Εδώ και λίγο καιρό έχω ξεκινήσει τη σειρά του BBC Merlin. Έχει πέντε σεζόν δεκατριών επεισοδίων η καθεμιά και αναφέρεται στον παντοδύναμο αυτό μάγο όταν ήταν νεαρός και μάθαινε τις δυνάμεις του ο οποίος ζούσε σε ένα Κάμελοτ όπου ο βασιλιάς Ούθερ είχε απαγορεύσει τη μαγεία. Όποιος την εξασκούσε καταδικάζονταν σε θάνατο. Η σειρά στηρίζεται αρκετά στη δυνατή σχέση φιλίας που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Μέρλιν και στον μελλοντικό βασιλιά Αρθούρο ο οποίος σύμφωνα με τις προφητείες είναι αυτός που θα ενώσει την Αλβιόνα και θα φέρει μέρες ειρήνης και χαράς στον τόπο ενώ θα επιτρέψει στους μάγους να εξασκούν ελεύθερα τη μαγεία αφού θα διορθώσει το λάθος του πατέρα του που πίστευε ότι η μαγεία φέρνει μόνο την καταστροφή και μέρες δυστυχίας. Ο γιος του θα καταλάβει ότι η μαγεία αυτή κάθε αυτή δεν προκαλεί κανένα κακό απλώς αν πέσει σε λάθος χέρια τότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον του καλού και της δικαιοσύνης. Δεν φταίει όμως η μαγεία αλλά αυτός που τη χρησιμοποίησε για τους δικούς του εγωιστικούς σκοπούς. Η προφητεία λέει πως αυτός που θα βοηθήσει τον Αρθούρο να συνειδητοποιήσει την παραπάνω αλήθεια και να ενώσει την Αλβιόνα θα είναι ο Μέρλιν. Πρόκειται για μια αρκετά καλή σειρά με ωραία κουστούμια, σκηνικά, ερμηνείες και δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς στους ρόλους του Μέρλιν και του Αρθούρου με φοβερή χημεία μεταξύ τους. Σε δυο τρεις μέρες την ολοκληρώνω και ανυπομονώ να δω πως ακριβώς τελειώνει. Έχω αποφύγει τα spoiler αλλά ξέρω καλά ότι το τέλος προκάλεσε πολλές αρνητικές αντιδράσεις και θέλω να καταλάβω το γιατί. Όπως και να χει η σειρά αυτή με έκανε μετά από αρκετό καιρό να ασχοληθώ με τους μύθους γύρω από τον Αρθούρο, το Κάμελοτ, το Εξκάλιμπερ, την κυρά της λίμνης και τον Μέρλιν. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι κάποια μεγάλη φαν όλων αυτών αλλά δεν με αφήνουν και τελείως αδιάφορη. Πάντοτε όταν πέφτω πάνω σε κάποια ταινία ή σειρά που έχει αυτό το θέμα θα την παρακολουθήσω. Απλώς ξέρετε δεν τρελαίνομαι με όλα αυτά και δεν έχω διαβάσει όλα όσα κυκλοφορούν γύρω από αυτές τις μορφές και την ιστορία τους. Ο Μέρλιν όμως του BBC μου δημιούργησε την διάθεση και την όρεξη να ξανασχοληθώ με τους Αρθουριανούς μύθους.. Είχα ξεκινήσει λοιπόν να διαβάζω διάφορα άρθρα και μελέτες στο διαδίκτυο όταν μια μέρα σε μια επίσκεψη μου στο σπίτι ενός φίλου είδα ότι στη βιβλιοθήκη του υπήρχε η τριλογία του Βρετανού Kevin Crossley-Holland που αναφέρεται στον Αρθούρο και η οποία κυκλοφόρησε το 2004 από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Διαβάζοντας το βιογραφικό του συγγραφέα είδα ότι είναι λάτρης του Μεσαίωνα αλλά και των Αρθουριανών μύθων η συγκεκριμένη τριλογία έχει κερδίσει το βραβείο Guardian Children's Fiction Prize το 2001 ενώ ήταν υποψήφια για άλλα βραβεία. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο με έκανε να καταλάβω ότι στις σελίδες του βιβλίου θα διάβαζα δύο παράλληλες ιστορίες εκείνη του Αρθούρου που είναι βασιλιάς του Κάμελοτ και έχει δίπλα του τον μάγο Μέρλιν και εκείνη του Αρθούρου που ζει τον δωδέκατο αιώνα και έχει ως όνειρο να γίνει μεγάλος και τρανός ιππότης. Ρώτησα τους ιδιοκτήτες της τριλογίας για αυτή αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαν να πουν αν τους άρεσε ή όχι αφού όχι μόνο δεν την είχαν διαβάσει αλλά δεν μπορούσαν να θυμηθούν πώς έφτασε στα χέρια τους. Τους ζήτησα να τη δανειστώ λέγοντας τους πως το πολύ σε δύο εβδομάδες θα τους την έχω επιστρέψει για να λάβω την απάντηση ότι δεν χρειάζονταν να βιαστώ μπορούσα να κρατήσω τα βιβλία όσο καιρό ήθελα ''τουλάχιστον κάποιος θα τα διάβαζε και δεν θα υπήρχαν για να υπάρχουν στη βιβλιοθήκη ενός σπιτιού, θα εξυπηρετούσαν ένα σκοπό'' όπως μου είπαν. Έτσι λοιπόν φεύγοντας πήρα μαζί μου και την τριλογία του Crossley-Holland ελπίζοντας να την ξεκινήσω όσο πιο σύντομα γίνονταν. Και το έκανα αλλά το ξεκίνημα δεν ήταν θετικό. Δεν έκανα καλή αρχή μαζί της. Αυτή τη στιγμή διαβάζω το δεύτερο μέρος είμαι στην αρχή ακόμα αλλά θέλω να πιστεύω ότι το πράγμα θα βελτιωθεί και στη κριτική του θα έχω να γράψω καλύτερα λόγια από αυτά που θα διαβάσετε για το πρώτο μέρος της τριλογία με τίτλο: Αρθούρος ο Ιππότης της φωτιάς…
Καλοκαίρι 1299, μεσαίωνας, κάπου στα σύνορα Αγγλίας και Ουαλίας. Στο αρχοντικό των Κάλντικοτ ζει ο δεκατριάχρονος Αρθούρος. Ένα παιδί πλούσιο, γιος του Σερ Τζον ντε Κάλντικοτ και της Λαίδη Έλεν ντε Κάλντικοτ. Έχει τρία αδέρφια τον Σερλ, 16 χρονών, που εκπαιδεύεται για να γίνει ακόλουθος ιππότη την οχτάχρονη Σιάν και τον Λιουκ νεογέννητο μωρό με πολλά προβλήματα υγείας. Αν και γιός του αφεντικού του σπιτιού διατηρεί αρκετά καλές σχέσεις με το υπηρετικό προσωπικό, θεωρεί τα παιδιά που δουλεύουν εκεί φίλους του ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που θέλει να τα βοηθήσει στις δουλειές τους ακόμα κι αν ξέρει πως δεν είναι σωστό, πως διαφέρουν κοινωνικά και πως άλλες υποχρεώσεις έχει εκείνος και άλλες εκείνα. Ο μικρός ένα μεγάλο όνειρο έχει: να εκπαιδευτεί ως ακόλουθος ιππότη όπως ακριβώς συνέβη με τον μεγάλο του αδερφό και μετά να γίνει ο ίδιος ιππότης!! Ένα όνειρο που σκοντάφτει όμως στα σχέδια και στις αποφάσεις του πατέρα του αφού ο Σερ Τζον δεν φαίνεται να θέλει να αφήσει τον μικρό του γιο να εκπαιδευτεί ως ακόλουθος. Από τις αντιδράσεις και τα λόγια του ο Αρθούρος πιστεύει πως θέλει να τον κάνει είτε καθηγητή είτε ιερέα κάτι που εκείνος δεν το επιθυμεί και κάνει ότι μπορεί για να το αποτρέψει. Αν και από τα παιδιά της οικογένειας είναι αυτός που τα πάει καλά με τα γράμματα αρχίζει να προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει το μάθημα που του κάνει ο Όλιβερ ο ιερέας και ότι το μυαλό του δεν πιάνει όλα όσα του διδάσκει. Ο Σερ Τζον έχει έναν καλό φίλο τον Μέρλιν .