Η ιστορία μιας άγριας ενηλικίωσης, από το γύρισμα του αιώνα μέχρι το σημαδιακό 2015.
Ο απολογισμός μιας γενιάς που ξεκίνησε από το σχολικό συγκρότημα της Γκράβας και κατέληξε πρωτοσέλιδο, μέσα απ’ τα μάτια τριών ιδιαίτερων παιδιών, του Άρη, της Ρίτας και του Δημήτρη.
Μια αφήγηση έρωτα και αναρχίας, ένα τεχνολογικό θρίλερ με στοιχεία ιλαροτραγωδίας, ένα αντισυστημικό όνειρο που δεν εντόπισε εγκαίρως το σφάλμα. Ένα βιβλίο για την πολιτική, την επανάσταση και την ουτοπία που γίνεται ανεπανόρθωτη βλάβη.
Ο Νίκος Α. Μάντης γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται. Στο παρελθόν έχει ασχοληθεί με το θέατρο και την ποίηση. Το Πέτρα Ψαλίδι Χαρτί είναι το τρίτο μυθιστόρημά του. Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Ψευδώνυμο (διηγήματα, 2006), Το χιόνι του καλοκαιριού (μυθιστόρημα, 2010) και Άγρια Ακρόπολη (μυθιστόρημα, 2013), το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος του ηλεκτρονικού περιοδικού «Ο Αναγνώστης» (2014). Έχει τιμηθεί με το βραβείο μυθιστορήματος της Ακαδημίας Αθηνών (Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη) για το βιβλίο του Οι τυφλοί.
Στα συν: + Ενδιαφέρον πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο, όπως το ζήσαμε τα κρίσιμα πρώτα χρόνια της κρίσης και μέχρι το 2015. + Πολύ καλή σύνδεση της λογοτεχνικής πλοκής με την πολιτική πραγματικότητα έξω από το βιβλίο. + Ενδιαφέρων κεντρικός χαρακτήρας.
Στα πλην: - Όλοι οι χαρακτήρες έχουν την ίδια φωνή, αυτή του συγγραφέα (και δεν μιλάω για όσους δικαιολογούνται να την έχουν). - Εξαιρετικά μακροπερίοδος λόγος, εν πολλοίς αχρείαστα, που δεν τον σώζει το άψογο συντακτικό. Δεν υπάρχει λόγος το κείμενο να στέλνει τον αναγνώστη μισή ή καμιά φορά και μία σελίδα πίσω για να θυμηθεί το υποκείμενο ή το κύριο ρήμα της πρότασης. Χάνεται η αναγνωστική απόλαυση έτσι. Αγαπητέ συγγραφέα, μού απέδειξες ότι ξέρεις να χειρίζεσαι τη γλώσσα. Απόδειξέ μου και ότι ξέρεις να το κάνεις απλά και αβίαστα. Για μένα προσωπικά, αυτό ήταν το μεγαλύτερο μειονέκτημα του βιβλίου, σε συνδυασμό και με τη μεγάλη του έκταση. - Δύο ή τρεις λανθασμένες χρήσεις λέξεων, με το "ξενιστής" που χρησιμοποιείται επανειλημμένα αντί του σωστού "παράσιτο", να βγάζει μάτι, εκθέτοντας τη διόρθωση. - Κατεστραμμένη αληθοφάνεια σε μια δυο σκηνές, με αποκορύφωμα τα δύο αψυχολόγητα δάχτυλα σε παρθένο πρωκτό με τον χαρακτήρα του κατόχου του να συνεχίζει να κοιμάται! (Χωρίς να έχει πιει ή χαπακωθεί, τίποτα.) Δηλαδή, όχι.
Γενικά, ένα βιβλίο με πολύ καλές προοπτικές εκτόξευσης, την οποία όμως για μένα δεν πέτυχε, επειδή ενώ έχει κατακτήσει τα δύσκολα, σκόνταψε στα πιο εύκολα και διαδικαστικά.
Επιτέλους διάβασα ένα ποιοτικό βιβλίο στα ελληνικά που εκπροσωπεί επάξια τον 21ο αιώνα, με τις τεχνολογικές και πολιτικές του ανατροπές.
Ομολογώ πως δεν έχω διαβάσει τα δύο προηγούμενα μυθιστορήματα του συγγραφέα, τα οποία - όπως έμαθα στο κλείσιμο του βιβλίου - συναποτελούν με το παρόν μια άτυπη τριλογία της σύγχρονης Ελλάδας. Σκοπεύω να το πράξω σύντομα.
Το Σφάλμα Συστήματος από μόνο του αποτελεί, όμως, ένα καταπληκτικό βιβλίο, το οποίο δανείζεται πολλά από πραγματικές ιστορίες της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας και ποπ κουλτούρας, τα προσαρμόζει με φόντο την πανταχού παρούσα - και σήμα κατατεθέν της ανθρώπινης ύπαρξης στον 21ο αιώνα - ψυχική ασθένεια και προσφέρει μια ιστορία που καθηλώνει και γοητεύει τους αναγνώστες και εν τέλει λυτρώνει (;) τους πρωταγωνιστές.
Το λεξιλόγιο είναι πραγματικά εξαίσιο. Η γραφή του Μάντη καταφέρνει και παντρεύει αβίαστα το πλούσιο - και «δύσκολο»- λεξιλόγιο της ελληνικής (μιας ελληνικής που θυμίζει περισσότερο παλαιότερες δεκαετίες αλλά διατηρεί λίγους παλμούς ακόμα, παρά το γεγονός ότι είναι σχεδόν απούσα όσον αφορά τους σύγχρονους ομιλητές) με την πληθώρα των νεολογισμών, τεχνολογικής κυρίως συνάφειας και τον προφορικό λόγο που χαρακτηρίζουν την ελληνική γλώσσα, όπως αυτή ομιλείται σήμερα στο διαδίκτυο και στις καφετέριες.
Αν για κάτι έχω να ψέξω τον Μάντη (προσπάθησα ο έρμος να βρω κάτι), είναι η δομή των γυναικείων χαρακτήρων του βιβλίου, που θυμίζουν πολλές φορές δημοσιεύσεις στο r/menwritingwomen· χαρακτηρίζονται και ορίζονται από κάποιο ερωτικό πάθος που σημαδεύει τη ζωή τους, με τη σημασία των υπολοίπων στοιχείων να είναι σχεδόν μηδαμινή. Μάλλον εξαιρείται η Κάτια.
Όπως και να έχει, δεν είναι για όλους αυτό το βιβλίο. Καθίσταται πιθανότατα δύσκολο ανάγνωσμα για μεγαλύτερους ή/και τεχνολογικά αναλφάβητους ανθρώπους. Αναμφίβολα το προτείνω σε όλους τους υπόλοιπους.
εξαιρετικο βιβλιο που ασχολείται με την περιοδο της οικονομικης κρισης και των μνημονιων ! πολυ ωραια γραφη και πλοκη ενω ασχολειται με κοινωνικα και οικονομικα θεματα στο "background" ! διαβαζεται ευκολα..