What do you think?
Rate this book
La Transparence selon Irina
2058 : le monde est entré dans l’ère de la transparence. Les données personnelles de chacun sont accessibles en ligne publiquement. Il est impossible d’utiliser Internet sans s’authentifier avec sa véritable identité. Pour préserver leur intimité, un certain nombre de gens choisissent d’évoluer sous pseudonyme dans la vie réelle.
Sur le réseau, Camille, 30 ans, vit sous l’emprise intellectuelle d’Irina Loubowsky, une essayiste controversée qui s’intéresse à l’impact de la transparence sur les comportements humains. Dans la réalité, Camille se fait appeler Dyna Rogne et cultive l’ambiguïté en fréquentant un personnage trouble appelé U.Stakov, aussi bien que Chris Karmer, un policier qui traque les opposants à Internet. Mais Karmer est assassiné. Entre cette mort brutale et le mystère qui entoure Irina, Camille remet en question sa réalité mais reste loin de soupçonner la vérité.
Sur le réseau, Camille, 30 ans, vit sous l’emprise intellectuelle d’Irina Loubowsky, une essayiste controversée qui s’intéresse à l’impact de la transparence sur les comportements humains. Dans la réalité, Camille se fait appeler Dyna Rogne et cultive l’ambiguïté en fréquentant un personnage trouble appelé U.Stakov, aussi bien que Chris Karmer, un policier qui traque les opposants à Internet. Mais Karmer est assassiné. Entre cette mort brutale et le mystère qui entoure Irina, Camille remet en question sa réalité mais reste loin de soupçonner la vérité.
- GenresScience Fiction
280 pages, Paperback
First published March 6, 2019
4 people are currently reading
187 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
October 7, 2023
Epey iyi bir roman, bir ilk roman olduğu göz önüne alınırsa oldukça iyi hatta. Çok daha iyi olabilir miymiş, olabilirmiş ama bu haliyle de çok tatmin edici buldum Benjamin Vogel'in İrina'ya Göre Şeffaflık'ını.
Genelde biraz 1984, biraz The Matrix esintileri taşıdığı söyleniyor kitabın, hepsi tamam, ama Ursula K. Le Guin etkisini es mi geçeceğiz? Ben bu tekinsiz / distopik / bildiğimiz kimlik ve cinsiyet tanımlarını muğlaklaştıran bilimkurguda bariz bir Le Guin etkisi sezdim. Elbette onunkiler kadar güçlü bir metin değil ama benzer bir lezzete sahip.
2058 Paris'indeyiz, internetin gelişmiş bir sürümü olan Ağ'ın egemenliği söz konusu. Kapitalizmin sonunu da Ağ getirmiş gibi görünüyor - herkesin çalışması gerekmiyor, dileyenler devletin bağladığı "evrensel gelir"le gayet konforlu yaşayabiliyor. Ağ üzerinde yürütülen ve tamamen şeffaflığa dayalı (izlediğiniz porno filmler bile herkese açık şekilde profilinizde görüntüleniyor) sanal hayat, gerçek hayatın yerini almış durumda. Çünkü ağ üzerinde herkesin bir meta-göstergesi (puanı) var ve tüm insanlar bu puanı yükseltmeye adamış kendisini.
Yazarın distopyasını, içinde bulunduğumuz tarihten çok uzakta kurmamasının bir sebebi var: "sadece ve sadece diğerinin bakışı altında var olduğumuz", beğenilere, kalplere, gülücüklere delice ihtiyaç duyduğumuz mevcut dönemin, doğal biçimde kendini bu tür bir yeni gerçekliğe evireceğini söylüyor aslında. Bu anlamda bir uyarı niteliği de taşıyor İrina'ya Göre Şeffaflık.
Ve fakat kitaba ismini de veren, şeffaflığın yılmaz savunucusu, tüm hayatını ağda sergileyen bir "hiçsak" olan İrina'nın iddia ettiği gibi, "Ağ'ın özündeki, herkes için uygun yaşam koşullarını sağlayan, sosyal bir modelle dengelenen aşırı rekabetçilik, totaliterliğe karşı etkili bir siper oluşturuyor" mu sahiden? Burası meçhul.
Bence günümüzün en büyük meselelerinden biri olan "kimlik tanımlarımıza" dair çok iyi sorular soruyor Benjamin Vogel. Roman yer yer aksıyor evet ama ben kurduğu evreni olağanüstü ilgi çekici buldum ve büyük bir merakla okudum bu sürükleyici kitabı. Umarım devam kitabı olan Manon’a Göre Şeffaflık ile daha sonra çıkacak olan üçüncü cilt de dilimize çevrilir.
Genelde biraz 1984, biraz The Matrix esintileri taşıdığı söyleniyor kitabın, hepsi tamam, ama Ursula K. Le Guin etkisini es mi geçeceğiz? Ben bu tekinsiz / distopik / bildiğimiz kimlik ve cinsiyet tanımlarını muğlaklaştıran bilimkurguda bariz bir Le Guin etkisi sezdim. Elbette onunkiler kadar güçlü bir metin değil ama benzer bir lezzete sahip.
2058 Paris'indeyiz, internetin gelişmiş bir sürümü olan Ağ'ın egemenliği söz konusu. Kapitalizmin sonunu da Ağ getirmiş gibi görünüyor - herkesin çalışması gerekmiyor, dileyenler devletin bağladığı "evrensel gelir"le gayet konforlu yaşayabiliyor. Ağ üzerinde yürütülen ve tamamen şeffaflığa dayalı (izlediğiniz porno filmler bile herkese açık şekilde profilinizde görüntüleniyor) sanal hayat, gerçek hayatın yerini almış durumda. Çünkü ağ üzerinde herkesin bir meta-göstergesi (puanı) var ve tüm insanlar bu puanı yükseltmeye adamış kendisini.
Yazarın distopyasını, içinde bulunduğumuz tarihten çok uzakta kurmamasının bir sebebi var: "sadece ve sadece diğerinin bakışı altında var olduğumuz", beğenilere, kalplere, gülücüklere delice ihtiyaç duyduğumuz mevcut dönemin, doğal biçimde kendini bu tür bir yeni gerçekliğe evireceğini söylüyor aslında. Bu anlamda bir uyarı niteliği de taşıyor İrina'ya Göre Şeffaflık.
Ve fakat kitaba ismini de veren, şeffaflığın yılmaz savunucusu, tüm hayatını ağda sergileyen bir "hiçsak" olan İrina'nın iddia ettiği gibi, "Ağ'ın özündeki, herkes için uygun yaşam koşullarını sağlayan, sosyal bir modelle dengelenen aşırı rekabetçilik, totaliterliğe karşı etkili bir siper oluşturuyor" mu sahiden? Burası meçhul.
Bence günümüzün en büyük meselelerinden biri olan "kimlik tanımlarımıza" dair çok iyi sorular soruyor Benjamin Vogel. Roman yer yer aksıyor evet ama ben kurduğu evreni olağanüstü ilgi çekici buldum ve büyük bir merakla okudum bu sürükleyici kitabı. Umarım devam kitabı olan Manon’a Göre Şeffaflık ile daha sonra çıkacak olan üçüncü cilt de dilimize çevrilir.
