What do you think?
Rate this book
Vogelkinderen
De wereld van Aqila en Dayo is groen en vreedzaam. Dieren hebben een stem. Geluk staat voorop.
De nieuwe mensen hebben vleugels. Ze kunnen vliegen en praten met dieren. Ze noemen zichzelf: Vogelkinderen.
Aqila is een vogelmeisje. Haar moeder is de hoogste bestuurder. Haar vader heeft ze nooit gekend.
Gewone mensen zijn er ook nog. Zij mogen niet meer meebeslissen.
Dayo is een gewone jongen. Zonder vleugels. Dayo is gek op Aqila, maar hij weet dat zij later een vogeljongen zal kiezen.
Als Aqila’s moeder in het niets verdwijnt, breekt een opstand uit. Dayo en Aqila volgen een spoor de bergen in. Twee verliefde tieners proberen een perfecte wereld te redden van de ondergang.
De nieuwe mensen hebben vleugels. Ze kunnen vliegen en praten met dieren. Ze noemen zichzelf: Vogelkinderen.
Aqila is een vogelmeisje. Haar moeder is de hoogste bestuurder. Haar vader heeft ze nooit gekend.
Gewone mensen zijn er ook nog. Zij mogen niet meer meebeslissen.
Dayo is een gewone jongen. Zonder vleugels. Dayo is gek op Aqila, maar hij weet dat zij later een vogeljongen zal kiezen.
Als Aqila’s moeder in het niets verdwijnt, breekt een opstand uit. Dayo en Aqila volgen een spoor de bergen in. Twee verliefde tieners proberen een perfecte wereld te redden van de ondergang.
280 pages, Paperback
Published March 1, 2019
17 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
March 19, 2019
Toen ik gevraagd werd om de jongerenroman ‘Vogelkinderen’ te recenseren was algauw mijn interesse gewekt doordat het zich afspeelt in een groene toekomst. Een toekomst die, als het aan mij ligt, wij allemaal zouden moeten ambiëren gezien de huidige staat van het milieu en de wereldmaatschappij. Ik was vooraf dan ook erg benieuwd hoe deze groene toekomst zich liet beschrijven in dit verhaal van Mark Boode.
Laat ik allereerst beginnen met dat ik de cover bijzonder aantrekkelijk eruit vind zien. Dit gevoel ontstaat bij mij door het gebruikte kleurenpalet, de bergen op de achtergrond en de donkere silhouetten van jongeren en dieren op de voorgrond. Het is een complimenteus geheel wat nieuwsgierigheid wekt naar het inhoudelijke verhaal.
De vormgeving binnenin het boek vertoont helder bij elk hoofdstuk over wie je leest en geeft zo nu en dan ook wat extra’s om te bekijken behalve de letters op zich, wat zeker het leesplezier verhoogt. De bewoording die Mark Boode gebruikt is toegankelijk voor de beoogde jongerendoelgroep en de gehele schrijfstijl is ook prettig lezend voor het wat oudere lezerspubliek. Ook past het goed bij de leeftijd van de hoofdpersonages in het boek en hun omstanders.
Het is een bijzonder verhaal met diverse facetten die zorgen voor een avontuurlijke, romantisch en fantasierijk geheel. Er komen heel wat emoties bij de karakters voorbij, waarvan ik vermoed dat jongeren er zich in zullen herkennen. Soms ging het verhaal naar mijn smaak ietwat vluchtig aan een heftige gebeurtenis voorbij maar het werd tegen het einde zeker wel goed afgesloten waardoor het alsnog logisch leek hoe er gehandeld werd. Wat ik tevens een pluspunt vond is dat de omgeving op zo’n manier beschreven is dat je het je in kan beelden en visueel kan maken in gedachte. Het genre dat er nu aanhangt is een jongerenroman maar ik zou het ook zeker scharen onder Young Adult Fantasy, onder andere door de nieuwe mensensoort Vogelkinderen.
Ik heb genoten van dit originele, utopische verhaal.
Laat ik allereerst beginnen met dat ik de cover bijzonder aantrekkelijk eruit vind zien. Dit gevoel ontstaat bij mij door het gebruikte kleurenpalet, de bergen op de achtergrond en de donkere silhouetten van jongeren en dieren op de voorgrond. Het is een complimenteus geheel wat nieuwsgierigheid wekt naar het inhoudelijke verhaal.
