What do you think?
Rate this book
Του Χειμώνα Ψίθυροι
Ιστορίες του χειμώνα: παγερές, κρυστάλλινες, σε κόσμους γνώριμους και ξένους, με άρωμα Χριστουγέννων ή μη, με τέλος ευτυχισμένο ή και όχι. Ιστορίες του χωριού και της πόλης, ιστορίες από το τώρα κι από μια φορά κι έναν καιρό. Τις ιστορίες αυτές τις ενώνει το χιόνι και η φωτιά που τριζοβολάει ενάντια στο κρύο.
Ποιος λέει και ποιος ακούει; Οι φωνές είναι πολλές, κι η φωνή που τις αγκαλιάζει φιλόξενα ακατάδεκτη:
Οι ιστορίες στους κόσμους όλους είναι τόσες κι άλλες τόσες όσα τα στόματα που μιλούν και βουβαίνονται, που υπόσχονται και προδίδουν, που αγαπούν και φτύνουνε φαρμάκι. Όλες τις ξέρω, μα από μένα δεν θα τις ακούσεις, διότι εγώ ιστορίες δεν λέω – εξόν από τη δική μου.
Είμαι η σκιά κάτω από τα νερά, είμαι ο βράχος που ‘χει σχήμα ανθρώπινο, είμαι το βροντερό γέλιο του αέρα – κι είναι το φως της λάμπας μου π’ ακολουθείς και χάνεσαι στο δάσος, μ’ αντί να βρεθείς σε κίνδυνο σε οδηγεί σ’ απάγκιο, ως να χαράξει το έλεος της μέρας.
Σαν βρεθείς εδώ, άπλωσε τα χέρια σου στα ράφια μου, χάιδεψε με τα δάχτυλά σου τις σελίδες, με τα μάτια σου τις λέξεις. Είτε κλάψεις, είτε γελάσεις, όποιος, όποια και ό,τι κι αν είσαι, θα φύγεις με πλούτο μεγαλύτερο απ’ όταν ήρθες, ακόμη κι αν είναι οι τσέπες σου αδειανές.
Γράφουν οι: Γιώργος Αγγελίδης, Ανδρέας Αντωνίου, Μαίρη Βούλγαρη, Ειρήνη Μανωλάκου, Μαριλένα Μέξη, Ανδρέας Μιχαηλίδης, Ραλλού Σκουλούδη, Γιώργος Χατζηκυριάκος, Γιώργος Χατζής
Ποιος λέει και ποιος ακούει; Οι φωνές είναι πολλές, κι η φωνή που τις αγκαλιάζει φιλόξενα ακατάδεκτη:
Οι ιστορίες στους κόσμους όλους είναι τόσες κι άλλες τόσες όσα τα στόματα που μιλούν και βουβαίνονται, που υπόσχονται και προδίδουν, που αγαπούν και φτύνουνε φαρμάκι. Όλες τις ξέρω, μα από μένα δεν θα τις ακούσεις, διότι εγώ ιστορίες δεν λέω – εξόν από τη δική μου.
Είμαι η σκιά κάτω από τα νερά, είμαι ο βράχος που ‘χει σχήμα ανθρώπινο, είμαι το βροντερό γέλιο του αέρα – κι είναι το φως της λάμπας μου π’ ακολουθείς και χάνεσαι στο δάσος, μ’ αντί να βρεθείς σε κίνδυνο σε οδηγεί σ’ απάγκιο, ως να χαράξει το έλεος της μέρας.
Σαν βρεθείς εδώ, άπλωσε τα χέρια σου στα ράφια μου, χάιδεψε με τα δάχτυλά σου τις σελίδες, με τα μάτια σου τις λέξεις. Είτε κλάψεις, είτε γελάσεις, όποιος, όποια και ό,τι κι αν είσαι, θα φύγεις με πλούτο μεγαλύτερο απ’ όταν ήρθες, ακόμη κι αν είναι οι τσέπες σου αδειανές.
Γράφουν οι: Γιώργος Αγγελίδης, Ανδρέας Αντωνίου, Μαίρη Βούλγαρη, Ειρήνη Μανωλάκου, Μαριλένα Μέξη, Ανδρέας Μιχαηλίδης, Ραλλού Σκουλούδη, Γιώργος Χατζηκυριάκος, Γιώργος Χατζής
- GenresFantasy
204 pages, Paperback
First published February 1, 2019
35 people want to read
About the author
Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου
5 books199 followersΗ Άρτεμις γεννήθηκε το 1988 στον Πειραιά, όπου και έζησε τα παιδικά της χρόνια. Σπούδασε Ιστορία & Αρχαιολογία στο ΕΚΠΑ Αθηνών, γιατί ήθελε να γνωρίσει καλύτερα το μυστήριο αυτό είδος που λέγεται άνθρωπος και επέκτεινε τις σπουδές της ολοκληρώνοντας σεμινάριο πάνω στην Επιμέλεια και Διόρθωση Κειμένων, από τον ίδιο εκπαιδευτικό φορέα. Έκτοτε εργάζεται πάνω στο αντικείμενο ως freelancer και παράλληλα, τον Νοέμβριο του 2017 εντάχθηκε στο δυναμικό των εκδόσεων iWrite-Πηγή-Δαιδάλεος, στο τμήμα Προώθησης και Επικοινωνίας. Η αγάπη της για το είδος την οδήγησε να συμμετέχει ως editor στο site του φανταστικού Willowisps.gr.
Ως φοιτήτρια έγραφε πολύ, καρποί ήταν κάποια διηγήματα και αρκετά προσχέδια μυθιστορημάτων. Το 2009, για προσωπική της ευχαρίστηση άρχισε να συλλέγει μύθους και θρύλους ξένων χωρών υπό μορφή δοκιμίου. Τότε συνέβη η δική της “μαγική στιγμή”. Οι “Εφιάλτες” πήραν αυτόνομα τον δρόμο τους, από το πρώτο κεφάλαιο μέχρι το τέλος, κι ήταν το όνειρο της που έγινε πραγματικότητα.