April 10, 2023
Hem oldukça ilginç bir kurguya sahip hem de günümüz şartlarına yakınlığıyla olası bir gerçekliği anlatıyormuşçasına ürpertici bir bilim kurgu romanı Irina’ya Göre Şeffaflık.
2058 yılında Paris’te geçen kurguda yazar, teknolojinin bireyleri ve toplumları, şeffaflık adı altında tamamen kontrolü altına aldığı bir evren yaratmış. Sosyal medya dediğimiz mecranın tüm alanlarının ‘Ağ’ adı verilen bir sistemde toplandığı ve bu sisteme insanların sağlık geçmişlerinden politik görüşlerine, mali gelirlerinden cinsel eğilimlerine tüm bilgilerinin kaydedildiği, mahremiyeti konusunda endişelenenlerin ise gerçek hayatlarında takma bir isim kullanıp kılık değiştirerek dışarıya çıkabilmelerine izin verilen bir dünya var kitapta. İnsanların dünya görüşü de bu ayrım üzerinden şekilleniyor: toplumlar, tamamen şeffaflığı savunanlarla anarşist gözüyle bakılan ve ‘muğlakağcılar’ denen, her şeyin paylaşılmasına karşı çıkanlar olarak iki kutba ayrılıyor. Aslında giderek apolitikleşen nesiller ve teknolojiye her şeyi teslim ettiğimiz düşünüldüğünde oldukça düşündürücü buldum bu kısmı.
Roman, sosyal hayatında bir takma isim kullanmayı tercih eden baş karakterin, bir barda cinsel tacize uğramasıyla başlıyor. Ardından, sanal arkadaşı Irina ile paylaşımları ve yaşadıkları başta olmak üzere, gelişen olayları okuyoruz. Yazar, yarattığı evreni oldukça bütünlüklü ve detaylı bir şekilde okura tanıttıktan sonra, polisiye bir olay örgüsüyle de okurun merakını uyandırmayı başarıyor. Böylece ortaya hem oldukça ikna edici hem de akıcı ve sürükleyici bir metin çıkarıyor.
Irk, din, dil, sınıf ayrımının olmadığı, insanların bunun yerine ‘meta-gösterge’ denilen, ‘Ağ’da biriktirdikleri puanlara göre ayrıştırılıp birtakım ayrıcalıklara erişebildiği bir düzen söz konusu. Bu da bir nevi günümüzde sosyal medyadaki etkileşim ya da takipçi sayısı gibi düşünülebilir, ki bu açıdan da roman bir distopyadan ziyade günümüz gerçekliğinin bir alegorisi gibi. Yazarın yarattığı Irina karakteri de bu bağlamda oldukça ilginç. Yine günümüzde, sanal dünyada, özellikle belli bir gücü elinde tutanların, arkasına kendisini takip eden güruhu da alıp, mantıklı ya da mantıksız, çok kolay kendi fikirlerini empoze edebileceği, hatta haklı ya da haksız dilediğini linç ettirebileceği düzeni çok iyi temsil ediyor Irina. Romanın evreni içinde düşündüğümüzde de kurguyu bambaşka bir yere taşıyor ve sürprizli sonuyla yazarın yarattığı dünyanın etkisini daha da arttırıyor.
Her ne kadar ırk, din, sınıf ayrımı olmasa da, ‘Ağ’ın sisteminde cinsiyet ayrımcılığını ortadan kaldırmak mümkün değil; kadın nefreti ve cinsel istismar romandaki dünyanın da kanayan yarası. Mizojini genç yazarın sıkça ele aldığı konulardanmış; bence bir yan tema olarak romanı zenginleştirmiş.
Bir bilim kurgu okuru olmamama rağmen, ikna edici evreni, farklı karakterlerin gözünden ilerleyen anlatımı ve sürükleyici kurgusuyla beğendiğim bir roman oldu.
2058 yılında Paris’te geçen kurguda yazar, teknolojinin bireyleri ve toplumları, şeffaflık adı altında tamamen kontrolü altına aldığı bir evren yaratmış. Sosyal medya dediğimiz mecranın tüm alanlarının ‘Ağ’ adı verilen bir sistemde toplandığı ve bu sisteme insanların sağlık geçmişlerinden politik görüşlerine, mali gelirlerinden cinsel eğilimlerine tüm bilgilerinin kaydedildiği, mahremiyeti konusunda endişelenenlerin ise gerçek hayatlarında takma bir isim kullanıp kılık değiştirerek dışarıya çıkabilmelerine izin verilen bir dünya var kitapta. İnsanların dünya görüşü de bu ayrım üzerinden şekilleniyor: toplumlar, tamamen şeffaflığı savunanlarla anarşist gözüyle bakılan ve ‘muğlakağcılar’ denen, her şeyin paylaşılmasına karşı çıkanlar olarak iki kutba ayrılıyor. Aslında giderek apolitikleşen nesiller ve teknolojiye her şeyi teslim ettiğimiz düşünüldüğünde oldukça düşündürücü buldum bu kısmı.
Roman, sosyal hayatında bir takma isim kullanmayı tercih eden baş karakterin, bir barda cinsel tacize uğramasıyla başlıyor. Ardından, sanal arkadaşı Irina ile paylaşımları ve yaşadıkları başta olmak üzere, gelişen olayları okuyoruz. Yazar, yarattığı evreni oldukça bütünlüklü ve detaylı bir şekilde okura tanıttıktan sonra, polisiye bir olay örgüsüyle de okurun merakını uyandırmayı başarıyor. Böylece ortaya hem oldukça ikna edici hem de akıcı ve sürükleyici bir metin çıkarıyor.
Irk, din, dil, sınıf ayrımının olmadığı, insanların bunun yerine ‘meta-gösterge’ denilen, ‘Ağ’da biriktirdikleri puanlara göre ayrıştırılıp birtakım ayrıcalıklara erişebildiği bir düzen söz konusu. Bu da bir nevi günümüzde sosyal medyadaki etkileşim ya da takipçi sayısı gibi düşünülebilir, ki bu açıdan da roman bir distopyadan ziyade günümüz gerçekliğinin bir alegorisi gibi. Yazarın yarattığı Irina karakteri de bu bağlamda oldukça ilginç. Yine günümüzde, sanal dünyada, özellikle belli bir gücü elinde tutanların, arkasına kendisini takip eden güruhu da alıp, mantıklı ya da mantıksız, çok kolay kendi fikirlerini empoze edebileceği, hatta haklı ya da haksız dilediğini linç ettirebileceği düzeni çok iyi temsil ediyor Irina. Romanın evreni içinde düşündüğümüzde de kurguyu bambaşka bir yere taşıyor ve sürprizli sonuyla yazarın yarattığı dünyanın etkisini daha da arttırıyor.
