When I was a boy

by Erich Kästner

»Die Monate haben es eilig. Die Jahre haben es eiliger. Und die Jahrzehnte haben es am eiligsten. Nur die Erinnerungen haben Geduld mit uns. Besonders dann, wenn wir mit ihnen Geduld haben«, schreibt Erich Kästner in seinem Nachwort zu seinen Kindheitserinnerungen ›Als ich ein kleiner Junge war‹. Kästner, 1899 in Dresden geboren, erzählt von den Jahren 1907 bis 1914 in seiner Heimatstadt, aber auch sehr anschaulich von der Kindheit seiner Eltern und seiner Großeltern.

Er beschreibt das Alltagsleben seiner Familie, die gesellschaftlichen Zwänge und Konventionen, das Treiben auf den Straßen und Plätzen Dresdens. Besonders liebevoll erinnert sich Erich Kästner an seine Mutter, der er mit diesem Buch ein Denkmal setzt.

Genres: German Literature, Nonfiction, Biography, Classics, Memoir, Childrens, History

187 pages, Hardcover

First published January 1, 1957

About the author

Erich Kästner (1899–1974) was a German author, poet, screenwriter and satirist, known for his humorous, socially astute poetry and children's literature.
A stout pacifist and democrat, he was expelled from the national writers' guild during the Nazi era, with many of his books being burned in public. Today, he is widely regarded as one of Germany's most prolific and beloved children's book authors.

AKA:
Έριχ Καίστνερ (Greek)

Reviews

[Matt · Rating 5 out of 5]

Dear Children and Notchildren!

Once again Erich Kästner has written a book for you. But this time it is not an invented story, like Emil and the Detectives or The Flying Classroom. No, this time it is a remembered story.

In this book Mr Kästner tells about the time when he was a little boy. He wrote the book in the year 1957, when most of you weren't even born, or were little boys or girls yourself. But the time of which he tells is even much further back, more than a hundred years! And you know what? A whole lot has changed since then. Some things have become more comfortable. But have they become more beautiful? I don't really know. Maybe. Maybe not. And you know what else? Some things have stayed the same! And I don't mean things you can see or touch, but the ones that are in the minds of people. There are quite a few truths that simply never change, even though certain people would like them to. Old truths aren't and don't sound original, but they remain truths, and that's the main point.

Incidentally, Mr Kästner did not want to include everything from his childhood in his book. Then it would have become as large and as heavy as some brick. But there is also another reason: Not everything that children experience, is meant to be read by children! That sounds a bit strange. But it is true. So if you read this book – and I very much hope you do – you will sometimes see this little sentence: This doesn't belong here. That's a pity, because I would have liked to know more about his life. But you have to admit to Mr Kästner that he decides what he wants us to know and what not. For writing down memories two laws apply. The first is: You can – in fact you have to – omit much. And the second is: you must not add anything, not even a single mouse.

Now you probably wonder where the mouse suddenly comes from. Quite simply: the first ones, to whom he read the book after it was finished, were his four cats. And they would have liked to read about a mouse in the book. But this favor Mr Kästner could not and would not do his cats.

The memories in this book end in the year 1914. The last sentence, apart from the afterword in which the cats appear, is: The world-war started and my childhood ended.

I believe he meant to say that he was hoping no more childhoods are ended by wars in the future. And I hope so too!


PS: I took the liberty of including some sentences directly from the book in this review. Those are the ones in italics. I think Mr Kästner wouldn't mind.


This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Unported License.

[Jan-Maat]

Lovely little memoir of Kaestner's childhood in pre-WWI Dresden. His parents were hard up but his maternal uncles had got rich through horse trading - I think this works out badly in the end due to the development of electric trams and motor cars - however an uncle's house survives as Dresden's Kästner museum there is no point in going there, as I did, on the day that it is closed. The editor has added the theory that the family doctor was actually Kästner's father quite decently at the back of the book the argument goes that since Erich was there only child after some years of marriage that the doctor may have helped by donating sperm, entirely disinterestedly of during, purely as a science fact to benefit others of course. In the spirit of the times he goes mountaineering in gym shoes, but despite their lack of grip survives to become a children's author. Implicitly money was an issue which then features in his writing, Mother struggles to make ends meet while her brothers were toasting horses in champagne, curiously I don't think horses or millionaire horse trading uncles feature in Kästner's writing, but presumably they must have been an important part of his early life.

