Princess Syndrome

by Macchiato, 瑪琪朵, ลี่เหวิน (Translator)

Genres: China

320 pages

First published January 8, 2015

Reviews

[Wduffsnk - ดัฟฟ์ · Rating 4 out of 5]

#PrincessSyndrome เราให้คะแนนนิยายสนุกมากกว่าซีรีส์ 5555
ชอบความนางร้ายของนางจริงๆ มีทั้งการเสียดสี ประชดประชันตัวเอง แต่แล้วจะทำไม อัศวินดำ(พระรอง)ที่กวน ๆ แต่คอยอยู่ข้าง ๆ นางร้าย สำนวนการแปลทำให้เรื่องอ่านได้โคตรสนุกจริง ๆ ถึงเนื้อเรื่องจะไม่มีอะไรมาก เพราะอยู่ในวัยเรียน เนื้อเรื่องเลยไม่ได้ขยายส่วนพีคมากมาย เพราะเป็นเล่มเดียวจบแต่ถือว่าอ่านเพลินมาก แปปเดียวจบแล้ว ถถถ
ใครชอบอ่านแนวอ่านจากมุมมองตัวร้าย แนะนำเรื่องนี้อีกเรื่อง นางช่างเสียดสีตัวเองเก่ง จนเราบางทีก็สงสาร …

[Patrawan Dear]

# Princess Syndrome

ถ้าเคยดูซีรี่ส์เกาหลีเกี่ยวกับรักใสๆ ในวัยเรียน มีพระเอกเป็นหนุ่มไฮโซ นางเอกยากจนเจียมตัว พระรองแสนดีเวอร์วัง และสาวสวยตัวร้ายคู่หมั้นพระเอก เรื่องนี้ก็คล้ายจะเป็นการเล่าเรื่องโดยพลิกอีกแง่มุมให้กับพล็อตแบบนี้ค่ะ

แม้จะเป็นเรื่องรักวัยรุ่นเบาๆ แต่จัดว่าพอมีปม มีอะไรให้อ่าน ถ้าไม่คาดหวังความเข้มเต็มร้อย หรือความแน่นของเนื้อหา เรื่องนี้พอไหวอยู่ อ่านได้สนุกพอประมาณ ต้องยกเครดิตให้กับสำนวนแปล และอารมณ์ขันแบบแอบจิกกัดของผู้เขียน

ไม่ถึงขั้นประทับใจ แต่ก็อ่านได้ในระดับเพลิน ๆ นะคะ :)

[Or_O · Rating 3 out of 5]

