"Το κοριτσάκι στον παγετώνα"
Υπάρχουν κάποια βιβλία, που την ανάγνωση τους την παρατείνεις για να την απολαύσεις περισσότερο.. Ή για να μπορέσεις να ζήσεις περισσότερο τις λέξεις του. Να τις βιώσεις λίγο παραπάνω, να τις αγγίζεις, να τις ακούσεις να ουρλιάζουν ή να ψιθυρίζουν τον πόνο τους.
Ναι, το μυθιστόρημα << Το κοριτσάκι στο παγετώνα>> είναι γεμάτο λέξεις. Λέξεις σκοτεινές, ματωμένες, λέξεις μαχαίρια. Λεπίδες το κάθε γράμμα τους και η κάθε συλλαβή τους. Σφαίρες που σε γεμίζουν σκέψεις, φόβους, σκηνές που δεν μπορείς να διαγράψεις από το νου σου εύκολα. .
Το κοριτσάκι στο παγετώνα δεν είναι ένα βιβλίο που το διαβάζεις ελαφρά τη καρδία. Είναι μια εξομολόγηση. Είναι μια κραυγή.
Μία εξομολόγηση για ένα κορίτσι, μα δεν ανήκει μόνο σε ένα κορίτσι. Είναι ένας δρόμος από τον πνιγμό στην ανάσα. Από την ζωή στο θάνατο. Από τον φόβο στην ελευθερία. Από την ανύψωση στην πτώση. Από το τέλος στην αρχή.
Η συγγραφέας Adelaide Bon βουτάει βαθιά στην ψυχή της και παρασέρνει τον αναγνώστη σε ένα χορό χωρίς ανάσα. Μίλα για την ζωή της, για τις μεταπτώσεις της ψυχολογίας της, για τα σκαμπανεβάσματα στον εργασιακό της χώρο, για τα συναισθήματα της, αρνητικά για τον εαυτό της, και την σχέση μίσους πού έχει με την ύπαρξη της μετά από το γεγονός του βιασμού της στα 9 της χρόνια.
Στήνει ένα μυθιστόρημα δίνοντας στον αναγνώστη να δει όλες τις πλευρές της ιστορίας.
Την ιστορία μέσα από τα μάτια του θύτη.
Παρατηρείς την εικόνα των ανθρωποφάγων που αρέσκονται να δείχνουν με το δάχτυλο τα θύματα κατηγορώντας τα για τον βιασμό τους.
Και την θέση του θύματος. Την ζωή τους που αφήνουν να τους ξεγλιστρήσει μέσα από τα χέρια σαν κινούμενη άμμος, να προσπαθούν να πάρουν ανάσες για να σηκωθούν ξανά. Να αφήσουν τα τραύματα τους πίσω τους.
Την καθημερινή τους πάλη με τον εαυτό τους για να αποδείξουν πώς μπορούν να ζήσουν γιατί δεν είναι εκείνοι που έφτιαξαν για ότι τους συνέβη. Οι ανάσες τους ανήκουν είναι δικές τους & κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τους τις κλέβει.
" Και είμαι τότε η μέδουσα, εγγονή της Γαίας και του Ωκεανού, που τη βίασε ο Ποσειδώνας στη μυστικότητα ενός ναού, είμαι η βουλωμένη αθωότητα, πού βρέθηκε ένοχη και καταδικάστηκε να βλέπει τα μακριά μαλλιά της μεταμορφωμένα σε φίδια, είμαι αυτή για την οποία λένε ότι το βλέμμα της πετρώνει όποιον την κοιτάζει, είμαι η άγρια γυναίκα που αναγκάστηκε να κρυφτεί σε μία υγρή σπηλιά, είμαι αυτή που της κόβουν το κεφάλι όταν κοιμάται, αυτοί που το ακρωτηριασμένο μέλος της τρομοκρατεί τις στρατιές, είμαι αυτή που απομένει από μία γυναίκα όταν τη βιάζουν."
Μέσα σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν αλήθειες γραμμένες με χρυσό αίμα και ματωμένες πληγές που καθώς διαβάζονται ακινητοποιούν κάθε αταξία του νου και εισχωρούν σαν καυτό νερό στη ύπαρξη μας.
Μένουν εκεί και χορεύουν σαν πυγολαμπίδες γύρω μας, μέχρι να βρούμε και εμείς οι απλοί παρατηρητές την δύναμη να πάμε παρακάτω στην επόμενη αλήθεια που θα μας αφυπνίσει.
Ο παγετώνας και ένα κορίτσι ή αλλιώς...
Ένας παγετώνας αλλά όχι μόνο ένα κοριτσάκι. Τόσα πολλά κοριτσάκια που έγιναν γυναίκες, μαμάδες, ηρωίδες, γυναίκες που κοίταξαν την μοίρα κατάματα και δεν τρόμαξαν από το χαιρεκακο βλέμμα της γιατί εκείνες έζησαν τον τρόμο και δεν υπάρχει τίποτα για να φοβηθούν πια. Πάλεψαν κάθε φόβο, τρόμο και πήραν δύναμη από κάθε λάθος σκέψη τους, από κάθε λάθος διδάγματα της ζωής. Κάθε δάχτυλο που τις κατηγορούσε έγινε ελπιδοφόρος δρόμος για να ξεπεράσουν τα τραύματα τους και να μην σταματούν ποτέ στις σιωπές να τραγουδούν για την ζωή που κανείς δεν κατάφερε να τους κλέψει.
Τελειώνοντας το βιβλίο αυτό που μένει, αυτό που κρατώ, αυτό που αναγνωρίζω ως λάθος, αυτό που με τρομάζει κάπως περισσότερο από τις ίδιες τις πράξεις, αυτό που με κάνει να πονώ, αυτό που με τρομάζει είναι αυτή η μικρή παράγραφος που κλείνει μέσα της όλη την κοινωνία, όλη την αλήθεια που μας σκοτώνει. Η φράση που θα μπορούσε να αλλάξει το κόσμο αν μπορούσαν οι άνθρωποι να ακούσουν σωστά τις λέξεις:
" Οι λέξεις σχεδιάζουν τον ορίζοντα τις σκέψης μας, και όταν οι λέξεις ψεύδονται, όταν αντί για εχθρό μιλάμε για φίλο, αντί για βία μιλάμε για ευχαρίστηση, αντί για βιασμ�� για αγγίγματα, αντί για εγκλήματα κατά των παιδιών για παιδοφιλία, αντί για θύμα μιλάμε για ένοχο, τότε ο ορίζοντας είναι μία γραμμή από συρματοπλέγματα που απαγορεύεται να βγεις από το στρατόπεδο.
Μία ευχή λίγο πριν κλείσω. Μην αφήνετε με τις πράξεις σας καμία γυναίκα, κανένα παιδί στο παγετώνα. Ας τους δώσουμε την άνοιξη που τους αξίζει 🙏