گزینه اشعار جواد مجابی

by جواد مجابی

جابی در مقدمه‌ای با عنوان «اوقات کامیاری و جهان شادمانه شعر» می‌نویسد: شعر عالی نوشته‌های فیلسوفی است که آلزایمر گرفته و روایت ممتد دلالت‌ها و حکایت نشانه‌ها و رابطه‌ها را گاهی گم می‌کند و مجبور است نه به عقل کلی‌نگرش بلکه به مشاهده جزء به جزء عینی‌اش اکتفا کند و به رفتارهای شهودی و حسی شبیه به خلسه‌اش قناعت کند و به عالم ناگزیر غفلت‌ها و بی‌سببی‌ها فروتنانه تن دردهد. شعر یاوه همین است که این روزها کتاب‌ها و مطبوعات را زیر سیطره گرفته. در این شعرواره‌ها گسستگی روابط هست و انقطاع از واقعیت و از جمع و دیگری. فراموشی و جهل هست و این همه عیب نیست اگر در پس اختلال، حضور ذهن آفرینش‌کاری حس می‌شد که عالمی می‌داشت. کسی که عالمی دارد یعنی ذهنی دارد مجموع و سری انتظام‌یافته از دانسته‌ها و تجربه و تفکرات و خیالات انبوه؛ این مفردات در حافظه با هم ترکیب شده و سوار می‌شود بر قریحه‌ای زاینده که خود موهبتی فطری است.

201 pages, Paperback

First published January 1, 2014

About the author

Javad Mojabi

Reviews

[Bahman Bahman · Rating 2 out of 5]

«چون که زاغان خیمه بر بهمن زدند»

سرمای جان و تن را ستمگرانه گسترد

برف؛ که هرچه را می پوشاند جز برهنگی خویش را

مثل روز روشن بود

نازک تنان، زمستان ناپیدا بن را، تاب نمی آرند.

دراین هوا

باغ ناپدید و کوی ناپدید و آدمی ناپیدا

چشم انداز محو از بی حیای سفید یک دست

چه جای نغمه و نوا، دراین سکوت جان فرسا

جز غراب مرثیه خوان

بر تل جنازه های بلبل و قناری و آوازهای جوان.

روز دیگری آمد

نیامد به خویش، ما آوردیمش

از شش جهت نوای مرغان در پرواز

بامیش سفید مرگ رفته بودند

زاغساران بی آب و رنگ

ما مرگ را به مردن واداشتیم

دراین فروردین.