[Sonja Bee · Rating 4 out of 5]

Eine kindgerechte Erzählung von Kästner über seine eigene Kindheit Anfang des 20.jhd.
an der auch Erwachsene ihre Freude haben werden.
Kästner beschreibt wie das Leben damals so war und wie schön die Stadt Dresden
vor dem Bombenangriff 1945 gewesen sein muss. Kurz gewährt er uns auch einen Einblick wie
es für ihn war in der zerstörten Stadt zu stehen.

Dass. das Buch schon ein paar Jahre auf dem Buckel hat, merkt man spätestens an der Verwendung
von dem N-I- und Z-Wort, und dass Frauen "heutzutage" ja selbstverständlich Berufe ergreifen
wie Friseurin, Stewardess oder Sekretärin der Geschäftsführung.
Außerdem wird übergriffiges Verhalten eines Fremden gegenüber Kästners Mutter sehr verharmlost.

[Antje · Rating 5 out of 5]

Es ist ein Buch für's Gemüt, für ein gemütliches Zwischendurch, für ein schnelles humorreiches Lesevergnügen. Stünden mir mehr Sterne für eine Bewertung zur Verfügung, ich würde sie ohne Überlegung erteilen, scheinen mir doch fünf von ihnen sträflich wenig.

Erich Kästner besinnt sich hierin zurück auf seine ersten fünfzehn Lebensjahre (1899-1914), die er in seiner gewohnt unterhaltsamen und humorvollen Art schildert. Währenddessen leiht er dem Leser seine eigene bunte Brille, indem er ihm von seiner überaus glücklichen Kindheit, amüsanten Missgeschicken bis über nachdenklichen Erlebnissen berichtet. Es verging dabei kaum eine Seite, bei der ich nicht laut auflachte und schmunzelte, während ich gleichzeitig Aussagen hervorheben musste, die eben so wahr wie zeitlos sind.

Für Kästner-LiebhaberInnen ist dies (leider) nur 208 Seiten umfassende Buch sowieso ein Muss, aber für jeden Erwachsenen mit Humor wärmstens zu empfehlen. Schon allein Herr Kästners Erzählungen von seiner Familie, seinen Vorfahren, seinen Onkels und Tanten, seinen Eltern, insbesondere seiner Mutter sind jede Minute und jeder Cent wert, in dieses Büchlein zu investieren. Obwohl es keinerlei Abbildungen und Fotografien darin gibt, scheint es einem dennoch, als wenn Erich, Ida und Emil Kästner geradezu vor einem stünden. Man findet sich zudem mühelos im königlichen Dresden des beginnenden 20. Jahrhunderts zurecht und taucht vergnügt mit Klein-Erich ins bunte Gewimmel ein.

[Peivand · Rating 5 out of 5]

کتاب شیرین و روان و دوست داشتنیه
نویسنده با لحن گرم و زیبایی از تجربه ها و وضعیت آلمان در زمان کودکیش یاد میکنه و با طنز ظریف و ریزی که تلخ و آزار دهنده نیست اونارو نقد میکنه
پاراگراف های به یاد ماندنی در این کتاب بود که اینجا زیباترینش رو انتخاب کردم در ادامه میذارم
این متن درباره فرق بدبینی، مثبت اندیشی غیر منطقی و جهان بینی واقع گرایانه به زبان کودکان هست و من چندمرتبه با لذت خوندمش :

دنیا از پشت عینک صورتی، صورتی به نظر می رسد . این منظره ممکن است زیباتر باشد، اما نتیجه ی خطای دید است...
کسانی هم هستند که اصولا بینش انسانها را دستکاری میکنند،
درواقع منظورم فیلسوفها و نویسنده ها یی هستند که به مردم عینک هایی با شیشه های سیاه می فروشند تا دنیا برایشان یک مشت خاک و یک سیاره ی تاریک ناامید کننده شود . البته کسی که به ما عینک تیره پیشنهاد میکند تا آفتاب چشممان را نیازارد ، فروشنده ای درستکار است ، ولی کسی که عینکی به چشم ما می زند که فکر کنیم خورشید نمی تابد، حقه باز است . زندگی به تنهایی نه صورتی است و نه سیاه . رنگارنگ است ...

