Bram Stoker's Dracula

by Roy Thomas

The comics adaptation based on the film from Columbia Pictures (Sony) and Zoetrope Studios returns with all-new colors. Mike Mignola is one of the most popular comic book artists of the past thirty years, known for such important works as Batman: Gotham by Gaslight, Cosmic Odyssey, and, of course, Hellboy. Considered to be among Mignola's greatest works, Bram Stoker's Dracula was his last project before Hellboy launched and was originally released as a full-color four issue adaptation of Francis Ford Coppola's 1992 movie.

Genres: Comics, Horror, Graphic Novels, Vampires, Historical Fiction, Fantasy, Fiction

139 pages, Kindle Edition

First published January 1, 1993

About the author

Roy Thomas was the FIRST Editor-in-Chief at Marvel--After Stan Lee stepped down from the position. Roy is a longtime comic book writer and editor. Thomas has written comics for Archie, Charlton, DC, Heroic Publishing, Marvel, and Topps over the years. Thomas currently edits the fanzine Alter Ego for Twomorrow's Publishing. He was Editor for Marvel comics from 1972-1974. He wrote for several titles at Marvel, such as Avengers, Thor, Invaders, Fantastic Four, X-Men, and notably Conan the Barbarian. Thomas is also known for his championing of Golden Age comic-book heroes — particularly the 1940s superhero team the Justice Society of America — and for lengthy writing stints on Marvel's X-Men and Avengers, and DC Comics' All-Star Squadron, among other titles.

Also a legendary creator. Creations include Wolverine, Carol Danvers, Ghost Rider, Vision, Iron Fist, Luke Cage, Valkyrie, Morbius, Doc Samson, and Ultron. Roy has also worked for Archie, Charlton, and DC among others over the years.

Reviews

[Eloy Cryptkeeper · Rating 4 out of 5]

"El manda sobre seres inferiores: ratas,murciélagos,lobos. Puede ver en la oscuridad y oír mas allá que los humanos. Dracula puede hacer todo eso, y aun así, el no es libre".
Van Helsing


Esta Novela gráfica es una muy fiel adaptación de la película Dracula de Francis ford coppola(1992).
Con un guion de Roy Thomas que respeta mucho la versión cinematográfica, obviamente mas acotado, y unos dibujos deslumbrantes de Mike Mignola, que estaba en el apogeo de su carrera. Nadie mejor que Mignola para plasmar la narrativa gótica con su magistral claroscuro
Esta es la versión a color, la cual me gusta mas que la versión blanco y negro

[Roman Zarichnyi · Rating 5 out of 5]

Шансів побачити надрукованим мальопис «Дракула» Роя Томаса й Майка Міньйоли, який є адаптацією однойменного роману Брема Стокера, було мало шансів. Але, на щастя, всім українським поціновувачам коміксів і особливо графа Дракули, ця історія заговорила українською в співпраці двох видавництв Fireclaw Ukraine i Видавництво.

Лімітована серія коміксів «Дракула» складається із чотирьох випусків і виходила друком у 1992 році. Й окрім того, що це є графічна адаптація роману Брема Стокера, цей комікс виходив спеціально в рамках досить великої рекламної кампанії тодішньої Columbia Pictures, як підтримка кіноадаптації роману, режисером якої був Френсіс Форд Коппола. Ну там ще Гері Олдмен, Вайнона Райдер, Кіану Рівз та Ентоні Гопкінс грають у головних ролях.

Цікавим фактом є те, що ця графічна адаптація написана легендою коміксів Роєм Томасом, а намальована Майком Міньйолою, який майже відразу після цього створить легендарного Геллбоя й тим самим досягне великої популярності, як сценарист і художник. Але створення коміксу не було таким легким, адже авторів поставили в рамки через те, що це все ж таки був додатковий продукт. Томас був зобов’язаний працювати зі сценарієм Джеймса Гарта, як основою для коміксу, а Міньйола із розкадруванням до фільму, що накладало обмеження вже із художньої сторони. Але незважаючи на це, саме графічній адаптації вдалося досягти похмурої, стриманої і драматичної атмосфери, у якій на мою думку фільм програє (спеціально переглядав знову його).

Розповідати про сюжет цієї історії вважаю немає потреби, бо більшість знайомі із «Дракулою» Брема Стокера. Тому краще звернути увагу на художню частину, бо думаю, що це є одним із двох мотиваційних факторів для купівлі й ознайомлення із цим мальописом. Адже випущений задовго до того, як художник досяг успіху із Геллбоєм. Його роботи «Дракула Брема Стокера» (1992) чи «Фафгрд та Сірий Мишолов» (1990) є прекрасним прикладом використання тіней та простору кадрів чи сторінок, де він тільки починає формувати свій фірмовий стиль. Та й узагалі, оцінити, як вміло Майк Міньйола передав атмосферу оригінального твору за допомогою свого малюнку.

Як ви зауважили, є дві причини, чому вартує ознайомитися із мальописом «Дракула» Роя Томаса й Майка Міньйоли. Перша, якщо вам подобається «Дракула» Брема Стокера чи просто любите вампірську тематику, а друга — малюнок Майка Міньйоли. Тому, вибір не великий, купити або купити. Гарного читання!

[Quirkyreader · Rating 4 out of 5]

This was an oldie but goodie. I had part of the Topps series when it came out. With this I got to finish the series and see the artwork.

In the back there are extras, but I won’t spoil it for the Mignola fans.

So get ready for a 1990’s flash back with this one.

[Katherine · Rating 4 out of 5]

"¿Qué clase de hombre es este... O qué clase de criatura se oculta bajo su aspecto de hombre?"

Un shot de Drácula muy bien plasmado en este cómic que nos transporta a la amada película de Coppola. Maneja y sintetiza muy bien lo que nos quiere mostrar de la película, crea una hermosa atmósfera oscura que va dejando en cada una de sus páginas, el dibujo es una belleza.

[Zai · Rating 5 out of 5]

Este cómic ha sido un autoregalo navideño y no ha podido ser más acertado y lo he disfrutado mucho. Primero voy a deciros que la película de Drácula de Bram Stoker dirigida por Francis Ford Coppola es una de mis películas favoritas, y leer este cómic ha sido como ver la película, así que cómo no iba a gustarme!!!!

En segundo lugar las ilustraciones de Mike Mignola y John Nyberg son de un realismo apabullante, están realizadas en blanco y negro y al final este libro también incluye escaneados algunos bocetos del cómic y de las cubiertas realizados por Mike Mignola a lápiz.

[Pavlo · Rating 5 out of 5]

Все ще чудовий твір від Брема Стокера, викоханий Майком Міньйолою. Беззаперечно цей роман було створено щоби його згодом малював Майк. Насичено, атмосферно і як завжди надзвичайно стильно. Обов'язково до читання всім, кому до вподоби екранізація Френсіса Форда Копполи.

[Oleska Tys · Rating 5 out of 5]

"Адже кров - це життя. І кров дарує життя."

Обожнюю цю готичну історію. Граф Дракула, містер Харкер, професор Ван Хелсінґ, Люсі та Міна. Я, напевно, бачила і читала більше десятка варіацій цієї історії: від класики Брема Стокера до серіалу з Джона Джонатаном Різом Маєрсом. Одна ж з улюблених екранізація Копполи з Гері Олдменом у ролі Дракули. А тут: опа! Комікс, такого ще не було - треба читати ( бо ж брала @tar_el а я ще до приїзду в Тернопіль встигла прочитати і зробити фото).

Ще й на основі екранізації Копполи! Все, моє фанатське серце забилось частіше. Це ж ідеальне поєднання!

Історія відома вже не перше століття, плюс фільм я доволі добре знаю, тому насолоджувалася ілюстраціями та подачею. Ммммммм... Perfect!

Яскраві, насичені кольори, малюнок в готичному стилі та поєднання епізодів - все зійшлися. Дещо мене навіть вразило. Цікаве поєднання радості в весілля та суму від смерті на одному розвороті додали перцю (та і там не одне таке поєднання), а криваві сторінки з носферату - атмосфери.

Повторюсь ще раз: ідеально.

P. S. А останні сторінки у виданні від @fireclawukrain ще один плюс видання.

[Pavel Pravda · Rating 3 out of 5]

Abych si knihu patřičně užil a mohl srovnávat, pustil jsem si po letech Coppolův film. Ten má úžasnou atmosféru a zejména v práci se stíny je velmi hravý. Angažmá Mignoly coby výtvarníka je na něm rozhodně znát. Jenže číst knihu hned po shlédnutí filmu není úplně dobrý nápad. Kniha je totiž, bohůmžel, doslovná adaptace filmu a scénář si tak těžko udrží vaši pozornost. Do komiksových panelů jsou převedeny i prvky, které nemají v komiksu odůvodnění a nebo bez znalosti filmu nedávají smysl. Místy byl komiksový scénář příliš zkratkovitý. Těžko si umím představit, jak bych tento komiks bez znalosti filmu vnímal. Až budu mít v budoucnu chuť dát si Drákulu znovu, pak raději zvolím Coppolův film než adaptaci Roye Thomase a Mikea Mignoly.

[Rygard Battlehammer · Rating 2 out of 5]

Modern korku anlatısını şekillendirmiş, etkileri edebiyatın her köşesine sızmış ve köklerinden günümüze ulaşmış, popüler kültürü derinden etkilemiş bir eser Dracula. Bu güne kadar Shakespeare eserlerinden sonra en fazla uyarlaması yapılmış edebiyat eseri olma ünvanını halen elinde tutuyor ve doğumundan yüz yirmi altı yıl sonra, Karpatlar’ın lanetli evladı halen aramızda dolaşıyor.

Bu sefer karşımıza çıkan versiyonu ise Francis Ford Coppola’nın 1992’de yapmış olduğu versiyonu izliyor, paneller arasından açlıkla hayatımıza uzanıyor. Ancak en baştan anlaşalım, bu yazı Bram Stoker’ın orijinal Dracula’sına, gotik edebiyatın mihenk taşına odaklı bir yazı değil. Bu yüzden konunun özüne dönmek, Dracula’nın edebiyatta bıraktığı ize göz atmak isteyeni doğrudan şöyle alıyoruz:
(bkz :Dracula)

Bu saefer odak noktamız Coppola. Çizgi romana geçemeden önce, usta yönetmenin yorumuna yakından bakmak gerekiyor o yüzden. Bu çizgi romanı da şekillendiren film, en sevdiğim uyarlamalarından biri Dracula’nın. Bram’ın eserine saygıyla yaklaşıyor, hikayenin sahnelerini obsesif bir titizlikle canlandırıyor ama Dracula’ya kendi narratifini eklemekten, hikayeyi değiştirmekten de çekinmiyor, özgün uyarlamalardan biri kesinlikle. James V. Hart’ın yazdığı senaryoyu, Winona Rider getirmiş yönetmene. Çocukluğunda, dramaturji çalışmalarından aşina olduğu orijinal metine oldukça benzer senaryoyu görür görmez hoşlanmış Coppola. Godfather ile muazzam bir üne kavuşmuş yönetmen için işlerin ters gitmeye başladığı bir zaman denk geliyormuş aslında Dracula’ya başladıkları süreç. Kariyerinin doruğunda olmasına rağmen, Apocalypse Now’ın prodüksüyon sürecindeki yüzlerce problemden dolayı, camianın İstenmeyen adamı olmaya doğru gittiği yıllar tam. Bir anlamda can simidi, garanti bir proje olmuş o yüzden.

Tam da bir ünlüler geçidi bu arada film. Bugünün yıldızı, o günün tıfılı Winona Ryder(Mina Murray,) Keanu Reeves (Jonathan Harker,) Richard E. Grant (Dr. Jack Seward) gibi isimlerin yanında prime dönemlerindeki Anthony Hopkins, Van Helsing rolüyle, Tom waits ise Reinfield rolüyle parlıyor filmde. Dracula’yı canlandıran Gary Oldman ise, belki hayatının en iyi performansıyla karşımıza çıkıyor filmde. Birbirinden çok farklı Dracula rollerinin her birinde muazzam bir oyunculuk sergiliyor. Açıkçası ütü suratlı Keanu haricinde herkes performansının doruklarında. Ve elbette bir de Monica Bellucci gerçeği var ki; insanın içini SANATla dolduruyor hakikaten, ağzınızdan yüzünüzden falan sanat akıyor izlerken... Bakın açık söylüyorum; Harker’ın yerinde ben olsaydım ve Bride olarak Monica Bellucci gelseydi, araya giren Kont’a büyük tatsızlık çıkarırdım... “This man belongs to me” falan diye konuştukça Kont, “ya bir saniye, bak bir şey diyor bayan burada! Bir durur musun lütfen geri zekalı!” derdim...

Coppola’nın diğer tüm filmlerinden farklı Dracula. Kamera açıları, kostümleri, ışıklandırması, atmosferi, o kadar kendine özgü bir dili var ki. Sonradan verdiği bir röportajda, ”Dracula, sinemanın icat edildiği bir dönemde yazıldı. Bu yüzden Dracula’yı, sinemanın erken dönem uygulayıcılarının yaptığı gibi çekmek istedim.” diyor Coppola. Tam da bu yüzden, daha çekimin ilk gününden itibaren, her şeyi, canlı efektler ile yapıyor, hiçbir şey Post prodüksiyona bırakılmıyor. Tüm büyü kamera karşısında gerçekleşiyor. Günlük okunurken bir trenin bacasından çıkan buharın mı gözükmesini istiyor Coppola? Gerçekten kocaman bir günlük yapıp, arkasından bir tren geçirerek, buharın gölgesini gerçekten sayfanın üstüne düşürerek çekiyorlar. Daha en baştan istediğini anlamayan stüdyonun özel efekt departmanını kovarak yerine oğlu Roman’ı (ki sihirbaz kendisi) işe alıyor. Birlikte muhteşem efektler yapıyorlar, Kimi zaman doğrudan sinema filmine müdahale ediyor, kimyasal olarak filmin kendisiyle oynuyor Coppola. Ünlü yeşil sis sahnesini çekmek için aynı filmin üzerinde üç kez çekim yapıyor. Sinemanın en büyük yönetmenlerinden biri, gerçekten de bu medyuma dair bütün ustalığını bu filme damıtıyor.

Kostümler ise inanılmaz. Muazzam bir bütçe harcıyorlar kostüm için (ki bu da Oscar getiriyor zaten filme) Ekranda sadece otuz kırk saniye gözükecek objeler için haftalarca uğraşılıyor. Mina’nın odasındaki tüyler ürpertici canavar sahnesi ve filmin başındaki Dracula zırhı ise kendi başlarına birer şaheser oluyor. Sonuçta ortaya çıkan görtseller o kadar ikonik oluyor ki başta sinema olmak üzere görsel anlatıları derinden etkiliyorlar yıllar boyu. 90’ların sonu ve 2000lerin başında pek popülerleşmiş Viktoryan Steampunk kostüm ekolü bile varlığını, Londra sokaklarında dolanan, yuvarlak gözlüklü, silindir şapkalı genç Dracula’ya borçlu.

Görsel olarak son derece etkileyici bir eser kısacası Coppola’nın Dracula’sı. Sinemanın yapısı gereği büyük oranda yitirilen epistemolojik anlatıyı, sinemanın görkemiyle takas ediyor. Sislerin içinden geçen atlı arabalar, pür şehvet ve terörden oluşmuş Dracula’nın Gelinleri, Demeter’in vadettiği yakası açılmadık dehşet, ay ışığındaki süs havuzu, Lucy’i iğfal eden Dracula’nın vahşiliği, muazzam mezar odası, Kont’un şatosunda gölgelerin oynadığı oyunlar, inanılmaz bir ses ve müzik kullanımı, gotik kelimesinin karşılığını sonuna kadar veren harika bir sinema yapıtı. “Görkemli,” çok iyi bir kelime filmi tanımlamak için sanırım. Herkesin son derece yüksek, tiyatral bir oyunculuk sergilediği, buna rağmen ahengi bir an bile bozulmayan, muazzam bir gösteri. Öyle ki, sırf şu yazıyı yazmadan önce filme tekrar göz atma çabam bile, neredeyse filmin yarısını tekrar izlememle sonuçlandı.

Öykücülük tarafında ise, Coppola film boyunca Stoker’ın hikayeyi sadakatle takip etmesine rağmen, iki önemli ekleme yapıyor Dracula’ya. Birincisi, açılış sahnesi; hem Dracula’nın tarihsel kökenleriyle ilgisini pekiştiren (bkz: Dracula ve Vlad) hem de neredeyse tüm alt metinlerini vurgulayan bir Vlad izliyoruz o muhteşem kas liflerine benzer zırhın içinde. Dahiyane bir sahneyle İsa’ya ve haça fallik saldırıda bulunuyor Dracula, kendisi için en değerli olanı ondan alanı, kendisine layık olmayan tanrıyıı lanetliyor ve reddediyor. Tüm anlatıyı yükselten, destekleyen, yeni bir temel üzeirne oturtan harika sahneler bunlar.

Coppola’nın anlatısının ikinci farkı ise, Dracula’yı canavardan insana yaklaştırmaya yönelik çabası, Mina ile Dracula arasındaki ilişkinin doğası. Bram’ın Dracula’sından farklı olarak Coppola’nın Dracula’sı, bu sefer canavar olmamaya çalışan, gelinlerini yalancı çıkarmak için uğraşan ama eninde sonunda doğasına teslim olan bir Kont. Bu da tüm anlatıya, tamamen bağımsız yeni bir alt metin sağlıyor.

Gelellim kitaba. Şimdi “biz buraya çizgi roman okumaya geldik, bu adam neden bize film anlatıyor?” diyebilirsiniz. Açıkçası biraz da tatların kaçtığı bir nokta bu. Kitabın altına korkusuzca isimlerini yazan iki kişi, çizgi roman aleminde kredisi olan, prestijli işler yapmışlar insanlar. Bu da beklentiyi talihsiz bir biçimde yükseltiyor okumadan önce. Ne yazık ki bu beklentinin altını dolduramıyor kitap. Roy Thomas’ın yazarlığını yaptığı ve Mike Mignola’nın çizdiği çizgi roman, maalesef kendi anlatısına sahip değil. İkili, Coppola’nın versiyonunu uyarlamıyor, birebir kopyasını çıkarıyor, bir story board hazırlar gibi, en ufak bir yaratıcılık emaresi katmadan filmi, çizgi roman haline getiriyor.

Hesapta iksii de boş adamlar değil. Roy Thomas, çizgi roman dünyasının yakından tanıdığı biri; Stan Lee’den sonra Marvel’in başına gelmiş ilk Genel Yayın Yönetmeni. Daha önce de DC, Archie, Charlton, Heroic Publishing gibi firmalarda çalışmış, çizgi roman konusunda son derece tecrübeli. Avengers, Thor, Invaders, Fantastic Four, X-Men gibi çizgi romanlarda yazarlık yapmış, özellikle Barbar Conan ile de tanınan bir yazar. (bkz:The Savage Sword of Conan, Volume 1 ) Muhteşem bir yetenek değil, kimi zaman sıkıcılaşabilen, kendini tekrar eden kurgular yapabileni, kimi zaman ise yaratıcılığını konuşturan bir isim. Ama kesinlikle bu kitapta görüldüğü gibi tamamen işlevsiz, vasıfsız bir unsur değil normal şartlar altında.

Mike Mignola ise arada başka dergilerde çizmiş olmasa da Hellboy ile özdeşleşmiş bir isim. Son derece kendine özgü, basit ancak etkili bir çizim üslubu var. Kontrasta sırtını dayanan, Noir sayfalarıyla tanınıyor ve cehennemden gelen iblis kahramanı Hellboy da, bu görsel anlayışa son derece uygun bir kahraman. Mignola’nın da çizgi roman dünyasında hatırı sayılır bir ünü var bu yüzden. Kimi zaman Lovecrat hikayeleri, Cthulhu miti, kimi zaman Faustvari estetik, kimi zaman da gotik korku edebiyatının diğer esinlerini, Hellboy sayfalarına taşıyor. Kırmızı derili sempatik iblisimizin gölgelerle dolu dünyasında, çoğunlukla ortalama üstü çizgi romanlar yaratıyor. Ancak Mignola’nın çizimleri kusursuz olmaktan uzak. Noir üslubu her zaman işe yaramıyor; İsblislerin, yaratıkların karşıtlık dolu Noir dünyasından saptığı, daha dünyevi ve normal karakterler çizdiği noktalarda, genelde görsellerinin kalitesi önemli ölçüde düşüyor. Fakat Hellboy tam da bunu göz önüne alarak yazıldığı için, ortaya çıkan son üründe pek bir problem olmuyor. Dracula’da ise bu teknik işe yaramamış veya Mignola çizimlerini özgürce şekillendirememiş gibi duruyor. Özünde bir Viktoryan melodrama olan Dracula, makul miktarda macera ve aksiyon içermekle birlikte, elbette oldukça diyalog yoğun, sık sık normal insanların portrelenmesi gereken, “karanlıklar içinde gözüken kızıl suratlı iblis” çizerek tüm sayfaları kotarılamayacak bir eser. Ve bu ufak detay, hayli can sıkıcı, objektif olarak çirkin bir sonuca evriliyor.

Ben, her ne kadar Dracula Haftası kapsamında yeni okumuş olsam da -ki en yüksek puanlı çizgi roman uyarlamalarını seçtiğim için başlamıştım bu kitaba- hayli yaşlı bir çizgi roman aslında. Filmin çıkmasından(1992 sonunda vizyona giriyor Dracula) iki ay sonra yayınlanmış. Yayın hikayesini tam bilmemekle birlikte, tanık olduğum kitap, özgün bir sanat eserinden çok, bir stüdyonun promosyon materyali gibi duruyor. Tabi elbette bunun hiç karşılığı olmayabilir ve basitçe yeteneksizliğe bahane buluyor olabilirim şu an, bu da olasılık dahilinde. İlk yayınlandığında yeni ve kısa ömürlü bir yayıncı olan Topps Comics’den çıkmış olması da bu şüphemi güçlendiriyor. Bir stüdyo, prodüktör baskısı yüzünden mi yoksa yazar ve çizerinin alelacele yaına hazırlamasından dolayı mı böyle bir sonuç oluştu bilemiyorum ama Mignola, yapmaktan hoşlandığı ışık ve renk oyunlarını, Hellboy’dan alıştığımız paneller arası geçişlerde kullandığı pastel tonları, hikayenin nabzına göre Noir üslubun bürünebildiği primitif ambianbsı bu kitapta kullanamıyor. Az sayıda dış mekan çizimi ve geniş sinema lenslerini taklit eden sahneleri estetik dursa da, kitabın geneline yayılmış olan çizimler, diyaloglara eşlik eden sahneler, neredeyse bütün karakterler çirkin ve yetersiz. Sisler içindeki at arabaları, gecenin karanlığında mezar odaları çizerken bir sorun yok ama ne zaman yakın plana geçse insanın gözünü acıtıyor. Bunu çizen de orta okul çocuğu değil prestijli bir çizer olunca, insanın Mignola adına bahane uydurası gelmiyor açıkçası. Okuma notlarına bıraktığım örnek sayfa, eminim neden bahsettiğime yönelik görsel bir fikir de verecektir.

Çizimlerdeki tek sorun çizerin içerik karşısında yetersizliği de değil. Coppola’nın ikonik sahnelerinin çoğu, korkakça geçirilmiş sayfalara. Erotik, kışkırtıcı, ürpertici, güdülere seslenmeyi amaçlayan bir sinema eseri olan Dracula’nın çizgi roman uyarlaması, pısırık, zayıf ve zavallıca. Hedefin yakınından bile geçemiyor. Adeta utangaçça çizilmiş. Sanki Tüm sahneler izlenip, “en usturuplu, en ayıp olmayan” açılar seçilmiş de resmedilmiş gibi. Muazzam bir sahne olan, giysileri üzerinden akarak dökülen, şehvetten kendinden geçmiş Lucy’nin, gecenin karanlığında, Kurtinsan formunda Dracula ile seviştiği an, yanlış perspektiften görünüyor, kürklü bir adam ceset taşıyor gibi duruyor.. Gelinlerin Jonathan Harker’ı baştan çıkardığı sahneler ise galiba M.E.B. onaylı, cemaat okulları için hazırlanmış sanki. Buna utangaç çizer mi, müdahaleci stüdyo mu, yoksa yeteneksizlik mi sebep olmuyor bilmiyorum ama sonuç gerçekten aptalca.

Ve bunların hepsinin ötesinde, kendi anlatısı, hikayesi olmayan, Ford Coppola’nın Dracula’sını tekrarlayan bir çizgi roman var karşımızda. Haliyle son ürün oldukça değersiz. İyi yapılsa bile “suyunun suyu” olan bir anlatı, bir de kötü görsellerle sunulunca, “diş sıkarak tahammül edilebilecek” bir kitap haline geliyor...

Yani, çok iyi bir Dracula yorumunun, kötü ve kalitesiz bir kopyası çizgi romanımız. Sadece popülaritelerinin yeterli olacağını düşünen Roy Thomas’ın ve Mike Mignola’nın tembelce ortaklığının doğurduğu, okumaya da satın almaya da değmeyecek bir kitap. Yüksek puanı ise, çizgi roman okuyucularının genel zeka seviyesi ile ilgili ön yargıları besler nitelikte. Malum kitlenin bu kadar kolay kandırılabilir, rahat manipüle edilebilir yapısı, dandik içeriklerin bu derece kolay kabul görmedi gerçekten can sıkıcı. Sadece yazarın-çizerin popüler olması yetiyor, zerre önemi yok gerisinin; 120 sayfa bok koysan, “vay bizim usta bok adam yazmış, hey reis, koca reis” diye atlıyorlar üzerine, inanılmaz gerçekten.

Velhasıl, eğer iyi bir Dracula Çizgi romanı arıyorsanız, o kitap bu kitap değil. Bunun yerine Robert Place Napton’ın hazırladığı ve El Garing & Kerry Gammill’in çizdiği Bram Stoker's Dracula Starring Bela Lugosi’yi şiddetle öneririm. Sırf Mignola kırmızı kafalı iblis çiziyor diye, büyük anneme benzer Mina ve Lucy çizimlerine, çocuk karalaması gibi grafiklere ve Ray Thomas denen moruk yolsuz kaldı diye, Dracula’nın scriptini copy-paste etmesine, Kont gibi mıç mıç mıç okuyucu emiklemesine tahammül etmenin, hiç gereği yok...

[Ivy_Lost_inside_Pages · Rating 5 out of 5]

I can’t say how much I love both, the story of Dracula and the drawings of Mike Mignola one of my fav artist when it comes to graphic novels and comics. Great reread great Graphic Novel 🖤5🌿

[Ondra Král · Rating 3 out of 5]

Mignola + adaptace Drákuly. Zajímavá kuriozita, ale čekal jsem víc.
Tohle je totiž Mignola z počátku devadesátek. Před Hellboyem. Už má svůj specifický styl a "stíny," k dokonalé práci s hororovou atmosférou ho však čeká ještě velký kus cesty.

Druhej problém je rozsah 4 sešitů, které brutálně zkracují děj - některé pasáže jsou příliš uspěchané a nedávají smysl (tím trpí hlavně Jonathan Harker). Emocionální momenty pak často vůbec nevyzní.

[Chris · Rating 3 out of 5]

So this is an adaptation of a film based on a book. So this is kind of a weird book.

While I enjoyed the 1992 film (questionable accents from some actors aside), it's not one that I'd necessarily want to see adapted into a comic, it was only Mike Mignola's art that got this on my list. Of course the guy who created Hellboy would know how to draw the most famous vampire story of all time.

There are times where he's clearly taken inspiration from the film to the point where it looks like he's just redrawn several frames from the movie, but it's done in his unique style so it's still a really great mix.

Having written all that I only just realised that this book was originally released back when the film first came out, so now this makes a lot more sense than creating it twenty five years later.

So, if you're a horror fan, a Dracula fan or a Mike Mignola fan, I'd add this to your list.

[Itaewon Reads · Rating 5 out of 5]

Drácula esa historia maravillosa y de terror por Excelencia (aunque a mi miedo no me da) pero es de lo mejor que se a creado en este género, hace años leí el libro y me flipo y este cómic es fantasía pura

[Alla Komarova · Rating 5 out of 5]

Подивилася фільм, не вмикаючи 😂

🔹Так, догортала "Дракулу", згадала дитинство, коли вперше прочитала цей роман Стокера, піймала сльозу замилення, коли побачила на окремій панелі виділені саме ті речення, які колись, висолопивши язика, сама підкреслювала простим олівчиком у своєму світло-сірому томику 😂

🔹Відхопила шматочок ностальгії і все це не заморочуючись питанням, де б легально подивитися те старе кіно (напевно ж десь можна).

🔹Класична історія графа Дракули, володаря тьми, захисника віри, якого ця віра зрадила та прокляла, і змушений він тепер блукати світом, але тільки поки темрява панує над ним, у марних пошуках знайти свою мертву кохану.

🔹Еротишні сцени з вовками, цнотливі панянки, нецнотливі непанянки, сила крові, сила кохання, харизматичний професор Ван Гелсинг - прям ух яке все смачне!

🔹Оцінювати малюнок не берусь (бо теж мені, мисткиня знайшлася), відмічу тільки, що мені було досить ок 😅

Коротше, навіть пара годин з цим мальописом були варті свого, не жалкую ні грамулєчкі.

📚Томас | Міньйола, "Дракула",
Fireclaw, 2020, 128 сторінок
270 грн у видавництві 👉 https://cutt.ly/BweEdsXb

[Redwan Orittro · Rating 4 out of 5]

A panel by panel adaptation of the movie. The artwork is nice, could have been better.

[Sean Carlin · Rating 3 out of 5]

I was overjoyed to learn this long-out-of-print comic-book adaptation of one of my favorite horror movies (and major formative influences) would finally be available again! Francis Ford Coppola's sumptuous visuals as realized by Mike Mignola's one-of-a-kind pencils is a horror lover's dream come true, and to have the entire miniseries collected in a single-volume hardback was surely worth the "oceans of time" we waited for it! Though released last month, I saved it specifically for Halloween, and read it while playing Wojciech Kilar's haunting soundtrack in the background (and damn if it didn't scene-sync near perfectly!)

Having now read it, I'm going to issue what is sure to be a controversial criticism: This collected edition would've been better in full color, as originally published. Mignola's pencils and John Nyberg's inks are flawless, don't get me wrong -- a Gothic delight -- but this was a color adaptation of a color movie, and it was meant to be experienced in color. Unlike, say, Robert Kirkman's The Walking Dead, this graphic novel wasn't shaded with gray tones to give it depth and dimension. The stark black-and-white "color" scheme, devoid of shade or shadow, though aesthetically appealing in a certain sense, renders much of the storytelling ambiguous. (And not in a dreamlike way, which was the effect in the movie.)

Case in point: Any of the panels depicting fluids -- be it bloodletting, or droplets of perfume "falling" upward -- are virtually incomprehensible to those not already familiar with the imagery from the movie. You don't particularly know what you're looking at, so the book doesn't really serve as a complete standalone experience unto itself -- merely an "unfinished workprint" of an adaptation of a movie (itself an adaptation of a novel). IDW ought to have published the full-color version, and included select B&W excepts in the supplemental index.

Another issue that stood out were the sometimes-abrupt scene transitions. All of a sudden, we'd cut to a different location, and it felt sometimes like pages or panels were missing. (They weren't.) Coppola had the benefit of cinematic dissolves to signify a change in setting, but Mignola didn't have that luxury. Once again, a change in color tone might've helped cue us to a shift in time/place, but alas...

As a huge fan of both Stoker's novel and Coppola's film, I'm happy this comic has been reissued. I just wish, instead of getting artsy, IDW had known enough not to mess with a classic. A missed opportunity, this edition is for diehard Bram Stoker's Dracula enthusiasts only.

Curious how other fans of this movie/comic feel...?

[Cheyenne · Rating 3 out of 5]

I haven't seen the corresponding movie so I cannot judge how well this graphic novel captures its contents. However the art was nicely abstract and dark. And the story was told well enough for me to understand everything despite never having read the original nor watched any adaptation.

The german translation felt pretty lack luster to me tho. The book I read had a few page sketches at the end with english text so I could really see the difference: the english version sounded fancier, even poetic at times, the german one not so much. 3 stars and I'd recommend the english version over the german one if you speak both languages. Might just be my personal preference tho.

Check out more of my reviews here!

[Gabriel Llagostera · Rating 4 out of 5]

Este comic es una adaptación de la película, no del libro, por eso los cambios en la historia y el aspecto de los personajes. Del guion no hay mucho para decir, es una buena adaptación y chau. Acá la gracia está en el dibujo del genio de Mignola. Esta edición es en blanco y negro, con lo que se aprecia mejor las cualidades gráficas. A destacar su clásico uso de las sombras y el expresionismo que genera eso.
Mignola no es muy de dibujar fondos, y sin embargo se entiende toda la geografía de los distintos lugares en los que están los personajes: utiliza un par de trazos para ponernos en situación.
Recomendado para fans del personaje y del estilo de Mignola, ideal para disfrutar cada página en blanco y negro, sin color que interfiera.

[Javier Muñoz · Rating 4 out of 5]

Vale, es una adaptación de una adaptación, ya que no toma como referencia la novela de bram stoker sino la película de Francis Ford Coppola, pero eso no resta ni un ápice de la fuerza visual que imprime Mignola en cada viñeta, muchas de estas aún siendo prácticamente calcos de fotogramas de la película mantienen toda la personalidad del trazo de Mignola.

De la historia poco que decir, es el relato que todos conocemos, pero condensado hasta obtener lo esencial de todos esos diarios y correspondencia de la novela que igual maravillan a unos que aburren a otros.

En resumen un gran cómic por si mismo, nada que ver con otros productos de merchandising asociados a producciones cinematograficas

[Jason Lundberg · Rating 5 out of 5]

I read this originally when the four-issue limited series was published by Topps (yes, the baseball card people) shortly after the film was released. I’ve always been attracted to Mike Mignola’s art, and his heavy chiaroscuro style was perfect for this adaptation of the Coppola adaptation of Stoker’s novel. I’m so glad IDW has reissued this as a complete graphic novel with remastered colours; it’s even more gorgeous than I remember.

[Dávid Novotný · Rating 4 out of 5]

Knowing original Stoker's book or movie will help as script makes sudden jumps from time to time. But it got that gothic horror atmosphere, so it was fine.

[Sean Tonelli · Rating 4 out of 5]

dat art doe

[Christl Bücher NewsWelt · Rating 5 out of 5]

Ach, was liebe ich alle Geschichten über Vampire. Und Bram Stokers Dracula ist sicherlich meine liebste. Dieser Comic hält sich an den Film von 1992 - definitiv auch einer meiner liebsten Verfilmungen.

Der Comic hat den Film wirklich gut widergespiegelt, auch wenn ich sagen muss das ich ab und an gerne etwas "genauere" Zeichnungen- besonders der Gesichter - bevorzugt hätte. So lebt der Comic nun von seiner Düsternis und von meinen Erinnerungen an den Film. Ich denke alle die den Film nicht kennen könnten hier einige "Emotionen" vermissen, da man die Gesichter oft wirklich einfach nur ausgemalt hat in schwarz ... o.ä. (siehe Bild) Bei einigen Zeichnungen erkannte ich auch erst nach mehrmaligen hinsehen das doch etwas oder jemand im Hintergrund zu sehen ist.

[Derek · Rating 4 out of 5]

This is the rare book I give four stars to largely on the strength of its art. It's hard to imagine anyone more suited to an adaptation of Coppola's Dracula than Mike Mignola. His aesthetic fits the material perfectly. His eerie, shadowy style gives everything an otherworldliness that not even Coppola could match onscreen. Writer Roy Thomas' script is overwrought and borderline-incoherent at times, just like the film it's depicting. And just like the movie the over-the-top opulence of it all somehow just works. If you're a fan of the film you will find a great deal to enjoy here.

[Tara · Rating 4 out of 5]

it's pretty much impossible to accomplish anything interesting as an artist when your job is to essentially remind people of a movie they could be watching instead, especially a movie as visually distinct as Bram Stoker's Dracula (which is probably why they usually hire the most nondescript artists in the world for tie-ins) but Mike Mignola tries his damnedest, and comes closer to succeeding than most

[Matty Dub · Rating 3 out of 5]

It’s hard to score this higher because it’s an adaptation, it’s exactly the same as the movie so a very easy paycheck for writer Roy Thomas. That said your enjoyment of this will be he same of your enjoyment of the movie.

This is a must read for the art though, Mile Mignola kills it!

[Camilo Guerra · Rating 3 out of 5]

Adaptación al comic de la película de Coppola, en la que adapta MUY bien el Dracula de Bram Stoker.

LO BUENO: Un Mignola de hace mas de 30 años !!!, con un mayor detalle en las figuras, con tintas de Nyberg que para mi, para mi...mejoran y potencian su arte, regalándonos paginas hermosisimas, que son un acompañamiento genial a los fanáticos de la pelicula, hay escenas calcadas y otras muy mejoradas, que te explican cosas que queria hacer Coppola y cambio por el camino, por ejemplo la base del Castillo de Dracula, mas sucio y lleno de cadaveres, por los cuales corrió Jonathan y encontro monedas de oro con la cara del Duque, y con esto, paga su entrada al convento, o cuando el conde se esconde entre sombras en Londres y ataca a Harker en forma murciélago, por decir un par.El detalle de calidad de las hojas, es sobresaliente y las paginas finales, escaneadas desde originales de Minola, se agradecen.

LO MALo: Muy de fanático, sea de la película, de Dracula o de Mignola, de resto, hay momentos que el texto esta de mas.

[Cesco · Rating 2 out of 5]

It's a really good adaptation, however, I am not a fan of this style of comic. The colours are supposed to be dramatic and gothic, but I ended this comic with a headache.

This is just lots of oversaturated colours and shadows. If I hadn't read the OG Dracula novel, I would have been lost when it comes to some of the character's letters. The idea of having their voices represented by their own handwriting is interesting and adds character, however, I found them illegible every time. So i had to skip them (they were the same as the novel, so it didn't change my reading comprehension), It's basically citation with flare.

[Graeme Dunlop · Rating 3 out of 5]

I have quite mixed feelings about this story (and by extension, the film).

Let's start with the artwork, coz that's easy. I'm a huge fan of Mike Mignola's artwork. The spare and yet evocative style is quite unique and really enhances horror. A big thumbs up there.

It's the story I'm not as big a fan of. The central idea in "Bram Stoker's" Dracula is the love story between Prince Dracul and Mina/Elizabeta, which is nowhere in the novel. I don't like this because it fundamentally changes Dracula from a being of pure evil, to a sympathetic character. Whilst I'm sure that's fine for many, it flat-out does not work for me. What I've always liked about vampire stories is a clear battle between the forces of light and the forces of darkness. I get that it adds a bit of complexity to Dracula's character but it's not one that's needed.

Maybe that means I'm more comfortable with black-or-white situations than grey, but it's the fight against darkness and evil -- supernatural or human -- that gives a lot of horror its bite. In effect, Dracula as portrayed here is de-fanged.

Apart from that, the story is fairly faithful to the original novel and this graphic novel moves through the scenes quite smoothly.

For me, it's worth the read for the artwork alone.

[Bryan Ball · Rating 3 out of 5]

This was a decent graphic novel adaption of Francis Ford Coppola’s film “Bram Stoker’s Dracula,” which famously is one of the most faithful and unfaithful adaption of the novel “Dracula” by Bram Stoker. The imagery in the film is so striking, and frighteningly beautiful, and so this graphic novel had a lot to live up to. I’ve read my fair share of “Dracula” graphic novel adaptations, and this had a lot to live up to that it doesn’t, but it is still a worthwhile read and adaptation.