Her ne kadar ırk, din, sınıf ayrımı olmasa da, ‘Ağ’ın sisteminde cinsiyet ayrımcılığını ortadan kaldırmak mümkün değil; kadın nefreti ve cinsel istismar romandaki dünyanın da kanayan yarası. Mizojini genç yazarın sıkça ele aldığı konulardanmış; bence bir yan tema olarak romanı zenginleştirmiş.
Bir bilim kurgu okuru olmamama rağmen, ikna edici evreni, farklı karakterlerin gözünden ilerleyen anlatımı ve sürükleyici kurgusuyla beğendiğim bir roman oldu.
May 24, 2023
3.5/5
İrina’ya Göre Şeffaflık hayli ilginç ve kayda değer bir bilimkurgu romanı. 2050’li yıllarda geçen hikayede, internetin bir sonraki adımı olan Ağ ve bu Ağ üzerinden yaşanan bir “kimlik” çatışması ele alınıyor. Kimlik, burada bireyin bakış açısından özel/kamusal düzleminde ve yer yer de cinsel kimlik olarak ele alınıyor. Yazarın yola çıktığı nokta ve bu bakışı romanın en kuvvetli yanı kesinlikle. Atmosferi de biraz 1984, biraz Matrix, biraz da Black Mirror gibi. Yani romanın iyi olması için her şey mevcut ama aksayan yönleri de var ne yazık ki. Mesela anlatım bir türlü devrini alamıyor. Tam kaptırıp gidecekken başka başka karakterlerin bakış açılarına dahil oluyoruz. Hem anlatım kırılıyor hem de evrene dair o kadar çok detaya boğuluyoruz ki işin tadı kaçıyor. Aslında hikayeye katılan polisiye unsur merak hissini beslemiyor da değil ama terimler, bilgiler derken yer yer koptuğum çok oldu. Sonunu açık etmeme adına detay veremiyorum ama final bölümünün çok amatörce olduğunu düşünüyorum. Bu hikayenin finali kesinlikle daha iyi olmalıydı.
Yine de her şeye rağmen bunun bir ilk roman olduğunu düşünüp, kusurlarını hoş görürsek İrina’ya Göre Şeffaklık’ın yazar Benjamin Fogel adına bir başarı olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Bilimkurgu okumayı seven, siberpunk’a meraklı herkesi fazlasıyla da tatmin edeceğini düşünüyorum.
İrina’ya Göre Şeffaflık hayli ilginç ve kayda değer bir bilimkurgu romanı. 2050’li yıllarda geçen hikayede, internetin bir sonraki adımı olan Ağ ve bu Ağ üzerinden yaşanan bir “kimlik” çatışması ele alınıyor. Kimlik, burada bireyin bakış açısından özel/kamusal düzleminde ve yer yer de cinsel kimlik olarak ele alınıyor. Yazarın yola çıktığı nokta ve bu bakışı romanın en kuvvetli yanı kesinlikle. Atmosferi de biraz 1984, biraz Matrix, biraz da Black Mirror gibi. Yani romanın iyi olması için her şey mevcut ama aksayan yönleri de var ne yazık ki. Mesela anlatım bir türlü devrini alamıyor. Tam kaptırıp gidecekken başka başka karakterlerin bakış açılarına dahil oluyoruz. Hem anlatım kırılıyor hem de evrene dair o kadar çok detaya boğuluyoruz ki işin tadı kaçıyor. Aslında hikayeye katılan polisiye unsur merak hissini beslemiyor da değil ama terimler, bilgiler derken yer yer koptuğum çok oldu. Sonunu açık etmeme adına detay veremiyorum ama final bölümünün çok amatörce olduğunu düşünüyorum. Bu hikayenin finali kesinlikle daha iyi olmalıydı.
Yine de her şeye rağmen bunun bir ilk roman olduğunu düşünüp, kusurlarını hoş görürsek İrina’ya Göre Şeffaklık’ın yazar Benjamin Fogel adına bir başarı olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Bilimkurgu okumayı seven, siberpunk’a meraklı herkesi fazlasıyla da tatmin edeceğini düşünüyorum.
October 20, 2023
Günümüzden 30-40 sene sonra, internetin yerini ondan daha detaylı ve hayatımıza daha entegre olmuş Ağ adında bir sistem alıyor. İnsanların artık gerçek hayatı Ağ olmuş, yaşadıkları fiziki hayat ise ikinci plana düşmüş durumda. Böyle bir ortamda gizem, polisiye, bilimkurgu gibi türlerin hepsine girebilecek müthiş bir hikâyeyi konu alıyor eser.
Gerçekten okurken büyük keyif aldığım, yer yer elimden bırakamadığım bir deneyim oldu. Orwell 1984'üne atıfta bulunup onun gibi bir kitap olduğu söylense de Orwell 84'ünün karanlık ve distopik havası bu kitapta yok. Bence bir distopya değil içinde yaşadıkları dünya. Sadece gelişen teknoloji entegre olmuş hayatlara. Bunun getirdiği bazı sorunlar elbette var ama ortada kıyamet sonrası bir senaryo ya da bir distopya yok. Zaten orta yaş üzeri insanlar, günümüzde doğmuş insanlar. Çok zaman ya da kuşak farkı da yok yani. Bir iki kuşak sonrasını anlatıyor günümüzden.
Beni kurguda rahatsız eden tek nokta, gerçek hayatın yerini aldığı söylenen ağ bence o kadar da yerini almışa benzemiyor. Anlatıldığı kadar yok. Ağ her zaman steril, izole bir ortam gibi kalıyor. Yaşananlar yine gerçek dünyada yaşanıyor. Neredeyse her şey böyle. Biraz daha güçlü bir dünya kurgusu mümkündü ama kitabın puanını düşürmeyeceğim.
İş Kültür Çağdaş Dünya Edebiyatı serisinde okuduğum en iyi kitap oldu. Şiddetle tavsiye ediyorum.
Gerçekten okurken büyük keyif aldığım, yer yer elimden bırakamadığım bir deneyim oldu. Orwell 1984'üne atıfta bulunup onun gibi bir kitap olduğu söylense de Orwell 84'ünün karanlık ve distopik havası bu kitapta yok. Bence bir distopya değil içinde yaşadıkları dünya. Sadece gelişen teknoloji entegre olmuş hayatlara. Bunun getirdiği bazı sorunlar elbette var ama ortada kıyamet sonrası bir senaryo ya da bir distopya yok. Zaten orta yaş üzeri insanlar, günümüzde doğmuş insanlar. Çok zaman ya da kuşak farkı da yok yani. Bir iki kuşak sonrasını anlatıyor günümüzden.
Beni kurguda rahatsız eden tek nokta, gerçek hayatın yerini aldığı söylenen ağ bence o kadar da yerini almışa benzemiyor. Anlatıldığı kadar yok. Ağ her zaman steril, izole bir ortam gibi kalıyor. Yaşananlar yine gerçek dünyada yaşanıyor. Neredeyse her şey böyle. Biraz daha güçlü bir dünya kurgusu mümkündü ama kitabın puanını düşürmeyeceğim.
İş Kültür Çağdaş Dünya Edebiyatı serisinde okuduğum en iyi kitap oldu. Şiddetle tavsiye ediyorum.