[iva° · Rating 5 out of 5]

divna.. tako nježna, upravo djetinja. erich kästner (najpoznatiji po dječjim knjigama "emil i detektivi" i "leteći razred") sa svojih 58 godina napisao je priču o svom djetinjstvu - počevši od predaka, preko svog rođenja pa do početka 1. svjetskog rata (tada mu je bilo 15 godina). po stilu kojim piše, jasno je da se obraća prvenstveno djeci, ali cijeli je tekst protkan jednostavnim, a dubokim mislima koje bi djetetu mogle odzvanjati i, koje bi, nakon što odstoje godinama, našle svoje mjesto u psihi odraslog čovjeka.

već dugo... stvarno dugo nisam čitala "dječju" literaturu i dobro je da sam pročitala ovu knjigu. podsjeća na bezazlenost, na jednostavnost, na ispravnost... dah nečega što je prošlo, što ostavljamo za sobom smatrajući "djetinjim" ili što se, dok smo odrastali, pokvarilo i izvitoperilo. ipak, kästner ne ostavlja puno prostora melankoliji. s humorom opisuje obiteljske likove i smiješne situacije koje pamti iz najranijeg doba, a sve je prožeto dubokom emocionalnom povezanošću s majkom. ne libi se prisjetiti se i teških događaja - poput nasilnog učitelja lehmanna ili majčine psihičke nestabilnosti kad bi odlutala od kuće, a mali bi ju dječak tražio po gradu.

"postoje dvije vrste vremena. jedno se može mjeriti laktom, kompasom i sekstantom. kao što premjeravaju ceste i zemljišta. ali naše sjećanje, drukčija izmjera vremena, nema nikakve veze s metrom, mjesecom, s desetljećem i hektarom. staro je ono što se zaboravilo. a nezaboravno je bilo jučer. ne mjeri se satom, nego vrijednošću."

[Anna · Rating 5 out of 5]

"Die Monate haben es eilig. Die Jahre haben es noch eiliger. Und die Jahrzehnte haben es am eiligsten. Nur die Erinnerungen haben Geduld mit uns. Besonders dann, wenn wir mit ihnen Geduld haben." (S. 204)

Ein wunderbares Buch - es zu lesen war ein Genuss!

[Dipanjan · Rating 5 out of 5]

''ছেলেবেলার গল্প শোনার দিনগুলো এখন কতো দূরে
আর আসে না রাজার কুমার পহ্মীরাজে উড়ে । ''

প্রখ্যাত জার্মান কিশোর সাহিত্যিক এরিখ্ কেস্টনারের আত্মজীবনীমূলক বইটি পড়ে হেমন্ত মুখোপাধ্যায়ের এই কালজয়ী গানটির কথা মনে পড়ে গেলো । আমাদের প্রত্যেকের মনেই নিজেদের ছোটবেলার স্মৃতি বিশেষ স্থান দখল করে থাকে, বিশেষ করে ছোটবেলা যদি হয় নানান রঙ্গে ভরা ঘটনার সমাহার । তাই তো রবীন্দ্রনাথ থেকে গোর্কি, টলস্টয় থেকে সত্যজিৎ - সকলেই ছাপা অক্ষরে নিজেদের ছেলেবেলার জয়গান গেয়েছেন ।

বইটি পড়ার আগে সকলের উচিৎ বইয়ের প্রিফেস্ বা মুখবন্ধটি ভালো করে পড়া ও অনুধাবন করা । লেখক নিজে বইয়ের মুখবন্ধের তুলনা করেছেন বাড়ীর সামনের সাজানো বাগানের সঙ্গে । ওনার নিজের ��াষায় " Ein Vorwort ist für ein Buch so wichtig und so hübsch wie der Vorgarten für ein Haus " অর্থাৎ "একটি মুখবন্ধ একটি বইয়ের জন্য ততোটাই গুরুত্বপূর্ণ ও সুন্দর , যতোটা বাড়ীর সামনের বাগানটি সেই বাড়ীর কাছে । "

বইটিতে ঘটনাবলী শুরু হচ্ছে লেখকের জন্মের অনেক আগে থেকে । লেখক প্রথম অধ্যায়টিতেই নিজের বাবার দিকের কেস্টনার পরিবার ও মায়ের দিকের অগাস্টিন পরিবারের সঙ্গে পাঠকবর্গের পরিচয় করিয়েছেন । তার মা ইদা কেস্টনারের সঙ্গে মায়ের নিজের দুই ভাইয়ের খুনসুটি কিভাবে শএু্তায় পরিণত হলো তার চমৎকার বিবরণ লেখক দিয়েছেন একটি ঘটনার মাধ্যমে । ইদার ভায়েরা স্কুলে যাওয়ার নাম করে খরগোশ ধরতে চলে যেতো । তারপর সেই খরগোশ বিক্রী করতো লোকের কাছে । ইদাকে তারা পইপই করে বলে দিয়েছিলো কখনো তারা বাবার কাছে ধরা পড়লে ইদা যেন তাদের বাঁচাতে বাবার কাছে মিথ্যা কথা বলে । কিন্তু বেচারী সরলসিধা ইদা বাবার মুখের দিকে তাকিয়ে মিথ্যা বলতে পারেনি । ফলস্বরূপ দুই ভাইয়ের কপালে জোটে বাবার হাতে মোহ্মম প্যাদানি এবং ইদা পাকাপাকিভাবে পড়ে যায় ভায়েদের রোষানলে । পরবর্তীকালে এই অগাস্টিন ভায়েরা নিজেদের ব্যবসায়িক বুদ্ধির জোরে কিভাবে গোটা জার্মানিতে প্রথম সারির ঘোড়ার ব্যবসাদার হিসাবে সুনাম অর্জন করে ও ধনকুবেরে পরিণত হয় তার বর্ণনাও পাঠক উপভোগ করে লেখকের অসামান্য লেখনীর মাধ্যমে ।