De vormgeving binnenin het boek vertoont helder bij elk hoofdstuk over wie je leest en geeft zo nu en dan ook wat extra’s om te bekijken behalve de letters op zich, wat zeker het leesplezier verhoogt. De bewoording die Mark Boode gebruikt is toegankelijk voor de beoogde jongerendoelgroep en de gehele schrijfstijl is ook prettig lezend voor het wat oudere lezerspubliek. Ook past het goed bij de leeftijd van de hoofdpersonages in het boek en hun omstanders.
Het is een bijzonder verhaal met diverse facetten die zorgen voor een avontuurlijke, romantisch en fantasierijk geheel. Er komen heel wat emoties bij de karakters voorbij, waarvan ik vermoed dat jongeren er zich in zullen herkennen. Soms ging het verhaal naar mijn smaak ietwat vluchtig aan een heftige gebeurtenis voorbij maar het werd tegen het einde zeker wel goed afgesloten waardoor het alsnog logisch leek hoe er gehandeld werd. Wat ik tevens een pluspunt vond is dat de omgeving op zo’n manier beschreven is dat je het je in kan beelden en visueel kan maken in gedachte. Het genre dat er nu aanhangt is een jongerenroman maar ik zou het ook zeker scharen onder Young Adult Fantasy, onder andere door de nieuwe mensensoort Vogelkinderen.
Ik heb genoten van dit originele, utopische verhaal.
March 1, 2019
Mijn recensie over Vogelkinderen (Mark Boode) kan je nalezen op mijn blog via https://boeklovers.wordpress.com/2019...
Inclusief leesfragment en boektrailer
Inclusief leesfragment en boektrailer
March 19, 2019
Mark Boode heeft met Vogelkinderen een enorm fijn boek geschreven, in eerste instantie voor de young adult maar de onderwerpen die aan de orde komen zullen zeker ook volwassenen aanspreken. Als je houdt van de boeken van Thea Beckman en Animal farm van Georg Orwell dan houd je zeker van dit boek. Ik had de eer om dit vooruit te lezen en ik heb er van genoten.
Het boek speelt zich af in de toekomst in een wereld die bestuurd wordt door vogelkinderen. Mensachtigen maar met vleugels. Ze zijn vredelievend, zuinig op de natuur en kunnen communiceren met dieren. Naast de vogelkinderen leven de oudmensen, je kunt je voorstellen dat dit de mensen van nu zijn. De vogelkinderen hebben het voor het zeggen want de oudmensen hebben niet goed voor de aarde gezorgd. en zijn uit op oorlog. De klimaatproblemen, de duurzaamheid, het milieu en andere problemen die nu onze aandacht vragen spelen een belangrijke rol in het verhaal. Omdat de oudmensen hier niet goed mee omgegaan zijn kunnen ze het land Amalur niet besturen. Dat doen de kuna, letterlijk de verbinders. Kuna behoren tot de vogelkinderen.
Vogelkinderen en oudmensen leven naast elkaar, ze gaan samen naar school en ze werken samen maar ze leven verder gescheiden.
De wereld lijkt op een idylle, bijna sprookjesachtig. Maar net als in sprookjes is er altijd wel een boze heks of een nare trol.
Dayo is een mensenjongen en hij is verliefd op Aqila een vogelmeisje. Aqila is ook verliefd maar ze weet dat dit niet kan. Oudmensen en vogelkinderen hebben geen relaties met elkaar en voor Aqila al helemaal niet want zij wil kuna worden. Aqila heeft haar vader nooit gekend en haar moeder weigert te vertellen wie hij is.
Er ontstaat onrust in het anders zo vreedzame Amalur als de moeder van Aqila verdwijnt. Ze is de hoogste kuna en ze stond op het punt om een aantal oudmensen meer macht te geven. Dit is de vonk die overslaat op ontevreden vogelkinderen en oudmensen. Onder leiding van Nulan, de vriend van Dayo breekt er een opstand los.
Ze gaan in grote getale op zoek naar de hoogste kuna en schuwen geweld niet.
Dayo gaat samen met Aqila op zoek naar haar moeder en ze weten zich gesteund door de dieren.
