In ruil voor een lege zandloper voor de onsterfelijke Max eisen de Raadsheren dat Gwen het werk van haar vader overneemt. Zij, in plaats van haar broer Xander die daar als oudste meer recht op heeft. Een aanbod dat ze niet kan afslaan, zelfs als dat betekent dat ze haar broer daarmee tegen zich in het harnas jaagt.
Xander weigert dan ook om Gwen bij te staan, terwijl ze juist nu zijn hulp hard nodig heeft. Zij is echter niet het enige probleem waarmee hij kampt. Sinds zijn uitstapje naar de Dodenstad lijkt een deel van hem daar te zijn achtergebleven en balanceert hij op het randje van beide werelden, waar de andere kant gretig gebruik van maakt.
Dodenstad is een waardig vervolg op het eerste deel van de Zielverzamelaarserie. Vlot geschreven, met een mooie spanningsboog. De nadruk ligt hier meer op de ingewikkelde relatie tussen Xander en Gwen en de consequenties van zijn daden, die ervoor zorgen dat de complete doden ontsnappen naar de levende wereld. Kortom, een interessante Young Adult duologie die erg origineel is, en vraagstukken rondom de dood behandelt zonder al te zwaar op de hand te worden.
‘Dodenstad’ gaat verder waar ‘Merkteken van de dood’ gebleven was. Af en toe worden er herhalingen geplaatst moest je bepaalde details vergeten zijn maar het bevat zeker geen overload aan dubbele informatie, wat ik zeer aangenaam lezen vond. Het concept ‘zielverzamelen’ blijft echt fascinerend voor mij. Ik heb er nog nooit een ander verhaal over gelezen dus het blijft voor mij zeer mysterieus en ontdekkend aanvoelen. Het zielverzamelen brengt ook de nodige problemen en situaties met zich mee, zodat steeds je aandacht behouden blijft. ‘Dodenstad’ sluit hiermee het tweeluik van de Zielverzamelaar-serie af, alhoewel er best nog ruimte is voor een aantal spin-offs of prequels.
Ik val meteen met de deur in huis: het eerste boek was leuker. Letterlijk. In het eerste boek zaten meer lichtpuntjes (zoals de band tussen Max en Gwen) waardoor het werk van een Zielverzamelaar iets luchtiger bleef. Boek twee is een stuk zwaarder? heftiger? grimmiger? dan boek 1. Het is constant spannend en daardoor krijg je als lezen amper tijd om adem te halen. Dat zorgde er wel voor dat ik Dodenstad in no time uit had. Voordelen en nadelen dus.
Minpunten: - Meer 'show' in plaats van 'tell' ("je weet toch hoe de raadsheren zijn?") - Personages maken veel domme keuzes, waardoor ik tegen ze ging rooten - Ik ging ook tegen ze rooten, omdat iedereen constant als onwaardig wordt beschreven, of ze voelen zich schuldig - Eva is op meerdere manieren en totaal anders persoon dan in boek 1. Dat had voor mij wat meer uitgewerkt morgen worden - Ik had meer willen geven om Kamil (en nóg meer om Laila), maar die kregen daar te weinig screentime (buiten rampscènes om) voor - Ik werd echt een beetje sad van hoe het tussen Max en Gwen ging dit boek Kortom: de auteur mag wat liever voor de personages zijn ;)
Pluspunten: + Vooral Max voelde als een realistisch personage, hij heeft me door alle grimmigheid heen gesleept + De achtergrondverhalen zijn superinteressant (Gwens trauma's, Xanders worstelingen, Amirs gezondheid) + Het is echt retespannend + Het verhaal blijft verrassend en onvoorspelbaar + Ik root voor Max en Gwen + MEER JAMAR ALSJEBLIEFT. Hij deed me denken aan Jesper uit Six of Crows met een eigen twist. Ik hoop echt dat er nog een boek komt waar hij (en Laila trouwens ook) een grotere rol in speelt/spelen.
Eindelijk was hij daar. Het vervolg van Merkteken van de dood.
Ik kocht het boek toen ik op elfia was. Het boek was net uit en ik wilden het meteen hebben. Deel 1 heb ik verslonden en ik wilden weten hoe het verder zou gaan met max en gwen. Hier werd ik niet in teleurgesteld.
Wat een rollercoaster van gebeurtenissen en wat een drama Xander en Kamil hebben veroorzaakt! Natuurlijk zit Gwen met dillema's. Ze wilt natuurlijk Max zijn ziel redden en dan flikken die 2 allemaal ongein uit in haar domein. Ik had echt meerdere malen medelijden met haar.
De karakters worden ook mooi omschreven. Er worden ook genoeg details gegeven over bijvoorbeeld mensen die bezeten zijn door een andere ziel. Ook hoe je kon zien welke ziel goed is en welke bederf had.
Gwen is echt mijn favoriete personage samen met Laila. Ja rare combinatie, maar vond ze beide tof. Ook hoe Gwen in deel 1 rustig en voorzichtig overkwam en nu in deel 2 ineens een stuk zekerder en sterker maar ook vastberadener is geworden. Ze ging bijna niets meer uit de weg en ging juist de achter bepaalde dingen aan. Dit vond ik vooral leuk om te lezen.
Ik hoop dat er nog een deel kont, want het einde was echt goed gedaan, maar hoop stiekem nog wat over Kamil, Laila of Jamar te lezen. Die personages hebben ook wel mijn interesse getrokken.
Wat een fijne schrijfstijl heeft de auteur. Dodenstad gaat verder waar deel 1 is gestopt en het gaat naadloos in elkaar over.
Er is behoorlijk wat mis in huize Collins. Langzamerhand is de scheiding van de twee werelden aan het afbrokkelen met grote gevolgen. Alexander is een grens over gegaan en het komt op Gwen aan om hem te redden, maar ze heeft haar handen vol aan haar eigen problemen. Dit brengt direct spanning in het verhaal.
Max krijgt een grotere rol in dit boek en blijkt een goede invloed op Gwen. Hij zorgt ervoor dat ik haar beter leer kennen (en zij zichzelf).
Alle lijntjes worden goed uitgewerkt en aan het eind is duidelijk wat er precies aan de hand is in Collins district.
Het enige lastige vond ik dat niet in ieder hoofdstuk meteen duidelijk is vanuit welk personage er geschreven is en dat bracht me een paar keer uit mijn leesritme.