รู้สึกเหมือนได้อ่านแนวแจ่มใสเลิฟซีรีส์บวกกับคุกกี้ค่ะ คือตัวเอกอยู่ในช่วงวัยรุ่น (ถึงผู้ใหญ่) หนุ่มหล่อสาวสวย มีความเว่อร์ ๆ ล้น ๆ ของตัวละครมาสร้างสีสัน ใช้การบรรยายเหตุการณ์มากกว่าดึงความรู้สึกร่วม มีฉากกุ๊กกิ๊กของตัวละครให้คนอ่านกิ๊วก๊าว แต่ก็มีแก่นเรื่องอยู่
.
นางเอกของเรื่อง หลินซิงเฉิน เป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวย เอะอะอะไรก็ใช้เงินหว่าน สนใจแต่เรื่องแฟชั่นและการแต่งตัว แก่นเซี้ยวมาดมั่น (โดยเฉพาะในทางที่ผิด ๆ ) เป็นแบบฉบับของคุณหนูสวยไม่ใสและไร้สมอง
.
เธอเป็นตัวเอกที่เปิดเรื่องมาให้คนอ่านส่ายหน้า ไม่ว่าจะเป็นอากัปกริยาการพูดจาหรือวิธีการแก้ปัญหาของเธอก็ช่างไม่ได้เรื่องสุด ๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ คนอ่านจะเริ่มเห็นมุมน่ารักของเธอ
.
หลินซิงเฉินไม่สนว่าใครจะนินทาว่าร้ายอะไร จะว่าเธอเป็นของปลอม (ก็จริงนี่ หน้าก็ทำ นมก็ยัด) เป็นลูกนอกสมรส (เรื่องนี้ก็จริงเช่นกัน) เธอก็เชิดหน้ายิ้มใส่ ไม่รู้สึกรู้สา ก็ที่เธอรวยตอนนี้นี่จริงแท้แน่นอน
.
ความจริงแล้วตอนเด็กหลินซิงเฉินก็เคยยากจนมาก่อน จนแม่แท้ ๆ ตัดสินใจพาเธอไปหาพ่อ ใช้อิสรภาพในการตัดสินใจแลกกับชีวิตที่สุขสบาย หลินซิงเฉินไม่อาจเรียกแม่แท้ ๆ ว่าแม่ และก็ไม่สามารถเลือกคู่ชีวิตได้ดังใจ
.
แต่คู่หมั้นผู้หล่อเหลาและร่ำรวยของหลินซิงเฉินนั้นต่อต้านเธออย่างหนัก แถมเขายังมีคนรักเป็นผู้หญิงจน ๆ แสนธรรมดา ในนิทานเรื่องซินเดอเรลล่าเรื่องนี้ เจ้าชายมองแต่หญิงสาวยากจน ส่วนเธอเป็นเพียงพี่เลี้ยงใจร้ายเท่านั้น
.
+++
.
ช่วงแรกถึงกลาง ๆ เรื่องโอยังกึ่ง ๆ อยู่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบดี โอรู้สึกว่าเขายังดึงความรู้สึกมาใส่ตัวละครให้เรารู้สึกร่วมได้ไม่ดีพอ การดำเนินเรื่องก็ไม่ค่อยลื่นไหล แต่ช่วงท้ายกลับทำได้ดีเลยทีเดียว โอชอบช่วงท้ายพอควรเลย
.
นางเอกเป็นแบบฉบับของนางร้ายในละคร สามารถสร้างเรื่อง ยั่วยวน หรือกลั่นแกล้งใครก็ได้ แต่เนื้อแท้แล้วก็ไม่ได้หวังร้ายต่อใคร ซึ่งในเรื่องก็จะมีสถานการณ์มาบีบให้เธอตกเป็นตัวร้ายอยู่เรื่อย และนางเอกของเราก็เชิดหน้ารับความผิดที่ตนไม่ได้ก่ออย่างไม่แยแส
.
ช่วงหลังโอเริ่มรู้สึกว่าความมั่นของนางเอกนี่น่ารักดี นางเหมือนเด็กเซี้ยว ๆ ซน ๆ ชอบก่อเรื่อง (นางเป็นสาววายด้วยนะ) ยกตัวเองเป็นหัวโจกผู้ชั่วร้าย แล้วก็เป็นคนเข้มแข็งดีค่ะ ความต้องการลึก ๆ ก็คืออยากเรียกแม่แท้ ๆ ว่าแม่ต่อหน้าคนอื่น จริง ๆ ถ้าคนเขียนจะดึงดราม่า เรื่องนี้สามารถขยี้ดราม่าได้หลายจุดเลยค่ะ แต่เขาไม่ได้ดึง โอรู้สึกเสียดายนิด ๆ แต่ก็โอเคค่ะ เป็นแนวกุ๊กกิ๊กน่ารัก ที่นางเอกชอบใช้นิสัยคุณหนูปิดบังอารมณ์ที่แท้จริง อย่างนี้ก็มีรสชาติไปอีกแบบ
.
พระเอกเรื่องนี้ดีเลยค่ะ น่ารักดี เข้าใจนิสัยนางเอกและรับมือกับมันได้ดี แม้จะปวดหัวอยู่บ้างก็ตาม โอชอบที่พระเอกเข้ามาทำให้ชีวิตของนางเอกมีความหมาย ทำให้นางเอกรู้คุณค่าของสิ่งต่าง ๆ รอบตัว และเข้าใจตนเองมากขึ้น เผื่อคนถาม พระเอกไม่ใช่คนที่เป็นคู่หมั้นนางเอกค่ะ และพระเอกมีลักยิ้มด้วย จิ้มแก้ม ๆ
.
เป็นแนวอ่านง่าย ๆ สบาย ๆ มีความล้นของนางเอกเสริมให้เรื่องไม่เรียบเกินไป มีความตลกจากเหตุการณ์บ้าง มีประเด็นและเรื่องราวที่ต้องการสื่อสารแก่คนอ่าน
3 ดาว

.
.
.

ความลึกลับอย่างแรกในนิยายโรแมนติกหรือละครรักวัยรุ่นคือสุดท้ายซินเดอเรลล่าก็กลายเป็นนางเอก ทั้งที่หล่อนไม่ต่างไปจากขยะที่ถูกทิ้งไว้ในลิ้นชักหรือตู้วางของ เหมือนสมุดที่ถูกขีดเขียนไปเรื่อยเปื่อย แจกันพื้น ๆ ที่โดนลูกบอลหรือของชนจนตกแตกอย่างไร้ค่า เด็กอ่อนแอที่ถูกเพื่อนร่วมชั้นขังไว้ในห้องน้ำหรือไม่ก็ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่พอถูกกระตุ้นนิดหน่อย เช่นมีอันธพาลมาทำเจ้าชู้ใส่ หรือบังเอิญเจอกับพระรอง สถานะก็พลันเปลี่ยนไป... พล็อตเรื่องทำนองนี้พูดตรง ๆ เลยว่าไม่มีความแปลกใหม่สักนิด
.
ที่ลึกลับยิ่งกว่าก็คือไม่ว่านิยายรักโรแมนติกหรือละครรักวัยรุ่น ซินเดอเรลล่าเหล่านั้นถูกกลั่นแกล้งอย่างหนัก โดนด่าก็ไม่ตอบโต้ ถูกทุบตีก็ไม่วิ่งหนี โดนเข้าใจผิดก็ไม่อาจพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้ ราวกับว่าถ้าสู้กลับก็จะเป็นการทำความผิดที่ทำให้ ‘ไม่สามารถเป็นผู้หญิงของเจ้าชายได้’ ทั้งหล่อนยังพูดอวดดีว่าฉันไม่เป็นไรสักนิด พวกเธอเข้ามาให้หมดสิยะ รีบมาแกล้งฉัน ฉันจะต้องทนไว้ได้แน่!
.
ท่าทางที่ยอมรับความลำบากอย่างไม่ขัดขืน เห็นบ่อยแล้วก็มักจะทำให้หมดความอดทนได้ใช่ไหมล่ะ ถูกกลั่นแกล้งก็ต้องสู้กลับ นี่ถึงจะเข้ากับความเป็นมนุษย์! ตามความคิดของฉันแล้วสิ่งเหล่านี้ที่จริงเป็นกลลวงเล็ก ๆ ของพวกหล่อนที่แสร้งทำตัวน่าสงสาร หลอกล่อให้เกิดความเห็นใจ
.
มีเพียงพวกเจ้าชายและอัศวินดำที่ตกหลุมพรางซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเต็มใจ
.