Op het eind komt het tot een aantal ontknopingen en nu blijkt dat het toch moeilijker is om vreedzaam naast elkaar te leven en dat iedereen een donkere kant in zich heeft, welke al dan niet naar voren komt. Het wordt tijd dat een aantal mensen zich moet verantwoorden voor het hoogste gerecht.
Dit boek is door Mark Boode met veel oog voor detail geschreven. In het boek worden gedachten in een ander lettertype geschreven, er zijn kleine tekeningetjes gemaakt wat het een speels karakter geeft. Sommige scenes zijn grappig om te lezen.
Maar de boodschap mag duidelijk zijn, het gaat niet goed met onze aarde. Het klimaat baart ons zorgen, de kloof tussen arm en rijk, de natuur en de dieren verdienen aandacht.
Dit allemaal verpakt in een boek met een zeer mooie cover en qua layout een compliment waard.
Daarnaast is er een reisgids van het land Amalur opgenomen en er is een site te bezoeken. Dit maakt het een zeer compleet boek waarvoor Mark Boode alle credits voor verdient.
Het boek speelt zich af in de toekomst in een wereld die bestuurd wordt door vogelkinderen. Mensachtigen maar met vleugels. Ze zijn vredelievend, zuinig op de natuur en kunnen communiceren met dieren. Naast de vogelkinderen leven de oudmensen, je kunt je voorstellen dat dit de mensen van nu zijn. De vogelkinderen hebben het voor het zeggen want de oudmensen hebben niet goed voor de aarde gezorgd. en zijn uit op oorlog. De klimaatproblemen, de duurzaamheid, het milieu en andere problemen die nu onze aandacht vragen spelen een belangrijke rol in het verhaal. Omdat de oudmensen hier niet goed mee omgegaan zijn kunnen ze het land Amalur niet besturen. Dat doen de kuna, letterlijk de verbinders. Kuna behoren tot de vogelkinderen.
Vogelkinderen en oudmensen leven naast elkaar, ze gaan samen naar school en ze werken samen maar ze leven verder gescheiden.
De wereld lijkt op een idylle, bijna sprookjesachtig. Maar net als in sprookjes is er altijd wel een boze heks of een nare trol.
Dayo is een mensenjongen en hij is verliefd op Aqila een vogelmeisje. Aqila is ook verliefd maar ze weet dat dit niet kan. Oudmensen en vogelkinderen hebben geen relaties met elkaar en voor Aqila al helemaal niet want zij wil kuna worden. Aqila heeft haar vader nooit gekend en haar moeder weigert te vertellen wie hij is.
Er ontstaat onrust in het anders zo vreedzame Amalur als de moeder van Aqila verdwijnt. Ze is de hoogste kuna en ze stond op het punt om een aantal oudmensen meer macht te geven. Dit is de vonk die overslaat op ontevreden vogelkinderen en oudmensen. Onder leiding van Nulan, de vriend van Dayo breekt er een opstand los.
Ze gaan in grote getale op zoek naar de hoogste kuna en schuwen geweld niet.
Dayo gaat samen met Aqila op zoek naar haar moeder en ze weten zich gesteund door de dieren.
Op het eind komt het tot een aantal ontknopingen en nu blijkt dat het toch moeilijker is om vreedzaam naast elkaar te leven en dat iedereen een donkere kant in zich heeft, welke al dan niet naar voren komt. Het wordt tijd dat een aantal mensen zich moet verantwoorden voor het hoogste gerecht.
Dit boek is door Mark Boode met veel oog voor detail geschreven. In het boek worden gedachten in een ander lettertype geschreven, er zijn kleine tekeningetjes gemaakt wat het een speels karakter geeft. Sommige scenes zijn grappig om te lezen.
Maar de boodschap mag duidelijk zijn, het gaat niet goed met onze aarde. Het klimaat baart ons zorgen, de kloof tussen arm en rijk, de natuur en de dieren verdienen aandacht.
Dit allemaal verpakt in een boek met een zeer mooie cover en qua layout een compliment waard.
Daarnaast is er een reisgids van het land Amalur opgenomen en er is een site te bezoeken. Dit maakt het een zeer compleet boek waarvoor Mark Boode alle credits voor verdient.