লেখকের বাবা মা এমিল ও ইদা কেস্টনারের প্রথম আলাপ ও বৈবাহিক জীবন, জীবনযুদ্ধে জড়িয়ে পড়া, ড্রেসডেন শহরে জীবিকার উদ্দেশ্যে আগমন ও পাকাপাকিভাবে সেই শহরের বাসিন্দা হওয়া ও তাদের আদরের পুএ্রসন্তান এরিখের জন্ম - এইভাবেই ঘটনাবলীর ভেলায় চড়িয়ে লেখক পাঠকদের ক্রমাগত সম্মুখপানে এগিয়ে নিয়ে যেতে থাকেন । লেখকের ছোটবেলার যে কতো মণিমুক্তো ছড়ানো রয়েছে এই বইটিতে তা সম্পূর্ণ বইটি না পড়লে হৄদয়ঙ্গম করা কঠিন । বইটি নিঃসন্দেহে আমার পড়া অন্যতম শ্রেষ্ঠ আত্মজীবনী যা সকল বয়সের পাঠকের মনে রেখাপাত করবে বলে আমার দৄঢ় বিশ্বাস । বইটির একেবারে শেষ অধ্যায়ের একটি অনবদ্য লাইন দিয়ে আমার রিভিউটি শেষ করছি । " Die Monate haben es eilig. Die Jahre haben es noch eiliger. Und die Jahrzehnte haben es am eiligsten. Nur die Erinnerungen haben Geduld mit uns. Besonders dann, wenn wir mit ihnen Geduld haben. ''
বাংলায় তর্জমা করলে দাঁড়ায় '' মাসেদের দেরি করার মতো সময় নেই , বছরেরা আরও তাড়াহুড়ো করে । দশকদের চলে যাওয়ার সবথেকে বেশি তাড়া । খালি স্মৄতিগুলোই ধৈর্য ধরে আমাদের সঙ্গে থেকে যায়, বিশেষ করে আমরা যখন তাদের জন্য ধৈর্য ধরি । ''

[Lesya Aleksandroff · Rating 5 out of 5]

Просто чудеснейшая книга! Идеальная для лета. А еще хочется выписать все цитаты и перечитывать упоенно осенними и зимними вечерами.

[Verenski · Rating 5 out of 5]

Wunderbares, mal humorvolles, mal trauriges, lehrreiches Buch über Kästners Kindheit und gleichzeitig über das Leben in Deutschland vor mittlerweile über 100 Jahren.

"Die Monate haben es eilig. Die Jahre haben es noch eiliger. Und die Jahrzehnte haben es am eiligsten. Nur die Erinnerungen haben Geduld mit uns."

[Alexander · Rating 5 out of 5]

Ein Kinderbuch für Erwachsene und ein Erwachsenenbuch für Kinder.

[Joyce · Rating 5 out of 5]

Balsam für die Seele!

[nettebuecherkiste · Rating 4 out of 5]

Deutsche Rezension unten

This is a lovely book with childhood memories of famous German author Erich Kästner, who was born and raised in Dresden at the turn of the 19th/20th century. It's suitable for children and a tribute to Kästner's beloved mother Ida.

Der Junge, aus dem einmal der berühmte Kinderbuchautor und Dichter Erich Kästner werden sollte, wurde 1899 in Dresden geboren und ist auch dort aufgewachsen. In diesem schönen Buch erzählt er von seiner Kindheit und frühen Jugend. Besonders liebevoll erinnert er sich dabei an seine Mutter.

Kästner beginnt seine Erinnerungen nicht mit seiner eigenen Geburt, sondern erzählt auch von seinen Großeltern. Natürlich berichtet er dabei auch von den Kästners, das Hauptaugenmerk liegt jedoch auf der Familie seiner Mutter Ida, den Augustins.