หน้า 205-206 อาการที่ห้า พึ่งพาคนอื่นจนผิดปกติ
.
.
.

ในค่ำคืนนี้ฉันลอบออกมาจากคฤหาสน์ เดินเตร่ไปมาอย่างไม่มีจุดหมาย พอรู้ตัวจึงพบว่าเดินมาถึงตลาดสดที่เคยอยู่ตอนเด็ก
.
ตอนนี้เป็นเวลาดึกสงัด เสียงดังในตอนกลางวันหายไปจากตลาดสด รองเท้าส้นสูงย่ำไปตามพื้นถนนเป็นเสียงกุกกักชวนน่าประหลาดใจเป็นอย่างมาก ฉันก้มตัวลงถอดรองเท้า เมื่อเท้าทั้งสองข้างได้รับอิสระเหยียบลงไปบนพื้น ���วามเย็นแทรกซึมเข้ามาในฝ่าเท้า ค่อย ๆ คลายความเจ็บปวดจากการถูกรองเท้ารัด
.
นึกถึงสิ่งที่ฉันเคยสัญญากับแม่ไว้ จะไม่มีทางให้ชีวิตพวกเราเป็นเหมือนแต่ก่อนอย่างเด็ดขาด! ได้กลิ่นอาหารบูดเน่าโชยมา ทุกอย่างที่เป็นอดีตอันขมขื่นต่างผ่านไปแล้ว...ฉันใส่รองเท้าส้นสูงกลับคืน ถึงแม้รองเท้าจะไม่พอดีกับเท้า แต่สิ่งที่ฉันต้องทำในตอนนี้ก็คือก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว ก้าวไปตามเส้นทางที่ควรจะเดินไป
.

หน้า 290 อาการที่เจ็ด เหนือการควบคุมเกินอธิบายได้
.
.
.

[M · Rating 4 out of 5]

3.8 ละกัน
ก็ถือว่าใช้ได้ เป็นหนังสือเล่มเดียวจบ พลอตไม่ได้ลึกมาก ไม่ต้องคิดอะไรเยอะ
แต่ก็กรุ้มกริ่มไปกับการซึนของนางเอก กะพระเอกน่าเอ็นดู

นางเอกเป็นสาวสังคม ให้อารมณ์เจ้าหญิงที่แท้ทรู รวย สวย มีคู่หมั้นทางธุรกิจ
แต่ตามคอนเซปต์นางร้ายในนิยายทั่วไป ก็คือพระเอกมีนางเอกที่ชอบกันอยู่แล้ว ยัยเจ้คนนี้ซึ่งบ้านิยาย และมโนเก่ง จึงตั้งตัวเองเป็นนางร้าย พยายามทำตัวเป็นนางร้าย 555 แต่จริงๆ เนื้อแท้คือเป็นคนดีแหละ
ทำอะไรร้ายๆ มากก็รู้สึกผิด เหน "นางเอก" ถูกแกล้ง ก็ต้องไปช่วยหน่อย

จริงๆ ทั้งเรื่องอ่านเพลินมาก แต่ตอนจบนี่คือห้วนเว่อร์
สรุปคือ อีคู่หมั้นกะคนรักก็คือไม่ได้ลงเอยป่ะ
แล้วก็คู่หมั้นยังจะมาตามตื๊อนางเอกหรืออะไร งง
เพื่อนนางเอกคือแอบชอบนางใช่ไหม รวมถึงการเปลี่ยนชีวิตดาวสู่ดินของนางเอกก็คือไม่มีสตอรี่ความลำเค็ญเลย
สูตรไก่ทอดมาจากไหน แล้วหุ้นคุณพ่อไม่ทิ้งให้เลยเหรอ ฯลฯ โดนล้างไปหมด
ให้อารมณ์ 4 ปีผ่านไป... นางเอกผันตัวลงสู่สามัญชนเรียบร้อยแล้วอ่ะ

[Ahgase · Rating 4 out of 5]

