طمع را در هم می‌تند. شخصیت‌ها ظاهراً روزمره و ساده‌اند، اما به‌کمک کوچک‌ترین کنش‌ها و دقیق‌ترین دیالوگ‌ها، عمق می‌گیرند.

جیمز کین، استاد روایت از خلال نیت‌های ناگفته و لحظات خاموش است. سبک نوشتارش، ساده، بی‌زحمت و دیالوگ‌محور است. توصیف‌ها مختصر و عاری از زرق‌وبرق‌اند، اما درست سر جای خود. او روایت را بر پایه‌ی کنش می‌سازد، نه توصیف. نتیجه این است که خواننده، خودش را نه در حال خواندن یک رمان، که در حال تماشای یک فیلم نوآر سیاه‌وسفید می‌بیند؛ فیلمی با سکانس‌هایی دقیقاً مهندسی‌شده، بی‌هیچ اضافه‌گویی.

با این حال، پایان رمان برای من شخصاً رضایت‌بخش نبود؛ زیادی خوش‌بینانه و «هالیوودی» تمام شد. انتظار داشتم تلخیِ بستر داستان در پایان هم حفظ شود، نه این‌که همه‌چیز ناگهان رو به خیر برود. گرچه این پایان‌بندی لطمه جدی‌ای به کلیت اثر نزده.

در نهایت، می‌توان گفت «اختلاسچی» شاید در میان آثار شاخص و انقلابی کین جایی نداشته باشد، اما قطعاً یکی از نمونه‌های قابل‌توجه کارنامه‌اش محسوب می‌شود؛ اثری که همچنان در جهان اخلاق‌ستیز و پر از وسوسه‌ی کین سیر می‌کند و نماینده‌ای جمع‌وجور از مهارت‌های اوست: ساختن دنیایی با آدم‌هایی معمولی، در شرایطی غیرعادی، با وسوسه‌هایی که بیش از آن‌که شیطانی باشند، انسانی‌اند.


بخش‌های از متن:
پول همیشه در حساب‌ها نیست؛ گاهی در نگاه‌ها پنهان می‌شود.

وقتی عشق و ترس با هم می‌آمیزند، دیگر نه عشق باقی می‌ماند و نه ترس.

او می‌خواست حقیقت را بداند، اما نه آن‌قدر که آرامشش را به خطر بیندازد.

گاهی سکوت بین دو نفر، بلندتر از هر فریادی است.

جنایت همیشه با خشونت نیست؛ گاهی با یک امضا آغاز می‌شود.

در بانک، اعداد دروغ نمی‌گویند، اما آدم‌ها چرا.

عشق می‌تواند انگیزه‌ای برای خیانت باشد، حتی اگر به نیت نجات باشد.

وقتی وجدان بیدار می‌شود، دیگر خواب راحتی وجود ندارد.

او نمی‌خواست قهرمان باشد، فقط نمی‌خواست بزدل بماند.

گاهی بهترین راه برای پنهان کردن حقیقت، گفتن نیمی از آن است.

در دنیای کین، خیر و شر مطلق وجود ندارد؛ فقط انتخاب‌های خاکستری است.

او می‌دانست که اشتباه می‌کند، اما نمی‌توانست جلوی خود را بگیرد.

پایان خوش، همیشه نشانه‌ی خوشبختی نیست؛ گاهی فقط پایان است.

او به دنبال عدالت نبود؛ فقط می‌خواست درد کمتری احساس کند.

در این داستان، هیچ‌کس بی‌گناه نیست؛ فقط بعضی‌ها بهتر پنهان می‌کنند.

-----
پ.ن: از این رمان فیلمی با همان عنوان اولیه‌اش پول و زن (Money and the Woman) در سال ۱۹۴۰ ساخته شد. فیلم را ویلیام کی. هاوارد کارگردانی کرده و جفری لین و برندا مارشال نقش‌های اصلی را بازی کرده‌اند. کمپانی وارنر برادرز تهیه‌کننده‌ی فیلم بوده است.

[Uxie · Rating 2 out of 5]

Lectura ligera, para pasar el rato.

[Kimia · Rating 3 out of 5]

داستانی از یک عشقی که به بهای شکل گیری اون خیلی از چیزا قربانی میشه . پول، آبرو، شغل و حتی جون. وقتی میخوندمش به این فکر می کردم که اگه پاش برسه واسه عشق تا این حد میتونم فداکاری بکنم یا نه؟
خدا داند...🤷🏻‍♀️

[Nancy Oakes · Rating 3 out of 5]

full post here
http://www.crimesegments.com/2022/02/...

Ask someone which books they've read by James M. Cain, and my guess is that the answers won't likely include this book, The Embezzler. Actually, until I started reading my way through Borges' séptimo circulo list, I didn't even know it existed, and I'm sure I'm not alone here.

I swear I was only a few pages in, with the set up just having been established and I already had a feel for what was about to come. Normally this is an "oy" kind of thing for me, but what kept me reading wasn't so much the action here but my deep mistrust of the character Sheila pretty much to the end, so I had to see what happened on that front. I mean, Cain had already written Double Indemnity, albeit in serialized form (1935 -- it also appears along with The Embezzler in Three of a Kind in 1943) so I couldn't help but wonder if main character Dave's judgment would be clouded by his instant infatuation with Sheila, or if she was going to turn out to be another Phyllis Nirdlinger taking Dave down the road to destruction. No spoilers from me on that score.

All in all a decent read, but I was more than a bit disappointed with the ending which one reader on goodreads described appropriately as a "major no no" for noir. No spoilers from me, but jeez -- given all that had come before it just did not work. Think facepalming "sappy" and you've pretty much got it.

If you're a fan of James M. Cain's books and want to read beyond the better-known novels, this would be a good place to start; in any case it's much better than his The Cocktail Waitress, which was just sleaze, and not good sleaze at that. This one was just okay.

[library ghost (farheen) · Rating 3 out of 5]

Frankly entertaining and the only Cain novel I've read which comes with a happy ending (ik it's not exactly conventional in this genre but it's nice to have one of those in a while)

[Andy · Rating 2 out of 5]

Completely implausible trash about a scheming hussy who convinces a bank manager to let her sit in for her teller husband while he's out on sick leave. Yeah, right. The dialogue is clumsy and corny, which is why it's not one of Cain's better known works, plus it has a smarmy happy ending, a major no-no in noir.

[Michael Compton · Rating 3 out of 5]

A fun little novella that zips right along, from one twist to the next. A bank executive gets snared into covering up an embezzling scheme by a sympathetic--and, of course, alluring--woman. The fact that he is never quite sure where he stands with her, but keeps digging himself in deeper anyway, plays out in a plausible way and keeps the reader guessing. This one doesn't have the darkness of Cain's better work, which makes it no more than a diverting trifle.

[Shaqayeq Kabiri · Rating 5 out of 5]

یه کتاب با قطر کم، ادبیات آمریکایی به سبک محاوره‌ای که واقعا عالی و دوست‌داشتنی بود! ترجمهٔ آقای بهرنگ رجبی که این کتاب رو حتی خوش‌خوان‌تر کرده!
خیلی وقت‌ها برای اینکه از یه کاراکتر خوشمون بیاد نیاز نیست بگیم چه شکلیه، چه هیکلی داره، چه صدایی داره یا...
من از شخصیت دِیو بی‌نهایت خوشم اومد بدون اینکه توصیفی از ظاهرش داشته باشم، چرا؟
چون برای شیلا خیلی خطر کرد! از شهرتش، اموالش، جونش و... گذشت!
یه علاقهٔ واقعی با اعمال واقعی بود، درحالیکه می‌تونست خودشو قاطیِ یه اختلاس وحشتناکی که چارلز مرتکب شده نکنه! اما برای شیلا انجامش داد...
فوق‌العاده جالب و دوست‌داشتنی بود برام و لذت بردم!
نمی‌خوام توقعتون رو ببرم بالا، طبق معمول مثل همیشه میگم: با توقع پایین شروع کنید تا لذت ببرید و نظرِ واقعی خودتونو از توی کتاب پیدا کنید!
و یه چیز خیلی مهم:
اگه درحال نوشتن رمان هستین، یا یه نویسندهٔ تازه کارین و فکر می‌کنین برای نوشتنِ یه رمان، قصه یا داستان حتما باید از ادبیات سفت و سخت‌خوانی استفاده کنید، پیشنهاد می‌کنم با همین ترجمه (از آقای بهرنگ رجبی) بخونیدش چون ممکنه از ادبیات محاوره‌ای تجربهٔ جالبی بدست بیارید و خوندنِ این کتاب با این ترجمه خیلی دوست‌داشتنیه!
و البته جیمز ام‌. کین، کاری کرد این کتاب رو دوست داشته باشم✨
و در پایان بگم که، من ساعت‌ها می‌تونم از دِیو بنت براتون بگم!...

[Pete Heinzelmann · Rating 2 out of 5]

For fans of Hard-boiled fiction only. Not Cain's best but an enjoyably pulpy read for fans of the genre.

[Farnaz · Rating 4 out of 5]

داستان جذاب و گیرایی بود و البته به نظر من از دید خواننده امروزی کمی old school.

[Ali Malekpoor · Rating 3 out of 5]

اصلا نزدیک غرامت مضاعف و پستچی نبود.آدم وقتی اون دو تا کتاب رو میخونه باورش نمیشه جیمز بتونه چیز ضعیفی بنویسه.ولی اختلاسچی بیش از حد کلیشه ایه.

[I_ty_toje · Rating 4 out of 5]

Прочитав вторую книгу понял что Кейн может писать на любые темы, неизменно одно - он делает это увлекательно.
Легкая криминальная история, конечно с трупом и красоткой, не выглядит тяжеловесной. Все немного "по пути". "Скучный" по задумке герой оказывается весьма активным и раскрывает едва что не заговор, и таких перевертышей в повести куча.
Нельзя сказать что это высокий жанр, но это очень-очень приятная и быстрая история.

[Roxana Mitrea · Rating 4 out of 5]

„[...] Acum, că m-am întors, simt că nu vă pot purta ranchiună. A fost împotriva oricărei reguli, a oricărei prudențe, dar, din punct de vedere moral, n-a fost greșit. Și a fost o prostie. Cred însă că noi toți suntem din când în când proști. Până și eu simt acest lucru, mai ales când dansez rumba [...]”

[Afshin Hakimiyan · Rating 3 out of 5]

دِیو بِنِت چندروزی از دفتر مرکزی بانکی که در آن مشغول به کار بود؛ مأمور می‌شود که برود در یکی از شعبه‌های کوچک‌شان ته‌وتوی یک قضیه را دربیاورد. او بنا به رتبه‌بندی دفتر مرکزی‌شون تو لس‌آنجلس، رتبه‌ی اداری‌اش معاون شعبه بود. ولی حالا که به اون شعبه‌ی کوچک مأموریت داده بودند؛ شده بود صندوقدار. مسأله این بود که نسبت سپرده‌های پس‌انداز آن شعبه به سپرده‌های مدت‌دارِ سود بالاش، بیش از دوبرابر رقمی بود که تو هر کدوم از شعبه‌های دیگه داشتند. او هنوز تازه به این شعبه منتقل شده بود. سرتحویلدار اون شعبه هم، آقای چارلز که الان تو بیمارستان داشت دوره‌ی نقاهت بیماری‌اش را طی می‌کرد. دِیو آن‌روز، بعد کار روزانه هنوز پا به خانه‌اش نرسیده بود که زنی به نام شیلا به‌ش زنگ می‌زند و قرار می‌گذارد که بتواند او را ببیند. آن هم نه تو بانک، که تو خونه‌ی دِیو. زنه، زنِ چارلز از آب درمیاد. انگاری اومده بود که موافقت او را جلب کند که به جای شوهرش که الانه تو بیمارستان بستری بود؛ بیاید و کارِ او را تحویل بگیرد تا وقتی‌که شوهرش برگردد سر کارش.


زنه به قول دِیو مو خرمایی و هیکلی بود و سرجمع آن‌قدری خوشگل بود که نمی‌شد چشم ازش برداشت. همین‌ها هم باعث شده بود که با تقاضای او موافقت کند. بدش نمی‌اومد که زنه دوروبرش بپرد. دِیو داشت حساب‌وکتاب‌ها را چک می‌کرد و پرونده‌های سپرده‌گذاران را بالاوپایین می‌کرد. تقریبن هم فهمیده بود که اوضاع از چه قرار است. تو این هیروویرِ دلی که شیلا از او به یغما برده بود، او اندک‌اندک داشت بو می‌برد. داشت می‌فهمید که شوهر زنه، به به طریق زیرجلدی داشته پول اختلاس می‌کرده.  دِیو این مسأله را بی‌آنکه هنوز به کسی اطلاع بدهد فهمیده بود. این بود که به کار زنه شک کرده بود. شک برش داشته بود که نکند کاسه‌ای زیر نیم کاسه‌ای باشد. نکند کلکی توی کار زنه باشه. 


شبِ اولین‌روزی که این‌را فهمیده بود؛ خوابش نبرده بود. آن شب هم با شیلا قرار داشت. نمی‌دونست چی‌کار کنه. بره سرِ قرار؟ قالِش بزاره؟ از خیرش بگذره؟ ولی اون شب هم سرِ قرار رفته بود. رابطه‌ی عشقولانه‌ای داشت باهاش برقرار می‌کرد. به قول خودش دیوونه‌ش شده بود. کشته‌مرده‌ش شده بود. نمی‌تونست دل ازش بِکَنه.


شیلا هم تو یکی از اون شب‌های دیدارشون، قضیه‌ی اختلاس را فاش می‌کنه. می‌گه به‌ش که چارلز نه هزار دلار کسری بالا آورده. از اون به بعد دِیو سعی می‌کنه فکرِ شیلا را نسبت به شوهرش چارلز خراب کنه تا به عشقِ خودِ شیلا، سروته این کسری را بدون این‌که کسی تو بانک بفهمه، جمع‌ش بیارن. او می‌خواست شیلا را از چنگ چارلز بیرون بکشه.


نویسنده، کل کتاب را به زبان عامیانه و به زبان شخصیت اصلی داستان، قصه‌اش را روایت می‌کند. کتاب اختلاس‌چی، کتاب رسوایی هم هست. رسوایی‌هایی که گزارش‌هایش سر از روزنامه و مجله و رادیو و تلویزیون هم درمی‌آورد. نویسنده، کتاب را در الهامِ از پرونده کلاهبرداری وال‌استریت نوشته است که در سال هزارونهصدوسی‌وهشت رخ داده بود. او یکی یک‌دانه اختلاسِ نه‌چندان دندان‌گیر را بهانه‌ی نوشتن چنین رُمانی کرده بود و نمی‌دانست که در ایرانِ حال حاضر ما، سال‌مان بدون هیچ اختلاسی سر نمی‌گیرد و ارقام اختلاسِ در راه آن‌قدری درشت هستند که، ارقام اختلاس‌های پیشین را روسفید بکنند.


باید به مترجم کتاب دست مریزاد گفت که آن‌را به ترجمه‌ای کاملن روان و خوش‌خوان، توانسته است سروشکلش بدهد. معلوم است که مترجم کارکشته است در کاروبار خود. کتاب‌های قبلی‌ایی را هم که او ترجمه کرده است؛ به خوبی این تبحر جناب #بهرنگ_رجبی را به اثبات رسانده‌اند.

[Roger Pettit · Rating 3 out of 5]

Between the two world wars, the ravenous reading appetite of the American public was frequently sated by pulp magazines. These publications were cheap and accessible sources of sensational fiction for readers of horror, romance, SF and, in particular, crime stories. (The periodicals were called ‘pulp’ magazines because they were printed on cheap, wood pulp paper. Their success was such that they later became popular in the UK too.) The crime stories in pulp magazines were written purely for entertainment purposes. Their writers, who were often paid according to the number of words they produced, had no literary pretensions whatsoever. That said, the magazines were the breeding ground for a number of authors whose talents were a cut above the pulp norm. One such was James M Cain, who became famous for stories such as ‘Mildred Pierce’ and ‘Double Indemnity’ which were turned into very successful Hollywood films. Published in 1938 in a magazine entitled ‘Three of a Kind’, ‘The Embezzler’ is a short novel of fewer than a hundred pages. It’s a story about the discovery by a young bank manager that one of his employees is embezzling some of the funds deposited by customers. He becomes romantically attached to the employee’s wife, and together they attempt to conceal and to rectify her husband’s crime. Things do not, of course, go according to plan and violence and death ensue.

The plot of ‘The Embezzler’ is by no means original or memorable. There are no clever twists or surprises. As such, it’s a story that is unlikely to linger long in the memory. Like almost all pulp fiction, it’s designed simply to help the average reader to while away a few idle hours enjoyably. And on that basis, it achieves its objective. It’s well written. The relationship between the two principal protagonists is depicted very convincingly. The plot is credible. The prose is simple, direct and very readable. All in all, ‘The Embezzler’ is an entertaining but disposable trifle. 6/10.

[Bill Jenkins · Rating 4 out of 5]

I enjoyed reading this story because of the passion and action involved in the story. Upon reflection however, I see flaws. I have to take at least a star off for the obvious flaws.

Flaw one: I guess I relate to Dave in a way but there is no way I'd give my life savings over to any woman, no matter how much I loved her. I'm more rational than that.

Flaw two: I could never be close to anyone I didn't fully trust. In Dave's case, he never trusted Sheila. No! I would never even go there with a woman no matter how attractive she was if I didn't trust her.

Flaw three: Sheila has a couple of young children, I think they were 5 and 3 years of age. The children are never mentioned accept in passing. Getting close to Sheila would definitely include a relationship with the children. Dave never thinks about this. I wondered to myself if Cain ever had any children because this was a major flaw in the story and sure enough, he didn't have any so no experience here.

Flaw four: "Protecting the children". Sheila's whole Motus Operandi is to save the children from knowing their father is corrupt. What? You can't save your children from the world. If I were Dave, I would have been talking about this with Sheila as opposed to handing over my money so she can protect them. And if I couldn't sway her thinking: Sayonara. If Sheila had simply exposed her husband in the beginning, her daughter never would have gotten shot!

Flaw five: The cops in this story are incompetent. We have three cops on scene when the bank robbery happens and they can't shoot straight not to mention track down the culprit. It takes Shiela to save the day in the end.

Flaw six: In the end "The old man" gives Dave his job back. What?? There is no way a guy that owns a bank franchise is going to do this.

In all, the flaws detract from the story, but I can't get too carried away because Cain created characters here he knew had flaws.

[Murray · Rating 3 out of 5]

Not a bad read at all, but gets bogged down with too many details about embezzling from a bank and spends too little time examining the relationship between the narrator and Sheila. An exciting and gratifying ending saves this book. Certainly one of Cain's less memorable efforts.

[Olga · Rating 3 out of 5]

Понравилось, что сомнения в том, говорят ли герою правду, остаются почти до самого конца.
Не понравилась сама тема финансовых махи��аций и план жены.

[Rafael Val · Rating 3 out of 5]

Otra buena novela de Caín. No llega a la excelencia de “El cartero llama dos veces” ni de “Doble identidad” pero atrapa y entretiene y con un final feliz.

[Kahbod · Rating 1 out of 5]

رمان بی‌ارزش از نویسنده ی خوب ادبیات آمریکا. ترجمه آشغال رجبی نیز بر بد بودن کار افزوده.

[Chris · Rating 3 out of 5]

That was a weird little novella. It’s really interesting to read these things written over 80 years ago and to see the progression and development of literature.

[Mituyoshy Cordero · Rating 3 out of 5]

Para ser una novela negra no es especialmente atrapante, pero es entretenida. Al menos para conocer un poco del estilo de James Cain.

[Jack Heath]

Synopsis: a bank officer becomes involved with a lovely wife and her embezzling husband. A novella.

[tortoise dreams · Rating 4 out of 5]

The Embezzler is a novella, first appearing in 1938 as a magazine serial titled Money and the Woman. The story of a bank officer who becomes involved with a beautiful woman and her embezzling husband. It followed Postman, Double Indemnity, and Serenade and buzzes with all the first-person suppressed tension, wary fear, paranoiac suspicion, nervous anticipation, and dangerous desire of the first two, as we've come to expect from Cain. Unlike the usual Cain, the story slows in the descriptions of the nuts and bolts of bank embezzlement (I blame Hemingway). The ending is almost a twist and something of a letdown but entertaining nonetheless. Also a 1940 movie titled Money and the Woman with Brenda Marshall. [3½★]

[Carina · Rating 2 out of 5]

No tiene nada de la intriga que me había prometido la sinopsis, quizá un poco de tensión en ciertos momentos, pero no fue suficiente para que me convenciera. De todos modos, a pesar de no haberme gustado mucho, no creo que sea un libro espantoso.

Si lo que se quiere es una trama ligera, que no se detenga mucho a profundizar en sus personajes o entorno y que se centre en el robo interno de un banco y cómo se solucionará, esta historia no está mal.

[Douglas Castagna · Rating 3 out of 5]

Some of the trademarks of Cain; scheming woman, eager men, action, violence, and a fairly thought out plot that ties all of the pieces together. Not one of his best, but worth a read especially for fans.

[Patrick · Rating 4 out of 5]

Kept up the suspense in what might seem like a less-than-exciting setting of a small bank in Depression Era California. Characterizations pretty flat, but hey this is pulp!