Das Buch ist sowohl für Kinder als auch für Erwachsene geeignet, die Sprache ist kindgerecht, Kästner spricht seine jungen Leser direkt an. Auch inhaltlich ist der Band für Kinder angemessen, dabei verzichtet Kästner jedoch keineswegs auf schlimme Aspekte, etwa die suizidalen Tendenzen seiner überarbeiteten Mutter. Er verpackt diese jedoch so gekonnt, dass Kinder gleich verstehen werden: Es war nicht immer alles schön und leicht, aber es wurde alles gut.

Auch auf seine Heimatstadt geht Kästner ein, wobei sein Schmerz angesichts ihrer Zerstörung im zweiten Weltkrieg offenkundig ist.

Die Sprache ist wie bereits gesagt kindgerecht und humorvoll, aber nicht anspruchslos. Es fehlt nicht an schönen Formulierungen und stilistischen Mitteln und es sind viele gut verdauliche Lebensweisheiten eingebaut. Besonders schön ist die Beschreibung des ersten Besuchs am Meer:

„Schillernde Quallen spuckten sie aus, die im Sande zu blassem Aspik wurden. Raunende Muscheln brachten sie mit und goldgelben Bernstein, worin, wie in gläsernen Särgen, zehntausendjahrealte Fliegen und Mücken lagen, winzige Zeugen aus der Urzeit.“ (Seite 197)

Ein schönes Buch über eine Kindheit zu Beginn des 20. Jahrhunderts. Sehr zu empfehlen.

[Steffi · Rating 4 out of 5]

Schöne Kindheitsbeschreibung im typischen Kästner-Kinderbuch-Stil. Manchmal etwas betulich, aber sehr lesenswert.

[ezgi · Rating 3 out of 5]

Es war größtenteils ganz ok, halt einfach eine Erzählung aus Kästners Kindheit. Ich fand aber seine Beziehung zu seiner Mutter so süss, hat mich auch mal kurz zum Weinen gebracht:(

[Hanieh Sadat Shobeiri · Rating 5 out of 5]

باز هم کِستنِر و قلم ماورایی و سحرآمیزش:))
تکه‌ای از متن کتاب:
"وقتی بچه‌ای خواندن را یاد می‌گیرد و با علاقه کتاب می‌خواند، دنیای دیگری را کشف و تصرف می‌کند. این دنیا قلمروی الفباست. سرزمین کتاب، قسمتی مرموز و بی‌پایان از این قلمروست. در حروف چاپی سیاه، چیزها، انسان‌ها، ارواح و خدایانی پیش چشم آدم پدیدار می‌شوند که از هیچ راه دیگری نمی‌شود آن‌ها را دید. کسی که نمی‌تواند کتاب بخواند، فقط هر چه را در دسترس و جلوی بینی‌اش هست، می‌بیند. مثل پدرش، زنگ در، فندک، فانوس، دوچرخه، دسته‌گل و شاید از پشت پنجره، برج کلیسا را. کسی که می‌تواند کتاب بخواند، سر یک کتاب می‌نشیند و درحالی که به عمق کتاب فرو می‌رود، یک دفعه جلوی چشمش کلیمانجارو یا کارل کبیر یا هاکلبری فین در میان بوته‌ها سبز می‌شود. کسی که می‌تواند کتاب بخواند، یک جفت چشم اضافه دارد و باید در این میان مواظب باشد که جفت اول چشم‌هایش را از دست ندهد."

[Simona · Rating 4 out of 5]

Erich Kästner erzählt nicht nur seine eigene Kindheit, sondern auch die seiner Eltern und Großeltern, dabei geht er nicht chronologisch vor, sondern macht viele Einschübe.
Sein Stil ist dabei gewohnt mit Humor gespickt, enthält aber auch viele Melancholische Momente. Vor allem, wenn er über seine Mutter schreibt, die eine sehr große Rolle in seinem Leben spielte. Auffällig ist, dass er viele Details in die Retrospektive einbaut die er zum damaligen Zeitpunkt nicht wissen konnte. Auch kommentiert und idyllisiert er einige Ereignisse seiner Kindheit sowie Verhaltensweisen seiner Familienangehörigen im Nachhinein, wodurch seine Kindheit ein wenig zu viel gesüßt wirkt.

[Farnaz ta · Rating 4 out of 5]

تا يه جايى از كتاب ميتونستم به كودكىِ اين پسرِ خوشبخت حسودى كنم. بعدش خودش درست و كمى بدبخت شد.