ลงเรือลำไม่ผิด
แต่เจ็บใจอีเย่ากับอีหยางไม่หาย
คือแบบเพราะว่ามองในมุมนางเอกจะเห็นว่าไม่ได้ทำไรเลยอะ
แล้วอินั่นก็น่าตบซะ อิเย่าก็โอเว่อร์เกิน กุเลยแค้น5555
แต่เพราะลงเรือถูกเลยโอเค พระเอกคนนี้ก็โอเค
ตอนแรกสนุกมาก กุหึงอิเย่าสุด แต่ลืมว่านางเอกไม่ได้รัก
ละพอไปโรงเรียนความสนุกเริ่มดรอปหน่อย
เหมือนการ์ตูนเกิ๊น ตอนจบไม่ค่อยโอ
ลูกเมียน้อยก็คือลูกปะ อิแม่ใหญ่ไม่ให้ไรเลยอ่อ

[Anida · Rating 4 out of 5]

สนุกกว่าที่คิดมากเลย อ่านไปก็คิดไปตามนางเอกนะ ตอนที่นางเอกบอกว่า ถ้านางเอกนิยายโดนกลั่นแกล้ง คือน่าสงสาร แต่ถ้านางอิจฉาโดนแกล้ง คือสมน้ำหน้า เออเว้ย นางเอกเรื่องนี้ เล่นบทนางอิจฉา คนภายนอกเลยสมน้ำหน้า แต่จริงๆแล้วมันคงขึ้นอยู่กับเจตนาในการกระทำนั้นๆมั้ง

Anyway, สรุปคือเรื่องนี้สนุกกว่าที่คิดมาก หัก 1 ดาวเพราะว่าวิธีการแก้ปห ของนางเอกตอนจบ รวบรัดไปหน่อย 😅


อ่านรอบสอง มีงงเล็กน้อยนะว่าสรุปคู่หมั้นคนเดิมก็มาหลงรักเหรอ แล้วเพื่อนฝรั่งอีกคนก็มาชอบนางเอกด้วย?

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

Review 17/2562
เรื่อง : Princess Syndrome
ผู้แต่ง : Macchiato
ผู้แปล : เจ้าเยวี่ย ,ลี่เหวิน
พิมพ์ครั้งที่1 : มีนาคม 2562
สนพ. แจ่มใส

โปรยปกหลัง :
Princess Syndromeมักเกิดในหญิงสาววัยรุ่น เป็นโรคร้ายแรงที่ไม่มียารักษาหาย ลักษณะอาการคือขี้โวยวายเอาแต่ใจ ขี้อิจฉาไม่ลืมหูลืมตา หลงตัวเองว่าสวยน่ารัก สาเหตุเบื้องต้นอาจเกิดจากการขาดความรัก ไม่เคยพบกับความรักที่แท้จริง
‘หลินซิงเฉิน’ปีนี้อายุสิบแปด ป่วยเป็นโรค Princess Syndromeอย่างไม่ต้องสงสัย เธอถึงได้เชื่อมั่นจนกลายเป็นดื้อรั้นดันทุรังว่าเธอนั้นเป็นเจ้าหญิงที่แสนเพอร์เฟ็กต์ และผู้ชายที่เหมาะสมกับเธอต้องเป็นเจ้าชายเท่านั้น
‘เจิ้งฉู่เย่า’ทายาทกลุ่มบริษัทรื่อเย่าคู่หมั้นของเธอก็คือเจ้าชาย แต่เขาดันไม่รักดี เอาแต่ตามก้นยัยผู้หญิงยากจนที่ชอบทำตัวอ่อนแอบบอบบาง ถ้าเธอป่วยเป็นโรคเจ้าหญิง ยัยนั่นก็ป่วยเป็นโรคซินเดอเรลล่าล่ะว้า!
ในนิทานหรือนิยายโรแมนติก เจ้าชายหรือพระเอกมักลงเอยกับหญิงสาวที่ไม่มีอะไรคู่ควรกับตัวเอง แต่ไม่ใช่กับนิทานที่มีหลินซิงเฉินคนนี้อยู่เรื่องแน่ๆ ซินเดอเรลล่าไม่ใช่เจ้าหญิงโดยกำเนิดเสียหน่อย แล้วจะได้คู่กับเจ้าชายได้ยังไง เธอไม่ยอม!!

คำนำสนพ. :
คนที่เป็น โรคเจ้าหญิง จะมีพฤติกรรมอารมณ์ร้อน ชอบวางท่าสั่งคนอื่นทำตัวเอาแต่ใจ ทนความลำบากไม่ได้ ใช้อำนาจมารังแกคน ซึ่งทั้งหมดนี้ก็คือคำบรรยายความเป็น หลินซิงเฉิน อย่างตรงเผงที่สุดเลยค่ะ สาวน้อยวัยสิบแปดคนนี้เคลมตัวเองไว้ค่ะว่าที่เธอเก่งที่สุดก็คือการผลาญเงินของตระกูล ซึ่งเธอภูมิใจกับความสามารถเฉพาะตัวนี้เหลือเกิน แล้วเธอก็ยังมีเรื่องที่เก่งที่สุดอีกอย่าง นั่นคือการทำให้คนอื่นเธอ ใช่ค่ะ เรากำลังพูดถึงนางเอกของเรื่องนี้ ไม่ใช่นางร้ายตัวอิจฉาที่ไหน

ความที่หลินซิงเฉินมั่นใจเกินล้านว่าเธอนี่ล่ะคือเจ้าหญิง ก็เลยยึดติดกับเจ้าชายหรือในที่นี้ก็คือคู่หมั้นของตัวเองเอามากๆ เขาจะรักชอบเธอหรือไม่เธอไม่สน เธอจะรักชอบเขาไหมก็ไม่ต้องไปคิดให้วุ่นวาย เอาเป็นว่าเธอจะทำทุกวิถีทางให้เจ้าหญิงได้คู่กับเจ้าชายก็แล้วกัน!