Έναν παράξενο άντρα που ζει στα όρια του κτήματος Κάλντικοτ και ο οποίος είναι αρκετά μυστήριος ενώ ο Όλιβερ πιστεύει ότι κρύβει πολλά μυστικά και ότι μπορεί να είναι και μάγος. Ο Αρθούρος είναι καλός φίλος μαζί του και πάντα του μιλά για ότι τον απασχολεί. Ο Μέρλιν συνήθως του απαντά με ερωτήσεις προτρέποντας τον να βρει μόνος του τις απαντήσεις. Μια μέρα του καλοκαιριού ο Μέρλιν του δίνει μια πέτρα μαύρη σαν τον πάγο και καυτή σαν τη φωτιά. Μια πέτρα που εκ πρώτης όψεως δεν λέει και πολλά αλλά ο Μέρλιν είναι κατηγορηματικός στον Αρθούρο. Πρέπει να μην πει σε κανέναν ότι την έχει στην κατοχή του, θα είναι το μυστικό του αυτό και αυτή η πέτρα θα βοηθήσει τον Αρθούρο να ανακαλύψει την αποστολή του σε αυτή τη ζωή αφού όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται με μια αποστολή και η δική του είναι αρκετά σημαντική. Ο μικρός δεν καταλαβαίνει γιατί όλο αυτό το μυστήριο αλλά του υπόσχεται ότι δεν θα πει τίποτα ενώ κρύβει την πέτρα στο αγαπημένο του δωμάτιο εκεί που πάει μόνο αυτός για να σκεφτεί, να γράψει όλα όσα του συμβαίνουν και να μείνει μόνος με τον εαυτό του όταν το έχει ανάγκη. Οι μέρες περνούν και ο Αρθούρος έχει να αντιμετωπίσει από τη μια τη ζήλια και την κακία του μεγάλου του αδερφού Σερλ ο οποίος για κάποιον λόγο ποτέ του δεν τον συμπάθησε και τα κακά μαντάτα για τον μικρό του αδερφό Λιουκ και από την άλλη τους φόβους του ότι ο πατέρας δεν θα τον αφήσει να εκπληρώσει το όνειρο της ζωής του. Μια μέρα και ενώ δεν βρίσκεται και στην καλύτερη ψυχολογική κατάσταση τρίβοντας την πέτρα του Μέρλιν και κοιτώντας τη λεία επιφάνεια της θα δει μια ιστορία να ξεδιπλώνεται σε αυτή. Μια ιστορία που έχει ως πρωταγωνιστή εκείνον και διάφορα άλλα μέλη της οικογένειας του αλλά σε μια άλλη εποχή διαφορετική από τη δική του. Ο Αρθούρος της πέτρας είναι ένα παιδί που νεογέννητο απομακρύνθηκε από του γονείς του αφού ένας ισχυρός μάγος το έδωσε για να μεγαλώσει σε μια άλλη οικογένεια γιατί έτσι έπρεπε να γίνει. Και το παιδί μεγάλωσε, έζησε διάφορες περιπέτειες και στην ηλικία των δεκατριών αποκαλύφθηκε ότι ο πατέρας του ήταν ο Ούθερ ο βασιλιάς της Αγγλίας και εκείνος δικαιωματικά είναι ο διάδοχος του. Το σπαθί που τράβηξε από την πέτρα αποδεικνύει την καταγωγή και την αποστολή του! Πώς η ιστορία του Αρθούρου της πέτρας συνδέεται με εκείνη του Αρθούρου