Een intrigerend verhaal dat nog lang zal nazinderen. Clavis-debuut van thrillerauteur Guido Eekhaut. Voor young adults.
De vijftienjarige Britt woont op Titan — de grootste maan van Saturnus — samen met enkele duizenden vrouwen en de Turing, humanoïde robots. Django, een Turing, neemt Britt mee naar de methaanmeren om er op de Kraken te jagen. Die lijken primitief, maar blijken intelligent en zijn in staat de menselijke geest te beïnvloeden. Kunnen zij de Turing en de mensen helpen met hun grootste ambitie: naar de sterren reizen?
Guido Eekhaut writes crime novels, speculative fiction and Young Adult science fiction. He was formerly a journalist and futurist, and worked in the financial sector. His books and stories have appeared in several languages, from Dutch and English to Chinese. His crime book 'Absinthe' received the 2009 Hercule Poirot Award. He was twice shortlisted for the Dutch Golden Noose crime award.
Het is een interessant gegeven: Britt, een vijftienjarig meisje woont op Titan, de grootste maan van planeet Saturnus. Tezamen ande vrouwen en met robots, de Turing.
Vaag wordt er verwezen naar een lopend conflict tussen de mensen en de Turing:
Wat er op Aarde gebeurt, kan niet op Titan. Daar zorgen de Turing wel voor. Die regelen het evenwicht. Hier is geen Machine, die alles organiseert. Hier leven vrije mensen, die met de Turing samenwerken. De mensen op Aarde hebben ook Turing, maar wantrouwen hen. Daarom zijn er problemen geweest, tussen mensen en Turing. Omdat op Aarde de Turing door mensen beschouwd werden als werktuigen van de Machine.
Gaandeweg wordt duidelijk dat Britt gebruikt/misbruikt wordt om contact met de Kraken te leggen. Om zo hun geheim te achterhalen en de Turing te helpen om naar de sterren te reizen.
Wat ze niet begrijpt, is dat Django haar – en andere mensen- meeneemt om op de Kraken te jagen. Dat is op de een of andere manier niet logisch. Er is iets anders wat Britt vermoedt. Dat de Turing veel van hun kennis niet met mensen delen. Dat de Turing heel wat kennis bezitten die ze voor zichzelf houden.
CONCLUSIE Het is lang geleden dat ik zoveel moeite had om een recensie te schrijven. Persoonlijk wijt ik het aan de schrijfstijl van Guido Eekhaut. Deze komt bij mij afstandelijk over. Het raakt mij maar niet. Wat op zich erg jammer is, er blijft mij teveel onduidelijk. Erg jammer want ik blijf het een ontzettend interessant gegeven vinden
Ze gaat nergens naartoe. Behalve dan naar het oppervlak, naar de meren. Naar de Kraken We zullen zo meteen iets vertellen over de Kragen. Maar nu nog even niet
Persoonlijk had ik veel problemen om door dit boek heen te komen. Ik kwam er niet in.
Dat kwam vooral door de schrijfstijl die mij, net als die van Chuck Wendig, teveel in fragmenten voorkomt. Veel comma's, veel punten. Veel conclusies. Kort. Komt nog wel. Later. Niet nu.
We get it. Omdat ik dit boek niet lekker vond lezen geef ik er hier geen sterren aan, want dat vind ik onjuist. Het verhaal is namelijk wel degelijk een spannend, intrigerend en origineel concept. En je kan zien dat hier tijd, energie en compassie in gestopt is. Het boek zal zeker voor jonge lezers aantrekkelijk zijn, en daar ga ik in de recensie voor Fantasywereld ook van uit.
7- Ik hink op twee gedachten wat mijn mening over dit boek betreft. Aan de ene kant genoot ik van het boek en las ik het in twee dagen uit. Aan de andere kant bleef ik toch licht teleurgesteld achter en weet ik niet of ik het tweede deel zal lezen als er nog zoveel andere boeken op mijn lijstje staan. Eerst de positieve kant van de balans dan maar. Dit is harde SF. Veel harde SF wordt er in het Nederlandse taalgebied niet gepubliceerd en al helemaal geen SF die zich afspeelt op afgelegen plekken in ons zonnestelsel. Dat maakte dit boek verfrissend. Van Saturnusmaan Titan en de methaanzeeën op het oppervlak gaat het naar Europa en de diepe oceaan aldaar. Verder zijn er kunstmatige mensen, de Turings, en hun mysterieuze doeleindes. De ideeën in dit boek waren behoorlijk solide en de buitenaardse omgevingen werden op een geloofwaardige manier tot leven gebracht. Verder is er in technisch opzicht niets aan te merken op het schrijven. Zelfs perfectionisten zullen niet door taalfoutjes uit het verhaal worden gelanceerd. De auteur is natuurlijk een rot in het vak en dat is dit boek aan te zien. Maar dan de andere kant van de balans. Ik vraag me af hoeveel YA-romans de auteur heeft gelezen voor hij zich aan het schrijven van dit boek waagde? Want het leest als een kinderboek. Korte zinnetjes met eenvoudige woorden (met hier en daar een moeilijk woord erdoor gemengd dat dan weer heel erg opviel). Veel zinfragmenten. Herhalingen. Een