[Marie Edlund · Rating 4 out of 5]

Tänkvärda reflektioner berättade på ett varmt och medryckande sätt. Intressant bild av Erich Kästner och inte minst Dresden under tidigt 1900-tal.

[Lars Fischer · Rating 4 out of 5]

Ein Kinderbuch - ein gutes. So gut, dass man es auch als Erwachsener mit Vergnügen lesen und sich viele kluge Sätze anstreichen kann. Wenn man Dresden kennt, erhöht sich das Aha-Vergnügen nochmals. Ich würde es gern mal einem Kind vorlesen (auch das ein Vergnügen), um herauszufinden, welche Fragen und Erkenntnisse rund ein Jahrhundert später kommen.

[athena · Rating 4 out of 5]

I took one star awqy bc he used the n word. Twice.😵‍💫 anyway actually read this book for my project but it was so interesting ! The way he writes is absolutely everything. And the way he ended the book by saying the war started. My childhood ended was a bam. the comments abt his mother made me emo tho- :( vv sad

[Antje · Rating 5 out of 5]

Herr Kästner war ein Seelenverwandter!

[Vita · Rating 5 out of 5]

E. Kestnerio prisiminimai iš jo vaikystės.

Vaikystės sąvoka labai subjektyvi. Pavyzdžiui, Kestneriui ji baigėsi prasidėjus 1WW, o tada, nesunkiai paskaičiavus, jam jau buvo 15 m. :)

Nepaisant to, kad 15-mečio vaiku nebelaikyčiau, tai pažymėjo ribą, iki kurios autorius dalinosi būtent savo vaikystės prisiminimais. O 15 metų prisiminimus (kada, beje, su nuoboduliu buvo kovojama imantis pačių įvairiausių veiklų, o ne pasineriant į elektroninių įrenginių pasaulį) sudėti į 183 psl. knygą su pakankamai dideliu šriftu ir pieštais paveikslėliais - man yra arti didžiulio WOW. Kaip apsispręsti, ką rašyti ir ką praleisti? Beje, ši dilema kankino ir patį Kestnerį, kuris šiuo klausimu tardavosi su savo katėmis. :)

Taigi, dėl to darbas savotiškai įdomus, nes apima supratimas, kad autorius rašo būtent apie tai, kas jam, jau užaugusiam ir subrendusiam, atrodo svarbiausia iš jo vaikystės. O tie prisiminimai patys paprasčiausi, rodos, niekuom ypatingi, bet kartu jaučiama autoriaus nostalgija…

Be to, beskaitant knygą atėjo į galvą mintis, kad būtų labai įdomu, jeigu kiekvienas žinomesnis arba mums aktualus asmuo turėtų tokią mini biografiją apie svarbiausius vaikystės prisiminimus. Tai toks gyvenimo etapas, kai viską vertiname ir matome kiek kitokiomis spalvomis ir atminty išlieka tik dėl sunkiai paaiškinamų priežasčių įsiminę dalykai. Net smalsu, ką akcentuočiau pati savo knygoje, kuri turėtų ribotą puslapių skaičių, arba ką aprašytų a.a. močiutė, arba kokie pagrindiniai prisiminimai būtų iš žinomų visuomenės veikėjų (E.Musk, Mandela, J. Lennon, to paties Tapino, etc. - you name it) :)
Ir ar žmogaus galvoje išlikę vaikystės prisiminimai gali kažką pasakyti apie žmogų ?

Patikusios mintys:

• „<…> mūsų atmintis - tai kitas skaičiavimas, ji nepripažįsta metrų ir mėnesių, dešimtmečių ir hektarų. Sena yra tai, kas pamiršta. O nepamiršta buvo vakar. Lemia ne laikas, o vertė. O vertingiausia, nesvarbu, ar linksma, ar liūdna, yra vaikystė.”

• „<…> kas mano, kad viską geriau žino, tas išpuikėlis. Kas atsistoja ir aiškina, kad dukart du yra penki, tas išsiskiria iš kitų, tačiau tai ir viskas. Tas jo originalumas - muilo burbulas. Senos tiesos nei originalios, nei skamba originaliai, bet jos yra ir lieka tiesos, ir tai svarbiausia.”

• „Knygos pabaigoje aprašomas prasidėjęs Pirmasis pasaulinis karas. „Pasaulinis karas prasidėjo, ir mano vaikystė baigėsi." Tai turi ir paslėptą prasmę: karas sugriauna tai, kas brangiausia žmogui.”

Gero skaitymo!

[Inese Okonova · Rating 5 out of 5]

1960. gadā tieši par šo grāmatu Kestneram piešķīra Andersena balvu. Ja pareizi saprotu, viņš bija pēdējais, kurš to saņēma par konkrētu darbu un tagad balvu rakstniekiem pasniedz par visu daiļradi. Arī Kestnera gadījumā tā būtu bijis pareizāk. Nevis tāpēc, ka grāmata ir slikta. Gluži otrādi! Bet tāpēc, ka iedoma, ka slavenu rakstnieku bērnības atmiņas ir labumlabā bērnu literatūra, ir muļķīga. Šajā gadījumā gan pieņemu, ka daudz lasošiem bērniem pat mūsdienās humora pilnās un ļoti interesantās Kestnera atmiņas varētu būt interesantas. Tomēr atzinību tieši bērnu literatūrā viņš pārpārēm pelnījis par pavisiem citiem darbiem, kurus visi labi zinām.

Savukārt pieaugušajiem (un daudz lasošiem bērniem) šī grāmata ir īsts atradums. Tas ir mūsdienu cilvēka (darbs tapis 50. gadu nogalē) stāsts par bērnību pagājušā laikmetā - vācu impērijā un, konkrēti, Saksijas karaļvalstī, kur bērni juta līdzi karalim ar daudzajiem princīšiem un princesītēm, jo viņu bija pametusi sieva, kad tēvoči miesnieki vēl varēja kļūt par miljonāriem, tirgojoties ar zirgiem, un dāmām bija lielas grūtības iekāpt zirgu tramvajos jaunmodīgi šauro svārku dēļ. Turklāt atgriezties Kestnera bērnībā nav iespējams ne tikai pagājušā laikmeta dēļ, bet arīdzan tāpēc, ka viņa bērnības pilsētas, Drēzdenes, vairs nav. Tā tika noslaucīta no zemes virsas, un laikam jau nav jābrīnās, ka pēckara gados rakstnieks bija pacifists, kuram nepatika ne Vācijas bruņošanās, ne NATO, un tāpēc Rietumvācijas rakstnieku labprāt publicēja arī mūspusē (kas savukārt ir mūsu ieguvums).

Ļoti gaišajā un asprātīgajā grāmatā vērīgs lasītājs pamanīs vēl daudz citu, vairāk vai mazāk slēptu, sāpīgu un traumatisku tēmu, par kurām cita temperamenta un rakstura autors būtu varējis sacerēt drūmu stāstu par smagu un traumējošu bērnību. Šis nav tas gadījums. Silti iesaku. Ļoti, ļoti interesanta grāmata.

[PiaReads · Rating 5 out of 5]

Ich bin quasi mit Erich Kästner aufgewachsen. Ich lebte in der Parallelstraße zu seinem Geburtshaus und bin fast täglich an seiner Statue am Albertplatz vorbeigelaufen. Als ich aus Dresden wegziehen musste, bekam ich "Als ich ein kleiner Junge war" zum Geburtstag geschenkt. Das Buch war mir vertraut, da es mir früher neben anderen Kinderbüchern von Kästner vorgelesen wurde. Nun, 16 Jahre später, habe ich es erneut gelesen, um die altbekannten Orte und Geschichten mit neuen Augen zu sehen.

Das Buch ist in seinem Humor und seiner Perspektive auf Kindheit erstaunlich zeitlos und witzig. Kästner erzählt die Geschichte seiner Familie und seiner Kindheit in Dresden, beginnend bei den Großeltern und begleitet vom Ende des hippologischen Eids. Die Erzählung folgt im Wesentlichen einer chronologischen Struktur. Dabei richtet er sich ausdrücklich an Kinder mit einem liebevollen „liebe Kinder“ und wählt mit Bedacht aus, was er erzählt. Denn, wie er im Vorwort schreibt: „Nicht alles, was Kinder erleben, eignet sich dafür, dass Kinder es lesen.“

Das Buch endet mit dem Ausbruch des Ersten Weltkriegs; für Kästner das Ende seiner Kindheit. Und auch für uns Leser*innen ein Moment, der innehalten lässt.

Meine Ausgabe von 2006 enthält an vereinzelten Stellen rassistische und antiziganistische Sprache. Eine kommentierte oder überarbeitete Ausgabe wäre wünschenswert.

[Anna · Rating 4 out of 5]

Primo libro che leggo in tedesco, e assaporo durante un viaggio della speranza in treno verso Berlino, andate e ritorno, ma anche al Philosophenweg di Heidelberg.
Una lingua semplice, uno stile lineare ma non troppo, delle frasi epigrafiche e delle riflessioni semplici ma mai banali.
Una vita di altri tempi e un'infanzia felice, interrotta dalla guerra, che sopraggiunge solo nelle ultime pagine.
Commovente la parte dedicate alle Wanderungen, una passione tutta tedesca per i boschi, l'aria aperta, il vento che sferza il viso.
Il primo giorno di scuola più caotico e originale che ci sia, uno zio piuttosto strambo e una madre energica, una Dresda incantevole.
Enumerazioni a non finire
"Gedächtnis und Erinnerung sind geheimnisvolle Kräfte"
"Echte, berufene, geborene Lehrer sind fast so selten wie Helden und Heilige"
"Ich las, als wär es Atemholen"
Da Fazit meines Lebens: ich saß und aß und las.
"Die Monate haben es eilig. Die Jahre haben es noch eiliger. Und die Jahrzehnten haben es am eiligsten. Nur die Erinnerungen haben Geduld mit uns. Besonders dann, wenn wir mit ihnen Geduld haben."

[Samane · Rating 3 out of 5]

وقتی بچه‌ای خواندن را یاد می‌گیرد و با علاقه کتاب می‌خواند، دنیای دیگری را کشف و تصرف می‌کند. این دنیا قلمروی الفباست. سرزمین کتاب، قسمتی مرموز و بی‌پایان از این قلمروست. در حروف چاپی سیاه، چیزها، انسان‌ها، ارواح و خدایانی پیش چشم آدم پدیدار می‌شوند که از هیچ راه دیگری نمی‌شود آنها را دید. کسی که نمی‌تواند کتاب بخواند فقط هر چه را در دسترس و جلوی بینی‌اش هست، می بیند؛ مثل پدرش، زنگ در، فندک، فانوس، دوچرخه، دسته گل و شاید از پشت پنجره، برج کلیسا را. کسی که می‌تواند کتاب بخواند سر یک کتاب می‌نشیند و در حالی که به عمق کتاب فرو می‌رود یک دفعه جلوی چشمش کلیمانجارو یا کارل کبیر یا هاکلبری فین در میان بوته‌ها سبز می‌شود. کسی که می‌تواند کتاب بخواند یک جفت چشم اضافه دارد و باید در این میان مواظب باشد که جفت اول چشم‌هایش را از دست ندهد
******
از طرف دیگر، اگر من وجود نداشتم، اصلا چیزی نمی توانست من را متأسف کند؛ چون در دنیا نبودم! ولی حالا وجود دارم و در واقع از این بابت خیلی خوشحالم. آدم از این که زندگی می‌کند خوشحال است. البته ناراحتی هم زیاد است، ولی آدم اگر زنده نباشد، هیچی ندارد؛ نه خوشحالی و نه حتی غم ! اصلا هیچ چیز ندارد! پس من داشتن غم را ترجیح می‌دهم.
***
لينا و اما روى عشق‌هایی که در رمان‌ها نوشته می‌شود، خیلی کم حساب می‌کردند. آنها این طور تصور می‌کردند که در هر حال دختر جوان چیزی از عشق نمی‌داند. به علاوه عشق با ازدواج به وجود می‌آید، و اگر هم نیاید، به بدی شکستگی پا نیست؛ چون زندگی مشترک یعنی کار، پس‌انداز، آشپزی و بچه‌دار شدن. عشق حداکثر به اندازه‌ی کلاه روز یک‌شنبه اهمیت دارد و بدون کلاه مخصوص یک‌شنبه ها هم می‌شود خوب با زندگی کنار آمد

[Gijs Zandbergen · Rating 4 out of 5]

Jeugdherinneringen van de in 1899 geboren Erich Kästner. Laconiek, vol vaart en met humor geschreven. Me destijds aanbevolen door de boekhandelaar van Büchers Best in Dresden, waar Kästner opgroeide. Het boek eindig met het begin van de Eerste Wereldoorlog, als de mobilisatie wordt afgekondigd en de soldaten blijmoedig naar het front vertrekken om het klusje te klaren. Kästner was enig kind, en trok meer naar zijn moeder dan naar zijn vader.

[robinie · Rating 3 out of 5]

This was a solid read for me. I think it would have been more interesting to me had I read anything by Erich Kästner prior to reading this. It probably does not make much sense to read about a person's childhood if you are not interested in that person. So I found this book to be quite entertaining as Erich Kästner has that humorous element to his writing but all in all, I couldn't do much with this.

[Darine · Rating 5 out of 5]

This is one of those books that you don't want to finish reading. Written in a simple and most beautiful way, it tells the story of a boy's life and his loving mother. It was a pleasure to read!