Ένα Αυγουστιάτικο ξημέρωμα στην παραλία του Λεφτού Γιαλού της Αλοννήσου, προσγειώνεται άχαρα ο Superman. Η ομορφιά του τόπου τον μαγεύει ακαριαία. Αποφασίζει να μείνει στο νησί χωρίς λεφτά, ρούχα, γνωστούς και επαγγελματική απασχόληση.
Ο πρώτος ζωντανός οργανισμός που τον υποδέχεται είναι ένας αστερίας. Μόνο που αυτός δεν είναι ένας συνηθισμένος του είδους του. Μιλάει, φιλοσοφεί και αστειεύεται αστείρευτα.
Στην πορεία του προς το άγνωστο θα συναντήσει τον Σάββα και την Τασώ που θα ανοίξουν την αγκαλιά και το σπίτι τους.
Η όμορφη και μυστηριώδης δασκάλα του νησιού - το "Μαρούλι" - θα τον ωθήσει να ζήσει χωρίς την βοήθεια των υπερδυνάμεων του.
Θα τα καταφέρει; Θα ενταχθεί στην μικρή κοινωνία της Αλοννήσου; Ποιός είναι πραγματικά ο ήρωας μας; Ο Superman ή κάποιος άλλος;
Είχα τη χαρά και την τιμή να μιλήσω για το βιβλίο του Γιώργου στα πλαίσια της παρουσίασής του στο Fantasmagoria 2019. Τα συναισθήματα που αναφέρω αφορούν πρωτίστως τον ίδιο τον συγγραφέα και έπειτα το ίδιο το βιβλίο ως λογοτεχνική αξία. Αν ήθελα να είμαι απόλυτα ειλικρινής, αντικειμενικός και αυστηρός, θα έβαζα μάλλον 3,5 αστέρια. Αλλά δε νομίζω πως χρειάζεται. Το συγκεκριμένο βιβλίο θα μπορούσε να είναι μια ευφάνταστη και πρωτότυπη διαφήμιση της χώρας μας αν το αξιοποιούσε σωστά ο ΕΟΤ. Πρωταγωνιστής δεν είναι ο Σούπερμαν ή οποιοσδήποτε άλλος χαρακτήρας που συναντάμε στις σελίδες του, αλλά η ίδια μας η χώρα και κατ` επέκταση όλοι εμείς. Κεντρικό ρόλο παίζει το φιλότιμο, η φιλοξενία, η φιλία, ο ήλιος, η θάλασσα, το καλό φαγητό και φυσικά ο έρωτας. Όλα αυτά για τα οποία οφείλουμε να είμαστε περήφανοι ως λαός, χωρίς εθνικές παρωπίδες και πατριωτικές φανφάρες. Για να πω και δυο λόγια για το ίδιο το μυθιστόρημα όμως, βρήκα την ιδέα υπέροχα έξυπνη. Ο Σούπερμαν(;) προσγειώνεται στην Αλόννησο και αποφασίζει να μείνει, σε μια προσπάθεια να καταλάβει τι πραγματικά θέλει από τη ζωή του. Τι είναι αυτό; Να ζήσει ως άνθρωπος, απλά και ευτυχισμένα. Αυτό είναι και το κεντρικό νόημα του βιβλίου, ίσως πιο επίκαιρο στις μέρες μας παρά ποτέ. Κλείνοντας, να πω πως οι τελευταίες λέξεις του βιβλίου, οι τελευταίες δύο προτάσεις συγκεκριμένα αν δεν απατώμαι, είναι από τα ωραιότερα τέλη που έχω διαβάσει ποτέ.
ΥΓ. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δε θα αναφερθώ στην παντελή έλλειψη επιμέλειας που δυστυχώς αμαυρώνει την εικόνα του βιβλίου, αλλά δεν άντεξα. Δυστυχώς, κάποιοι εκδοτικοί ακόμα και σήμερα δε σέβονται ούτε τον κόπο του δημιουργού ούτε τα χρήματα του αναγνώστη. Κρίμα.
Ένα υπέροχα νεανικό βιβλίο.Πρωτότυπο στη σύλληψη του ενδιαφέρον στην πλοκή του έξυπνο στο χιούμορ του.Ένας Σούπερμαν που εξελληνίζεται ,πιάνει δουλειά ,τρώει ,πίνει,καπνίζει και ερωτεύεται at first sight. Τα δίνει όλα για τους φίλους του ,εξιχνιάζει αστυνομικά μυστήρια και προκαλεί τρόμο στους εχθρούς του.Το βιβλίο είναι απολαυστικό ,διδακτικό και ελληνολατρικό.Πάνω απ’όλα όμως είναι βαθειά ανθρωποκεντρικό. Θα ήθελα να δω τη συνέχεια της συγγραφής του Γιώργου Μπιτσάκου.