groot lettertype. Veel uitleg. Als elfjarig jongetje zou ik enorm van dit verhaal hebben genoten (veel details over andere planeten), maar ook dan had ik de schrijfstijl al te makkelijk gevonden (maar ik las toen ook al 'In de ban van de ring' dus ik ben niet helemaal representatief). Als tiener zou ik me beledigd hebben gevoeld als ik dit moest lezen en tegelijk voor mijn lijst volwassen boeken voorgeschoteld kreeg. Een kinderboek is dit echter niet - daarvoor experimenteren de hoofdpersonen teveel met seks (en ik vraag me af of die scenes echt een narratief doel dienden?). Een groter probleem is mijn ogen is de passiviteit van de hoofdpersoon. In een flink boek maakt ze zelf nauwelijks beslissingen. Ze wordt gemanipuleerd door verschillende karakters, krijgt mondjesmaat informatie toegespeeld, wordt buiten haar wil opeens tussen manen getransporteerd en wordt dan opnieuw door de omstandigheden meegesleurd. En aan het eind is er niets zichtbaar van de belangrijke rol die ze volgens spelers in dit verhaal zou moeten hebben. Misschien dat de auteur dat voor het tweede deel bewaart, maar een hoofdpersoon met zo weinig invloed op het verhaal, met zo weinig te zeggen over wat er gebeurt, is niet bepaald inspirerend te noemen. Katniss werd ook gemanipuleerd, maar ze koos er zelf voor de plek van Priss in te nemen en ze koos ervoor Peta te sparen (om maar twee keuzes te noemen). Hier kiest de hoofdpersoon ervoor een afdaling naar een oceaan onder het ijs te maken, maar ook dat kan alleen bij gratie van anderen. Misschien is een tiener in dit toekomstscenario gewoon niet vrij keuzes te maken - maar dan had de auteur gewoon een volwassen SF-roman moeten schrijven uit het perspectief van karakters die wel invloed hebben op de gebeurtenissen. Kortom - ik kan niet onverdeeld positief zijn over dit boek, hoe graag ik ook SF van Nederlandstalige origine lees.
Begonnen aan dit boek met heel veel goesting. SF is vaak zalig om te lezen en helemaal verloren te gaan in een andere wereld.
Na een aantal pagina’s had ik al moeite om vol te houden. Vele kortzinnen, of zinnen waardoor er een soort herhaling was, zorgde ervoor dat het minder vlot las. (Voor mij dan toch)
Het verhaal is leuk & het idee erachter nog beter.
Wie niet van de ‘standaard’ SF houdt, gaat dit leuk vinden.
Het vertelperspectief en de vele korte zinnen met vragen zorgen voor een uiterst afstandelijke sfeer, die me niet in het boek trok zoals ik hoopte. De verwikkelingen (die, als je ze navertelt best sf-briljant kunnen zijn) brachten daar helaas geen verandering in.
Als kers op de taart een bevreemdende vrijscène tussen hoofdpersoon Britt en het meisje waar ze ineens (hoe dan?) van blijkt te houden.
Ik heb van het verhaal genoten. Het is een zeer interessante boek. Ik moet wel zeggen dat het een thriller/mysterie is in een sci-fi jasje. Buiten de logische onoverkomelijkheden in de ruimte, is er echt heel weinig over de ruimte echt in het boek (buiten de plaats waar het gebeurd). Ik moet zeggen je voelt wel wat er ongeveer aan de hand is en waar het naar toe gaat. Britt is een eenzaat. Ze heeft geen connecties met anderen op Titan. Ze spijbelt, is slim maar wordt getest... De vraag is nu wat gaat er met de aarde gebeuren? Wat met de kraken? Wat doet de Turing met de data? Ik kijk uit naar het volgende boek.
Een klassiek gevormd SF-verhaal voor de jeugdige lezers? Ja, geen probleem. Britt is een meisje van 15 die op Titan woont (er zijn daar alleen maar vrouwen) en die een buitenaard ras ontdekt dat daar al duizenden jaren woont, maar van elders afkomstig is. Wat volgt is een ingenieus en spannend verhaal, geschreven met groot gevoel voor de personages.
Een bijna volwassen boek voor jongvolwassenen, en een spannend verhaal, dat wel een beetje maturiteit vergt. Maar dat zal ook andere volwassenen aanspreken. Scherp geschreven personages, en een interessant toekomstbeeld.
De nabije toekomst is nooit een pretje, maar in deze techno-SF met een duidelijk feministisch randje verdedigt de auteur zich uitstekend. Niet alleen een absolute aanraden, maar ik hoop op een vervolg!
Leest makkelijk weg, heeft echter een breinbrekende dubbele laag. Ook bewijst dit boek dat ook in een wereld zonder mannen seksscenes noodzakelijk lijken te zijn. (De laatste zin is sarcastisch.)
Het was fijn om dit boek te lezen en het me voorstellen hoe het leven zou zijn op een ander planeet, maar na het lezen vond ik het allemaal wel vreemd. Ze lieten de lezer in spanning wachten, want we wouden graag het ‘enigma’ van de kraken achterkomen. Uiteindelijk wist ik niet meer waar de plot naartoe ging en heb ik het maar met moeite moeten uitlezen.