What do you think?
Rate this book
Pipá
Pipá, uno de los relatos más populares de Clarín, da título a una colección de ocho cuentos recogidos y publicados por el autor en 1886. Clarín representa una de las cimas del cuento en la literatura española. Destacan en esta colección los cuentos Pipá y Zurita.
376 pages, Paperback
First published January 1, 1886
5 people are currently reading
82 people want to read
About the author
Leopoldo Alas
370 books88 followersLeopoldo García-Alas y Ureña (25 April 1852 – 13 June 1901), also known as Clarín, was a Spanish realist novelist born in Zamora. He died in Oviedo.
Alas spent his childhood living in León and Guadalajara, until he moved to Oviedo in 1863. There he studied for the Bachillerato (B.A. degree) and began his law studies. He lived in Madrid from 1871 to 1878, where he began his career as a journalist (adopting the pen-name "Clarín" in 1875) and he graduated with the thesis El Derecho y la Moralidad (Law and Morality) in 1878. He taught in Zaragoza from 1882 to 1883. In 1883 he returned to Oviedo to take up a position as professor of Roman law.
Above all, Clarín is the author of La Regenta, his masterpiece and one of the best novels of the 19th century. It is a long work, similar to Flaubert's Madame Bovary, one of its influences. Other influences included Naturalism and Krausism, a philosophical current which promoted the cultural and ethical regeneration of Spain.
La Regenta is special for its great wealth of characters and secondary stories, while the main character's description is left slightly unfocused and vague. On the other hand, the downfall of the provincial lady has a place amidst two very diverse suitors: the most handsome man in the city and the cathedral's priest. The depiction of this priest is a key part of the book.
For the description of the provincial atmosphere and the city's collective life, Clarín used techniques such as the internal monologue or the free indirect style, which makes the story be narrated by the characters themselves and allows the reader to penetrate in their intimacy.
In 1890, he published a new novel, Su único hijo. Even though most critics consider it as a lesser novel in comparison with La Regenta, it is equal to the former in the skill with which the technical resources are used. Su único hijo was originally meant to be the introduction to a trilogy, but aside from an outline and a few fragments of the two sequels, Su único hijo was Clarín's last full-length novel.
Apart from these works, Clarín is also the author of magnificent stories and of a large number of journalistic articles. He also wrote an essay, La Literatura en 1881 (1882), in collaboration with Armando Palacio Valdés.
Leopoldo Alas remains a rather enigmatic figure in the Spanish literary world, leaving a legacy that encouraged the search for God and humanism simultaneously. This aberrant confluence has facilitated the presence of various interpretations regarding the author's writings, most noticeably of his masterpiece, La Regenta.
Alas spent his childhood living in León and Guadalajara, until he moved to Oviedo in 1863. There he studied for the Bachillerato (B.A. degree) and began his law studies. He lived in Madrid from 1871 to 1878, where he began his career as a journalist (adopting the pen-name "Clarín" in 1875) and he graduated with the thesis El Derecho y la Moralidad (Law and Morality) in 1878. He taught in Zaragoza from 1882 to 1883. In 1883 he returned to Oviedo to take up a position as professor of Roman law.
Above all, Clarín is the author of La Regenta, his masterpiece and one of the best novels of the 19th century. It is a long work, similar to Flaubert's Madame Bovary, one of its influences. Other influences included Naturalism and Krausism, a philosophical current which promoted the cultural and ethical regeneration of Spain.
La Regenta is special for its great wealth of characters and secondary stories, while the main character's description is left slightly unfocused and vague. On the other hand, the downfall of the provincial lady has a place amidst two very diverse suitors: the most handsome man in the city and the cathedral's priest. The depiction of this priest is a key part of the book.
For the description of the provincial atmosphere and the city's collective life, Clarín used techniques such as the internal monologue or the free indirect style, which makes the story be narrated by the characters themselves and allows the reader to penetrate in their intimacy.