July 30, 2025
NUR 284: Fictie 13 - 15 jaar
NUR 285: Fictie 15 jaar en ouder
Paulines zomerleeslijst
Na de Annie MG Schmidt lezing van Jaques Vriens (in 2025) viel me dit boek op in het café. Ik vond de kleuren en de illustratie namelijk prachtig. Dat heeft Caren Limpens goed gedaan! Vandaar dat ik dit boek op mijn zomerleeslijst heb gezet. Alleen viel het boek zelf me echt tegen.
Lastig om te zeggen waar het precies aan ligt dat ik twee sterren geef. Het is het gewoon net niet. Ik heb stukken met tegenzin gelezen. Door de vele herhalingen van woorden en zinnen vond ik het niet prettig lezen. Het idee dat we in de toekomst elkaar gedachten kunnen lezen, lijkt me werkelijk vreselijk. Dan is er niks meer privé.
Op de één of andere manier zag ik dit toekomstverhaal ook niet voor me. Ja, natuurlijk zijn oudmensen goed in alles vernietigen: de natuur en elkaar. Maar de vogelmensen vervolgens als bepalend volk te laten zijn, ging me te ver. Ik kan me beter vinden in de ideeën van Thea Beckman toen ze Thule bedacht.
Het verhaal zelf zorgde wel voor spanning. Het is ook door de schrijfstijl, waardoor ik het niet fijn vond. Ik miste het zintuiglijke schrijven. De vele herhalingen vond ik ook niets toevoegen: (stop) (snor). Het is duidelijk niet mijn genre en schrijfstijl. Fijn dat er lezers zijn die er wel van hebben genoten.
NUR 285: Fictie 15 jaar en ouder
Paulines zomerleeslijst
Na de Annie MG Schmidt lezing van Jaques Vriens (in 2025) viel me dit boek op in het café. Ik vond de kleuren en de illustratie namelijk prachtig. Dat heeft Caren Limpens goed gedaan! Vandaar dat ik dit boek op mijn zomerleeslijst heb gezet. Alleen viel het boek zelf me echt tegen.
Lastig om te zeggen waar het precies aan ligt dat ik twee sterren geef. Het is het gewoon net niet. Ik heb stukken met tegenzin gelezen. Door de vele herhalingen van woorden en zinnen vond ik het niet prettig lezen. Het idee dat we in de toekomst elkaar gedachten kunnen lezen, lijkt me werkelijk vreselijk. Dan is er niks meer privé.
Op de één of andere manier zag ik dit toekomstverhaal ook niet voor me. Ja, natuurlijk zijn oudmensen goed in alles vernietigen: de natuur en elkaar. Maar de vogelmensen vervolgens als bepalend volk te laten zijn, ging me te ver. Ik kan me beter vinden in de ideeën van Thea Beckman toen ze Thule bedacht.
Het verhaal zelf zorgde wel voor spanning. Het is ook door de schrijfstijl, waardoor ik het niet fijn vond. Ik miste het zintuiglijke schrijven. De vele herhalingen vond ik ook niets toevoegen: (stop) (snor). Het is duidelijk niet mijn genre en schrijfstijl. Fijn dat er lezers zijn die er wel van hebben genoten.
November 23, 2025
Fantasierijke wereld, boek duurde mij te lang. Einde is wel spannend. Aantal zinnen gemarkeerd: wijze lessen voor jonge mensen.
May 10, 2024
Voor de eerste keer een toekomstroman gelezen, dus even moeten wennen aan deze verhaalvorm.
Het utopische beeld dat wordt geschetst als oplossing voor onze wereld in ondergang door de klimaatopwarming is op z’n minst interessant te noemen. De maatschappij die wordt beschreven zet aan tot denken.
Waarschijnlijk omdat ik niet het doelpubliek ben voor dit boek, stoorde ik me wat aan het hoge avontuurgehalte. Als jeugdboek wil ik het zeker aanraden.
Het utopische beeld dat wordt geschetst als oplossing voor onze wereld in ondergang door de klimaatopwarming is op z’n minst interessant te noemen. De maatschappij die wordt beschreven zet aan tot denken.
Waarschijnlijk omdat ik niet het doelpubliek ben voor dit boek, stoorde ik me wat aan het hoge avontuurgehalte. Als jeugdboek wil ik het zeker aanraden.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews