Op een dag merkt de krekel dat hij een vreemd gevoel in zijn hoofd heeft. Het is een zwaar, onwrikbaar gevoel, dat niet meer weg wil gaan. Alle dieren willen hem helpen, maar wat ze ook doen, het baat niet. Zal dat sombere gevoel ooit weer uit zijn hoofd verdwijnen?
Gwen Stok, illustrator en kunstenaar, was zo onder de indruk van De genezing van de krekel dat zij besloot Toon Tellegens tekst in stripvorm om te zetten. Ze gaf de dieren een gezicht in haar unieke tekeningen. Het resultaat is een schitterende beeldroman van twee toptalenten, voor jong en oud.
Ik had dit boek zó graag mooi gevonden, omdat ik het van een lief iemand kreeg, maar het is me niet gelukt.
Zonder afbeeldingen, mét alle zinnen die er nu niet staan, maar er wel zouden moeten staan, vind ik het verhaal prachtig. Het origineel dus. Hier waren de afbeeldingen me te hard en de vaart te snel en leidden ze mij af van de stilte, de zwaarte, de traagheid die zich nu niet konden vormen in mijn hoofd.
Somber moet loskomen van papier.
'Ik moet dus beter worden... Het staat er echt. Misschien is het geheimtaal.'
soms vond ik het lastig te volgen, hoe scènes op elkaar aansloten en waarom sommige dieren jaloers waren op de krekel. misschien is dat duidelijker in het originele boek, misschien ook niet, ik heb het niet gelezen. maar verder zooo prachtig, zowel het verhaal als de geïllustreerde manier van vertellen, ik was echt een paar keer ontroerd. en wat waren de karakters mooi ontworpen en wat was de eekhoorn lief.
Een geweldige comic over een Krekel die kampt met depressie. Het hele bos staat voor hem klaar, wat ontzettend mooi is. Toon Tellegen en Gwen Stok hebben me enorm ontroerd en geraakt. Een absolute aanrader!
Nog nooit een graphic novel van een gebaseerd op een roman gelezen, dat is weer eens iets anders dan een verfilming. Het verhaal van de krekel vond ik al heel mooi in de roman. Mooi en heel verdrietig. Vooral het hoofdstuk waarin de woorden van de brief met elkaar vechten en het hoofdstuk waarin alle dieren iets voor de krekel wilden doen braken mijn hart een beetje. In de graphic novel staat enkel het verhaal van de krekel en niet ook dat van de olifant (de twee verhaallijnen lopen door elkaar in het boek). Dat vind ik een goede keuze omdat de krekel die ruimte ook wel kan gebruiken. Dat verhaal is sterk genoeg op zich - de olifant zou eveneens zijn eigen graphic novel verdienen.
De tekeningen zijn prachtig en op sommige punten zo multi-interpretabel als de hoofdstukken zelf. Sommigen waren zo mooi dat ik ze wil inscannen en vergroten en uitprinten. Ook het schemergebied tussen mens en dier, tussen man en vrouw die Gwen Stok gevonden heeft voor de personages vind ik erg goed werken en passen binnen de wereld van Toon Tellegen. Ook de omgeving heeft dat magische sprookjesachtige wat ik me voorstel wanneer ik de verhalen lees. Ik denk dat ik de graphic novel haast nog verdrietiger vond dan het boek, al denk ik ook dat dat deels is omdat ik het verhaal nu voor de tweede keer las. Mijn enige minpuntje specifiek hieraan is dat er nu niet echt hoofdstukken zijn, waardoor het soms verwarrend is wanneer dingen plaatsvinden of hoe gebeurtenissen op elkaar aansluiten. Daarnaast (maar dat heeft meer met het verhaal te maken dan met specifiek de graphic novel) vind ik het einde vrij plotseling. Hoewel ik het juist iets sterks vind in dit boek dat de somberheid er gewoon is, dat daar niet per se allerlei goede redenen voor moeten zijn, had ik het mooier gevonden als er misschien iets meer inzat over de werkelijke genezing uit de titel.
Gwen Stok maakt een beeldverhaal van Toon Tellegens verhaaltje over de krekel die ziek is. Ik vond het lastig om haar tekenstijl te appreciëren. Het past echter precies bij het verhaal en na een aantal pogingen begon ik het tekenen ook werkelijk mooi te vinden