In 1890, he published a new novel, Su único hijo. Even though most critics consider it as a lesser novel in comparison with La Regenta, it is equal to the former in the skill with which the technical resources are used. Su único hijo was originally meant to be the introduction to a trilogy, but aside from an outline and a few fragments of the two sequels, Su único hijo was Clarín's last full-length novel.
Apart from these works, Clarín is also the author of magnificent stories and of a large number of journalistic articles. He also wrote an essay, La Literatura en 1881 (1882), in collaboration with Armando Palacio Valdés.
Leopoldo Alas remains a rather enigmatic figure in the Spanish literary world, leaving a legacy that encouraged the search for God and humanism simultaneously. This aberrant confluence has facilitated the presence of various interpretations regarding the author's writings, most noticeably of his masterpiece, La Regenta.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
September 3, 2018
Μια πικρή ιστορία.
O Πιπά, είναι ένας δωδεκάχρονος αλήτης. Λατρεύει να σκαρώνει φάρσες, έχει τρύπιες τσέπες στο παντελόνι του, συχνά κοιμάται στον δρόμο για να αποφύγει το ξύλο από τον αλκοολικό πατέρα του, ονειρεύεται τον καλό θεό που θα μοιράσει γλυκίσματα και ζαχαρωτά στους φτωχούς, στον παράδεισο, και κάποια μέρα θέλει να γίνει αμαξάς και να παντρευτεί την μικρή τραγουδίστρια του δρόμου, την Πιστανίνια.
Ο χαρακτήρας του έχει κάτι το ζωώδες, το αποκτηνωμένο, και παράλληλα με τα ψήγματα μιας έμφυτης καλοσύνης, που ποτέ δεν θα βρει χώρο να εκδηλωθεί πλήρως, ο μικρός Πιπά έχει μια ροπή προς την παραβατικότητα, μια έντονη απέχθεια απέναντι σε οτιδήποτε συνιστά καθεστηκυία τάξη (νόμος, θρησκεία, ηθική) και έναν άσβεστο πόθο για εκδίκηση.
"Ο Κύριος τον ευλόγησε μόνο με δυστυχία. Ντυμένος με τα κουρέλια του, με τις πρώιμες για την ηλικία του κακές συνήθειες, με την ευρηματικότητά του και τη λίγη έμφυτη καλοσύνη που έκρυβε βαθιά μέσα του, ο Πιπά υπήρξε ένα μεγάλο πρόβλημα που δεν έλυσε κανείς διότι πέρασε από αυτή τη ζωή χωρίς κανένας αξιόλογος φιλόσοφος να του ρίξει έστω και μια ματιά".
Ο συγγραφέας καταφέρνει έτσι να παραστήσει με την πένα του ένα μικρό τέρας που συνάμα είναι και ένας μικρός άγγελος. Αν είχε κάποιον να τον προσέχει, να τον αγαπάει και να τον φροντίζει ίσως αυτός ο πιτσιρίκος να είχε καταφέρει να πάει μπροστά. Αλλά αφού ο επίγειος παράδεισος είναι απαγορευμένος για τα φτωχά παιδιά κι αφού το ατίθασο πνεύμα του δεν επιτρέπει συμβιβασμούς - γιατί του δίνεται η ευκαιρία να συμβιβαστεί αλλά δεν το κάνει - ο μικρός Πιπά επιλέγει την κόλαση.
Το διήγημα μου άρεσε αρκετά. Καταφέρνει να περιγράψει όλα όσα νιώθει κι όλα όσα διαισθάνεται ο μικρός ήρωας αλλά τους υπόλοιπους δευτερεύοντες χαρακτήρες τείνει να τους σκιαγραφεί κάπως μονοκόμματα, περισσότερο σαν καρικατούρες και σαν στερεοτυπικές μορφές μια μικρής, κλειστής κοινωνίας και πάσχει από έναν έντονο αντικληρικαλισμό που καταλήγει στο τέλος να φαίνεται ως μικροπρεπής αντιπάθεια. Γιατί εφόσον δεν εμβαθύνει αρκετά, αποτυγχάνει να αποτυπώσει την ουσία του προβλήματος και αναλώνεται να διερευνά μόνο την περιφέρεια, ό,τι φαίνεται μονάχα δια γυμνού οφθαλμού.
