Czas Pokuty

by Grzegorz Kopiec

Późny sierpniowy wieczór, izba przyjęć Wojewódzkiego Szpitala Neuropsychiatrycznego w Lublińcu i on, mężczyzna, który odzyskuje świadomość w obcym dla siebie miejscu. Nie pamięta, jakie wydarzenia doprowadziły go do tej placówki, nic, nawet własnego imienia. Na przekór próbom racjonalnej oceny sytuacji staje się świadkiem wydarzeń niepojętych, nadprzyrodzonych. Zjawa o imieniu Skarbimira pomaga mu zajrzeć w głąb siebie i odzyskać utracone wspomnienia. Sięgając pamięcią wstecz, dowiaduje się o rzeczach przyjemnych, idyllicznych, jak wakacyjny wyjazd z narzeczoną w Bieszczady, i osobliwych, wręcz przerażających, jak tajemnicze uprowadzenie jego ukochanej Agnieszki czy seria nagłych i brutalnych samobójstw oraz morderstw. Szybko staje się jasne, że stoi za tym uwolnione Zło, za wszelką cenę próbujące nie dopuścić do wypełnienia się wspólnej misji, podjętej przez Skarbimirę i głównego bohatera.
Poruszająca powieść o miłości, stracie, nadziei i poświęceniu; o nietopniejącej żądzy zemsty mimo upływu lat; o pełnej grozy przygodzie, magii i klątwie, która musiała odczekać swój czas - czas pokuty - by ponownie znaczyć.

385 pages, Paperback

First published February 26, 2019

Reviews

[Olga Kowalska (WielkiBuk) · Rating 3 out of 5]

Wypad w Bieszczady przynosi niefortunne skutki dla pary zakochanych i budzi siły potężniejsze od mijających wieków w „Czasie pokuty” Grzegorza Kopca.

Grzegorz Kopiec snuje opowieść o wiecznej miłości, o poświęceniu o klątwach sprzed wieków, a wszystko to w konwencji bieszczadzkiej grozy z elementami legendy. Bywa tu niepokojąco, szczególnie kiedy opisuje procedury oddziału szpitala psychiatrycznego oraz szpitalne otoczenie, którym przywołuje wspomnienia z dzieciństwa spędzonego właśnie w Lublińcu, gdzie matka autora pracowała jako sanitariuszka. Elementu odrealnienia nadaje „Czasowi pokuty” motyw niesamowitości dość jednak nadgorliwie wykorzystywany i zbyt szeroko opisywany, tłumaczony na wszelkie możliwe sposoby w taki sposób, że wszelkie sekrety i atmosfera horroru zanikają, by pozostać jedynie nierzeczywistym wspomnieniem.

„Czas pokuty” to debiut powieściowy Grzegorza Kopca, po którym widać, że autor ma szansę dołączyć do czołowych nazwisk pośród polskiej literatury grozy, jeśli tylko porzuci schematyczne myślenie o horrorze, jeśli tylko porzuci wykładanie wszystkich możliwych kart na fabularny stół. Mogło w tej powieści aż buzować od grozy, bo wszystkie elementy zdawały się być na swoim miejscu – dzikość Bieszczadów, legenda sprzed wieków, niemal baśniowa klątwa i szpital psychiatryczny jako wisienka na horrorowym torcie – ale niestety Grzegorz Kopiec przegadał temat, zarzucił czytelników nadmiarem wyjaśnień, całkiem niepotrzebnie. Niemniej, pomysł fabularny jest, dopracowany język o zróżnicowanej stylistyce jest, a zamiast horroru z krwi i kości dostajemy opowieść o odwiecznej sile miłości, o poświęceniu, o legendzie, która trwa i niekończącej się walce dobra ze złem, które nigdy nie śpi.

Trzymam kciuki za kolejne książki Grzegorza Kopca, bo widzę tu porządny potencjał na dobrą polską grozę.

[Agata Grala · Rating 2 out of 5]

Plon