สำนักพิมพ์แจ่มใส

เนื้อเรื่อง :
หลินซิงเฉิน ทายาทหนึ่งเดียวของตระกูลหลิน กลุ่มบริษัท ดอลลี่ เป็นโรคเจ้าหญิงอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะเก่งที่สุดเรื่องผลาญเงินของตระกูล อารมณ์ร้อน ชอบกลั่นแกล้งคนอื่น
เจิ้งฉู่เย่า ทายาทกลุ่มบริษัทรื่อเย่าคู่หมั้นของเธอก็คือเจ้าชายในเรื่อง แต่ดันไปรักซินเดอเรลล่า ไม่รักเจ้าหญิง
อวี๋ยางยาง ยัยซินเดอเรลล่า ยากจน ทำตัวอ่อนแอ แต่นี่มันเรื่องเจ้าหญิงนะ ไม่ใช่เรื่องซินเดอเรลล่า
เจียงเนี่ยนอวี่ รุ่นพี่สุดหล่อ อัศวินดำ ที่คอยช่วยยัยซินเดอเรลล่า นี่เป็นพระรองของเรื่องจริงใช่ไหม ทำไมเหมือนจะคอยมาช่วยเจ้าหญิงอยู่เรื่อยล่ะ
หลินซิงเฉิน ความจริงแล้วเป็นลูกนอกสมรส เธอจริงรู้จักดีทีเดียวว่าซินเดอเรลล่าคืออะไร ก็เหมือนแม่แท้ๆของเธอไงล่ะ แต่ตอนนี้การที่เป็นทายาทเพียงคนเดียวของกลุ่มบริษัทดอลลี่ก็ต้องโดนจับคลุมถุงชน เหมือนกับทุกคนไม่มีความรัก มีแต่ผลประโยชน์ของครอบครัว แต่จะทำยังไงได้ล่ะ คนที่จะมาเป็นว่าที่คู่หมั้นก็คือ เจิ้งฉู่เย่า เป็นชามข้าวใบโตของเธอ เธอก็ต้องรักษาให้มั่นสิ พอเจอกันอีกครั้งในงานเปิดตัว ถึงได้รู้ว่า เจิ้งฉู่เย่าเองก็ไม่ได้อยากหมั้นหมายเหมือนกัน แถมยังแอบรักยัย���ินเดอเรลล่า อวี๋ยางยาง นางเอกของเรานี่ไปเรียนที่ญี่ปุ่นนาน นางเป็นคนฮานะ ฟังชื่อชาวบ้านได้ผิดตลอด เจออวี๋ยางยาง นางก็สมบทเจ้าหญิงใจร้ายโดนแย่งเจ้าชาย แต่ทำไมพอตกสระน้ำ ทั้งสามคน ตาเจ้าชายไม่มาช่วยเจ้าหญิงแต่ไปช่วยยัยซินล่ะ ส่วนเจ้าหญิงจะจมน้ำตายแล้ว ดีที่ได้คนมาช่วยไว้ ตื่นมาอีกทีอยู่โรงพยายบาลโรคเจ้าหญิงก็กำเริบ จะเอาห้องวีไอพี สุดท้ายได้มีคือห้องวีไอพีเด็ก ฮาซะไม่มี นางเป็นเจ้าหญิงแต่ไม่รักเด็กนะพวกเด็กน่ะแสบจะตาย
หลังจากนั้นอาเมิ่งซี อาของเจิ้งฉู่เย่า เป็นคนที่หลินซิงเฉินชอบ แอบรักเป็นคนแรก พยายามจะให้อาเมิ่งซีหย่าให้ได้ ก็บอกว่าซิงเฉินไม่ต้องกลับไปเรียนที่ญี่ปุ่นแล้ว มาเรียนต่อที่เซนต์เลออน เป็นกรณีพิเศษได้เลย ก็เพราะว่าอาเมิ่งซีเป็นอาจารย์ใหญ่น่ะสิ
ตอนนี้หลินซิงเฉินอยากเปลี่ยนตัวเอ��เพื่อเจิ้งฉู่เย่า นางไม่สนหรอกว่าเจิ้งฉู่เย่าจะชอบ จะรักหรือไม่ ตอนนี้ขอแค่ทำให้ได้หมั้นกันสำเร็จก็พอ เจ้าหญิงต้องคู่กับเจ้าชายสิ นางก็เลยไปช็อปกระหน่ำ หลินซิงเฉินรู้จักสินค้าแบนด์เนมดีที่สุด สุดท้ายเหนื่อยเรียกแทกซี่ไปร้านอาหารญี่ปุ่นก็ยังไปแสดงอำนาจของโรคเจ้าหญิงใส่ พอไม่ได้จริงๆก็ให้แทกซี่พาไปส่งร้านอาหารอะไรก็ได้ ดันมาส่งที่ร้านอาหารหม้อไฟยวนยาง หลินซิงเฉิงเป็นคนที่มีจินตนาการสุดๆ ชอบอ่านหนังสือบอยส์เลิฟอีก บ้าช็อป บ้าแบรนด์เนม ก็เป็นเจ้าหญิงนี่นะ ร้านหม้อไฟดันมาเจอกับอวี๋ยางยางอีกแล้ว ทำไมเจอได้ทุกที่จริงๆ แล้วมาคนเดียวจะให้จ่ายสองคนมันใช่เหรอ ไม่มีเหตุผลนี่ ตาเจ้าชายก็มาช่วยยัยซินอีกแล้ว คราวนี้หลินซิงเฉินจะต้องกินหม้อไฟให้ได้สุดท้ายไปได้ตัวมาสคอตคิตตี้มา พอถอดหัวออกมาแม่เจ้านี่เก็บสมบัติล้ำค่าได้ชัดๆ กินเสร็จยังจะตามตื้อคืนเงินให้คิตตี้จนเกิดเรื่องราวเจอแก็งค์ค้ายา สุดท้ายก็ได้รู้ว่าคิตตี้ที่ช่วยตนไว้ชื่อ เจียงเนี่ยนอวี่
หลินซิงเฉินหยุดภาคเรียนรอวันเปิดเทอมอย่างสบายใจ พอเปิดเทอมวันแรกกลับเป็นเจิ้งฉู่เย่ามารับ แทนที่จะเป็นอาเมิ่งซี เจิ้งฉู่เย่าบอกว่าให้หลินซิงเฉินเลิกแกล้งอวี๋ยางยาง นางไปทำอะไรให้ ไม่ได้ทำ แต่ก็รับไปเพราะคนที่บีบเจิ้งฉู่เย่าและอวี๋ยางยางก็คือแม่ใหญ่ของเธอเอง ก็ตัวเองร้ายขนาดนั้นจะโดนเข้าใจผิดอีกหน่อยจะเป็นไร
โดรงเรียนเซนต์เลออน เจิ้งฉู่เย่า และผองเพื่อนมารวมกันยังกับอยู่ในเรื่องรักใสใสไปเลย มีเพื่อนที่มีเข็มกลัดทองเป็นเพื่อนสนิท คล้ายเอฟโฟร์อะไรแบบนี้ แล้วหลินซิงเฉินยิ่งมีจินตนาการยิ่งฮาล่ะ ที่สำคัญที่นี่นางได้พบกับเจียงเนี่ยนอวี่อีกครั้ง ถึงแม้จะใส่แว่นแต่ยังไงก็จำได้แน่นอน ที่แท้เจียงเนี่ยนอวี่เป็นรุ่นพี่หนึ่งปีแต่วันหนึ่งก็หยุดเรียนไป วันนี้มาทำเรื่องเรียนต่อ ความคิด จินตนาการของหลินซิงเฉินก็เริ่มขึ้น นางเป็นเจ้าหญิง เจิ้งฉู่เย่าเป็นเจ้าชาย มีอวี๋ยางยางเป็นซินเดอเรลล่า และเจียงเนี่ยนอวี่เป็นอัศวินดำ เรื่องราวภายในโรงเรียนดำเนินไปเรื่อยๆ เจ้าหญิงก็คอยบอกนางซินว่าความจริงๆไม่มีทางเป็นเหมือนความฝัน แล้วนางซินก็โดนกลั่นแกล้งตลอด ส่วนเจ้าหญิงที่เรื่องจริงร้ายไม่ยอมคนยังโดนนางซินใส่ร้ายเรื่องการกลั่นแกล้งที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนทำต่อเจ้าชายอีก เจ้าหญิงจะทนได้ยังไงที่ทนไม่ได้คือโดนใส่ร้ายไม่ใช่เพราะเจ้าชายแอบจูบกับนางซินนะ เจ้าหญิงยังไม่รู้ตัวอีก ส่วนอัศวินดำที่คอยช่วยนางซินนี่เจ้าหญิงก็คิดไปเอง ที่แท้อัศวินคอยช่วยใครกันแน่นะ
เรื่องราวต่างๆ หลินซิงเฉินสนิทกับเจียงเนี่ยนอวี่มากกว่าซะอีก สุดท้ายเจ้าหญิงจะเลือกเจ้าชายแล้วอยู่กันไป สุดท้ายเรื่องจริงก็คือเจ้าชายก็ไปมีเมียน้อยตามประสาความรวย ตัวเองก็อยู่คนเดียวโดดเดียวกับเงินกองโตและชื่อเสียงจอมปลอม หรือจะเลือกความรักความจริงใจ ต้องตามอ่านกันในเล่มค่ะ :D

หลังอ่าน :
จะเห็นได้ว่าจริงๆแล้ว หลินซิงเฉิน ผู้ที่เป็นโรคเจ้าหญิง แม้ในเรื่องจะร้ายสุดๆ แต่ทุกอย่างที่ทำไปก็เป็นเหตุเป็นผล เรื่องจริงจะมีซินเดอเรลล่าที่จากชีวิตยากจน ได้ยกระดับฐานะตัวเองได้ด้วยเจ้าชายจริงๆหรือ สุดท้ายก็ยังแพ้อำนาจเงินตราของผู้มีอิทธิพลอยู่ดี จะกลายเป็นเจ้าหญิงจริงๆได้ยังไง นางก็แค่เตือนในสิ่งที่ควร บางเรื่องก็มองได้อย่างชัดเจน บางทีก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เป็นนางเอกที่มีความจริงใจ ขนาดเสแสร้งร้องไห้ยังทำไม่เป็น เป็นนางเอกที่ร้ายมากเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว แต่โชคยังดีถึงแม้หลินซิงเฉินจะไม่มีพ่อคอยดูแลอีกแล้ว ก็ยังมีลุงเต๋อที่คอยห่วงใยจากใจจริง ยังมีเจียงเนี่ยนอวี่ (คิตตี้ คิตตี้) ที่ยอมรับโรคเจ้าหญิง และคอยดูแล เตือนสติ และมองเห็นคุณค่าข้างในจิตใจของหลินซิงเฉิน ทำให้สุดท้ายแล้วถึงสินค้าแบรนด์เนมดีที่สุดในโลก หลินซิงเฉินก็ค้นพบ และยังมีความสุขกับการเป็นโรคเจ้าหญิงตลอดไป เป็นเรื่องราวน่ารักที่ไม่ควรพลาด เปิดมุมมองการเป็นนางเอกแบบร้ายๆได้อย่างดี มุกตลก มุกฮาของนางก็เยอะมาก น่ารักจริงๆค่ะ หลินซิงเฉินนางเป็นนางเอกจริงๆนะคะ

[Mirai · Rating 2 out of 5]

"ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นโรคเจ้าหญิงนะ!"

เมื่อ "หลิงซิงเฉิน" เด็กสาววัยสิบแปดผู้เอาแต่ใจและขี้โวยวายเป็นที่หนึ่ง ถูกผู้ใหญ่บังคับคลุมถุงชนให้แต่งงานกับทายาทเศรษฐีหนุ่มรูปงามนาม "เจิ้งฉู่เย่า" ด้วยความที่เธอเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล เธอเลยไม่มีทางเลือก เธอต้องทำทุกวิธีเพื่อลงเอยกับผู้ชายคนนี้เท่านั้น! แต่เรื่องมันไม่ได้ง่ายแบบนั้นน่ะสิ เมื่อเจ้าชายสุดเพอร์เฟกต์ของเธอดันไปตกหลุมรักอีรุงตุงนังกับซินเดอเรลล่าผู้น่าสงสาร ไหนจะพระรองจอมจุ้นคนนั้นอีก เข้ามาวุ่นวายให้เรื่องมันยุ่งเหยิงเพิ่มไปอีกทำไม!?

เล่มนี้เป็นนิยายตลกร้ายค่ะ 55555 นางเอกของเราเป็นคนตลก ไม่ใช่นางเอกสายฮาเล่นมุกให้ขำๆ ไปวันๆ นะคะ แต่เป็นนางเอกสายจิกกัด นางแซะแทบทุกสิ่งอย่างรอบตัว นางบอกเสมอว่านางคือ "เจ้าหญิง" ผู้ที่ต้องได้ทุกอย่างและทุกคนต้องตามใจเจ้าหล่อน! ถือเป็นนางเอกที่นิสัยเสียที่สุดเท่าที่เราเคยอ่านมาเลยก็ว่าได้ ไม่แปลกใจที่ตัวละครอื่นๆ ในเรื่องก็เบ้หน้าเวลาเจอนาง เพราะแม้แต่คนอ่านอย่างเราก็อยากจะเขวี้ยงหนังสือทิ้งหลายรอบเพราะนิสัยเอาแต่ใจของนางเอกเหมือนกัน 5555555

แต่ภายใต้ความตลกร้ายและโรคเจ้าหญิงของนางเอก ก็เหมือนสะท้อนให้เห็นค่านิยมอะไรบางอย่างของสังคมเหมือนกันนะ ซึ่งในส่วนนี้เรามองว่าดี แต่น่าเสียดายที่ถึงจะเดินเรื่องเร็ว แต่เนื้อเรื่องโดยรวมไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ ไม่หวือหวา ตื่นเต้นเร้าใจ หรือน่าลุ้นอะไรทั้งนั้น เส้นเรื่องค่อนข้างตรงๆ ทื่อๆ ปมตัวละครหรือประเด็นปัญหาของเรื่องก็ดูไม่ได้ยิ่งใหญ่ถึงขั้นบีบให้ตัวละครหลักต้องออกมาทำอะไรสักอย่างที่ทำให้เนื้อเรื่องน่าติดตาม ส่วนตอนจบก็ไม่ได้เกินคาดเท่าไหร่เหมือนกัน

