Avoir 10 ans, c'est absolument génial... mais au bout de 300 ans, on commence à s'ennuyer. Petit Vampire, qui vit dans une grande villa du Cap d'Antibes entouré d'une joyeuse bande de monstres et de mort-vivants, s'ennuie ferme, lui qui n'a absolument pas le droit de sortir cette maison protégée. Et d'ailleurs, protégée de quoi ? Quels sont les secrets de sa maman, la belle Pandora ? Puisqu'on ne lui dit rien, il part explorer la ville, et se chercher un copain, un vrai. Mais d'obscures forces se réveillent... et si les vampires pouvaient malgré tout être mort-morts ? Petit Vampire a-t-il mis toute sa famille en danger ?
Joann Sfar (born August 28, 1971 in Nice) is a French comics artist, comic book creator, and film director.
Sfar is considered one of the most important artists of the new wave of Franco-Belgian comics. Many of his comics were published by L'Association which was founded in 1990 by Jean-Christophe Menu and six other artists. He also worked together with many of the new movement's main artists, e.g. David B. and Lewis Trondheim. The Donjon series which he created with Trondheim has a cult following in many countries.
Some of his comics are inspired by his Jewish heritage as the son of Jewish parents (an Ashkenazi mother and a Sephardic father). He himself says that there is Ashkenazi humor in his Professeur Bell series (loosely based on Joseph Bell), whereas Le chat du rabbin is clearly inspired by his Sephardic side. Les olives noires is a series about a Jewish child in Israel at the time of Jesus. Like Le chat du rabbin, the series contains a lot of historical and theological information.
His main influences are Fred and André Franquin as well as Marc Chagall, Chaim Soutine, Will Eisner, Hugo Pratt and John Buscema.
From 2009 to 2010, Sfar wrote and directed 'Serge Gainsbourgh: Une Vie Heroique', a biopic of the notorious French songwriter, of whom Sfar is a self-confessed fanatic. The film, which draws substantially on Sfar's abilities as a comic book artist through its extensive use of fantasy artwork, animation and puppetry, was released in 2010 to general critical acclaim.
Hay cosas que me gustan mucho de Pequeño Vampir y en general de Joann Sfar, y cosas que no me hacen ninguna gracia. Lo malo es que le estoy cogiendo una tirria tremenda por estas últimas.
Siempre que leo algo de Joann Sfar me echo unas cuantas risas. Tiene un sentido del humor gamberro y vitalista, y me encanta como mete la identidad judía en casi todo lo que hace. Pequeño Vampir reúne unas historias estupendas para niños y quienes ya no lo somos, muy imaginativas, una delicia. Pedazo de tebeo de ciencia ficción el de «Pequeño Vampir y la casa que parecía normal».
PERO: La manera de representar a las mujeres, seres filiformes de disposición dulce, enorme ojos y aun más enormes tetas, decorativas, graciosas y fundamentalmente suaves. Ese final de capítulo que muestra al abuelo como un simpático adúltero, esa manera de endulzar el hecho de que se trata de un viejales un tanto sobón que se pone bisoñé para echar un polvo con una mujer mucho más joven que él, mientras deja abandonado a su nieto de 7 años en el restaurante de un hotel. Por esto y por otras cosas: Adultos que empatizan con los niños porque recuerdan su propia infancia y lo anchos y ajenos y a menudo incoherentes que eran los adultos: bien, fetén. Adultos que desacreditan las normas del mundo adulto solo para hacerse los coleguitas enrollados (y que luego suelen ser las personas menos fiables en caso de necesitar algo más de ellos): mal, fatal. (¿Qué, que estoy sacando los pies del tiesto? Bueno, ya ves, menuda novedad...)
