Nadat ik in het boek ‘Ik was het duivelskind’ het aangrijpende voorwoord van Karin Bloemen, zelf slachtoffer van misbruik, had gelezen, wekte ook haar verhaal mijn interesse. Vandaar dat ik na twee boeken met een toch erg zware inhoud aan wederom een boek begon waarvan ik al wist dat de inhoud ervan niet rooskleurig zou zijn.
Allereerst was het voor mij een verrassing om erachter te komen wat Karin Bloemen als meisje heeft meegemaakt. Ik wist hier niets vanaf, dat zal mede te maken hebben met mijn geringe interesse in de showbizz/de BN’ers.
Karin heeft het voor elkaar gekregen om haar ontzettend pittige jeugd met een soort luchtige/makkelijke stijl te omschrijven, terwijl het verhaal allesbehalve makkelijk is. Ik lees over het misbruik, het machtmisbruik, dingen die me verafschuwen en tegelijkertijd verbazen. Karin vertelt het met de stem van een sterke vrouw, open en eerlijk over wat er met haar is gebeurd.
Het zingen en optreden waren voor haar sowieso al een grote passie, maar het lijkt erop dat ze deze ‘andere wereld’ ook gebruikte om zichzelf als klein meisje in te verstoppen, wat logisch is natuurlijk. Heel knap dat zij van haar droom haar werk heeft kunnen maken en zich uiteindelijk niet klein heeft laten krijgen! Nog veel knapper dat zij haar leven, ondanks een jeugd doordrenkt van incest, op deze manier verder heeft opgepakt.