สรุปก็คือ เป็นนิยายที่อ่านได้เรื่อยๆ ไว้อ่านคั่นเวลาได้ สนุกพอประมาณ ไม่ได้มากหรือน้อย นิสัยนางเอกค่อนข้างน่ารำคาญเลยทีเดียว ถึงอ่านแล้วจะรู้แหละว่ามันคือการจิกกัดความเป็น "โรคเจ้าหญิง" น่ะ

[Fonfoniny · Rating 2 out of 5]

มันคือแจ่มใส love series ภาคไต้หวันชัดๆ ว่าด้วยเรื่องของรักสี่เส้า เจ้าชาย นางซิน คู่หมั้นและอัศวินดำ
ด้วยความที่มันเป็นนิยายวัยรุ่นเลยออกจะไม่สมจริงไปบ้าง แต่งแบบเวอร์ๆ แต่ก็ได้ข้อคิดหลายอย่าง
จุดแข็งของเรื่องนี้ที่ทำให้อ่านจนจบได้คือ characterของหลินซิงเฉิน เรื่องนี้บรรยายจากบุรุษที่หนึ่งซึ่งก็คือ คู่หมั้นใจร้ายหลินซิงเฉิน เราจะได้เห็นความตลกของเธอ ความเอาแต่ใจ ความดื้อ���ั้น ความไม่แน่ใจ ความลังเล ความรู้สึกผิด ความสับสนในจิตใจของเธอ
หลินซิงเฉินเป็นผู้หญิงเข้มแข็ง เผชิญอุปสรรค ปัญหาอะไร เธอก็จะเชิดหน้าเดินอย่างทระนง ไม่อ่อนแอ ร้องไห้เลยสักครั้ง
เราชอบเธอมาก ตัวประกอบต่างๆก็ทำหน้าที่ได้ดี แอบคิดว่าซิงเฉินเหมาะกับหยางเหวยมากกว่าพระเอกอีก บทพระเอกเหมือนตัวประกอบ ราบเรียบและไม่น่าสนใจ
สรุป นิยายรักวัยรุ่นใสๆ สาระไม่ค่อยมี อ่านคลายเครียด เล่มบางๆ อ่านแปปเดียวก็จบ

[Dawe to Story · Rating 5 out of 5]

สำหรับเรา นิยายสนุกกว่าซีรีส์ แต่ซีรี่นางเอกสวยจริงๆ
เป็นอารมณ์แบบ นางร้ายที่นิสัยเจ้าหญิง แต่จริงๆแล้วตัวเองเกิดมายาจก แต่ไม่ว่ายังไงก็ลงเอยด้วยการขอทำตามใจแทนที่จะแต่งงานกับคู่หมั่นรวยๆ ก็ไปคว้าเอาแฟนหนุ่มที่เข้าใจ และรักในตัวตนของตนเองดีกว่า
เรื่องนี้เราชอบพระเอกมาก และ รู่สึกไม่ชอบซีรีส์อาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ไมค์ พิรัชไปเล่นเป็นพระเอกก็ได้ อาเจี่ยงเฉินของชั้นน มันไม่ใช่เว่ยแก ร่ำไห้ในอก..
หนังสือจบดีค่ะ ถึงจะล้มละลายกันทั้งครอบครัว แต่ชีวิตของทั้งแม่ใหญ่ และแม่แท้ๆของนางเอกต่างก็มีความสุขกันดี บนเส้นทางของสามัญชนธรรมดา
เอาเป็นว่าชอบค่ะ ชอบพระเอกด้วยแหละจ่ะ

[Nancy · Rating 3 out of 5]

เว้นวรรคนิยายย้อนยุคมาเจอแบบนางเอกร้่ายๆ ก็สนุกดี มันคือเอฟโฟร์มุมกลับ ดำเนินเรื่องโดยตัวร้ายวัยใส ไร้สมอง(!?) ซึ่งบันเทิงแบบจิกกัดดี แต่อาจเพราะเป็นเล่มเดียวจบ บางๆ เลยไม่มีจุดพีคที่จูงใจได้เท่าไหร่ แต่ก็สนุกดีค่ะ อ่านคั่นเวลาได้ค่ะ

[Yupaporn Zuyu · Rating 3 out of 5]

นางเอกทำตัวตามแบบรูปที่ตัวเองต้องการ กว่ารู้ตัว เลือกไม่ถูกว่าจะให้นางเอกคู่กับใครดี พระเอกหรือพระรอง

[Hammu · Rating 2 out of 5]

เป็นเรื่องที่เวิ่นเว้อและไม่มีอะไรเลย เหมือนอ่านนิยายรักวัยรุ่นเรื่องนึงที่หนาหน่อยเท่านั้น เนื้อหาหลายส่วนที่สามารถตัดทิ้งได้ก็ยืดออกมา บางส่วนที่ควรเคลียร์ให้ชัดเจนก็ปล่อยคาราคาซัง

[N. · Rating 4 out of 5]

Tidak terlalu berkesan seperti buku Summer Lemongrass, but succed to make me like this kind new point of view.

[Fhay S · Rating 5 out of 5]

สนุกมากกกกกกกกก ชอบแนวนี้ อ่านแล้วตลกดี แนวแจ่มใสจริงๆเลยยยย