του δωδέκατου αιώνα;; Γιατί τα δύο αυτά συνομήλικα παιδιά μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους;; Τί κάνει ο Μέρλιν ως ισχυρός μάγος στην πέτρα;; Μήπως ο Όλιβερ έχει δίκιο σχετικά με αυτόν;; Γιατί έδωσε την πέτρα στον Αρθούρο ντε Κάλντικοτ και ποια είναι η αποστολή του μικρού σε αυτή τη ζωή;; Γιατί ο μεγάλος του αδερφός τον μισεί και τον ζηλεύει;; Θα μπορέσει ο Αρθούρος να εκπληρώσει το όνειρο του ή ο πατέρας του έχει άλλα σχέδια;; Τι θα συμβεί την Πρωτοχρονιά τη μέρα που η Αγγλία θα γιορτάσει την είσοδο στο νέο αιώνα;; Τί επιφυλάσσει η μοίρα στον νεαρό Αρθούρο το παιδί των μεταιχμίων;; Τι ακριβώς συμβαίνει με την πέτρα από φωτιά και πάγο;;;
Το βιβλίο Αρθούρος ο ιππότης της φωτιάς του Crossley-Holland είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας του που αναφέρεται στους Αρθουριανούς μύθους, στη ζωή τον Μεσαίωνα στην Αγγλία και στις Σταυροφορίες. Ο συγγραφέας είναι λάτρης των τριών παραπάνω θεμάτων και θέλησε να γράψει μια τριλογία που να τα συνδυάζει και η οποία να έχει ως βασικό αναγνωστικό κοινό τα παιδιά. Τα οποία πολλές φορές βαριούνται να διαβάζουν ογκώδη βιβλία για τη ζωή σε μια άλλη εποχή ή δεν ενδιαφέρονται για τους διάφορους μύθους που κυκλοφορούν. Ένας καλός τρόπος να τους εξάψεις την περιέργεια και να τους τραβήξεις την προσοχή είναι εμμέσως να τους περάσεις τις γνώσεις που θέλεις χρησιμοποιώντας τη λογοτεχνία και το διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων. Χωρίς καμία αμφιβολία ο συγγραφέας είχε καλές προθέσεις. Το βιβλίο έχει 375 σελίδες και 100 μικρά κεφάλαια. Πολλά από αυτά είναι μόνο μία σελίδα ενώ τα μεγαλύτερα εκτείνονται σε πέντε το πολύ έξι σελίδες. Αφηγητής είναι ο δεκατριάχρονος Αρθούρος ντε Κάλντικοτ ένα παιδί που ζει στο μεταίχμιο μιας εποχής αφού ένας αιώνας τελειώνει και ένας νέος αρχίζει. Η ιστορία ξεκινά το καλοκαίρι του 1299 για να ολοκληρωθεί λίγες ημέρες μετά την πρωτοχρονιά του 1300. Στο πρώτο αυτό βιβλίο ο αναγνώστης θα έρθει σε επαφή με δύο παράλληλες ιστορίες που έχουν πολλά κοινά αλλά και διαφορές. Από τη μια βλέπει πως ζούσε μια πλούσια οικογένεια τον Μεσαίωνα στην Αγγλία. Μαθαίνει για τα ήθη και τα έθιμα και την καθημερινότητα των ανθρώπων ενώ παράλληλα γνωρίζει τα κοινωνικά στρώματα που υπήρχαν, τις διαφορές τους και τις υποχρεώσεις τους. Ενημερώνεται για τις δυσκολία του να ζεις στα σύνορα Ουαλίας και Αγγλίας, τις αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις Άγγλων και Ουαλών και το πως ακριβώς διοικούσε ο βασιλιάς τη χώρα, τους φόρους που έβαζε, ποιους είχε δίπλα του, πως πέρναγε η εξουσία από τον ένα στον άλλο. Επίσης γίνεται αναφορά στις Σταυροφορίες, στο ρόλο της εκκλησίας και το πώς επηρέαζε τους