"Το υποκείμενο έδειχνε ν' απολαμβάνει ιδιαίτερα, τις επιπτώσεις των τραυματισμών του, θα μπορούσα να πω ως και σε βαθμόν εμμονής. Διακατεχόταν από κάτι που θα το περιέγραφα μόνον ως αίσθηση καταφρόνησης για το ίδιο του το σώμα, μιαν επιθυμία να του προξενήσει ζημιές, να το υποβαθμίσει, να το μειώσει -καθώς κι από φανατική επιθυμία να διαπιστώσει μέχρι ποιό στάδιο θα μπορούσε να φτάσει αυτή τη διαδικασία. Έχετε ποτέ αναρωτηθεί αν η προσωπική μας ταυτότητα είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με την ολότητα του σώματος μας; Πόσο μεγάλο μέρος του σώματος μπορούμε ν' απολέσουμε, χωρίς παράλληλα ν' απολέσουμε και την ακεραιότητα της ταυτότητας μας";
"Θα μένατε εμβρόντητοι αν το μαθαίνατε. Αν μαθαίνατε πόσο μικρό μέρος του σώματος μας επαρκεί για να συνεχίσουμε να 'μαστε ο εαυτός μας..."
"Γι' αυτό το λόγο δε συμφωνώ πως η ικανότητα ενός ατόμου να ξεπεράσει σοβαρό τραυματισμό δεν αποτελεί απλά και μόνον έν υποσυνείδητο ένστικτο. Επιπρόσθετα, πιστεύω πως όχι μόνο χρησιμοποιείται συνειδητά κι η χρήση της επιδιώκεται απ' ορισμένα άτομα, αλλά και πως είναι δυνατό να κληροδοτηθεί, να μεταδοθεί ή και να διδαχθεί".
Θα σε ερωτευτώ, θα σε θαυμάσω, θα σε φοβηθώ, θα σε ονειρευτώ, θα φύγω, θα επιστρέψω, θα αρρωστήσω απο αγάπη και θα κάνω εμμονή μου την δική σου παραμορφωμένη εικόνα στον καθρέφτη που ομορφαίνει τα τραύματα σου καθώς πολλαπλασιάζονται, επουλώνονται και σε συρρικνώνουν.
Σε προωθούν μέσα σε ένα λιλιπούτειο χάος καλλιτεχνικής υστεροφημίας και σε χειροκροτούν, σε κάθε τεμαχισμό, σε κάθε απώλεια ζωτικών οργάνων, σε κάθε μετατραυματικό σοκ ηδονικού επιτεύγματος φρίκης, το χειροκρότημα ζωηρεύει, δυναμώνει, αναταράζει φήμες και ζωντανεύει θρύλους και δόξα, ανταμοιβές σχιζοφρενικής αντίδρασης και μακάβριες αμοιβές μεσαιωνικών μαρτυριών.
✂️🖤
Καλή ανάγνωση. ☠️☠️
Πολλούς ασπασμούς.