Μακράν μια από τις πιο διασκεδαστικές και ευχάριστες εμφανίσεις του Superman ως καθημερινού μεροκαματιάρη!
Το ταξίδι του ήρωα μας μέσα σε μια πολύ συνηθισμένη για εμάς, μα τελείως ασυνήθιστη και ξένη στον ίδιο καθημερινότητα ήταν ευχάριστα ενδιαφέρον. Συναντά χαρακτήρες τόσο διαφορετικούς (ο ένας μου θύμισε έντονα έναν κολλητό μου φίλο) κι όμως τόσο αρμονικά δεμένους, με αποτέλεσμα να δίνουν όλοι τους κάτι στην ιστορία. Οι φιλοσοφικές συζητήσεις θύμιζαν λίγο Douglas Adams, κάτι που με χαροποιήσε ιδιαίτερα.
Στα αρνητικά, θα συμφωνήσω με το σχόλιο που γράφει πως η επιμέλεια δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε, κάτι που φώτισε αρνητικά την ανάγνωση (εδώ φυσικά δε φταίει ο συγγραφέας). Το μόνο που επιρρίπτω στο ίδιο το κείμενο είναι η ευκολία της προσαρμογής του ήρωα στις νέες συνθήκες (πολύ εύκολα, πολύ γρήγορα), όπως και οι πολλές σκηνές γευμάτων, αν και καταλαβαίνω πως ταιριάζουν απόλυτα στο κλίμα που θέλησε να δημιουργήσει ο κύριος Μπιτσάκος.
Η περιπέτεια ξεκινήσε και είμαι πολυ ενθουσιασμένη. Σούπερ ήρωες υπάρχουν και παρα υπάρχουν. Είμαι εγώ, εσύ, ο Σάββας, η Τασώ, η Μαρία, ο Σούπερμαν...
" Η ΘΑΜΜΕΝΗ ΣΤΟΛΗ " Η ιστορία έχει κάπως έτσι.: Ο Σούπερμαν ( ο κύριος με την κόκκινη κάπα) προσγειώνεται στην Αλόννησο. Αποφασίζει (γιατί έχει μπουχτίσει) να βγάλει την στολή του και να μείνει στο όμορφο νησί, σαν κανονικός απλός άνθρωπος. (πτοιος δεν γνωρίζει τον Σουπερμαν και τα υπαρξιακά του) Γνωρίζεται με τους ντόπιους, ενσωματώνεται στην κοινωνία τους, πίνει καπνίζει, γελάει, ξεκινάει να δουλευει και ερωτεύεται. Τι γίνεται όμως όταν κάποια γεγονότα τον καλούν στο καθήκον; Θα τα αντιμετωπίσει σαν Λάμπρος (το όνομα του σαν απλός άνθρωπος) ή σαν Σούπερμαν;
Εχω φτάσει μέχρι την μέση. Η ιδιομορφία του βιβλίου είναι οτι ο ήρωας ενώ είναι ο ΗΡΩΑΣ, είναι ο αφηγητής των άλλων προσώπων που στην ουσία είναι οι ήρωες της ιστορίας μας. Σε πρώτο πρόσωπο η αφήγηση και με πολύ χιούμορ και φιλοσοφική αναζήτηση διαβάζεται μονορούφι. Πιστέυω ότι θα γίνει τρελή ανατροπή στην συνέχεια. Επισης θέλω να πω οτι το βιβλίο ειναι ύμνος για την πατρίδα μας, την φιλία, το φιλότιμο, την αγάπη την ειλικρινέια, την οικογένεια, τους Ελληνες.
Εύκολο για διάβασμα, χωρίς περιττά λόγια παρ'ολα αυτά με πολλές φιλοσοφικές σκέψεις.
Ξαφνικά, έτσι απλά αισθάνεσαι ότι εισαι στην θέση του πρωταγωνιστή:
Σε όλες τού τις περιπέτειες, στην αναζήτηση τού για την αλήθεια της ζωής, και σε όλες εκείνες τις μικρές περιστάσεις γεμάτες με μυρωδιες, χρωμάτα και ήχους, των ενδιαφερόντων ανακαλύψεων αλλά και με ενα εκλεπτυσμένο χιούμορ.