ανθρώπους. Από την άλλη γνωρίζουμε την αρχή της ιστορίας του Αρθούρου του Κάμελοτ. Ποιος ήταν ο παππούς και ο πατέρας του, πώς έμεινε η μητέρα του έγκυος σε εκείνον, γιατί απομακρύνθηκε νεογέννητο από κοντά της, με ποιους μεγάλωσε και τί ρόλο έπαιξε ο μάγος Μέρλιν σε όλη αυτή την ιστορία. Ουσιαστικά παρακολουθούμε τα πρώτα χρόνια της ζωής του από τότε που γεννήθηκε μέχρι τα 13 του που έβγαλε το σπαθί από την πέτρα και έγινε ο βασιλιάς που περίμενε η χώρα. Όλα αυτά τα βλέπουμε χάρη στη μαγική πέτρα που έδωσε ο Μέρλιν ο φίλος του πατέρα του Αρθούρου σε εκείνον.. Το βιβλίο αυτό θα λέγαμε πως είναι ουσιαστικά μια εισαγωγή στις παράλληλες ιστορίες δύο Αρθούρων που μοιάζουν όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά. Μια εισαγωγή που προσωπικά με άφησε ασυγκίνητη και αν εξαιρέσω τις τελευταίες σελίδες όλες οι υπόλοιπες μου φάνηκαν τόσο βαρετές που δεν ήταν λίγες οι φορές που μετάνιωσα για το δανεισμό της τριλογίας και για την μανία μου να τελειώνω ότι αρχίζω…
Από τις δύο παράλληλες ιστορίες για μένα χωρίς καμία αμφιβολία η πιο ενδιαφέρουσα είναι εκείνη του Αρθούρου του Μεσαίωνα. Ναι μεν όταν δανείστηκα το βιβλίο το έκανα λόγω του Μέρλιν του BBC και της επιθυμίας μου να μάθω περισσότερα για τους Αρθουριανούς μύθους αλλά τελικά τελειώνοντας το κατάλαβα ότι αυτό που με τράβηξε και ήταν το μοναδικό ουσιαστικά κίνητρο μου να το ολοκληρώσω ήταν ο δεκατριάχρονος Αρθούρος ντε Κάλντικοτ και η δική του περιπέτεια. Ο Αρθούρος του Κάμελοτ ήταν όχι μόνο αδιάφορος στα μάτια μου αλλά και βαρετός, απόμακρος, ψυχρός και γενικά δεν είχε κανένα απολύτως ενδιαφέρον. Βαριόμουν φοβερά κάθε φορά που το κεφάλαιο αναφέρονταν σε εκείνον και στη ζωή του. Ήθελα να τελειώσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και να επιστρέψουμε στο Μεσαίωνα για να δω αν ο αφηγητής θα εκπλήρωνε το όνειρο του. Εντάξει δεν θα πω ψέματα ο βασικός ήρωας του βιβλίου δεν είναι από τους αγαπημένους μου, δεν θα τον βάλω στη λίστα με τους αξέχαστους χαρακτήρες αλλά δεν τον μίσησα, ούτε τον θεωρώ βαρετό και αδιάφορο. Είχε αρκετές καλές στιγμές στα 100 κεφάλαια του βιβλίου. Δεν τον ερωτεύθηκα, ούτε ένιωσα όπως με άλλους ήρωες που είναι σαν να ξεπετάγονται από τις σελίδες και να μου διηγούνται εκείνοι την ιστορία τους αλλά όπως είπα και παραπάνω ήταν ο κύριος λόγος που συνέχισα μέχρι το τέλος το διάβασμα του βιβλίου. Όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες μου ήταν απόμακροι, ξένοι, δεν με άγγιξαν στιγμή, ούτε και τους ένιωσα. Δεν συνδέθηκα μαζί τους και δεν ενδιαφέρθηκα για εκείνους. Κάτι πήγε να γίνει κάποια στιγμή με τον Σερλ τον μεγάλο αδερφό του Αρθούρου. Μου τράβηξε την προσοχή ο λόγος της ζήλιας του για τον μικρότερο αδερφό του αλλά και η ερωτική του ιστορία με την υπηρέτρια αλλά θεωρώ πως δεν αναπτύχθηκε σωστά όλο αυτό ο συγγραφέας δεν του έδωσε τη σημασία και την προσοχή που άξιζε και τελικά χάθηκε η ευκαιρία να ενδιαφερθώ πραγματικά για έναν ακόμα χαρακτήρα πέραν του βασικού. Καλά για τους χαρακτήρες του Κάμελοτ δεν το συζητώ καν. Δεν μου άρεσε κανένας, μου φάνηκαν όλοι τόσο απρόσωποι, χωρίς καρδιά και συναισθήματα, σαν ρομπότ που έλεγαν απλώς τα λόγια τους και έκαναν τις κινήσεις που είχαν επιλεχθεί να κάνουν χωρίς καμιά φλόγα μέσα τους. Ανάπτυξη δεν υπάρχει και η ιστορία γενικότερα μου φάνηκε κακογραμμένη, αποστασιοποιημένη από τον αναγνώστη, ψυχρή, χωρίς ζωή μέσα της.
Νομίζω πως όταν ο συγγραφέας αποφάσισε να γράψει την ��ριλογία αυτή ήθελε τα παιδιά μέσω αυτής να μάθουν πέντε πράγματα για τον Μεσαίωνα, τον τρόπο ζωής πλουσίων και φτωχών, τις σταυροφορίες και τον ρόλο της εκκλησίας. Επιπλέον ήθελε να μάθουν για τους Αρθουριανούς μύθους. Νομίζω πως ήθελε να τους δώσει το έναυσμα να ενδιαφερθούν και να ψάξουν να μάθουν περισσότερα για όλα αυτά. Δεν χωρά αμφιβολία ότι έχει μελετήσει σε βάθος τη ζωή στο Μεσαίωνα και είναι γνώστης της ιστορίας της Αγγλίας όπως επίσης ξέρει αρκετά για το Κάμελοτ, τον Μέρλιν και τον Αρθούρο. Τις γνώσεις του αυτές τις πέρασε στο χαρτί. Στις 375 σελίδες ο αναγνώστης θα διαβάσει για τα ήθη και τα έθιμα του μεσαίωνα, το τί ακριβώς έκαναν τότε οι πλούσιοι νέοι, ποιος ήταν ο σκοπός της ζωής τους και τα όνειρα τους, τί πίστευαν για τους φτωχούς. Θα διαβάσει για τις δυσκολίες του απλού λαού, τους φόρους, το πως γίνονταν τα δικαστήρια, πως γιόρταζαν τις απόκριες, τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Θα πάρει μια πρώτη γεύση για τις Σταυροφορίες και τον ρόλο της εκκλησίας όπως και για τη θέση της απέναντι στη μαγεία. Όλα αυτά θα τα μάθει μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού που περνά σιγά σιγά από την παιδική ηλικία στην εφηβεία. Νομίζω ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του βιβλίου είναι πως ο αφηγητής είναι ένα μικρό παιδί. Μπορεί η ζωή και τα όνειρα του Αρθούρου να ήταν ο λόγος που με βοήθησε να τελειώσω την ιστορία αλλά η φωνή του ο τρόπος που περιέγραφε τα όσα ζούσε και τις μέρες του στο αρχοντικό ήταν εκνευριστική, υπερβολικά παιδική και αθώα, πολλές φορές χωρίς κανένα συναίσθημα. Ήταν βαρετή. Νομίζω ότι αν η οπτική των γεγονότων δίνονταν από ένα άλλο άτομο, από τον Σερλ για παράδειγμα που είναι το αντίθετο του Αρθούρου και πιο πολύπλοκος ως χαρακτήρας τα πράγματα θα ήταν καλύτερα.. Επιπλέον πολλά κεφάλαια μου φάνηκαν ότι δεν είχαν λόγο ύπαρξης δεν πήγαιναν την ιστορία ένα βήμα παρακάτω, δεν ανέπτυσσαν τους χαρακτήρες ούτε έδιναν καμιά σημαντική πληροφορία για τον μεσαίωνα ή το Κάμελοτ. Τα έβαλε ο Crossley-Holland για να γεμίσει απλώς τις σελίδες του βιβλίου. Μου θύμισαν τα filler επεισόδια στις σειρές που δεν προωθούν την ιστορία υπάρχουν απλώς για να συμπληρωθεί ένας συγκεκριμένος αριθμός επεισοδίων. Το ίδιο ένιωσα και εδώ. Να πω την αλήθεια τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια εκεί που έπιασα τον εαυτό μου να νοιάζεται και να δίνει σημασία ήταν τα τελευταία δέκα. Εκεί επιτέλους η ιστορία παίρνει μπροστά, προχωρά και συμβαίνουν σημαντικά γεγονότα που σου δίνουν κίνητρο να διαβάσεις το δεύτερο βιβλίο. Από τα υπόλοιπα ογδόντα κεφάλαια λίγα είναι εκείνα που αξίζουν, δεν είναι αργά και βαρετά, έχουν ενδιαφέρον και δεν σου δημιουργούν υπνηλία.. Οι διάλογοι επίσης ήταν πολύ στημένοι και χωρίς συναίσθημα.
Γενικά το βιβλίο αυτό έχει πρόβλημα με το γράψιμο. Είναι σαν ο συγγραφέας να το έγραψε χωρίς να βάλει συναίσθημα και ψυχή. Μαθαίνουμε πολλά για τα ήθη και τα έθιμα άλλων εποχών αλλά είναι στείρες γνώσεις χωρίς ψυχή. Δεν διαφέρουν και πολύ από τα σχολικά βιβλία και τον τρόπο που εκείνα περνούν τις γνώσεις στους μαθητές. Ενώ υπήρχε ένα ενδιαφέρον υλικό το οποίο θα μπορούσε να προσελκύσει την περιέργεια των νέων θεωρώ ότι στο χαρτί δεν αναπτύχθηκε καλά και δεν παρουσιάστηκε σωστά. Θα μου πείτε ''μα το βιβλίο έχει κερδίσει βραβείο και ήταν υποψήφιο και για άλλα!''. Ναι εντάξει και τί μ’ αυτό;; Πρέπει όλοι να συμφωνούν με αυτούς που δίνουν βραβεία;; Εκείνοι το θεωρούν εξαιρετικό, ελκυστικό, συναρπαστικό, με ενδιαφέροντες και αληθινούς χαρακτήρες. Εγώ πάλι το θεωρώ βαρετό, χωρίς ψυχή και συναίσθημα, με πολλά κεφάλαια χωρίς λόγο ύπαρξης, με δύο παράλληλες ιστορίες που η μια με κράτησε λόγω ενός χαρακτήρα και των τελευταίων κεφαλαίων ενώ η άλλη μου ήταν παντελώς αδιάφορη και καθόλου ελκυστική. Δεν λειτούργησε για μένα το βιβλίο αυτό. Και μεταξύ μας δεν θεωρώ ότι θα λειτουργήσει και στα μικρά παιδιά στα οποία κυρίως απευθύνεται. Ο Αρθούρος και το όνειρο του να γίνει ιππότης σε συνδυασμό με τη μυστήρια πέτρα και την ιστορία της δεν φτάνουν για να εξάψουν τη φαντασία τους και να τα κάνει να μην το αφήνουν από τα χέρια. Τη στιγμή που εκεί έξω υπάρχουν άλλα βιβλία στα οποία ο συγγραφέας έχει βάλει όλο του το μεράκι και την ψυχή αυτό εδώ θα τα απογοητεύσει και θα τα αφήσει αδιάφορα. Εγώ ως αναγνώστρια έχω τη μανία να τελειώνω ότι ξεκινώ από τη στιγμή λοιπόν που η ιστορία αυτή ξεδιπλώνεται σε τρία βιβλία θα τα διαβάσω και τα τρία κι ας μην μου αρέσουν .Αλλά οι περισσότεροι αναγνώστες δεν το κάνουν αυτό. Νομίζω πως πολλοί μετά την ολοκλήρωση του πρώτου μέρους θα το αφήσουν στην άκρη και θα διαβάσουν κάτι άλλο. Και δεν μπορώ να τους κατηγορήσω για αυτό…