El dibujo puede echarte para atras dando sensacion que es para niños pero nada mas lejos de la realidad, esta muy entretenido. La verdad es que lo disfruté mucho (quizas me recordaba en cierto modo a la relacion que tuve con vampiros con los juegos de cartas y el juego de rol). Se agradece el anexo final de 14 pags con una “entrevista” al prota
Este libro fue un flechazo. Lo compré sin conocer al autor porque sus ilustraciones me cautivaron al instante y porque, por la temática y el tono, pensé que me hubiese fascinado leerlo de pequeña. ¡No me equivocaba!
Las ilustraciones son preciosas e inspiradoras y sus historias son divertidas y tiernas, llenas de personajes oscurillos y entrañables. A pesar de ser un libro enfocado a un publico juvenil, puede disfrutarse igualmente como adulto. Sin embargo, me chirría en ocasiones la traducción. Seguiré indagando en la obra de Sfar pero, de ahora en adelante, en versión original.
Hay algo, sin embargo, que me deja cierto sabor agridulce... y es la sensación flagrante de falta de feminismo. Los personajes femeninos y el trato que estos reciben son tristes... y considerando que se trata de un libro infantil, esto resulta prácticamente alarmante.
Przesympatyczny mały wampir wraz z przyjacielem Michaelem, psem Pomiduchem oraz paczką zaprzyjaźnionych potworków prowadzi nas przez świat, w którym olbrzymy zamieniają się w góry, kot Salomon uczy kung-fu a do zamczyska zamieszkanego przez rodziców wampirka, Kapitana Umarlaków oraz panią Pandorę, wpadają na herbatkę szkieletory, które co dopiero powstały z grobów. Wampirek jest świetny! Moja ulubiona postać od Sfara :)
Un cómic entrañable cuyos personajes, llenos de inocencia y curiosidad naíf, se acercan a “lo diferente” de una forma adorable. Una lectura disfrutable para todas las edades.
Divertido tebeo para todas las edades. Sfar es muy buen guionista y dibujante, y esta serie se ve que le dio dinerito porque la continuó durante un montón de álbumes, vive Dios, lo que contrasta con las docenas de historias que este señor comenzó y nunca terminó, que es uno de los motivos por los que le cogí bastante manía a Sfar hace unos años. Solo desde hace unos pocos meses he vuelto a leerlo, y… bueno, pues eso, un buen tebeo con algunos “peros” muy gordos en los que los niños tal vez no repararán, por fortuna. El más grotesco (y, sinceramente, no tengo ni idea de en qué pensaba Sfar cuando introdujo esta especie de guiño al lector) es el comportamiento donjuanesco del abuelo de Miguel, el amigo humano de Vampyr, que no duda en ponerle los cuernos a su amable y tierna esposa incluso con prostitutas, sin que por ello Sfar deje de tratar al personaje con cariño y comprensión, como si se trataran de simples pecadillos sin importancia. Sfar, amigo, no seas tan francés, por favor. El viejo se comporta como un miserable para casi cualquier estándar, tío. Yo no sé en tu país, pero en el resto del mundo nos parece de un mal gusto extraordinario que en un cómic cuyo público objetivo incluye a los niños se muestren este tipo de comportamientos como si fuera lo más normal del mundo. Tú, obviamente, eres libre de pensar como quieras, pero recapacita un poco antes de meter estas burradas en tus tebeos para críos, copón.
Starszy wampirek był uroczo nieporadny, młodszy ma zadatki na tego nieśmiałego później niby-dorosłego. Bardziej jednak zachwyca Michel. Jestem wielką fanką jego pięknej przemiany - z zakompleksionego i wstydliwego chłopczyka w odważnego, walczącego o przyjaciół i ich dobro młodzieńca. Plus za postacie dziadków - kto inny pozwalałby na nocne ucieczki do kumpli? PS Dziadek mógłby być mniejszym kobieciarzem.
Una MARAVILLOSA joya que descubrí por casualidad y de la que en su primera viñeta me hice fan! No quería que terminara pero todo lo bueno tiene que acabar. Ahora voy por "Vampiro", la versión adulta de está joyita! LQM