October 28, 2023
2058'de Paris'te geçen Irina'ya Göre Şeffaflık romanında 2027 yılında insanların hayatına giren, internetin yerini alan Ağ ekseninde hayatlara ve olaylara tanık oluyoruz.
Camille Lavigne ve onun birlikte çalıştığı, Ağ’ın fenomeni İrina Loubovsky'nin yaşadıklarına ek olarak ismiyoklar, hiçsaklar gibi Ağ'ın içindeki oluşumlar ve bu oluşumlarda meydana gelen polisiye durumlar da olay örgüsünü zenginleştiriyor. Kitabın içine girmekte başta zorlandım, ortalarda ise kitabın temposunda terimlerle ve kişi isimleriyle birlikte takip etmekte zorlandım ama sonlara doğru kitap pik yaptı ve beni kendisine hayran bırakmayı başardı. Koptuğunuzda pes etmemenizi ve ısrarla devam etmenizi öneririm. Sonu sizi tatmin edecektir. Sadece bazı detaylar daha az olsaydı da yazar biz okurunu bu kadar yormasaydı diye düşündüm. Günümüzdeki sosyal medya kullanımlarına, gerçek ve sanal yaşam arasındaki çizginin gittikçe açılmasına dair göndermeleri sevdim. Yaratılan gri dünya ile kapağın da örtüştüğünü düşünüyorum naçizane.
Özetle, Irina'ya Göre Şeffaflık sayesinde yazacağı diğer romanları da merakla takip edeceğim bir yazar oldu Benjamin Fogel.
Camille Lavigne ve onun birlikte çalıştığı, Ağ’ın fenomeni İrina Loubovsky'nin yaşadıklarına ek olarak ismiyoklar, hiçsaklar gibi Ağ'ın içindeki oluşumlar ve bu oluşumlarda meydana gelen polisiye durumlar da olay örgüsünü zenginleştiriyor. Kitabın içine girmekte başta zorlandım, ortalarda ise kitabın temposunda terimlerle ve kişi isimleriyle birlikte takip etmekte zorlandım ama sonlara doğru kitap pik yaptı ve beni kendisine hayran bırakmayı başardı. Koptuğunuzda pes etmemenizi ve ısrarla devam etmenizi öneririm. Sonu sizi tatmin edecektir. Sadece bazı detaylar daha az olsaydı da yazar biz okurunu bu kadar yormasaydı diye düşündüm. Günümüzdeki sosyal medya kullanımlarına, gerçek ve sanal yaşam arasındaki çizginin gittikçe açılmasına dair göndermeleri sevdim. Yaratılan gri dünya ile kapağın da örtüştüğünü düşünüyorum naçizane.
Özetle, Irina'ya Göre Şeffaflık sayesinde yazacağı diğer romanları da merakla takip edeceğim bir yazar oldu Benjamin Fogel.
March 2, 2024
3.5/5
Şu ana çok iyi referanslar veren, günümüzle sağlam neden-sonuç ilişkileri kurabilen iyi bir distopya Irina'ya Göre Şeffaflık. 2030'lardan sonra kitaptaki gibi bir dünya inşa edilmeye çalışılabilir mi, neden olmasın? Sosyal medyanın bu kadar yaygınlaşması sonrası değişecek kimlik/sanal kimlik, şeffaflık, gizlilik politikaları önümüzdeki on yıllarda devrim ya da kıyamet yaratabilir mi, o da neden olmasın :)
Kitabın en iyi yanının kurduğu dünya olduğunu düşünüyorum. Detaylı bir yakın gelecek okumak beni içine fazlasıyla çekti; fakat kitabın polisiye kurgusundaki basitlikler, çok fazla plot twist içermesi ve ana karakterin aldığı aksiyonlar -beni asla ikna edemedi- okurken sıklıkla düşmeme sebep oldu.
Şu ana çok iyi referanslar veren, günümüzle sağlam neden-sonuç ilişkileri kurabilen iyi bir distopya Irina'ya Göre Şeffaflık. 2030'lardan sonra kitaptaki gibi bir dünya inşa edilmeye çalışılabilir mi, neden olmasın? Sosyal medyanın bu kadar yaygınlaşması sonrası değişecek kimlik/sanal kimlik, şeffaflık, gizlilik politikaları önümüzdeki on yıllarda devrim ya da kıyamet yaratabilir mi, o da neden olmasın :)
Kitabın en iyi yanının kurduğu dünya olduğunu düşünüyorum. Detaylı bir yakın gelecek okumak beni içine fazlasıyla çekti; fakat kitabın polisiye kurgusundaki basitlikler, çok fazla plot twist içermesi ve ana karakterin aldığı aksiyonlar -beni asla ikna edemedi- okurken sıklıkla düşmeme sebep oldu.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 16, 2022
Des bonnes idées à mon sens mal exploitées (ou maladroitement.) la dénonce des possibles dérives de l’usage des Réseaux sociaux, de la protection de donnés privées est intéressantes mais pas percutante. La mise en place de l’univers prend trop de place si bien que l’intrigue ne décolle que tardivement et donne l’impression d’être pris la main tout au long de la lecture. Le plot twist de fin est par contre très décevant.
January 2, 2022
En fait, il faut envoyer ce livre à Damasio pour lui montrer comment on fait de la SF politisée qui ne donne pas envie de vomir toutes les 3 pages. Très propre.
August 3, 2023
Bu kadar dandik bir kitabı çevirttiği, bastığı için İş Bankası'na yazıklar olsun. Bu müthiş(!) eser ne hikmetse İngilizce'den önce Türkçe'de..
Edebi değeri sıfır, bir yıldız bile fazla.
Edebi değeri sıfır, bir yıldız bile fazla.
April 24, 2024
Imaginez un monde où existence réelle et existence virtuelle se confondraient, un monde où tout ce que vous faites, ce que vous pensez, les données inhérentes à votre santé, votre sexualité, votre alimentation, votre compte bancaire, votre casier judiciaire seraient publics… C’est ce que Benjamin Fogel imagine dans « La transparence selon Irina ». Nous sommes en 2058, Internet s’est effondré et a été remplacé par le « R��seau ». Lors de ce crash, de nouveaux modes de fonctionnement ont été mis en place. La transparence est l’un d’entre eux. La vie privée n’existe plus, l’anonymat est caduc. Chacun possède désormais un métadicateur, un indice qui valorise ou sanctionne votre comportement en société. Votre vie est désormais dirigée par le « Réseau » qui vous invite à rencontrer des gens pouvant vous correspondre, vous encourage à poster en ligne vos activités, vos opinions politiques, vos avis divers et variés sur tout et n’importe quoi. Vous vivez dans un logement connecté et optimisé (10 m2), vous touchez un revenu universel (égalité salariale globale), vous n’avez plus de collègues puisque vous télétravaillez.
Comme dans toute société recalibrée, le système mis en place rencontre des résistances. Quelques individus refusent de se plier à ces nouvelles normes et luttent pour préserver une frontière entre IRL (in real life) et IVL (in virtual life). Ces Nonymes (anonymes) veulent disparaître des radars et protéger leur vie privée. Pour cela, ils utilisent des pseudonymes dans la vraie vie. A contrario, les Rienacalistes (rien à cacher), « royalistes de la transparence » bataillent pour interdire l’anonymat et standardiser IRL et IVL. Une autre catégorie officie sur ce gigantesque jeu d’échecs, les Vifistes, personnes qui croient dur comme fer à leur vie virtuelle et sont très soucieux d’exister sur le Réseau (toute ressemblance avec des personnes existantes serait purement fortuite…). C’est dans ce monde « idyllique » que navigue Camille Lavigne, une nonyme qui utilise un pseudo sur le Réseau. Chaque jour, elle débat en ligne avec Irina Loubovsky, encyclopédie vivante qui exprime ses opinions, rédige des essais et commente chaque post. Cette société lisse, même si basée sur la surveillance, a aussi créé des Obscuranets, « organisation qui s’oppose au Réseau et à la prolifération du monde virtuel ». Ces cyberterroristes ont le dessein de libérer le peuple de ce contrôle et entrent progressivement dans « La transparence selon Irina » pour organiser des actions musclées qui viennent faire tanguer une tranquillité toute relative.
Benjamin Fogel prend son temps dans ce premier opus d’une trilogie pour installer cette société futuriste, ses règles, son fonctionnement et ses personnages. Camille Lavigne et Irina en sont les points d’orgue. Il développe petit à petit la nature d’Irina qui a fait du Réseau sa force de frappe. Elle a un avis sur tout et n’hésite pas à le faire savoir. Brillante, polémique, elle dézingue à loisir des argumentations parfois très construites. Elle bénéficie d’une influence conséquente, prend un plaisir fou à détruire les réputations, et utilise même le Réseau pour se venger. Elle inspire la peur autant que l’admiration et à ce titre engendre des émules qui voudraient bien être aussi « populaires » et intelligentes qu’elle. Comme Camille par exemple. Pourtant, personne ne sait réellement qui elle est vraiment, quels sont ses buts ou ses aspirations. Énigmatique, elle demeure… jusqu’à penser qu’elle fait peut-être partie des Obscuranets… Une autre petite dissonance dans le merveilleux monde de « La transparence selon Irina »…
Ce ne sera pas la seule, mais cela, je vous laisse le découvrir. La tension monte crescendo dans la douce transparence où tout le monde ne semble pas être du même avis sur les objectifs futurs. L’écrivain ne s’interdit rien, ni d’utiliser les codes du thriller, ni de toucher au roman noir, encore moins de faire appel à nos capacités de raisonnement philosophique (si toutefois il nous en reste…) Les personnages prennent de l’épaisseur, les problématiques se densifient, les rébellions s’amplifient et les secrets révélés au compte-gouttes pulvérisent la notion même d’ennui. Il est impossible de placer Benjamin Fogel dans un genre littéraire, il papillonne allègrement dans les diverses cases où l’on voudrait le ranger.
Voilà pour l’univers de « La transparence selon Irina » qui vous donnera peut-être envie de découvrir ce premier tome… Place aux thématiques abordées ! On se demande bien pourquoi Benjamin Fogel a choisi un tel sujet : la vie virtuelle qui supplante la vie réelle … Le besoin de s’afficher, la nécessité d’exister sur les réseaux, l’obligation de créer du buzz pour briller. Laissez-moi réfléchir… peut-être parce que cela existe déjà ? Sagace observateur de notre époque, il fait simplement le constat de la direction prise par notre société en poussant un peu les curseurs. Interrogeons-nous deux secondes sur ce que nous faisons actuellement sur les réseaux et prenons un exemple au hasard : le monde du livre et de sa promotion. (coïncidence totale !) Si vous suivez des chroniqueurs, des « influenceurs » et autres nouveaux métiers en -eurs, vous avez certainement remarqué comme il est de bon ton de créer des polémiques pour faire le buzz et de dézinguer des romans pour tirer la couverture à soi. En matière de chroniques littéraires, mieux vaut désormais une belle photo, si possible avec l’auteur et son bouquin, dix lignes de résumé, cinq d’un « avis » truffé de fautes. Mais attention, la police du Bescherelle ou d’Instagram veille pour vous renvoyer dans vos buts. Quatre cent cinquante-six messages d’opinions diverses et variées sur « un chroniqueur littéraire doit-il maîtriser la grammaire et l’orthographe ? » On a oublié le roman, mais on a créé le buzz. Opération réussie. Comment briller en société, niveau 1 atteint !
Autre thématique abordée brillamment dans « La transparence selon Irina » : la notion de vie privée qui perd du terrain. Certains auteurs se sont déjà frottés à l’exercice de démontrer à quel point cette exposition permanente de « Ma vie, mon oeuvre » attaque notre intimité, et à terme notre santé mentale à cause de tous les commentaires auxquels nous devons faire face. En 2024, on montre déjà ses enfants, son conjoint, les plats que l’on mange, les endroits que l’on visite, les vacances. On navigue entre Instagram, ex-Twitter, Tik Tok, les sites de news, les groupes What’s app. Nous passons notre temps à donner des informations confidentielles sans même nous en rendre compte… Sauf que… les vampires des réseaux, fouineurs pathologiques, eux les collectent et viennent lentement s’immiscer dans nos vies pour pouvoir mieux les contrôler et les diriger. Il y a de quoi s’interroger sur notre capacité d’analyse (s’il en reste !).
Une petite dernière pour la route afin d’exciter vos papilles : la notation. Comme expliqué plus haut, chaque individu bénéficie d’un métadicateur censé révéler si vous êtes ou non un bon citoyen. La note comprend à la fois ce que vous faites sur le réseau, et l’ensemble des différentes notations que les autres usagés vous ont données. Ainsi, si nous analysons notre société actuelle, nous notons déjà notre Uber, le restaurant dans lequel nous avons mangé, le service client dans différents magasins (où nous répondons à des « enquêtes qualités » sans imaginer les répercussions qu’elles auront sur les salariés en question), où nous nous armons de notre plus belle plume pour écrire des commentaires sur Google, chaque fois que nous sommes insatisfaits, force est de constater qu’il n’y a qu’un pas entre noter et être noté. Dans « La transparence selon Irina », il existe un système de débit et un crédit comportemental, social, intellectuel qui se rapproche très dangereusement de nous…
Alors, Benjamin Fogel est-il manichéen ? Paranoïaque ? Boomer ? (je vous arrête tout de suite, il est né en 1981, va falloir trouver un autre argument !) ou visionnaire ? Le moins que je puisse dire, c’est qu’il est créatif, ingénieux, et que son imagination est sacrément fertile ! J’ai une admiration sans bornes pour les auteurs qui créent un univers de toutes pièces, en inventant une terminologie qui leur est propre, des problématiques puisées dans notre monde actuel pour mieux les dilater. Cela change de ces romans où l’on se regarde le nombril, écrits par des auteurs germanopratins qui nous barbent avec leurs problèmes existentiels et font preuve de zéro imagination.
Riche en rebondissements, en réflexions sociales et politiques, de liens entre aujourd’hui et demain, et d’émotions, « La transparence selon Irina » est unroman noir d’anticipation romanesque et intelligent qui donne sacrément envie de lire les deux suivants « Le silence selon Manon » et « L’absence selon Camille ». Il y aurait encore beaucoup à dire sur ce premier tome tant il est dense et foisonnant, mais je risque de perdre quelques points de mon métadicateur pour cause de chronique trop longue… Je vous laisse prendre l’initiative de vous ruer chez votre libraire.
Comme dans toute société recalibrée, le système mis en place rencontre des résistances. Quelques individus refusent de se plier à ces nouvelles normes et luttent pour préserver une frontière entre IRL (in real life) et IVL (in virtual life). Ces Nonymes (anonymes) veulent disparaître des radars et protéger leur vie privée. Pour cela, ils utilisent des pseudonymes dans la vraie vie. A contrario, les Rienacalistes (rien à cacher), « royalistes de la transparence » bataillent pour interdire l’anonymat et standardiser IRL et IVL. Une autre catégorie officie sur ce gigantesque jeu d’échecs, les Vifistes, personnes qui croient dur comme fer à leur vie virtuelle et sont très soucieux d’exister sur le Réseau (toute ressemblance avec des personnes existantes serait purement fortuite…). C’est dans ce monde « idyllique » que navigue Camille Lavigne, une nonyme qui utilise un pseudo sur le Réseau. Chaque jour, elle débat en ligne avec Irina Loubovsky, encyclopédie vivante qui exprime ses opinions, rédige des essais et commente chaque post. Cette société lisse, même si basée sur la surveillance, a aussi créé des Obscuranets, « organisation qui s’oppose au Réseau et à la prolifération du monde virtuel ». Ces cyberterroristes ont le dessein de libérer le peuple de ce contrôle et entrent progressivement dans « La transparence selon Irina » pour organiser des actions musclées qui viennent faire tanguer une tranquillité toute relative.
Benjamin Fogel prend son temps dans ce premier opus d’une trilogie pour installer cette société futuriste, ses règles, son fonctionnement et ses personnages. Camille Lavigne et Irina en sont les points d’orgue. Il développe petit à petit la nature d’Irina qui a fait du Réseau sa force de frappe. Elle a un avis sur tout et n’hésite pas à le faire savoir. Brillante, polémique, elle dézingue à loisir des argumentations parfois très construites. Elle bénéficie d’une influence conséquente, prend un plaisir fou à détruire les réputations, et utilise même le Réseau pour se venger. Elle inspire la peur autant que l’admiration et à ce titre engendre des émules qui voudraient bien être aussi « populaires » et intelligentes qu’elle. Comme Camille par exemple. Pourtant, personne ne sait réellement qui elle est vraiment, quels sont ses buts ou ses aspirations. Énigmatique, elle demeure… jusqu’à penser qu’elle fait peut-être partie des Obscuranets… Une autre petite dissonance dans le merveilleux monde de « La transparence selon Irina »…
Ce ne sera pas la seule, mais cela, je vous laisse le découvrir. La tension monte crescendo dans la douce transparence où tout le monde ne semble pas être du même avis sur les objectifs futurs. L’écrivain ne s’interdit rien, ni d’utiliser les codes du thriller, ni de toucher au roman noir, encore moins de faire appel à nos capacités de raisonnement philosophique (si toutefois il nous en reste…) Les personnages prennent de l’épaisseur, les problématiques se densifient, les rébellions s’amplifient et les secrets révélés au compte-gouttes pulvérisent la notion même d’ennui. Il est impossible de placer Benjamin Fogel dans un genre littéraire, il papillonne allègrement dans les diverses cases où l’on voudrait le ranger.
Voilà pour l’univers de « La transparence selon Irina » qui vous donnera peut-être envie de découvrir ce premier tome… Place aux thématiques abordées ! On se demande bien pourquoi Benjamin Fogel a choisi un tel sujet : la vie virtuelle qui supplante la vie réelle … Le besoin de s’afficher, la nécessité d’exister sur les réseaux, l’obligation de créer du buzz pour briller. Laissez-moi réfléchir… peut-être parce que cela existe déjà ? Sagace observateur de notre époque, il fait simplement le constat de la direction prise par notre société en poussant un peu les curseurs. Interrogeons-nous deux secondes sur ce que nous faisons actuellement sur les réseaux et prenons un exemple au hasard : le monde du livre et de sa promotion. (coïncidence totale !) Si vous suivez des chroniqueurs, des « influenceurs » et autres nouveaux métiers en -eurs, vous avez certainement remarqué comme il est de bon ton de créer des polémiques pour faire le buzz et de dézinguer des romans pour tirer la couverture à soi. En matière de chroniques littéraires, mieux vaut désormais une belle photo, si possible avec l’auteur et son bouquin, dix lignes de résumé, cinq d’un « avis » truffé de fautes. Mais attention, la police du Bescherelle ou d’Instagram veille pour vous renvoyer dans vos buts. Quatre cent cinquante-six messages d’opinions diverses et variées sur « un chroniqueur littéraire doit-il maîtriser la grammaire et l’orthographe ? » On a oublié le roman, mais on a créé le buzz. Opération réussie. Comment briller en société, niveau 1 atteint !
Autre thématique abordée brillamment dans « La transparence selon Irina » : la notion de vie privée qui perd du terrain. Certains auteurs se sont déjà frottés à l’exercice de démontrer à quel point cette exposition permanente de « Ma vie, mon oeuvre » attaque notre intimité, et à terme notre santé mentale à cause de tous les commentaires auxquels nous devons faire face. En 2024, on montre déjà ses enfants, son conjoint, les plats que l’on mange, les endroits que l’on visite, les vacances. On navigue entre Instagram, ex-Twitter, Tik Tok, les sites de news, les groupes What’s app. Nous passons notre temps à donner des informations confidentielles sans même nous en rendre compte… Sauf que… les vampires des réseaux, fouineurs pathologiques, eux les collectent et viennent lentement s’immiscer dans nos vies pour pouvoir mieux les contrôler et les diriger. Il y a de quoi s’interroger sur notre capacité d’analyse (s’il en reste !).
Une petite dernière pour la route afin d’exciter vos papilles : la notation. Comme expliqué plus haut, chaque individu bénéficie d’un métadicateur censé révéler si vous êtes ou non un bon citoyen. La note comprend à la fois ce que vous faites sur le réseau, et l’ensemble des différentes notations que les autres usagés vous ont données. Ainsi, si nous analysons notre société actuelle, nous notons déjà notre Uber, le restaurant dans lequel nous avons mangé, le service client dans différents magasins (où nous répondons à des « enquêtes qualités » sans imaginer les répercussions qu’elles auront sur les salariés en question), où nous nous armons de notre plus belle plume pour écrire des commentaires sur Google, chaque fois que nous sommes insatisfaits, force est de constater qu’il n’y a qu’un pas entre noter et être noté. Dans « La transparence selon Irina », il existe un système de débit et un crédit comportemental, social, intellectuel qui se rapproche très dangereusement de nous…
Alors, Benjamin Fogel est-il manichéen ? Paranoïaque ? Boomer ? (je vous arrête tout de suite, il est né en 1981, va falloir trouver un autre argument !) ou visionnaire ? Le moins que je puisse dire, c’est qu’il est créatif, ingénieux, et que son imagination est sacrément fertile ! J’ai une admiration sans bornes pour les auteurs qui créent un univers de toutes pièces, en inventant une terminologie qui leur est propre, des problématiques puisées dans notre monde actuel pour mieux les dilater. Cela change de ces romans où l’on se regarde le nombril, écrits par des auteurs germanopratins qui nous barbent avec leurs problèmes existentiels et font preuve de zéro imagination.
Riche en rebondissements, en réflexions sociales et politiques, de liens entre aujourd’hui et demain, et d’émotions, « La transparence selon Irina » est unroman noir d’anticipation romanesque et intelligent qui donne sacrément envie de lire les deux suivants « Le silence selon Manon » et « L’absence selon Camille ». Il y aurait encore beaucoup à dire sur ce premier tome tant il est dense et foisonnant, mais je risque de perdre quelques points de mon métadicateur pour cause de chronique trop longue… Je vous laisse prendre l’initiative de vous ruer chez votre libraire.
April 17, 2024
3.5 stars!
review to come
review to come
March 6, 2019
Un roman passionnant et intelligent, à la croisée de 1984 et de Matrix.
Et si nous n’avions plus aucun secret les uns pour les autres ?
2058. Le Réseau a remplacé Internet.
Dans cette « nouvelle ère », l’important est la bienveillance.
Et la transparence.
D’office, chacun est inscrit sur le Réseau, avec son nom, ses coordonnées, ses photos...
Rien de bien nouveau ?
Oh si, puisque, hormis ces informations de base, absolument tout y est inscrit : nos choix politiques, nos croyances, nos achats, notre métier, nos goûts, nos résultats médicaux, nos revenus...
Bref, notre vie entière est notée sur le Réseau.
Non. Notre vie EST le Réseau.
Et elle est accessible à tous.
Les barrières sont tombées, il n’y a plus ni jalousies, ni conflits, ni mensonges ni secrets. La transparence a réglé les problèmes.
Tous les problèmes.
Tout passe par le Réseau.
Tout est fait pour être montré sur le Réseau.
Les puces implantées sous la peau sont nos cartes d’identité.
Le système de reconnaissance faciale et gestuelle permet de savoir avec précision où nous sommes, pourquoi, comment et avec qui.
Sauf pour ceux qui décident de se servir d’un pseudo et d’un modificateur, ce qui est autorisé, hors Réseau, dans certaines limites.
Dans cette nouvelle ère, qui n’est que la suite logique de nos choix de vie et de nos modes de consommation, la donne est totalement inversée : notre vraie vie se déroule sur le Réseau, l’éventuel pseudo et autres prothèses permettent de mener une vie virtuelle en dehors.
Une façon voir la véritable nature des gens ?
Pas tant que ça, puisque sur le Réseau chacun est libre de « noter » l’autre, faisant ainsi monter ou chuter son métadicateur.
Et plus notre note est haute, plus nous sommes valorisés.
Respectés.
Mais à vouloir être parfaits, que reste-t-il de notre véritable personnalité ?
Lorsque Camille cherche à connaître Irina, une intellectuelle aussi fascinante que dérangeante, sa quête va l’amener à comprendre l’envers de cette société rêvée.
Et à se confronter aux nombreux dangers que le Réseau ne fait que camoufler.
La transparence totale ne serait-elle pas en fait le meilleur moyen de nous cacher le pire ?
Un roman réellement passionnant et intelligent, qui nous présente un avenir plus que probable.
À découvrir impérativement.
Et si nous n’avions plus aucun secret les uns pour les autres ?
2058. Le Réseau a remplacé Internet.
Dans cette « nouvelle ère », l’important est la bienveillance.
Et la transparence.
D’office, chacun est inscrit sur le Réseau, avec son nom, ses coordonnées, ses photos...
Rien de bien nouveau ?
Oh si, puisque, hormis ces informations de base, absolument tout y est inscrit : nos choix politiques, nos croyances, nos achats, notre métier, nos goûts, nos résultats médicaux, nos revenus...
Bref, notre vie entière est notée sur le Réseau.
Non. Notre vie EST le Réseau.
Et elle est accessible à tous.
Les barrières sont tombées, il n’y a plus ni jalousies, ni conflits, ni mensonges ni secrets. La transparence a réglé les problèmes.
Tous les problèmes.
Tout passe par le Réseau.
Tout est fait pour être montré sur le Réseau.
Les puces implantées sous la peau sont nos cartes d’identité.
Le système de reconnaissance faciale et gestuelle permet de savoir avec précision où nous sommes, pourquoi, comment et avec qui.
Sauf pour ceux qui décident de se servir d’un pseudo et d’un modificateur, ce qui est autorisé, hors Réseau, dans certaines limites.
Dans cette nouvelle ère, qui n’est que la suite logique de nos choix de vie et de nos modes de consommation, la donne est totalement inversée : notre vraie vie se déroule sur le Réseau, l’éventuel pseudo et autres prothèses permettent de mener une vie virtuelle en dehors.
Une façon voir la véritable nature des gens ?
Pas tant que ça, puisque sur le Réseau chacun est libre de « noter » l’autre, faisant ainsi monter ou chuter son métadicateur.
Et plus notre note est haute, plus nous sommes valorisés.
Respectés.
Mais à vouloir être parfaits, que reste-t-il de notre véritable personnalité ?
Lorsque Camille cherche à connaître Irina, une intellectuelle aussi fascinante que dérangeante, sa quête va l’amener à comprendre l’envers de cette société rêvée.
Et à se confronter aux nombreux dangers que le Réseau ne fait que camoufler.
La transparence totale ne serait-elle pas en fait le meilleur moyen de nous cacher le pire ?
Un roman réellement passionnant et intelligent, qui nous présente un avenir plus que probable.
À découvrir impérativement.
July 12, 2023
Son dönemlerde okuduğum en iyi bilim kurgu romanı.
Öncelikle kitabın güçlü yönlerinden bahsetmek istiyorum. Kitap gelecekte bir noktada dünya nüfusunun Ağ adı verilen çevrimiçi bir ortamda hayatını geçirdiği, metagöstergeler üzerinden puanlandığı, ekolojik duyarlılık ve şeffaflığın yüksek, suç oranının düşük olduğu bir Fransa’da geçiyor . İnsanların tüm bilgileri ( konum, hastalık, iş, sevgili vs) Ağ üzerinden paylaşılıyor. Bu sistem içerisinde bu şeffaflığı tamamen destekleyen Hiçsaklar, gerçek adını saklayan İsmiyoklar, sisteme tamamen karşı olan Muğlakağcılar ve Ağ ile köprüleri tamamen yakmış, Ağ’a hiç bağlanmayan bir başka grup da var. Hikayedeki karakterler derin bir biçimde anlatılmış, çok ilginç bir öykü üzerinden katman katman yükseliyor. İnsanı kendisinin İnternet’le bağını, paylaştıklarını, göz önüne serdiklerini, kendimizi paylaşırken neleri feda ettiğimizi düşünmeye sevk eden bir öykü bu. Sanal dünya ile bağımı sık sık sorguladım. İnsan ne kadar da normalleştiriyor aslında mahremiyetinin yok olmasını sanal dünya üzerinden. Hele sonu resmen tokat gibi indi diyebilirim.
Kitabın zayıf bulduğum yönü ise yaratılan evrenin yeterince genişletilmemesi, bazı önemli noktaların son notlar şeklinde verilmesi. Mesela yüzbozan protezler (Ağ’da yakalanmak istemeyen ya da gerçek hayatta kameralar tarafından tanınmak istemeyenlerin taktıları türden protezler) nasıl bir şeydi benim kafamda tam canlanmadı. Ya da kitabın baş karakteri Camille / Dyna cinsiyeti belli olmasın diye nasıl giyiniyordu, ikinci bir deri falan yazılmış ama o ayrıntılandırılmamış. Bu tarz fiziksel noktalar eksikti bana göre.
Tüm bunlara rağmen ben kitabı başarılı buldum, yazarın gelecekteki kitaplarını merakla bekliyorum.
Öncelikle kitabın güçlü yönlerinden bahsetmek istiyorum. Kitap gelecekte bir noktada dünya nüfusunun Ağ adı verilen çevrimiçi bir ortamda hayatını geçirdiği, metagöstergeler üzerinden puanlandığı, ekolojik duyarlılık ve şeffaflığın yüksek, suç oranının düşük olduğu bir Fransa’da geçiyor . İnsanların tüm bilgileri ( konum, hastalık, iş, sevgili vs) Ağ üzerinden paylaşılıyor. Bu sistem içerisinde bu şeffaflığı tamamen destekleyen Hiçsaklar, gerçek adını saklayan İsmiyoklar, sisteme tamamen karşı olan Muğlakağcılar ve Ağ ile köprüleri tamamen yakmış, Ağ’a hiç bağlanmayan bir başka grup da var. Hikayedeki karakterler derin bir biçimde anlatılmış, çok ilginç bir öykü üzerinden katman katman yükseliyor. İnsanı kendisinin İnternet’le bağını, paylaştıklarını, göz önüne serdiklerini, kendimizi paylaşırken neleri feda ettiğimizi düşünmeye sevk eden bir öykü bu. Sanal dünya ile bağımı sık sık sorguladım. İnsan ne kadar da normalleştiriyor aslında mahremiyetinin yok olmasını sanal dünya üzerinden. Hele sonu resmen tokat gibi indi diyebilirim.
Kitabın zayıf bulduğum yönü ise yaratılan evrenin yeterince genişletilmemesi, bazı önemli noktaların son notlar şeklinde verilmesi. Mesela yüzbozan protezler (Ağ’da yakalanmak istemeyen ya da gerçek hayatta kameralar tarafından tanınmak istemeyenlerin taktıları türden protezler) nasıl bir şeydi benim kafamda tam canlanmadı. Ya da kitabın baş karakteri Camille / Dyna cinsiyeti belli olmasın diye nasıl giyiniyordu, ikinci bir deri falan yazılmış ama o ayrıntılandırılmamış. Bu tarz fiziksel noktalar eksikti bana göre.
Tüm bunlara rağmen ben kitabı başarılı buldum, yazarın gelecekteki kitaplarını merakla bekliyorum.
April 8, 2023
Bir distopyadan ziyade, nötr ve olası bir gerçeklik sunan yazarın kullandığı dil, kurmaca evrenine ait okuyucuya yabancı terimlere ve kavramlara boğulmuş. Cinsiyet rollerini eleştiren, sanal ile gerçek dünya arası sınırı ve bu sınırın iki ucunda birbirinden kopuk olarak yaratılan kimlikleri sorgulayan, sayısız karakterin gözünden farklı olayları takip eden, tüm bunlara ek olarak polisiye/gizem örüntüleriyle akışkanlık kazanmaya çalışan bir metin için 250 küsür sayfa çok az. Ya da belki, metnin anlaşılmazlığı çeviri okuyor olmamla alakalı. Ya da, üçüncü ve son seçenek, basitçe, bu kadar komplike kavramların aynı anda işlenmesini benim sınırlı zekam kaldıramadı, lol.
Sakin kafayla, sindire sindire okunması gereken, ilginç bir kitap.
Sakin kafayla, sindire sindire okunması gereken, ilginç bir kitap.
April 27, 2025
Le décor est intéressant et bien construit : dans un futur hypothétique proche, les réseaux sociaux, bancaires et autres ont fusionné dans un Réseau unique où la transparence est de mise. Personne n'a plus aucun secret, et chacun lisse sa personnalité et ses actes - qui impactent les notes individuelles.
Néanmoins, les personnages sont invraisemblables, tous plus torturés et enfermés les uns que les autres. L'histoire est pleine de coïncidences, comme si le monde entier ne comprenait plus qu'un petit nombre fini de personnes qui interagissent uniquement avec elles-mêmes.
Dommage !
Néanmoins, les personnages sont invraisemblables, tous plus torturés et enfermés les uns que les autres. L'histoire est pleine de coïncidences, comme si le monde entier ne comprenait plus qu'un petit nombre fini de personnes qui interagissent uniquement avec elles-mêmes.
Dommage !
December 8, 2025
Avec La transparence selon Irina, Benjamin Fogel propose un récit bref mais percutant, porté par un contexte particulièrement intéressant. L’auteur explore une société obsédée par la transparence et le contrôle, offrant une réflexion pertinente et troublante sur nos dérives contemporaines.
Si le livre ne développe pas entièrement toutes les pistes qu’il évoque, sa concision lui donne une efficacité certaine. Un roman court, intelligent et stimulant, qui laisse le lecteur avec de vraies questions.
Si le livre ne développe pas entièrement toutes les pistes qu’il évoque, sa concision lui donne une efficacité certaine. Un roman court, intelligent et stimulant, qui laisse le lecteur avec de vraies questions.
September 4, 2019
Superbe livre ! J'ai apprécié le concept, le contexte et la cohérence du Réseau. Sans même mentionner le twist final qui à su me prendre complètement à dépourvu....
February 17, 2023
J’ai bien aimé le monde du futur imagine autour de la transparence et l’ambiance du livre, mais j’ai moins accroché à Irina.
January 21, 2024
İlginç ve gerçekçiydi ama yetmedi…
May 21, 2024
Bence konusu çok iyi ama anlatım dili ve kurgusu yavan kalmış. Belki çevirmeden kaynaklıdır. Üç dört bölümden sonra ancak sarmaya başlıyor. Başlangıç vasat. Harika bir film olurdu!
January 2, 2025
Récit dystopique à suspense avec un dénouement surprenant. Premier tome d'une trilogie haletante!
Displaying 1 - 21 of 21 reviews