Ως φοιτήτρια έγραφε πολύ, καρποί ήταν κάποια διηγήματα και αρκετά προσχέδια μυθιστορημάτων. Το 2009, για προσωπική της ευχαρίστηση άρχισε να συλλέγει μύθους και θρύλους ξένων χωρών υπό μορφή δοκιμίου. Τότε συνέβη η δική της “μαγική στιγμή”. Οι “Εφιάλτες” πήραν αυτόνομα τον δρόμο τους, από το πρώτο κεφάλαιο μέχρι το τέλος, κι ήταν το όνειρο της που έγινε πραγματικότητα.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
June 28, 2021
Το δύο για το φυλλοκάρ-δυο! (κάποιες σκέψεις για το ‘’του Χειμώνα Ψίθυροι’’ των Will o Wisps)
Και θα μου πείτε: μα καλά ρε άνθρωπε, χειμωνιάτικες και χριστουγεννιάτικες ιστορίες και τις διαβάζεις καλοκαιριάτικα;
Και θα απαντήσω: ζεσταίνομαι μαν μου! Εφόσον το σώμα δεν διακοπάρει, ας ταξιδεύει ο νους μακριά από τον καύσωνα…
Πέρα από την πλάκα όμως, το διάβασα αμέσως μετά την ‘’ιτιά’’, θέλοντας να παραμείνω στο κλίμα και έχοντας πάρει και φόρα. Και πραγματικά, πιστεύω έτσι πρέπει να διαβαστούνε: back to back! Γιατί ο ‘’κόσμος’’ της ‘’ιτιάς’’ (το σάιτ εννοώ) έχει μία συγκεκριμένη ποιότητα και μία συγκεκριμένη αισθητική, που δεν μπορείς να την ‘’διακόψεις’’ ή να μπεις και να βγεις με ευκολία. Όπως δεν μπορείς να πιεις παλιό, ακριβό κρασί σε ένα πανηγύρι ή να δεις όλους του πίνακες του Ροσέτι μονοκοπανιά και να ζητήσεις από το μαγαζί του μουσείου Σεραφίνο ή να παίζει στο αμάξι Μότσαρτ και έξω από το παράθυρο να έχει μποτιλιάρισμα και βρισίδια… έτσι και αυτά τα βιβλία, προϋποθέτουν να δημιουργήσεις μία συνθήκη και να έχεις μία αγάπη πριν τα προσεγγίσεις!
Προτού όμως μπω στο προκείμενο, νιώθω την ανάγκη να γράψω μία μεγαλούτσικη παρένθεση (αν θέλετε, προσπεράστε τις επόμενες δύο παραγράφους παρακαλώ), γιατί, όπως και να το κάνουμε, δεν γράφω ‘’κριτικές’’ αλλά απλά ‘’κάποιες σκέψεις‘’ στον τοίχο μου...
Το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό, δεν κοιτά με ευνοϊκό μάτι τα διηγήματα. Δεν λέω για συλλογές συγγραφέων –που και εκεί δεν αλλάζει πολύ το τοπίο- μα για ανθολογίες διηγημάτων. Οπότε το εγχώριο κοινό έχει διαμορφώσει μία αντίστοιχη οπτική (ξεχνώντας Παπαδιαμάντηδες, ‘’Ψηλά Βουνά’’ και ‘’Λόγια της Πλώρης’’, ενώ για τις ανθολογίες… χάος). Κι αν η συντριπτική πλειοψηφία κοιτά με μισό μάτι τις ‘’ξεκομμένες’’ ανθολογίες, όταν έχουμε να κάνουμε με σειρές βιβλίων με διηγήματα -σαν τα Ωροράκια που μας γαλούχησαν, μα σε καλύτερες εκδόσεις- τότε σχεδόν παθαίνει τύφλωση. Ναι, δε θέλω να μιλήσω για κάποια μεμονωμένη έκδοση, μια στο τόσο, από κάποιο διαγωνισμό ή κάτι παρόμοιο, μα για Σειρές Ανθολογιών (με κεφαλαία για διευκρίνιση). Γιατί μπορεί να έχουμε πάρει τα σημάδια μας και να έχουμε πιάσει το μήνυμα, έλα μου όμως που είμαστε κάποιοι τρελοί που επιμένουμε να θέλουμε να χτίσουμε κάτι σαν τις Ωρόρες μα για το ελληνικό φανταστικό! Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί, μα οι τρεις που έχω κατά νου συγκεκριμένα είναι: η Μαριλένα Μέξη, ο Χρήστος Κεσκίνης και ο γράφων. Δεν θέλω να βλογήσω τα γένια μου, υπάρχει λόγος που με συμπεριλαμβάνω, κάπου το πάω, υπομονή!
Δε θα το παίξω σεμνοτυφία, θα με βάλω κι εμένα μέσα στους τρεις που αναφέρω λοιπόν, γιατί i) μόλις μου έγινε πρόταση από τον εκδοτικό που βρίσκομαι (πριν την Λενόρ μου που ήθελαν να βγάλουν πρώτη) ανθολογία πίεσα να βγάλουμε πρώτα-πρώτα, ii) είναι κάπως περίεργο και ‘’αθώο’’ –μέσα στον ματαιόδοξο φιλοτομαρισμό του χώρου- να θέλεις να πιστεύεις πώς μπορείς να δώσεις βήμα σε νέες πένες και να βοηθήσεις να διαδοθεί το φανταστικό όπως μπορείς και iii) δεν είναι κακό να αποδεχόμαστε μία αδυναμία ή μία ήττα -ξέρω από πρώτο χέρι τον πόνο του να μην ‘’τραβάει’’ μία ανθολογία από το κοινό- μα δεν πρέπει να παρατάμε τα όπλα! Τι εννοώ όμως: ‘’Ψυχοπλάνης Φαινόμενα’’ λοιπόν το 2016, ‘’Ημερολόγια Ψυχοπλάνης’’ το 2018… παφ, σιγή. Έπειτα έχουμε ‘’Ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς’’ το 2017, ‘’του Χειμώνα Ψίθυροι’’ το 2019… παφ, σιγή. Τέλος, ‘’Πολεμικές Ιαχές’’ και ‘’Κοσμικό Έρεβος’’ το 2020… παφ, σιγή. Ναι, κι εγώ ετοιμάζω αργά-αργά το 3 και είμαι σίγουρος πώς και οι δύο συνοδοιπόροι που ανέφερα θα έχουν κάτι στα σκαριά (λογικά φέτος θα βγάλουν κάτι και οι δύο), μα είναι και κάτι σαν εγχώρια κατάρα… το ενδιαφέρον πέφτει σχεδόν κατακόρυφα από την μία ανθολογία στην άλλη, όπως δείχνουν τα πράγματα στα μέσα δικτύωσης, δίχως όμως να αλλάζει κάτι σε ποιότητα ή περιεχόμενο από τα κείμενα που εμπεριέχονται στην δεύτερη ανθολογία ή να χάνει κάτι από το πάθος του ο ‘’φροντιστής’’! Εύχομαι ολόψυχα λοιπόν, και στους τρείς μας, η τρίτη ανθολογία του καθένα μας να με αποδείξει πανηγυρικά λανθασμένο και να αρχίσει μόνο ανάβαση για το ‘’όραμά’’ μας (δίχως η λέξη να χρωματίζεται αρνητικά από καλοθελητές)!
Αρκετά όμως, ας μπούμε στο (παγωμένο) ζουμί:
Αφήγηση και Χαιρετισμός του Ανδρέα Μιχαηλίδη: έπρεπε να ξεκινήσει με τον λόγο του πρωτομάστορα! Πόσο αγαπάω τα κείμενα αυτού του ανθρώπου! Από τον Κριστιάν και το Αμόνι, μέχρι αυτές τις αφηγήσεις του εδώ, νιώθω να ζεσταίνεται η καρδιά μου όποτε τον διαβάζω (και τον ακούω μέσα μου με την φωνή του). Μου άρεσε πολύ η επιλογή του β’ ενικού, μου έβγαλε κάτι σε Mr B Gone, μα δίχως ειρωνικό φλέγμα. Η θλίψη και η αμεσότητα, σε χτυπάνε απευθείας, ενώ εκτίμησα δεόντως τον δράκο με βάση το ελληνικό φολκλόρ και με συγκίνησαν τρομερά οι αναφορές στον Πολίτη. Κλασικός μύθος συμβουλής που παρακούστηκε μα η νέα μορφή που δημιουργείται είναι πραγματικά συγκινητική. Η ιδέα ενός γίγαντα βιβλιοθηκάριου, με την σύζευξη της σωματικής και της πνευματικής ρώμης, ήταν μια όμορφη αντιπαραβολή του κλασικού λεγόμενου περί σπαθιού και πένας, που με ξετρέλανε σαν σύμβολο. Οι αναφορές στην φωτίτσα και την ιτιά (και οι έμμεσες και οι άμεσες) ήταν τέλειες, ενώ η αποφώνηση, με μία αναφορά σε όλα όσα διαβάσαμε, μου θύμισε το κλείσιμο των μυθιστορημάτων του Παπαδιαμάντη. Μπόμπα, μα δεν περίμενα και κάτι λιγότερο.
Η ψυχή και η χιονονιφάδα της Ειρήνης Μανωλάκου: από τις πρώτες σελίδες, μας μεταφέρεται ένα υπέροχο κλίμα το οποίο όμως δεν μέλλει να κρατήσει. Ο χαμός του πατέρα του Φώτη από Φωτιά, μου άρεσε σαν αντίστιξη, ενώ ο θείος, όσο αντιπαθητικός κι αν γίνεται, δεν μπορείς να μην τον καταλάβεις όταν μαθαίνεις την ζωή του. Μου άρεσε πολύ το πόσο διακριτικό ήταν το μεταφυσικό σε αυτή την ιστορία, καθώς και το κλείσιμο ήταν τρομερό! Πολύ δυνατό για δεύτερο διήγημα.
Ένας μάλλινος Αϊ-Βασίλης του Γιώργου Αγγελίδη: η γλώσσα του Αγγελίδη πάντα με ενθουσιάζει. Οι περιγραφές των πρώτων σελίδων και οι προετοιμασίες με ρούφηξαν και ένα χαμόγελο ήταν συνεχώς στα χείλη μου. Συμπάθησα τρομερά την Βαρβάρα και όταν τους χτύπησε η ‘’συμφορά’’, αγωνιούσα για το τι θα συμβεί, ακόμα και αν δεν μιλάμε για κατάσταση ζωής ή θανάτου, μα για την θλίψη και την απογοήτευση κάμποσων κοριτσιών. Το τι ακολουθεί και το κλείσιμο, ήταν απλά απολαυστικά. Πολύ γλυκιά ιστορία και πολύ όμορφος ρυθμός!
Λίλυ και Κραμ του Γιώργου Χατζή: θα το χαρακτήριζα με την ίδια λέξη που έδωσα άνωθεν: γλυκό! Μου άρεσε πολύ η σχέση των δύο ηρώων, πώς εξελίχθηκε μέσα στα χρόνια και πώς ‘’λειτουργεί’’. Ήταν όμορφη η ανατροπή στον κλασικό μύθο με το δέντρο και τους καλικάντζαρους και μου άρεσε που είχαμε μια ιδέα για το τι συνέβη στα παρασκήνια (αν μπορούμε να το πούμε αυτό), ενώ το κλείσιμο με έκανε να χαμογελάσω. Είχε μια αθωότητα και μια ομορφιά που δεν την περίμενα. Μπράβο.
Λαμπηδόνες της Μαριλένας Μέξη: από την προηγούμενη ανθολογία, ο φάρος, με είχε εντυπωσιάσει. Οι πρώτες γραμμές, μου το θύμισαν έντονα και με ρούφηξαν. Με το που εμφανίστηκε ο κουτσός ξένος, μου φάνηκε τρομερά ύποπτο, μα δεν περίμενα καθόλου την εξέλιξη, ούτε την κατάληξή του. Μου άρεσε η αποκάλυψη της φύσης του, όπως και το θάρρος και η περιπέτεια του πιτσιρικά. Κάτι τέτοια πρέπει να κάνει η Πίξαρ στο μέλλον, να γουστάρουμε. Πολύ συμπαθητικό κειμενάκι!
Ο καβαλάρης το ανέμου της Μαίρη Βούλγαρη: το Άβαλον και ο Μάλορι συναντούν την ρώσικη παράδοση… τρόπον τινά. Δυστυχώς, ήταν το πρώτο που δεν με τρέλανε, δεν ‘’το ένιωσα’’ και δεν μπορούσα να καταλάβω πώς κολλάει με την όλη ανθολογία. Δεν ήταν εντελώς άκυρο, μα θα μπορούσε να παραληφθεί.
Το πέρασμα της Ραλλού Σκουλούδη: τέλειο! Το όνομα της ηρωίδας καθόλου τυχαίο, η αρχή μου θύμισε τον Τζόνι και τους Νεκρούς από Πράτσετ, η συνέχεια Λούις Κάρολ, μα μετά έγινε κάτι εντελώς καινούριο και περίεργο, ενώ το γεγονός ότι η κατάληξη δεν ήταν ευχάριστη, ήταν κάτι που το εκτίμησα δεόντως.
Στην καρδιά του χειμώνα της Μαριλένας Μέξη: δυστυχώς, όπως και με τον Καβαλάρη, θα μπορούσε να απουσιάζει. Ναι, ήταν παραμυθένιο, μα δεν ήταν κάτι φρέσκο ή κάτι που να με ενθουσιάσει. Δεν ξέρω γιατί, μα και σε αυτή την ανθολογία και στην προηγούμενη, ενώ το ένα κείμενο της συγγραφέως είναι πολύ δυνατό, το δεύτερο είναι κάπως… ξεθυμασμένο. Δεν πειράζει, τουλάχιστον ήταν τρομεροί οι Λαμπηδόνες.
Ο μικρός κλέφτης και τα όνειρα των ανθρώπων του Γιώργου Χατζηκυριάκου: κακά τα ψέματα, ο κύριος λόγος που πήρα την ανθολογία. Ο Χατζηκυριάκος και ο Μιχαηλίδης φυσικά. Είδα την θεματική, θυμήθηκα την Νοέλα και δίχως να το καταλάβω… είχα πληρώσει και έφευγα από το μαγαζί. Μου άρεσε πάρα πολύ η αναφορά στην Τσιμεντούπολη (έκλεινε το μάτι στην Νοέλα), μα σαν σύνολο το περίμενα πιο φαντασμαγορικό. Πολύ καλό, μα ήθελα ή περισσότερο όγκο ή περισσότερες ‘’φαντασμαγορίες’’.
Η μαγεία της χριστουγεννιάτικης νιφάδας του Ανδρέα Αντωνίου: ένα γλυκόπικρο κειμενάκι, με έντονη αισθητική Ντίκενς, που προκαλεί πολλά συναισθήματα. Διαμαντάκι, πριν το τέλος.
Γενικές εντυπώσεις. Αν και η δομή είναι πολύ καλύτερη και πιο προσιτή από την ‘’ιτιά’’, σε περιεχόμενο είναι ένα κλικ πιο κάτω. Προσοχή: αυτό δεν έχει να κάνει καθόλου με τον όγκο της ανθολογίας, απλά με το περιεχόμενο. Το εξώφυλλο του Δεληγκάρη τρομερό, μα αυτό ήταν αναμενόμενο. Γενικά, αξίζει να το έχετε και αυτό, μαζι με την ιτιά, στην βιβλιοθήκη σας.
Κορασίδες και παίδες, συνεχίστε να δίνετε πόνο και να μας εμπνέετε. Τρομερές κυκλοφορίες αμφότερες, αναμένουμε το τρίτο και… το σπάσιμο της κατάρας, χαχαχα
Και θα μου πείτε: μα καλά ρε άνθρωπε, χειμωνιάτικες και χριστουγεννιάτικες ιστορίες και τις διαβάζεις καλοκαιριάτικα;
Και θα απαντήσω: ζεσταίνομαι μαν μου! Εφόσον το σώμα δεν διακοπάρει, ας ταξιδεύει ο νους μακριά από τον καύσωνα…
Πέρα από την πλάκα όμως, το διάβασα αμέσως μετά την ‘’ιτιά’’, θέλοντας να παραμείνω στο κλίμα και έχοντας πάρει και φόρα. Και πραγματικά, πιστεύω έτσι πρέπει να διαβαστούνε: back to back! Γιατί ο ‘’κόσμος’’ της ‘’ιτιάς’’ (το σάιτ εννοώ) έχει μία συγκεκριμένη ποιότητα και μία συγκεκριμένη αισθητική, που δεν μπορείς να την ‘’διακόψεις’’ ή να μπεις και να βγεις με ευκολία. Όπως δεν μπορείς να πιεις παλιό, ακριβό κρασί σε ένα πανηγύρι ή να δεις όλους του πίνακες του Ροσέτι μονοκοπανιά και να ζητήσεις από το μαγαζί του μουσείου Σεραφίνο ή να παίζει στο αμάξι Μότσαρτ και έξω από το παράθυρο να έχει μποτιλιάρισμα και βρισίδια… έτσι και αυτά τα βιβλία, προϋποθέτουν να δημιουργήσεις μία συνθήκη και να έχεις μία αγάπη πριν τα προσεγγίσεις!
Προτού όμως μπω στο προκείμενο, νιώθω την ανάγκη να γράψω μία μεγαλούτσικη παρένθεση (αν θέλετε, προσπεράστε τις επόμενες δύο παραγράφους παρακαλώ), γιατί, όπως και να το κάνουμε, δεν γράφω ‘’κριτικές’’ αλλά απλά ‘’κάποιες σκέψεις‘’ στον τοίχο μου...
Το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό, δεν κοιτά με ευνοϊκό μάτι τα διηγήματα. Δεν λέω για συλλογές συγγραφέων –που και εκεί δεν αλλάζει πολύ το τοπίο- μα για ανθολογίες διηγημάτων. Οπότε το εγχώριο κοινό έχει διαμορφώσει μία αντίστοιχη οπτική (ξεχνώντας Παπαδιαμάντηδες, ‘’Ψηλά Βουνά’’ και ‘’Λόγια της Πλώρης’’, ενώ για τις ανθολογίες… χάος). Κι αν η συντριπτική πλειοψηφία κοιτά με μισό μάτι τις ‘’ξεκομμένες’’ ανθολογίες, όταν έχουμε να κάνουμε με σειρές βιβλίων με διηγήματα -σαν τα Ωροράκια που μας γαλούχησαν, μα σε καλύτερες εκδόσεις- τότε σχεδόν παθαίνει τύφλωση. Ναι, δε θέλω να μιλήσω για κάποια μεμονωμένη έκδοση, μια στο τόσο, από κάποιο διαγωνισμό ή κάτι παρόμοιο, μα για Σειρές Ανθολογιών (με κεφαλαία για διευκρίνιση). Γιατί μπορεί να έχουμε πάρει τα σημάδια μας και να έχουμε πιάσει το μήνυμα, έλα μου όμως που είμαστε κάποιοι τρελοί που επιμένουμε να θέλουμε να χτίσουμε κάτι σαν τις Ωρόρες μα για το ελληνικό φανταστικό! Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί, μα οι τρεις που έχω κατά νου συγκεκριμένα είναι: η Μαριλένα Μέξη, ο Χρήστος Κεσκίνης και ο γράφων. Δεν θέλω να βλογήσω τα γένια μου, υπάρχει λόγος που με συμπεριλαμβάνω, κάπου το πάω, υπομονή!
Δε θα το παίξω σεμνοτυφία, θα με βάλω κι εμένα μέσα στους τρεις που αναφέρω λοιπόν, γιατί i) μόλις μου έγινε πρόταση από τον εκδοτικό που βρίσκομαι (πριν την Λενόρ μου που ήθελαν να βγάλουν πρώτη) ανθολογία πίεσα να βγάλουμε πρώτα-πρώτα, ii) είναι κάπως περίεργο και ‘’αθώο’’ –μέσα στον ματαιόδοξο φιλοτομαρισμό του χώρου- να θέλεις να πιστεύεις πώς μπορείς να δώσεις βήμα σε νέες πένες και να βοηθήσεις να διαδοθεί το φανταστικό όπως μπορείς και iii) δεν είναι κακό να αποδεχόμαστε μία αδυναμία ή μία ήττα -ξέρω από πρώτο χέρι τον πόνο του να μην ‘’τραβάει’’ μία ανθολογία από το κοινό- μα δεν πρέπει να παρατάμε τα όπλα! Τι εννοώ όμως: ‘’Ψυχοπλάνης Φαινόμενα’’ λοιπόν το 2016, ‘’Ημερολόγια Ψυχοπλάνης’’ το 2018… παφ, σιγή. Έπειτα έχουμε ‘’Ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς’’ το 2017, ‘’του Χειμώνα Ψίθυροι’’ το 2019… παφ, σιγή. Τέλος, ‘’Πολεμικές Ιαχές’’ και ‘’Κοσμικό Έρεβος’’ το 2020… παφ, σιγή. Ναι, κι εγώ ετοιμάζω αργά-αργά το 3 και είμαι σίγουρος πώς και οι δύο συνοδοιπόροι που ανέφερα θα έχουν κάτι στα σκαριά (λογικά φέτος θα βγάλουν κάτι και οι δύο), μα είναι και κάτι σαν εγχώρια κατάρα… το ενδιαφέρον πέφτει σχεδόν κατακόρυφα από την μία ανθολογία στην άλλη, όπως δείχνουν τα πράγματα στα μέσα δικτύωσης, δίχως όμως να αλλάζει κάτι σε ποιότητα ή περιεχόμενο από τα κείμενα που εμπεριέχονται στην δεύτερη ανθολογία ή να χάνει κάτι από το πάθος του ο ‘’φροντιστής’’! Εύχομαι ολόψυχα λοιπόν, και στους τρείς μας, η τρίτη ανθολογία του καθένα μας να με αποδείξει πανηγυρικά λανθασμένο και να αρχίσει μόνο ανάβαση για το ‘’όραμά’’ μας (δίχως η λέξη να χρωματίζεται αρνητικά από καλοθελητές)!
Αρκετά όμως, ας μπούμε στο (παγωμένο) ζουμί:
Αφήγηση και Χαιρετισμός του Ανδρέα Μιχαηλίδη: έπρεπε να ξεκινήσει με τον λόγο του πρωτομάστορα! Πόσο αγαπάω τα κείμενα αυτού του ανθρώπου! Από τον Κριστιάν και το Αμόνι, μέχρι αυτές τις αφηγήσεις του εδώ, νιώθω να ζεσταίνεται η καρδιά μου όποτε τον διαβάζω (και τον ακούω μέσα μου με την φωνή του). Μου άρεσε πολύ η επιλογή του β’ ενικού, μου έβγαλε κάτι σε Mr B Gone, μα δίχως ειρωνικό φλέγμα. Η θλίψη και η αμεσότητα, σε χτυπάνε απευθείας, ενώ εκτίμησα δεόντως τον δράκο με βάση το ελληνικό φολκλόρ και με συγκίνησαν τρομερά οι αναφορές στον Πολίτη. Κλασικός μύθος συμβουλής που παρακούστηκε μα η νέα μορφή που δημιουργείται είναι πραγματικά συγκινητική. Η ιδέα ενός γίγαντα βιβλιοθηκάριου, με την σύζευξη της σωματικής και της πνευματικής ρώμης, ήταν μια όμορφη αντιπαραβολή του κλασικού λεγόμενου περί σπαθιού και πένας, που με ξετρέλανε σαν σύμβολο. Οι αναφορές στην φωτίτσα και την ιτιά (και οι έμμεσες και οι άμεσες) ήταν τέλειες, ενώ η αποφώνηση, με μία αναφορά σε όλα όσα διαβάσαμε, μου θύμισε το κλείσιμο των μυθιστορημάτων του Παπαδιαμάντη. Μπόμπα, μα δεν περίμενα και κάτι λιγότερο.
Η ψυχή και η χιονονιφάδα της Ειρήνης Μανωλάκου: από τις πρώτες σελίδες, μας μεταφέρεται ένα υπέροχο κλίμα το οποίο όμως δεν μέλλει να κρατήσει. Ο χαμός του πατέρα του Φώτη από Φωτιά, μου άρεσε σαν αντίστιξη, ενώ ο θείος, όσο αντιπαθητικός κι αν γίνεται, δεν μπορείς να μην τον καταλάβεις όταν μαθαίνεις την ζωή του. Μου άρεσε πολύ το πόσο διακριτικό ήταν το μεταφυσικό σε αυτή την ιστορία, καθώς και το κλείσιμο ήταν τρομερό! Πολύ δυνατό για δεύτερο διήγημα.
Ένας μάλλινος Αϊ-Βασίλης του Γιώργου Αγγελίδη: η γλώσσα του Αγγελίδη πάντα με ενθουσιάζει. Οι περιγραφές των πρώτων σελίδων και οι προετοιμασίες με ρούφηξαν και ένα χαμόγελο ήταν συνεχώς στα χείλη μου. Συμπάθησα τρομερά την Βαρβάρα και όταν τους χτύπησε η ‘’συμφορά’’, αγωνιούσα για το τι θα συμβεί, ακόμα και αν δεν μιλάμε για κατάσταση ζωής ή θανάτου, μα για την θλίψη και την απογοήτευση κάμποσων κοριτσιών. Το τι ακολουθεί και το κλείσιμο, ήταν απλά απολαυστικά. Πολύ γλυκιά ιστορία και πολύ όμορφος ρυθμός!
Λίλυ και Κραμ του Γιώργου Χατζή: θα το χαρακτήριζα με την ίδια λέξη που έδωσα άνωθεν: γλυκό! Μου άρεσε πολύ η σχέση των δύο ηρώων, πώς εξελίχθηκε μέσα στα χρόνια και πώς ‘’λειτουργεί’’. Ήταν όμορφη η ανατροπή στον κλασικό μύθο με το δέντρο και τους καλικάντζαρους και μου άρεσε που είχαμε μια ιδέα για το τι συνέβη στα παρασκήνια (αν μπορούμε να το πούμε αυτό), ενώ το κλείσιμο με έκανε να χαμογελάσω. Είχε μια αθωότητα και μια ομορφιά που δεν την περίμενα. Μπράβο.
Λαμπηδόνες της Μαριλένας Μέξη: από την προηγούμενη ανθολογία, ο φάρος, με είχε εντυπωσιάσει. Οι πρώτες γραμμές, μου το θύμισαν έντονα και με ρούφηξαν. Με το που εμφανίστηκε ο κουτσός ξένος, μου φάνηκε τρομερά ύποπτο, μα δεν περίμενα καθόλου την εξέλιξη, ούτε την κατάληξή του. Μου άρεσε η αποκάλυψη της φύσης του, όπως και το θάρρος και η περιπέτεια του πιτσιρικά. Κάτι τέτοια πρέπει να κάνει η Πίξαρ στο μέλλον, να γουστάρουμε. Πολύ συμπαθητικό κειμενάκι!
Ο καβαλάρης το ανέμου της Μαίρη Βούλγαρη: το Άβαλον και ο Μάλορι συναντούν την ρώσικη παράδοση… τρόπον τινά. Δυστυχώς, ήταν το πρώτο που δεν με τρέλανε, δεν ‘’το ένιωσα’’ και δεν μπορούσα να καταλάβω πώς κολλάει με την όλη ανθολογία. Δεν ήταν εντελώς άκυρο, μα θα μπορούσε να παραληφθεί.
Το πέρασμα της Ραλλού Σκουλούδη: τέλειο! Το όνομα της ηρωίδας καθόλου τυχαίο, η αρχή μου θύμισε τον Τζόνι και τους Νεκρούς από Πράτσετ, η συνέχεια Λούις Κάρολ, μα μετά έγινε κάτι εντελώς καινούριο και περίεργο, ενώ το γεγονός ότι η κατάληξη δεν ήταν ευχάριστη, ήταν κάτι που το εκτίμησα δεόντως.
Στην καρδιά του χειμώνα της Μαριλένας Μέξη: δυστυχώς, όπως και με τον Καβαλάρη, θα μπορούσε να απουσιάζει. Ναι, ήταν παραμυθένιο, μα δεν ήταν κάτι φρέσκο ή κάτι που να με ενθουσιάσει. Δεν ξέρω γιατί, μα και σε αυτή την ανθολογία και στην προηγούμενη, ενώ το ένα κείμενο της συγγραφέως είναι πολύ δυνατό, το δεύτερο είναι κάπως… ξεθυμασμένο. Δεν πειράζει, τουλάχιστον ήταν τρομεροί οι Λαμπηδόνες.
Ο μικρός κλέφτης και τα όνειρα των ανθρώπων του Γιώργου Χατζηκυριάκου: κακά τα ψέματα, ο κύριος λόγος που πήρα την ανθολογία. Ο Χατζηκυριάκος και ο Μιχαηλίδης φυσικά. Είδα την θεματική, θυμήθηκα την Νοέλα και δίχως να το καταλάβω… είχα πληρώσει και έφευγα από το μαγαζί. Μου άρεσε πάρα πολύ η αναφορά στην Τσιμεντούπολη (έκλεινε το μάτι στην Νοέλα), μα σαν σύνολο το περίμενα πιο φαντασμαγορικό. Πολύ καλό, μα ήθελα ή περισσότερο όγκο ή περισσότερες ‘’φαντασμαγορίες’’.
Η μαγεία της χριστουγεννιάτικης νιφάδας του Ανδρέα Αντωνίου: ένα γλυκόπικρο κειμενάκι, με έντονη αισθητική Ντίκενς, που προκαλεί πολλά συναισθήματα. Διαμαντάκι, πριν το τέλος.
Γενικές εντυπώσεις. Αν και η δομή είναι πολύ καλύτερη και πιο προσιτή από την ‘’ιτιά’’, σε περιεχόμενο είναι ένα κλικ πιο κάτω. Προσοχή: αυτό δεν έχει να κάνει καθόλου με τον όγκο της ανθολογίας, απλά με το περιεχόμενο. Το εξώφυλλο του Δεληγκάρη τρομερό, μα αυτό ήταν αναμενόμενο. Γενικά, αξίζει να το έχετε και αυτό, μαζι με την ιτιά, στην βιβλιοθήκη σας.
Κορασίδες και παίδες, συνεχίστε να δίνετε πόνο και να μας εμπνέετε. Τρομερές κυκλοφορίες αμφότερες, αναμένουμε το τρίτο και… το σπάσιμο της κατάρας, χαχαχα
April 22, 2019
Πρόκειται για μια συλλογή ιστοριών με θέμα το χειμώνα. Ιστορίες του παρόντος και του παρελθόντος, με χαρούμενο ή όχι και τόσο τέλος, κάποιες από αυτές με έντονο Χριστουγεννιάτικο άρωμα.
Αν αγαπάτε το fantasy και το χειμώνα, αυτή η συλλογή είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεστε μια κρύα νύχτα του χειμώνα δίπλα στο τζάκι.
Διαβάστε περισσότερα για το βιβλίο στο blog μου
Αν αγαπάτε το fantasy και το χειμώνα, αυτή η συλλογή είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεστε μια κρύα νύχτα του χειμώνα δίπλα στο τζάκι.
Διαβάστε περισσότερα για το βιβλίο στο blog μου
May 15, 2019
Μια συλλογή αντάξια της πρώτης (Ιστορίες της γιαγιάς Ιτιάς : αφηγήσεις θρύλων της ελληνικής υπαίθρου). Μ' αρέσει που η αισθητική, τόσο η οπτική όσο και η λογοτεχνική παραμένει υψηλή. Από τις προσπάθειες που αξίζουν τον κόπο, τον χρόνο και φυσικά το χρήμα σας.
August 7, 2020
Μια σειρά διηγημάτων με χριστουγεννιάτικη διάθεση. Το καθένα γραμμένο από διαφορετικό δημιουργό, ο οποίος δίνει την δική του πινελιά στην ανθολογία. Το αποτέλεσμα είναι μαγικό. Αξίζει να κρατήσετε στα χέρια σας το βιβλίο και να ταξιδέψετε στις ιστορίες που έχουν να σας πουν οι συγγραφείς πλάι στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Θα συγκινηθείτε, θα ενθουσιαστείτε, θα το χαρείτε. Η δουλειά τους είναι προσεγμένη και αξίζει την προσοχή σας.
September 28, 2021
Ένα βιβλίο που μας κάνει να νιώθουμε ωραία. Μέσα στα διηγήματά του βρίσκει κανείς τόση φαντασία, αγάπη και σοφία μαζεμένες, που γεμίζει η καρδιά του.
Ευχαριστώ, παιδιά!
Υ.Γ. Το πέπμτο αστεράκι το κόβω γιατί ήθελαν λίγη δουλίτσα ακόμη κάποια διηγήματα, και ίσως να ξέφυγαν κάνα-δυο πραγματάκια από την επιμέλεια, σιγά τ' αυγά, το βιβλίο λέμε αξίζει!
Ευχαριστώ, παιδιά!
Υ.Γ. Το πέπμτο αστεράκι το κόβω γιατί ήθελαν λίγη δουλίτσα ακόμη κάποια διηγήματα, και ίσως να ξέφυγαν κάνα-δυο πραγματάκια από την επιμέλεια, σιγά τ' αυγά, το βιβλίο λέμε αξίζει!
January 13, 2023
Όμορφες χειμωνιάτικες ιστορίες που σου μεταδίδουν την ίδια αίσθηση όπως με όταν διαβάζεις ένα παραμύθι και σε ταξιδέυουν σε φανταστικά μέρη.
Κάθε διήγημα ήταν ενδιαφέρον και μοναδικό, όμως κατάφερα να ξεχωρίσω κάποια λίγο παραπάνω, όπως η γλυκιά αφήγηση της Λίλυ και του Κραμ, η περιπέτεια του Καβαλάρη του Ανέμου και την παραμυθένια ιστορία στην Καρδιά του Χειμώνα.
Το τέλος ήταν ιδανικό καθώς με την Μαγεία της Χριστουγεννιάτικης Νιφάδας σου υπενθυμίζει να πιστεύεις στην μαγεία ή τουλάχιστον να την ψάχνεις στα απλά πράγματα της ζωής και να αφεθείς στην χαρά που σου προσφέρει (ταίριαζε και με τις χιονονιφάδες που υπάρχουν ζωγραφισμένες στο βιβλίο).
Μου άρεσε και που έμαθα περισσότερα για τον γίγαντα στο εξώφυλλο μαζί με την δικιά του ιστορία για το πως έγινε "Βιβλιοθηκάριος".
Κάθε διήγημα ήταν ενδιαφέρον και μοναδικό, όμως κατάφερα να ξεχωρίσω κάποια λίγο παραπάνω, όπως η γλυκιά αφήγηση της Λίλυ και του Κραμ, η περιπέτεια του Καβαλάρη του Ανέμου και την παραμυθένια ιστορία στην Καρδιά του Χειμώνα.
Το τέλος ήταν ιδανικό καθώς με την Μαγεία της Χριστουγεννιάτικης Νιφάδας σου υπενθυμίζει να πιστεύεις στην μαγεία ή τουλάχιστον να την ψάχνεις στα απλά πράγματα της ζωής και να αφεθείς στην χαρά που σου προσφέρει (ταίριαζε και με τις χιονονιφάδες που υπάρχουν ζωγραφισμένες στο βιβλίο).
Μου άρεσε και που έμαθα περισσότερα για τον γίγαντα στο εξώφυλλο μαζί με την δικιά του ιστορία για το πως έγινε "Βιβλιοθηκάριος".
December 26, 2020
Νεράιδες, δράκοι και σάτυροι. The winter is coming στη Μέση Γη και μας οδηγεί στο Haunting of Bly Manor. Μα... τα χάδια μου τα πέταξα στης λήθης το πηγάδι.
Στοιχειά της φύσης και ζώα με ανθρώπινη λαλιά, ως άλλοι μαντατοφόροι. Καλικάντζαροι, καλοκάντζαροι και τα ξωτικά των Χριστουγέννων «τρέχουν» για να σώσουν τη μαγεία των γιορτών. Κόβε πριονάκι μου το δέντρο της ζωής. Τα ήσυχα βράδια που τραγουδά η Αρλέτα τον χειμώνα.... κάποιο μυστικό κρύβουν. Μαγικά φίλτρα και βοτάνια τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου.
https://youtu.be/7wfYIMyS_dI
Στοιχειά της φύσης και ζώα με ανθρώπινη λαλιά, ως άλλοι μαντατοφόροι. Καλικάντζαροι, καλοκάντζαροι και τα ξωτικά των Χριστουγέννων «τρέχουν» για να σώσουν τη μαγεία των γιορτών. Κόβε πριονάκι μου το δέντρο της ζωής. Τα ήσυχα βράδια που τραγουδά η Αρλέτα τον χειμώνα.... κάποιο μυστικό κρύβουν. Μαγικά φίλτρα και βοτάνια τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου.
https://youtu.be/7wfYIMyS_dI
April 3, 2021
Μετά την γριά ιτιά δεν ξέρω τι περίμενα, 9 ιστορίες, 7 χριστουγεννιάτικες, 2 ότι ναναι fantasy, φουλ κλισέ γενικότερα, το χριστουγεννιάτικο "θαύμα" συμβαίνει και σώζει από την μιζέρια τους χαρακτήρες...