Για παράδειγμα:
Σε έναν τόπο όπου η η φιλανθρωπία της εκκλησίας είναι ο μόνος φορέας ικανός να προσφέρει ανακούφιση και βοήθεια στους φτωχούς και στους αδύναμους, σε μια εποχή όπου το κοινωνικό κράτος απουσιάζει παντελώς, σε μια κοινωνία που αντί να αντιμετωπίσει τις παθογένειές της, προτιμά να τις θάβει κάτω από το χαλί της υποκρισίας και του καθωσπρεπισμού, ο μικρός Θελεδόνιο (η νέμεσις του Πιπά) είναι το ίδιο αθώος και το ίδιο θύμα -ίσως και περισσότερο - με τον μικρό ήρωας αυτής της θλιβερής ιστορίας.
Αυτό ωστόσο που λάτρεψα βρίσκεται μετά το τέλος του διηγήματος και είναι το επίμετρο του Κώστα Κοσμίδη. Αρχικά δίνει ένα ιστορικό στίγμα για την Ισπανία του 19ου αιώνα και στη συνέχεια προχωράει σε μια άρτια, κατανοητή, σύντομη αλλά μεστή μελέτη σχετικά με την Ισπανική πεζογραφία της ίδιας εποχής. Δίνοντας κυρίως βάση στην μετάβαση από το ρομαντικό - κοινωνικό - λαϊκό μυθιστόρημα στις διάφορες εκδοχές της ηθογραφίας και του ρεαλισμού ως τον νατουραλισμό (όπως αυτός εκφράστηκε και με όλες τις διαφορετικές μορφές που πήρε μέσα από τους κυριότερους Ισπανούς εκπροσώπους του) καταφέρνει μέσα σε λίγες σελίδες να δώσει στον αναγνώστη μια ολοκληρωμένη εικόνα του συγκεκριμένου λογοτεχνικού ρεύματος.
Ποιος είναι ο Κοσμίδης δεν κατάφερα να βρω. Έστειλα email στις εκδόσεις "Οδυσσέας" κι ελπίζω να μου απαντήσουν. Βλέπω πως έχει γράψει τα επίμετρα και για άλλα βιβλία του ίδιου εκδοτικού:
"Ο μακρύς δρόμος του ισπανικού μυθιστορήματος προς το Ρεαλισμό. Από το ρομαντικό μυθιστόρημα στο ρεαλιστικό μυθιστόρημα" αποτελεί επίμετρο στο "Η σκιά" του Benito Perez Galdos.
"Ο βαλενθιάνικος Νατουραλισμός του Μπλάσκο Ιμπάνιεθ στο γύρισμα του 19ου αιώνα", επίμετρο στο βιβλίο με τίτλο "Καλάμια και λάσπη" του Vicente Blasco Ibanez.
"Ο ρεαλισμός και ο νατουραλισμός στην ισπανική πεζογραφία του 19ου αιώνα. Ιάκωβος Κοπερτί. Κόντσα, Κονσουέλο και Εμίλια. Συγκλίσεις και αποκλίσεις της γυναικείας μοίρας στο 19ο αιώνα", επίμετρο στο "Κόντσα και Ντολόρες" της Emilia Pardo Bazán.
Πρέπει οπωσδήποτε να τα βρω και να τα διαβάσω.
Μόνο για το επίμετρο 6 στα 5 αστέρια.
O Πιπά, είναι ένας δωδεκάχρονος αλήτης. Λατρεύει να σκαρώνει φάρσες, έχει τρύπιες τσέπες στο παντελόνι του, συχνά κοιμάται στον δρόμο για να αποφύγει το ξύλο από τον αλκοολικό πατέρα του, ονειρεύεται τον καλό θεό που θα μοιράσει γλυκίσματα και ζαχαρωτά στους φτωχούς, στον παράδεισο, και κάποια μέρα θέλει να γίνει αμαξάς και να παντρευτεί την μικρή τραγουδίστρια του δρόμου, την Πιστανίνια.
Ο χαρακτήρας του έχει κάτι το ζωώδες, το αποκτηνωμένο, και παράλληλα με τα ψήγματα μιας έμφυτης καλοσύνης, που ποτέ δεν θα βρει χώρο να εκδηλωθεί πλήρως, ο μικρός Πιπά έχει μια ροπή προς την παραβατικότητα, μια έντονη απέχθεια απέναντι σε οτιδήποτε συνιστά καθεστηκυία τάξη (νόμος, θρησκεία, ηθική) και έναν άσβεστο πόθο για εκδίκηση.
"Ο Κύριος τον ευλόγησε μόνο με δυστυχία. Ντυμένος με τα κουρέλια του, με τις πρώιμες για την ηλικία του κακές συνήθειες, με την ευρηματικότητά του και τη λίγη έμφυτη καλοσύνη που έκρυβε βαθιά μέσα του, ο Πιπά υπήρξε ένα μεγάλο πρόβλημα που δεν έλυσε κανείς διότι πέρασε από αυτή τη ζωή χωρίς κανένας αξιόλογος φιλόσοφος να του ρίξει έστω και μια ματιά".
Ο συγγραφέας καταφέρνει έτσι να παραστήσει με την πένα του ένα μικρό τέρας που συνάμα είναι και ένας μικρός άγγελος. Αν είχε κάποιον να τον προσέχει, να τον αγαπάει και να τον φροντίζει ίσως αυτός ο πιτσιρίκος να είχε καταφέρει να πάει μπροστά. Αλλά αφού ο επίγειος παράδεισος είναι απαγορευμένος για τα φτωχά παιδιά κι αφού το ατίθασο πνεύμα του δεν επιτρέπει συμβιβασμούς - γιατί του δίνεται η ευκαιρία να συμβιβαστεί αλλά δεν το κάνει - ο μικρός Πιπά επιλέγει την κόλαση.
Το διήγημα μου άρεσε αρκετά. Καταφέρνει να περιγράψει όλα όσα νιώθει κι όλα όσα διαισθάνεται ο μικρός ήρωας αλλά τους υπόλοιπους δευτερεύοντες χαρακτήρες τείνει να τους σκιαγραφεί κάπως μονοκόμματα, περισσότερο σαν καρικατούρες και σαν στερεοτυπικές μορφές μια μικρής, κλειστής κοινωνίας και πάσχει από έναν έντονο αντικληρικαλισμό που καταλήγει στο τέλος να φαίνεται ως μικροπρεπής αντιπάθεια. Γιατί εφόσον δεν εμβαθύνει αρκετά, αποτυγχάνει να αποτυπώσει την ουσία του προβλήματος και αναλώνεται να διερευνά μόνο την περιφέρεια, ό,τι φαίνεται μονάχα δια γυμνού οφθαλμού.
Για παράδειγμα:
Σε έναν τόπο όπου η η φιλανθρωπία της εκκλησίας είναι ο μόνος φορέας ικανός να προσφέρει ανακούφιση και βοήθεια στους φτωχούς και στους αδύναμους, σε μια εποχή όπου το κοινωνικό κράτος απουσιάζει παντελώς, σε μια κοινωνία που αντί να αντιμετωπίσει τις παθογένειές της, προτιμά να τις θάβει κάτω από το χαλί της υποκρισίας και του καθωσπρεπισμού, ο μικρός Θελεδόνιο (η νέμεσις του Πιπά) είναι το ίδιο αθώος και το ίδιο θύμα -ίσως και περισσότερο - με τον μικρό ήρωας αυτής της θλιβερής ιστορίας.
Αυτό ωστόσο που λάτρεψα βρίσκεται μετά το τέλος του διηγήματος και είναι το επίμετρο του Κώστα Κοσμίδη. Αρχικά δίνει ένα ιστορικό στίγμα για την Ισπανία του 19ου αιώνα και στη συνέχεια προχωράει σε μια άρτια, κατανοητή, σύντομη αλλά μεστή μελέτη σχετικά με την Ισπανική πεζογραφία της ίδιας εποχής. Δίνοντας κυρίως βάση στην μετάβαση από το ρομαντικό - κοινωνικό - λαϊκό μυθιστόρημα στις διάφορες εκδοχές της ηθογραφίας και του ρεαλισμού ως τον νατουραλισμό (όπως αυτός εκφράστηκε και με όλες τις διαφορετικές μορφές που πήρε μέσα από τους κυριότερους Ισπανούς εκπροσώπους του) καταφέρνει μέσα σε λίγες σελίδες να δώσει στον αναγνώστη μια ολοκληρωμένη εικόνα του συγκεκριμένου λογοτεχνικού ρεύματος.
Ποιος είναι ο Κοσμίδης δεν κατάφερα να βρω. Έστειλα email στις εκδόσεις "Οδυσσέας" κι ελπίζω να μου απαντήσουν. Βλέπω πως έχει γράψει τα επίμετρα και για άλλα βιβλία του ίδιου εκδοτικού:
"Ο μακρύς δρόμος του ισπανικού μυθιστορήματος προς το Ρεαλισμό. Από το ρομαντικό μυθιστόρημα στο ρεαλιστικό μυθιστόρημα" αποτελεί επίμετρο στο "Η σκιά" του Benito Perez Galdos.
"Ο βαλενθιάνικος Νατουραλισμός του Μπλάσκο Ιμπάνιεθ στο γύρισμα του 19ου αιώνα", επίμετρο στο βιβλίο με τίτλο "Καλάμια και λάσπη" του Vicente Blasco Ibanez.
"Ο ρεαλισμός και ο νατουραλισμός στην ισπανική πεζογραφία του 19ου αιώνα. Ιάκωβος Κοπερτί. Κόντσα, Κονσουέλο και Εμίλια. Συγκλίσεις και αποκλίσεις της γυναικείας μοίρας στο 19ο αιώνα", επίμετρο στο "Κόντσα και Ντολόρες" της Emilia Pardo Bazán.
Πρέπει οπωσδήποτε να τα βρω και να τα διαβάσω.
Μόνο για το επίμετρο 6 στα 5 αστέρια.
October 25, 2020
Colección de ocho cuentos que Clarín publicó en 1886. De temáticas variadas, ninguno de ellos deja indiferente al lector.
July 1, 2016
Ισπανική λογοτεχνία του 19ου αιώνα.
«Ο Πιπά δεν συμπάθησε αυτές τις μετριότητες, που η αδυναμία τους του φαινόταν ανάξια των πλούσιων ρούχων τους.»
Μικρό σε μέγεθος βιβλίο, αλλά ιδιαίτερο. Είμαι σίγουρος ότι το βιβλίο και γενικότερα η λογοτεχνία της περιόδου, επηρέασε τους μεγάλους μετέπειτα λατινοαμερικάνους συγγραφείς του φανταστικού – Borges, Marquez.
«Ο Πιπά δεν συμπάθησε αυτές τις μετριότητες, που η αδυναμία τους του φαινόταν ανάξια των πλούσιων ρούχων τους.»
Μικρό σε μέγεθος βιβλίο, αλλά ιδιαίτερο. Είμαι σίγουρος ότι το βιβλίο και γενικότερα η λογοτεχνία της περιόδου, επηρέασε τους μεγάλους μετέπειτα λατινοαμερικάνους συγγραφείς του φανταστικού – Borges, Marquez.
September 15, 2019
Clarín es uno de los mejores narradores del XIX en España. Su obra más extensa, La Regenta, basta para consagrarlo como tal. Sin embargo, esta consideración no lo exime de una necesaria revisión. Esto es: su prolífica faceta de cuentista no puede juzgarse de manera homogénea, como un todo necesariamente memorable, sino como una sucesión de destacados aciertos y regocijos efímeros.
En este sentido, el lector y editor tradicional de Clarín ha optado por aglutinar toda la narrativa breve del autor, repartida en varias antologías, y velar por la aparición de nuevas incorporaciones, con un fin acumulativo. Ahora bien, cabría preguntarse si ese afán de coleccionista favorece o daña la consideración global del Clarín cuentista, según criterios meramente cualitativos.
El lector que ahonde en Doña Berta, la única antología cuya edición supervisó el autor, advertirá que los tres cuentos que forman el volumen - doña Berta, que da nombre al título de la colección; Cuervo y Superchería- presentan un mismo tono, temática y ambición estética. En cambio, en la colección Pipá,
volverá a encontrar ese mismo vigor en relatos aislados, como es el caso de Las dos cajas, frente a otras historias que optan por la agudeza y un humor circunscrito a episodios semanales de su tiempo.
De la lectura de estas y otras recopilaciones- el conjunto lo forman Doña Berta, El Señor, Pipá y Cuentos morales- se infiere dos tipos de lector: el voraz -que exige el conocimiento de todas las experimentaciones narrativas ensayadas por el autor- y el sobrio, que acota su placer al terreno de lo excelente. El apetito del primero quedará altamente saciado con las distintas antologías que hoy se encuentran en el mercado. La concisión del segundo, no obstante, acabará malgastada separando la paja del trigo, pues cabe afirmar que actualmente no existe una antología de cuentos del autor que renuncie a exhibir el abanico de estilos que experimentó en favor de delimitar la parcela de éxitos que definen su faceta como cuentista.
En definitiva, queda pendiente elaborar una antología que reúna y concentre lo mejor del Clarín cuentista: el gran paisajista y retratista de almas tristes.
En este sentido, el lector y editor tradicional de Clarín ha optado por aglutinar toda la narrativa breve del autor, repartida en varias antologías, y velar por la aparición de nuevas incorporaciones, con un fin acumulativo. Ahora bien, cabría preguntarse si ese afán de coleccionista favorece o daña la consideración global del Clarín cuentista, según criterios meramente cualitativos.
El lector que ahonde en Doña Berta, la única antología cuya edición supervisó el autor, advertirá que los tres cuentos que forman el volumen - doña Berta, que da nombre al título de la colección; Cuervo y Superchería- presentan un mismo tono, temática y ambición estética. En cambio, en la colección Pipá,
volverá a encontrar ese mismo vigor en relatos aislados, como es el caso de Las dos cajas, frente a otras historias que optan por la agudeza y un humor circunscrito a episodios semanales de su tiempo.
De la lectura de estas y otras recopilaciones- el conjunto lo forman Doña Berta, El Señor, Pipá y Cuentos morales- se infiere dos tipos de lector: el voraz -que exige el conocimiento de todas las experimentaciones narrativas ensayadas por el autor- y el sobrio, que acota su placer al terreno de lo excelente. El apetito del primero quedará altamente saciado con las distintas antologías que hoy se encuentran en el mercado. La concisión del segundo, no obstante, acabará malgastada separando la paja del trigo, pues cabe afirmar que actualmente no existe una antología de cuentos del autor que renuncie a exhibir el abanico de estilos que experimentó en favor de delimitar la parcela de éxitos que definen su faceta como cuentista.
En definitiva, queda pendiente elaborar una antología que reúna y concentre lo mejor del Clarín cuentista: el gran paisajista y retratista de almas tristes.
July 14, 2025
Publicada en 1886, la primera colección de cuentos de Clarín tiene de trasfondo temas candentes de final del XIX, como la cuestión palpitante, además de ser críticas agudas, sarcásticas y con mucho humor de la sociedad de la época. A lo mejor estoy loco, pero yo me río mucho con su manera de narrar. Me han encantado todos, pero puede que mi favorito sea Zurita.
«¿Sería verdad que no había más que hechos?
Por algo lo dirían aquellos señoritos que habían estudiado en París, y los otros que sabían o decían saber, termodinámica».
«¿Sería verdad que no había más que hechos?
Por algo lo dirían aquellos señoritos que habían estudiado en París, y los otros que sabían o decían saber, termodinámica».
February 13, 2020
Pipá 4/5
Amor'è furbo 4/5
Mi entierro 5/5
Un documento 2/5
Avecilla 4/5
El hombre de los estrenos 3/5
Las dos cajas 3/5
Bustamante 3/5
Zurita 4/5
Amor'è furbo 4/5
Mi entierro 5/5
Un documento 2/5
Avecilla 4/5
El hombre de los estrenos 3/5
Las dos cajas 3/5
Bustamante 3/5
Zurita 4/5
June 17, 2025
Una novela muy emotiva y triste, de lenguaje bello y formal. Quizás demasiado formal para narrar la vida de un niño. Pero al mismo tiempo esa técnica narrativa le da un tamiz particular. Contrasta la formalidad del lenguaje y la visión infantil.
La vida de Pipá no es como la Tom Sawyer (Mark Twain) o Scout y Jem Finch (Harper Lee). Aunque la novela retrata la imaginación lúdica del personaje infantil, pesa más el contexto de opresión, violencia y pobreza. Pipá es un niño con casa, pero sin casa; con padres, pero sin padres. Se ve obligado a hacer su vida como puede. Fuma y toma. Pelea y lo pelean. Pocos lo estiman en el lugar. El narrador es uno de ellos. Pipá morirá quemado sin la ayuda de quienes estaban con él.
¡Qué buen escritor es Leopoldo Alas!
La vida de Pipá no es como la Tom Sawyer (Mark Twain) o Scout y Jem Finch (Harper Lee). Aunque la novela retrata la imaginación lúdica del personaje infantil, pesa más el contexto de opresión, violencia y pobreza. Pipá es un niño con casa, pero sin casa; con padres, pero sin padres. Se ve obligado a hacer su vida como puede. Fuma y toma. Pelea y lo pelean. Pocos lo estiman en el lugar. El narrador es uno de ellos. Pipá morirá quemado sin la ayuda de quienes estaban con él.
¡Qué buen escritor es Leopoldo Alas!
December 27, 2025
Una vez terminado, los inicié de nuevo, leí varias veces las mismas páginas, me tenía conmovida no solo la historia sino el uso del lenguaje, bellísimo y la nobleza de la Marqueza, el trato que brindó a Pipá, justo ese día, me quedó grabado en el corazón.
January 2, 2021
Las desventuras de un niño pobre , que no humilde.
May 1, 2024
El volumen tiene los siguientes cuentos: Pipá, Amor e´furbo, Mi entierro, Un documento, Avecilla, El hombre de los estrenos, Las dos cajas, Bustamante y Zurita. Entre cuentos que pueden ser más complicados de leer y otros con pasajes de una belleza notable, lo que nunca se pierde es la capacidad de Clarín para escribir historias que nos dicen algo de nosotros y la sociedad, siempre, con una mirada crítica: https://youtu.be/hzBw6huQBDg
October 16, 2021
me confunde pero supongo que no estuvo tan mal
lo que si es que que hueva jesus casi me duermo leyéndolo
el final me dio risa KDHDKSJ
lo que si es que que hueva jesus casi me duermo leyéndolo
el final me dio risa KDHDKSJ
Displaying 1 - 11 of 11 reviews