Jas van belofte

by Jan Siebelink

Als Arthur met hoge snelheid per ambulance naar het ziekenhuis wordt gebracht, is hij er zeker van dat hij bezig is het leven te verlaten. Bijna vanaf de andere zijde overziet hij wat hij achterlaat, en vraagt zich af of het genoeg is.

Genres: Fiction, Literature, Roman, Dutch Literature, Short Stories, Novella, Novels

95 pages, Hardcover

First published March 23, 2019

Reviews

[Aline Douma]

Nog even afgezien van het onsamenhangende verhaal en de volstrekt oninteressante hoofdpersoon - wiens idee was het om uitgerekend in de boekenweek met het thema “De moeder de vrouw” een geschenk te presenteren waarin een vader centraal staat?

[Hanneke]

Sorry, hoor, maar wat een gezeur! Kan dat beter met het volgende boekenweekgeschenk?

[Ingrid]

1,5 sterren.
Veel woorden, weinig verhaal.

[Allard]

Wel gênant eigenlijk, krijg je een gratis boek, is de prijs/kwaliteit verhouding nog steeds ondermaats.

[Matthieu Wegh]

?Dit boekenweekgeschenk lag al een tijdje in mijn kast. Ik zag lang geleden de film Knielen op een bed violen.
🤔Een wonderlijk boek voor mij want in het begin sprak het mij totaal niet aan, legde ik het opzij en las later weer een stuk terug en voelde mij ineens in een stamkroeg met kleinburgerlijk leed, veel herhalingen en vooral de emotie zoeken en ook juist weer niet... Het boekje greep me dus toch.
Misschien ooit dan toch nog eens Knielen op een bed violen lezen..
MW7/4/26

[Irene]

Arthur ligt dus in een ambulance, onderweg naar het ziekenhuis. Hij is er zeker van bezig te zijn om het leven te verlaten en overdenkt zijn leven.

Misschien verloopt het overdenken van je leven bij iemands naderende einde wel heel chaotisch, wie zal het zeggen. Als dat zo is, dan is het boek op zich geslaagd. Misschien.

Hij is bezig het leven te verlaten. Dit boek is bezig mijn boekenkast te verlaten. Ik heb me bij bijna iedere blz. afgevraagd wat ik nou las. Misschien las ik Chinees, dan heb ik er evenveel van begrepen.
Als ik kijk naar de uitleg van sterwaarderingen op Goodreads kom ik uit op 1: did not like it. Voor 2 sterren bij dit boek vind ik 'it was ok' toch wat hoog.
Al was de schrijfstijl niet per se storend.

Ik las overigens in een paar andere reviews dat dit geschenk van Siebelink misschien beter te begrijpen is als je ander/meer werk van hem hebt gelezen (en dat velen er ongeveer hetzelfde over denken maar wij hebben denk ik allemaal nog nooit iets van Siebelink gelezen).

[Helena]

Mijn eerste Siebelink! Om de één of andere reden was ik geïntimideerd door “Knielen op een bed violen” en heb ik het wel gekocht, maar niet gelezen. Als “Jas van belofte” is geschreven in een stijl die typerend is voor Siebelink, denk ik dat ik KOEBV een heerlijk boek ga vinden. Ik vond JVB op een prachtige manier wrang en heb me er mijn hele gratis treinreis lang in kunnen verliezen. Op een bepaalde manier vond ik Arthur herkenbaar - iemand die vol leeft en liefde kent maar stiekem en stilletjes hunkert naar meer. :’)

Een kleine kanttekening die ik heb bij de keuze van dit verhaal als boekenweekgeschenk voor een werk die over vrouwen en moeders gaat, is dat het draait om een man die bezig is met de verdwijning van zijn vader en waarin vrouwen slechts bijfiguren zijn. Bijzonder...

[Bram Joziasse]

Mensen die het boek een lage rating geven begrijpen mijns inziens te weinig van de Bijbel om de schoonheid van de verhaallijn te zien. Ik zie in veel reviews dat de narratief onsamenhangend zou zijn, maar ik vind het juist heerlijk in balans en mooi geschreven. Ik was al fan van Siebelink en dat blijf ik!

[Barbara]

De enige reden dat ik dit boek uitgelezen heb, is dat het zo kort was en het dus zo uit was. Maar wat een afgrijselijk verhaal. Onsamenhangend, opeens grote sprongen in de tijd zonder daar ook enige mededeling van te doen en heel veel gezeur.

[Britt]

Sommige schrijvers hebben eigenlijk maar één boek in zich

[Katrien Van Wambeke]

Een teleurstellend boekenweekgeschenk.

[Marco]

Knap hoe binnen honderd pagina’s en het thema van de boekenweek dit mooi uitgewerkte en prachtig in elkaar stekende verhaal geschreven is.

[Sarah]

Beetje matig. Zonder die stomme jas was het al iets beter te doen geweest maar alsnog vrij pretentieus. Dacht Jan Siebelink ook dat het thema Vader, de man was?

[Helderder]

Als ik niet vast had gezeten in de trein had ik dit boekje nooit uitgelezen.

[Ramon Groenendijk]

Is het de vloek van een boekenweekgeschenk dat door de beperkte omvang ideeën niet naar behoren uitgewerkt kunnen worden? Jas van Belofte bulkt van de pretentie, maar komt nergens tot een punt. Pocherig en nergens echt pakkend... De jas van Arthurs plotseling verdwenen vader, draagt de belofte in zich tot een grootse roman te leiden? Tja.

[Dolf Patijn]

Tsja, wat moet ik hier van zeggen. De laatste jaren is het boekenweekgeschenk qua kwaliteit minder geworden. Het lijkt alsof de auteurs niet precies weten wat ze er mee aanmoeten. Jan Siebelink had in het verleden al een boek klaarliggen dat als boekenweekgeschenk dienst kon doen. Dit heeft hij tenslotte maar op de markt gebracht. Nu mag hij eindelijk het boekenweekgeschenk schrijven en is het in goede bedoelingen blijven hangen. Het is een boek met matige dialogen, een matig verhaal dat niet echt weet te boeien. Jammer.

[Beatrix]

Nee, gewoon nee. Lees liever een 'echte' Siebelink zoals 'Knielen op een bed violen' of 'De buurjongen'👌🏼

[Wouter]

Één onsamenhangend cliché en daarbovenop nog eens oersaai

[Senna Rood]

Heel vreemd boek, wel prachtige taal. Klein boekje om m’n leesdoel haalbaar te maken 😜

[David Ouderdorp]

OMG. Wat een verschrikkelijk saai en dom verhaal. Ik heb nog nooit van mijn leven zo'n saai boek gelezen.

Arthur belandt in het ziekenhuis na een halfzijdige verlamming en vecht daar voor zijn leven. Dat klinkt heel spannend maar het maar bijzaak. Waar het boek over gaat is hoe hij terugkijkt op zijn leven.

Arthurs vader was een grote klootzak die zonder iets te zeggen zijn familie heeft verlaten op Arthurs elfde verjaardag. Arthur heeft zijn jas op straat gevonden en die zijn hele leven bewaart. Als hij volwassen is wil hij een boek schrijven over het moment dat zijn vader verdween. Hij gelooft namelijk dat dat een heel boeiend boek zal worden en hij gelooft ook dat zijn vader wel van hem hield maar dat hij vertrokken is om een soort hoger doel waar hij niet over kon praten (dream on!).

O ja, nog iets heel belangrijks: De dynamo van de fiets van Arthurs vader stond nog op de band toen hij er mee vertrok. Dat uiterst belangrijke detail wordt in het boek wel 12 keer herhaalt.

Arthur ontmoet Edwin, iemand die hem helpt met zijn boek. De man heeft eigenlijk alleen ervaring met Poëzie, zijn huis is een zwijnenstal en hij eet graag stierenballen, maar toch heeft Arthur een groot vertrouwen in hem.

Arthur ontmoet ook nog Loet IJzertje/Petit-Fer die halverwege het boek om onduidelijke reden van achternaam verandert. Deze man is schrijver maar zijn boeken verkopen niet. Hij brengt zijn dagen door in een café waar hij de hele dag rookt en drinkt. Toch heeft Arthur ook in hem een groot vertrouwen. Ze praten veel over Arthurs toekomstige boek. Loet gelooft dat het boek van Arthur geniaal zal worden. De jas die zijn vader heeft achtergelaten noemt hij een jas van belofte.

Edwin wil later niet meer met Arthur werken omdat hij met Loet omgaat en Loet overlijdt later. Arthur heeft er daarna geen zin meer in. Hij zegt dat hij iets groters wil doen net zoals hij gelooft dat zijn vader deed maar hij wil niet zeggen wat. Het maakt ook niet uit want het komt er niet van en de jaren vliegen voorbij. Later wanneer hij dik in de zeventig is schrijft hij eindelijk dat boek af. De uitgever is enthousiast maar we komen niet te weten hoe goed het verkoopt.

Het verhaal eindigt met dat Arthur over de Duitse snelweg raast in zijn nieuwe dure auto. Hij rijdt zo snel dat er vuur van zijn banden komt en zijn auto hoog de lucht in vliegt. Serieus. Ik verzin het niet.

Het klinkt allemaal heel humoristisch, maar de schrijver heeft dit als serieuze literatuur bedoeld. Het faalt echter aan alle kanten. Continu wordt je bedolven onder bergen onbelangrijke en herhalende details en er is geen voortgang. De personages zijn raar en maken geen ontwikkelingen door behalve dan dat Arthur aan het einde zijn boek af krijgt en Carolien (ook iemand in het verhaal) zijn studie afrondt. Daardoor is het gewoon oersaai.

Dus dit is nu het boekenweekgeschenk. Propaganda voor het Nederlandse boek. Wat een aanfluiting. Een schande voor de boekenweek.

[Christine Bonheure]

Tweede boek op vakantie in Cyprus, gelezen op een geleende e-reader. Een kortje, want ik moest nog wat aan dat apparaat wennen. Het uitgangspunt is goed. Een diep religieuze vader verdwijnt op een dag in het niets, en laat enkel zijn jas en fiets achter. Een keerpunt voor zijn op dat ogenblik negenjarige zoon, en meteen een origineel onderwerp voor diens latere roman. Maar dan ontspint zich een verhaal dat van de hak op de tak springt, boordevol details die nergens toe leiden. Een boekenweekgeschenk heeft slechts een beperkt aantal pagina’s, Siebelink had daarom beter ook wat gesnoeid in zijn onderwerpen. Naar het schijnt herhaalt Siebelink in 'Jas van belofte' veel van wat hij al heeft beschreven in zijn vorige boeken. Eigenlijk wel handig, dan hoef ik niets anders meer van hem te lezen.

[Elko Born]

Een verhaal over een schrijver!? Dat lees je verder toch nergens!? En al die schrijvers en schrijverscafé's en uitgevers die in het verhaal voorkomen bestaan natuurlijk ook in het echt! Dat verwacht je toch niet? Dat verwacht je toch niet van zo'n boekie!? Echt zo ontzettend literair hey sjemienee.

[Ka Vee]

Verbijsterend, deze lage scores.
Een rasechte Siebelink, goede wijn behoeft geen krans. Eindelijk weer eens een waardig Boekenweekgeschenk !

[Snow White]

Mooi geschreven, het hield me in zijn greep. Het eerste boekenweek geschenk dat ik echt goed vond.

[Chantal]

I have no clue where this book is going to. It was boring and I couldn't piece it together what was going on. Don't read this it is a waste of time!

[Thijs Werkman]

Ik vind dit een ontzettend onsamenhangend verhaal. Ik heb ook nog steeds niet echt een idee waar het boek eigenlijk om draait. De hoofdpersoon is saai en wordt niet op zo’n manier omschreven dat je wilt weten wat er in zijn leven is gebeurd als hij erop terugkijkt in de ambulance.
Het taalgebruik was 1 van de weinige pluspunten die ik heb over dit boek.

[Mireille]

Als verhaal an sich vond ik het gewoon oké, misschien ook wel omdat ik Siebelinks oeuvre niet goed ken (daarop was de meeste kritiek gebaseerd).
De tweede helft vond ik prettiger lezen dan het eerste deel en de directe link met het moeder/vrouwthema van de Boekenweek zie ik niet.
Het was fijn om te lezen tijdens een treinrit.

[lethe]

De belofte van het begin werd wat mij betreft niet ingelost. De rest van het boekje is een nogal rommelig geschreven terugkijk op het leven van de hoofdpersoon, die weinig interessant blijkt. Zonde.

[Guus Tacke]

Tja. Na een verhuizing en een poosje echt niet aanwezig te kunnen lezen hielp Siebelink me niet mijn reading slump uit met dit boekenweekgeschenk. De "Jas van belofte" is een overbodige poging tot literaire genie in een boekenweekgeschenk. Het omschrijft zichzelf, de man die een goed, goed boek moet schrijven en de bijbehorende handeling, de jas van de vader die zomaar verdwijnt, word herhalend aangenomen als "krachtig" en "geniaal". Buiten het, ja eigenlijk beetje pretentieuze van dit plot zijn er ook honderden vragen omtrent de karakters, want wat zijn de verhoudingen? Ik ben nog steeds op zoek. Misschien is dit weer een gevalletje, "de belofte zit hem in de naam, dus doordringt het hele verhaal", maar voor een boekenweekgeschenk? Niet voor mij weggelegd. Siebelink schrijft wel mooi en enorm poëtisch. Alleen jammer dat ik niet echt grip krijg op wat die nou precies wil zeggen...

[BookLovingLady (deceased Jan. 25, 2023...)]

Ik heb lang getwijfeld of ik twee of drie sterren zou geven aan Jas van belofte, maar het zijn er uiteindelijk toch twee geworden (eigenlijk zat het er tussenin, maar dat gaat nu eenmaal niet op GR, en naar boven afronden geeft in het geval van dit boek toch een verkeerde indruk).

Hoewel ik nog een boek van Jan Siebelink heb staan (Knielen op een bed violen), was Jas van belofte het eerste boek dat ik van hem las. Ik moet zeggen dat de schrijfstijl mij niet helemaal kon bekoren: Korte zinnen, dat leest voor mij persoonlijk niet lekker, het verhaal ‘vloeit’ hierdoor voor mij niet genoeg. Dit gezegd hebbende is het het onderwerp van het boek dat mij deed neigen naar drie sterren.

Ik bleef mij afvragen wat er nou precies met de vader van Arthur gebeurd is, bijvoorbeeld. Ook de verhouding van Arthur tot Lisette, Caroline, Loetje en Edwin deden bij mij de nodige, onbeantwoorde, vragen rijzen (en ja, natuurlijk weet ik dat een Boekenweekgeschenk gebonden is aan een beperkt aantal pagina’s).

Het weinige dat ik van Jan Siebelink weet komt ook naar voren in dit boek; de obsessie met godsdienst (doordat hij streng orthodox-christelijk is opgevoed), zijn studie Frans, etc. Al met al, toch twee sterren en geen drie...