Αισθητή η απουσία της μιας καλής συγγραφέας που είχε η ιτιά... το καλύτερο κείμενο του βιβλίου ήταν η εισαγωγή. Γενικά ερασιτεχνικό τέρμα, αδιάφορες Ιστορίες που δεν καταλαβαίνω σε ποιον απευθύνονται, είναι παιδικές? Αν ναι γιατί δεν είναι στα ράφια των παιδικών βιβλίων? Σίγουρα είναι πάντως ανώριμες. Χαμένη ευκαιρία για κάτι ποιο εναλλακτικό με θέμα τον χειμώνα, είναι και νέοι άνθρωποι οι συγγραφείς, κρίμα...
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι η όμορφη παρουσίαση σε συνδιασμό με τα την προβολή από τα social αρκεί για να πουλήσουν κόπιες.
Αισθητή η απουσία της μιας καλής συγγραφέας που είχε η ιτιά... το καλύτερο κείμενο του βιβλίου ήταν η εισαγωγή. Γενικά ερασιτεχνικό τέρμα, αδιάφορες Ιστορίες που δεν καταλαβαίνω σε ποιον απευθύνονται, είναι παιδικές? Αν ναι γιατί δεν είναι στα ράφια των παιδικών βιβλίων? Σίγουρα είναι πάντως ανώριμες. Χαμένη ευκαιρία για κάτι ποιο εναλλακτικό με θέμα τον χειμώνα, είναι και νέοι άνθρωποι οι συγγραφείς, κρίμα...
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι η όμορφη παρουσίαση σε συνδιασμό με τα την προβολή από τα social αρκεί για να πουλήσουν κόπιες.
February 12, 2021
Τίτλος : Του χειμώνα ψίθυροι
Συγγραφέας : Γράφουν οι: Γιώργος Αγγελίδης, Ανδρέας Αντωνίου, Μαίρη Βούλγαρη, Ειρήνη Μανωλάκου, Μαριλένα Μέξη, Ανδρέας Μιχαηλίδης, Ραλλού Σκουλούδη, Γιώργος Χατζηκυριάκος, Γιώργος Χατζής
Εκδόσεις : Πηγή
Είμαι η σκιά κάτω από τα νερά, είμαι ο βράχος που ‘χει σχήμα ανθρώπινο, είμαι το βροντερό γέλιο του αέρα – κι είναι το φως της λάμπας μου π’ ακολουθείς και χάνεσαι στο δάσος, μ’ αντί να βρεθείς σε κίνδυνο σε οδηγεί σ’ απάγκιο, ως να χαράξει το έλεος της μέρας.
Σαν βρεθείς εδώ, άπλωσε τα χέρια σου στα ράφια μου, χάιδεψε με τα δάχτυλά σου τις σελίδες, με τα μάτια σου τις λέξεις. Είτε κλάψεις, είτε γελάσεις, όποιος, όποια και ό,τι κι αν είσαι, θα φύγεις με πλούτο μεγαλύτερο απ’ όταν ήρθες, ακόμη κι αν είναι οι τσέπες σου αδειανές.
Ένα τόσο υπέροχο βιβλίο που το διάβαζα και δεν ήθελα να τελειώσει. Ένιωσα ξανά σαν μικρό παιδί που χουχουλιασμένο μέσα σε ζεστές κουβέρτες ανυπομονεί να ακούσει παραμύθια δίπλα στο τζάκι..
Μια συλλογή από τόσο όμορφα γραμμένες ιστορίες βγαλμένες κατευθείαν από την καρδιά του χειμώνα γεμάτες με μυρωδιές Χριστουγέννων και ήχους από φρέσκο απάτητο χιόνι και τριζοβόλημα από τζάκι.
Το σίγουρο είναι πως του χρόνου τα Χριστούγεννα θα το διαβάσω δυνατά για τον μικρούλη μου γιο δίπλα στο τζάκι.
Υπέροχο βιβλίο, υπέροχη δουλειά απ όλους τους συγγραφείς.
Το προτείνω να υπάρχει σε κάθε βιβλιοθήκη.
Συγγραφέας : Γράφουν οι: Γιώργος Αγγελίδης, Ανδρέας Αντωνίου, Μαίρη Βούλγαρη, Ειρήνη Μανωλάκου, Μαριλένα Μέξη, Ανδρέας Μιχαηλίδης, Ραλλού Σκουλούδη, Γιώργος Χατζηκυριάκος, Γιώργος Χατζής
Εκδόσεις : Πηγή
Είμαι η σκιά κάτω από τα νερά, είμαι ο βράχος που ‘χει σχήμα ανθρώπινο, είμαι το βροντερό γέλιο του αέρα – κι είναι το φως της λάμπας μου π’ ακολουθείς και χάνεσαι στο δάσος, μ’ αντί να βρεθείς σε κίνδυνο σε οδηγεί σ’ απάγκιο, ως να χαράξει το έλεος της μέρας.
Σαν βρεθείς εδώ, άπλωσε τα χέρια σου στα ράφια μου, χάιδεψε με τα δάχτυλά σου τις σελίδες, με τα μάτια σου τις λέξεις. Είτε κλάψεις, είτε γελάσεις, όποιος, όποια και ό,τι κι αν είσαι, θα φύγεις με πλούτο μεγαλύτερο απ’ όταν ήρθες, ακόμη κι αν είναι οι τσέπες σου αδειανές.
Ένα τόσο υπέροχο βιβλίο που το διάβαζα και δεν ήθελα να τελειώσει. Ένιωσα ξανά σαν μικρό παιδί που χουχουλιασμένο μέσα σε ζεστές κουβέρτες ανυπομονεί να ακούσει παραμύθια δίπλα στο τζάκι..
Μια συλλογή από τόσο όμορφα γραμμένες ιστορίες βγαλμένες κατευθείαν από την καρδιά του χειμώνα γεμάτες με μυρωδιές Χριστουγέννων και ήχους από φρέσκο απάτητο χιόνι και τριζοβόλημα από τζάκι.
Το σίγουρο είναι πως του χρόνου τα Χριστούγεννα θα το διαβάσω δυνατά για τον μικρούλη μου γιο δίπλα στο τζάκι.
Υπέροχο βιβλίο, υπέροχη δουλειά απ όλους τους συγγραφείς.
Το προτείνω να υπάρχει σε κάθε βιβλιοθήκη.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews