What do you think?
Rate this book
Οι δρόμοι της λήθης
Τι κοινό μπορεί να έχουν μια δυναμική υπαστυνόμος, ένας ρομαντικός δάσκαλος, ένας θαμώνας των φυλακών, μια καταπιεσμένη νοικοκυρά κι ένας κουκουλοφόρος;
Στην Αθήνα της κρίσης μια γυναίκα εξαφανίζεται κι η εξαφάνισή της συμπίπτει με μια καλοστημένη ληστεία. Στην προσπάθειά της να τη βρει, η υπαστυνόμος Δέσποινα Καρανικόλα θα συναντήσει ξανά έναν παλιό της γνώριμο, τον Διομήδη Δανέλλη, τον άνθρωπο που από λάθος έστειλε η ίδια πριν από λίγα χρόνια στη φυλακή. Μαζί του θα ζήσει έναν μεγάλο έρωτα, όμως ο Διομήδης δεν είναι πια ο ίδιος. Και πώς να είναι; Η ζωή του διαλύθηκε κι οι αγαπημένοι του τον ξέχασαν. Μόνο ο Μάνος, μόνιμος θαμώνας των φυλακών, στάθηκε δίπλα του, κι αυτόν πλέον ο Διομήδης τον λογαριάζει γι’ αδελφό. Στο ίδιο σταυροδρόμι της ζωής κι ο Δημητράκης, που προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εαυτό του, μπλέκεται με τους κουκουλοφόρους της πλατείας Εξαρχείων.
Ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, οι ζωές των ηρώων διασταυρώνονται και διανύουν κοινούς δρόμους. Έτσι, θα ανακαλύψουν τον εαυτό τους, θα εξελιχθούν και θα προσπαθήσουν ν’ αλλάξουν. Κι υπάρχουν συναισθήματα που σταθερά μας οδηγούν απ’ το σκοτάδι στο φως. Ο έρωτας. Η αγάπη. Η φιλία. Μόνο που καμιά φορά γίνονται η αιτία ώστε η πορεία μας να είναι αντίστροφη.
…Έβρεχε όταν βγήκα στον δρόμο. Καλύτερα. Τα δάκρυα φωλιάζουν στη βροχή όπως οι ψιχάλες στη θάλασσα κι η θλίψη στη συννεφιά σαν τις χιονονιφάδες στο λευκό μάρμαρο. Φόρεσα την κουκούλα του φούτερ κι έγινα πάλι ο Κανένας. Τάχυνα το βήμα ως τον σταθμό του ηλεκτρικού στο Μαρούσι.
Σ’ όλη τη διαδρομή κοιτούσα τις σταγόνες να σχηματίζουν ρυάκια στα τζάμια του βαγονιού. Στην Ομόνοια το τρένο άδειασε και ξαναγέμισε σε δευτερόλεπτα. Ένα πρεζόνι μου ’χωσε στο πρόσωπο το απλωμένο του χέρι μαζί με μια θλιβερή ιστορία. Του ’δωσα σχεδόν ό,τι είχα πάνω μου. Οι συνεπιβάτες μου με κοίταζαν με μια δόση υπεροψίας και μπόλικο οίκτο. Το ξέρω πως οι ιστορίες των ζητιάνων είναι ψεύτικες. Τι σημασία έχει; Πίσω τους κρύβονται άλλες, αληθινές, όχι λιγότερο θλιβερές.
Ιστορίες σαν τη δική μου. Σαν όλων μας…
Στην Αθήνα της κρίσης μια γυναίκα εξαφανίζεται κι η εξαφάνισή της συμπίπτει με μια καλοστημένη ληστεία. Στην προσπάθειά της να τη βρει, η υπαστυνόμος Δέσποινα Καρανικόλα θα συναντήσει ξανά έναν παλιό της γνώριμο, τον Διομήδη Δανέλλη, τον άνθρωπο που από λάθος έστειλε η ίδια πριν από λίγα χρόνια στη φυλακή. Μαζί του θα ζήσει έναν μεγάλο έρωτα, όμως ο Διομήδης δεν είναι πια ο ίδιος. Και πώς να είναι; Η ζωή του διαλύθηκε κι οι αγαπημένοι του τον ξέχασαν. Μόνο ο Μάνος, μόνιμος θαμώνας των φυλακών, στάθηκε δίπλα του, κι αυτόν πλέον ο Διομήδης τον λογαριάζει γι’ αδελφό. Στο ίδιο σταυροδρόμι της ζωής κι ο Δημητράκης, που προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εαυτό του, μπλέκεται με τους κουκουλοφόρους της πλατείας Εξαρχείων.
Ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, οι ζωές των ηρώων διασταυρώνονται και διανύουν κοινούς δρόμους. Έτσι, θα ανακαλύψουν τον εαυτό τους, θα εξελιχθούν και θα προσπαθήσουν ν’ αλλάξουν. Κι υπάρχουν συναισθήματα που σταθερά μας οδηγούν απ’ το σκοτάδι στο φως. Ο έρωτας. Η αγάπη. Η φιλία. Μόνο που καμιά φορά γίνονται η αιτία ώστε η πορεία μας να είναι αντίστροφη.
…Έβρεχε όταν βγήκα στον δρόμο. Καλύτερα. Τα δάκρυα φωλιάζουν στη βροχή όπως οι ψιχάλες στη θάλασσα κι η θλίψη στη συννεφιά σαν τις χιονονιφάδες στο λευκό μάρμαρο. Φόρεσα την κουκούλα του φούτερ κι έγινα πάλι ο Κανένας. Τάχυνα το βήμα ως τον σταθμό του ηλεκτρικού στο Μαρούσι.
Σ’ όλη τη διαδρομή κοιτούσα τις σταγόνες να σχηματίζουν ρυάκια στα τζάμια του βαγονιού. Στην Ομόνοια το τρένο άδειασε και ξαναγέμισε σε δευτερόλεπτα. Ένα πρεζόνι μου ’χωσε στο πρόσωπο το απλωμένο του χέρι μαζί με μια θλιβερή ιστορία. Του ’δωσα σχεδόν ό,τι είχα πάνω μου. Οι συνεπιβάτες μου με κοίταζαν με μια δόση υπεροψίας και μπόλικο οίκτο. Το ξέρω πως οι ιστορίες των ζητιάνων είναι ψεύτικες. Τι σημασία έχει; Πίσω τους κρύβονται άλλες, αληθινές, όχι λιγότερο θλιβερές.
Ιστορίες σαν τη δική μου. Σαν όλων μας…
560 pages, Paperback
Published April 10, 2019
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
January 19, 2021
Τη συγγραφέα τη γνώρισα με το πρώτο της βιβλίο, "Πέτρα και μέλι" και πραγματικά τη θεωρώ εξαιρετικά ταλαντούχα, πιστεύω πως έχει πολύ δυνατό τρόπο γραφής.
Τρεις νέοι άνθρωποι είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές του βιβλίου. Από τη μια μεριά η Δέσποινα, αστυνομικός. Από την άλλη ο Διομήδης και ο Μάνος που έχουν υπάρξει τρόφιμοι των φυλακών. Η συγγραφέας μας περιγράφει τις ιστορίες της ζωής τους με τρόπο εξαιρετικό, πλάθοντας ολοζώντανους χαρακτήρες που πιστεύω είναι αδύνατον να μη συμπαθήσεις. Τους βάζει και βιώνουν όλα όσα μπορεί να συμβούν σε μια ολόκληρη ζωή. Βία, εκμετάλλευση, μοναξιά, απώλεια, φτώχεια και εγκατάλειψη. Και αντίστροφα: αγάπη, φροντίδα, εμπιστοσύνη στον συνάνθρωπο.
Οι ζωές τους μπλέκονται, οι ιστορίες τους συναντιούνται και πλέον οι τρεις τους συνεχίζουν τη ζωή τους κάνοντας λάθη και προσπαθώντας να ζήσουν τα όνειρά τους. Κοντά τους και πολλά ακόμη πρόσωπα που τους πλαισιώνουν και παίζουν σημαντικό ρόλο στην πλοκή, για τα οποία επίσης μαθαίνουμε τα απαραίτητα για το παρελθόν τους.
Μου άρεσε πολύ το βιβλίο. Ούτε που κατάλαβα πότε το τελείωσα, το έπιασα στην αργία της Πρωτοχρονιάς και το διάβασα μέσα σε δυο μέρες. Δεν είναι τόσο η ίδια η ιστορία ( η οποία είναι από μόνη της πολύ καλή). Κυρίως είναι ο τρόπος που η συγγραφέας σκιαγραφεί τους χαρακτήρες, τόσο που στο τέλος είναι σαν να τους ξέρεις αληθινά. Επίσης, είναι καταπληκτικός ο τρόπος που καταφέρνει και περιγράφει τα συναισθήματά τους. Χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς, χωρίς εκβιασμούς, συγκινήθηκα και στεναχωρήθηκα με τις δυσκολίες τους.
Δεν υπάρχουν πολλά να πω, είναι λίγοι οι συγγραφείς στη χώρα μας που καταφέρνουν να γράψουν τόσο άρτια κοινωνικά μυθιστορήματα, οπότε πια απλά θα περιμένω (σε μερικά χρόνια φαντάζομαι) το νέο της βιβλίο.
https://kiallovivlio.blogspot.com/
https://thematofylakes.gr/
Τρεις νέοι άνθρωποι είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές του βιβλίου. Από τη μια μεριά η Δέσποινα, αστυνομικός. Από την άλλη ο Διομήδης και ο Μάνος που έχουν υπάρξει τρόφιμοι των φυλακών. Η συγγραφέας μας περιγράφει τις ιστορίες της ζωής τους με τρόπο εξαιρετικό, πλάθοντας ολοζώντανους χαρακτήρες που πιστεύω είναι αδύνατον να μη συμπαθήσεις. Τους βάζει και βιώνουν όλα όσα μπορεί να συμβούν σε μια ολόκληρη ζωή. Βία, εκμετάλλευση, μοναξιά, απώλεια, φτώχεια και εγκατάλειψη. Και αντίστροφα: αγάπη, φροντίδα, εμπιστοσύνη στον συνάνθρωπο.
Οι ζωές τους μπλέκονται, οι ιστορίες τους συναντιούνται και πλέον οι τρεις τους συνεχίζουν τη ζωή τους κάνοντας λάθη και προσπαθώντας να ζήσουν τα όνειρά τους. Κοντά τους και πολλά ακόμη πρόσωπα που τους πλαισιώνουν και παίζουν σημαντικό ρόλο στην πλοκή, για τα οποία επίσης μαθαίνουμε τα απαραίτητα για το παρελθόν τους.
Μου άρεσε πολύ το βιβλίο. Ούτε που κατάλαβα πότε το τελείωσα, το έπιασα στην αργία της Πρωτοχρονιάς και το διάβασα μέσα σε δυο μέρες. Δεν είναι τόσο η ίδια η ιστορία ( η οποία είναι από μόνη της πολύ καλή). Κυρίως είναι ο τρόπος που η συγγραφέας σκιαγραφεί τους χαρακτήρες, τόσο που στο τέλος είναι σαν να τους ξέρεις αληθινά. Επίσης, είναι καταπληκτικός ο τρόπος που καταφέρνει και περιγράφει τα συναισθήματά τους. Χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς, χωρίς εκβιασμούς, συγκινήθηκα και στεναχωρήθηκα με τις δυσκολίες τους.
Δεν υπάρχουν πολλά να πω, είναι λίγοι οι συγγραφείς στη χώρα μας που καταφέρνουν να γράψουν τόσο άρτια κοινωνικά μυθιστορήματα, οπότε πια απλά θα περιμένω (σε μερικά χρόνια φαντάζομαι) το νέο της βιβλίο.
https://kiallovivlio.blogspot.com/
https://thematofylakes.gr/
May 5, 2019
Έχουν περάσει έξι ολόκληρα χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημα με την υπογραφή της Χριστίνας Ζέμπη, το αγαπημένο όλων "Πέτρα και μέλι". Ένα βιβλίο που άγγιξε βαθιά τις καρδιές των αναγνωστών, που μας συγκίνησε και χαράχτηκε βαθιά μέσα στο μυαλό και στην ψυχή μας, που το 2016 μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε και στην Αγγλία από τις εκδόσεις Arcadia, και που τόσα χρόνια μετά εξακολουθεί να προκαλεί αντικείμενο συζήτησης και λογοτεχνικών προτάσεων στα διάφορα φιλοαναγνωστικά πηγαδάκια και ομάδες του διαδικτύου και όχι μόνο. Και όχι άδικα, οφείλω να ομολογήσω, αφού το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι μόνο το αγαπημένο όλων, αλλά και δικό μου αγαπημένο -και λόγω μανιάτικης καταγωγής, αντιλαμβάνεστε πως η ταύτισή μου με την ιστορία και τους ήρωές της ήταν άνω του μέσου όρου.
Όπως ήταν φυσικό επόμενο, η ανακοίνωση των εκδόσεων Διόπτρα που ανέφερε πως η Χριστίνα Ζέμπη βρίσκεται πλέον στο δυναμικό του εκδοτικού της και πως το νέο της βιβλίο θα κυκλοφορούσε από αυτούς, προκάλεσε κύματα αναστάτωσης, χαράς, ενθουσιασμού, μα και κάποιος μικρής ανησυχίας. Όταν αγαπάς έναν συγγραφέα είναι αναμενόμενο να ανυπομονείς για την έκδοση του νέου του έργου, ειδικά όταν έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια από την τελευταία σας "συνάντηση", όμως, την ίδια ακριβώς στιγμή, σκέφτεσαι δύο πράγματα. Το πρώτο έχει να κάνει με τη δυναμική της πένας του και με το κατά πόσο αυτή μπορεί να έχει αποδυναμωθεί λόγω της χρόνιας αποχής του από τα λογοτεχνικά δρώμενα. Το δεύτερο, πάλι, έχει να κάνει με την αναπόφευκτη σύγκριση που θα γίνει με το πρώτο του έργο, πόσο μάλλον όταν αυτό ήταν καθόλα συγκλονιστικό και μοναδικό. Με το χέρι στην καρδιά, λοιπόν, θέλω να σας διαβεβαιώσω πως μπορεί να μην έχουμε ένα νέο "Πέτρα και μέλι", αλλά έχουμε μια πραγματικά δυνατή, σύγχρονη, αληθινή και τρυφερή ιστορία που έχει να μας προσφέρει πολλά περισσότερα απ' όσα υποθέτουμε με μια πρώτη ανάγνωση της περίληψής της.
Στην Αθήνα του σήμερα, της οικονομικής κρίσης, της αποξένωσης, της απόγνωσης, οι ζωές ανθρώπων που έχουν τόσα πράγματα να τους χωρίζουν, μα και τόσα άλλα να τους ενώνουν ακόμα κι αν δεν το γνωρίζουν, είναι μοιραίο να διασταυρωθούν και να τους οδηγήσουν σε μονοπάτια που ποτέ τους δεν είχαν φανταστεί, κάνοντάς τους να ανακαλύψουν πράγματα που δεν γνώριζαν ακόμα και για τον ίδιο τους τον εαυτό, να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους για τη ζωή, να αλλάξουν και να πορευτούν μέσα από διαδρομές που κανείς δεν γνωρίζει το θα συναντήσει στο τέλος τους, αλλά που αξίζει κανείς να διασχίσει. Όχι μόνο γιατί θα αποκομίσει εμπειρίες, αλλά γιατί μόνο μέσα από τις μακρές πορείες της ζωής, τα εμπόδια που καλείται να ξεπεράσει, από την αλληλεπίδρασή του με άλλους ανθρώπους που ο καθένας έχει κάτι δικό του, το ξεχωριστό να σου προσφέρει, μπορεί να αγγίξει την εσωτερική του πληρότητα και να νιώσει πραγματικά ολοκληρωμένος.
Μια ληστεία άψογα καλοσχεδιασμένη και ταυτόχρονα η μυστηριώδης εξαφάνιση μιας γυναίκας που η αστυνομία αναζητά. Η Δέσποινα, μια γυναίκα που εργάζεται για λογαριασμό της τελευταίας και που θα ανταμώσει ξανά με τον Διομήδη. Ένα αντάμωμα μοιραίο αφού θα οδηγήσει στην εκδήλωση ενός μεγάλου έρωτα, παρά που η Δέσποινα ήταν εκείνη που από λάθος της οδήγησε τον Διομήδη στην φυλακή, πριν από κάποια χρόνια. Ένα λάθος που άλλαξε τη ζωή του για πάντα, αφού το στίγμα που σου αφήνει μια τέτοια συνθήκη δεν φεύγει ποτέ από πάνω σου, ακόμα κι αν αποδειχθεί η αθωότητά σου. Το κουβαλάς για πάντα κι εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή από το να προσπαθείς συνεχώς ν' αποδεικνύεις πως είσαι καλύτερος απ' αυτό που οι άλλοι πιστεύουν για σένα, ζητιανεύοντας την αγάπη και την κατανόησή τους, ή αποφασίζεις να κάνεις μια νέα αρχή μακριά απ' όσους σε πρόδωσαν και σ' εγκατέλειψαν επειδή η αγάπη και η πίστη τους σε σένα δεν ήταν παρά μονάχα λόγια.
Κάπου εκεί, βρίσκεται και ο Μάνος, ο κολλητός φίλος που απέκτησε ο Διομήδης μέσα στη φυλακή. Ο φίλος που έγινε για εκείνον αδερφός, οικογένεια, το μοναδικό του στήριγμα όταν όλοι οι άλλοι του γύρισαν την πλάτη. Ο άνθρωπος που όση καλοσύνη κι αν κρύβει στην καρδιά του, κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο με αποτέλεσμα να περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του πίσω από τα κάγκελα. Τέλος, ο Δημητράκης, ένας νέος της εποχής που προσπαθεί να ξεφύγει από τον εαυτό του, τα πάθη του, τα λάθη του, που θέλει να ξεκινήσει μια νέα ζωή μακριά απ' όλα όσα τον έχουν σημαδέψει και που όμως, κάθε φορά, καταλήγει να μπλέκει σε μια νέα ιστορία, με τελευταία όλων το συναπάντημά του με τους κουκουλοφόρους των Εξαρχείων που για ακόμα μία φορά θα τον αποπροσανατολίσουν, θα τον κάνουν να χαθεί μέσα σε μια δίνη σκότους, χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει πως βαθιά μέσα του παύει να πιστεύει στο ότι μπορεί να ξεφύγει, να αλλάξει. Ο καθένας μας μπορεί να το κάνει, αρκεί να έχει θέληση, πίστη, ίσως και λίγη ώθηση από τους σωστούς ανθρώπους.
Όπως προανέφερα, "Οι δρόμοι της λήθης" είναι ένα καθολικά σύγχρονο, καλογραμμένο μυθιστόρημα, το οποίο αφηγείται πολλές μικρές ιστορίες, απόλυτα αληθινές και ρεαλιστικές, που η κάθε μία απ' αυτές φανερώνει και μια μελανή πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης και της κοινωνίας που έχουμε χτίσει σήμερα. Ιστορίες που αν και διαφορετικές μεταξύ τους, διαθέτουν ένα κοινό σημείο αναφοράς. Ανθρώπους που πορεύονται σε παράλληλα μονοπάτια που μέλλει να διασταυρωθούν με κατεύθυνση έναν κοινό, τελικό προορισμό, αυτόν που κάθε άνθρωπος αναζητά κατά βάθος, που δεν είναι άλλος από το μέρος εκείνο που θα μπορέσει να ταιριάξει και να ζήσει ελεύθερος, χωρίς τα βάρη ενός παρελθόντος που δεν το επέλεξε απαραίτητα ο ίδιος, πλάι σε ανθρώπους που θα τον αγκαλιάσουν με κατανόηση και στοργή, όχι επειδή είναι αδύναμος, αλλά γιατί είναι ένας από αυτούς, όμοιός τους, με κοινά πάθη, αγωνίες, επιθυμίες, όνειρα. Και αν η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη, αξίζει να την ζήσεις, γιατί οι εκπλήξεις που σου επιφυλάσσει είναι τόσες πολλές και μοναδικές, που είναι κρίμα να της χάσεις, όπως είναι κρίμα να μην τις αφήσεις να σε οδηγήσουν από το σκοτάδι στο φως.
Όπως ήταν φυσικό επόμενο, η ανακοίνωση των εκδόσεων Διόπτρα που ανέφερε πως η Χριστίνα Ζέμπη βρίσκεται πλέον στο δυναμικό του εκδοτικού της και πως το νέο της βιβλίο θα κυκλοφορούσε από αυτούς, προκάλεσε κύματα αναστάτωσης, χαράς, ενθουσιασμού, μα και κάποιος μικρής ανησυχίας. Όταν αγαπάς έναν συγγραφέα είναι αναμενόμενο να ανυπομονείς για την έκδοση του νέου του έργου, ειδικά όταν έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια από την τελευταία σας "συνάντηση", όμως, την ίδια ακριβώς στιγμή, σκέφτεσαι δύο πράγματα. Το πρώτο έχει να κάνει με τη δυναμική της πένας του και με το κατά πόσο αυτή μπορεί να έχει αποδυναμωθεί λόγω της χρόνιας αποχής του από τα λογοτεχνικά δρώμενα. Το δεύτερο, πάλι, έχει να κάνει με την αναπόφευκτη σύγκριση που θα γίνει με το πρώτο του έργο, πόσο μάλλον όταν αυτό ήταν καθόλα συγκλονιστικό και μοναδικό. Με το χέρι στην καρδιά, λοιπόν, θέλω να σας διαβεβαιώσω πως μπορεί να μην έχουμε ένα νέο "Πέτρα και μέλι", αλλά έχουμε μια πραγματικά δυνατή, σύγχρονη, αληθινή και τρυφερή ιστορία που έχει να μας προσφέρει πολλά περισσότερα απ' όσα υποθέτουμε με μια πρώτη ανάγνωση της περίληψής της.
Στην Αθήνα του σήμερα, της οικονομικής κρίσης, της αποξένωσης, της απόγνωσης, οι ζωές ανθρώπων που έχουν τόσα πράγματα να τους χωρίζουν, μα και τόσα άλλα να τους ενώνουν ακόμα κι αν δεν το γνωρίζουν, είναι μοιραίο να διασταυρωθούν και να τους οδηγήσουν σε μονοπάτια που ποτέ τους δεν είχαν φανταστεί, κάνοντάς τους να ανακαλύψουν πράγματα που δεν γνώριζαν ακόμα και για τον ίδιο τους τον εαυτό, να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους για τη ζωή, να αλλάξουν και να πορευτούν μέσα από διαδρομές που κανείς δεν γνωρίζει το θα συναντήσει στο τέλος τους, αλλά που αξίζει κανείς να διασχίσει. Όχι μόνο γιατί θα αποκομίσει εμπειρίες, αλλά γιατί μόνο μέσα από τις μακρές πορείες της ζωής, τα εμπόδια που καλείται να ξεπεράσει, από την αλληλεπίδρασή του με άλλους ανθρώπους που ο καθένας έχει κάτι δικό του, το ξεχωριστό να σου προσφέρει, μπορεί να αγγίξει την εσωτερική του πληρότητα και να νιώσει πραγματικά ολοκληρωμένος.
Μια ληστεία άψογα καλοσχεδιασμένη και ταυτόχρονα η μυστηριώδης εξαφάνιση μιας γυναίκας που η αστυνομία αναζητά. Η Δέσποινα, μια γυναίκα που εργάζεται για λογαριασμό της τελευταίας και που θα ανταμώσει ξανά με τον Διομήδη. Ένα αντάμωμα μοιραίο αφού θα οδηγήσει στην εκδήλωση ενός μεγάλου έρωτα, παρά που η Δέσποινα ήταν εκείνη που από λάθος της οδήγησε τον Διομήδη στην φυλακή, πριν από κάποια χρόνια. Ένα λάθος που άλλαξε τη ζωή του για πάντα, αφού το στίγμα που σου αφήνει μια τέτοια συνθήκη δεν φεύγει ποτέ από πάνω σου, ακόμα κι αν αποδειχθεί η αθωότητά σου. Το κουβαλάς για πάντα κι εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή από το να προσπαθείς συνεχώς ν' αποδεικνύεις πως είσαι καλύτερος απ' αυτό που οι άλλοι πιστεύουν για σένα, ζητιανεύοντας την αγάπη και την κατανόησή τους, ή αποφασίζεις να κάνεις μια νέα αρχή μακριά απ' όσους σε πρόδωσαν και σ' εγκατέλειψαν επειδή η αγάπη και η πίστη τους σε σένα δεν ήταν παρά μονάχα λόγια.
Κάπου εκεί, βρίσκεται και ο Μάνος, ο κολλητός φίλος που απέκτησε ο Διομήδης μέσα στη φυλακή. Ο φίλος που έγινε για εκείνον αδερφός, οικογένεια, το μοναδικό του στήριγμα όταν όλοι οι άλλοι του γύρισαν την πλάτη. Ο άνθρωπος που όση καλοσύνη κι αν κρύβει στην καρδιά του, κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο με αποτέλεσμα να περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του πίσω από τα κάγκελα. Τέλος, ο Δημητράκης, ένας νέος της εποχής που προσπαθεί να ξεφύγει από τον εαυτό του, τα πάθη του, τα λάθη του, που θέλει να ξεκινήσει μια νέα ζωή μακριά απ' όλα όσα τον έχουν σημαδέψει και που όμως, κάθε φορά, καταλήγει να μπλέκει σε μια νέα ιστορία, με τελευταία όλων το συναπάντημά του με τους κουκουλοφόρους των Εξαρχείων που για ακόμα μία φορά θα τον αποπροσανατολίσουν, θα τον κάνουν να χαθεί μέσα σε μια δίνη σκότους, χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει πως βαθιά μέσα του παύει να πιστεύει στο ότι μπορεί να ξεφύγει, να αλλάξει. Ο καθένας μας μπορεί να το κάνει, αρκεί να έχει θέληση, πίστη, ίσως και λίγη ώθηση από τους σωστούς ανθρώπους.
Όπως προανέφερα, "Οι δρόμοι της λήθης" είναι ένα καθολικά σύγχρονο, καλογραμμένο μυθιστόρημα, το οποίο αφηγείται πολλές μικρές ιστορίες, απόλυτα αληθινές και ρεαλιστικές, που η κάθε μία απ' αυτές φανερώνει και μια μελανή πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης και της κοινωνίας που έχουμε χτίσει σήμερα. Ιστορίες που αν και διαφορετικές μεταξύ τους, διαθέτουν ένα κοινό σημείο αναφοράς. Ανθρώπους που πορεύονται σε παράλληλα μονοπάτια που μέλλει να διασταυρωθούν με κατεύθυνση έναν κοινό, τελικό προορισμό, αυτόν που κάθε άνθρωπος αναζητά κατά βάθος, που δεν είναι άλλος από το μέρος εκείνο που θα μπορέσει να ταιριάξει και να ζήσει ελεύθερος, χωρίς τα βάρη ενός παρελθόντος που δεν το επέλεξε απαραίτητα ο ίδιος, πλάι σε ανθρώπους που θα τον αγκαλιάσουν με κατανόηση και στοργή, όχι επειδή είναι αδύναμος, αλλά γιατί είναι ένας από αυτούς, όμοιός τους, με κοινά πάθη, αγωνίες, επιθυμίες, όνειρα. Και αν η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη, αξίζει να την ζήσεις, γιατί οι εκπλήξεις που σου επιφυλάσσει είναι τόσες πολλές και μοναδικές, που είναι κρίμα να της χάσεις, όπως είναι κρίμα να μην τις αφήσεις να σε οδηγήσουν από το σκοτάδι στο φως.
May 7, 2019
https://lovebooksloveread.blogspot.co...
Πόσα συναισθήματα μπορούν να χωρέσουν σε ένα βιβλίο;
Έρχονται στιγμές που πέφτουν στα χέρια σου κάποια βιβλία σαν αυτό και σκέφτεσαι πως ότι και αν γράψεις θα φανεί τόσο λίγο !!Δεν φτάνει ούτε στο τόσο αυτό που νιώθεις όταν το διαβάζεις.
Έχουν περάσει πολλές ώρες μετά την ολοκλήρωση του , έχω αποφορτιστεί αρκετά αλλά όχι τελείως και προσπαθώ να μοιραστώ τις σκέψεις μου , τα συναισθήματα μου μαζί σας!
Όσο μπορώ χωρίς να προδώσω μυστικά του βιβλίου.
Μετά το λατρεμένο Πέτρα και Μέλι έρχονται οι εκρηκτικοί Δρόμοι της Λήθης!
Ένα βαθύ κοινωνικό ανάγνωσμα, τελείως διαφορετικό και ξεχωριστό που δεν τίθεται μέτρο σύγκρισης!
Ένα βιβλίο καταπέλτης στην ψυχολογία !.
Αριστοτεχνικά δεμένα όλα τα γεγονότα ανοίγονται σιγά σιγά μπροστά σου.
Γνωρίζεις τους ήρωες έναν έναν, στο πριν και στο τώρα ,μέσα από αλλεπάλληλα flashback !
Σπαζοκεφαλιά , γρίφος , εθισμός διψάς να ξεδιπλώσεις το κουβάρι που βρίσκεται μπροστά σου.
Οι ήρωες πολλοί , διάφορες ηλικίες , διάφοροι χαρακτήρες...
Και υπάρχει εκείνη η μαγική στιγμή που όλα ενώνονται μ' έναν τόσο ξεχωριστό τρόπο που σ' αφήνει άφωνο!
Μάζα από ευαισθητοποιημένα συναισθήματα που αντιδρούν μέσα σου σαν να έχεις δεχτεί ηλεκτρική εκκένωση!
Ανατροπές και προδοσίες που δε τις περιμένεις έρχονται μπροστά στα μάτια σου.
Ξαναζείς έντονα τις στιγμές μαζί τους γιατί μετά από κάποιο σημείο και μετά δεν υπάρχει επιστροφή!
Αισθήματα ενοχής κατακλύζουν τις σκέψεις τους, χάνεται το γέλιο, χάνεται η ελπίδα, χάνεται ο έρωτας.
Έρχεται η προδοσία εκεί που δε την περιμένουν, κρυμμένη πίσω από πέπλα μυστηρίου...
Βρίσκεται πάντα μπροστά τους αλλά δε θέλουν να τη δούνε .
Μαθαίνουν να ζούνε με τις προσδοκίες που διαψεύστηκαν και τις ελπίδες που χάθηκαν!
Η ζωή τους έμαθε με τον χειρότερο τρόπο ότι δε μπορούνε να βασιστούν στο αύριο , σημασία έχει η στιγμή !
Υπάρχουν πράγματα που δε μπορούν να τα ορίσουν και τους αιφνιδιάζουν.
Ποτέ δεν ξέρουν τι βρίσκεται πίσω τους ούτε τι θα αντικρίσουν στο επόμενο δευτερόλεπτο!
Ζωές χωρίς ίχνος συμπόνιας!
Κυρίαρχο συναίσθημα ο θυμός, ο πόνος, η εκδίκηση!
Βαθιές πληγές από την απουσία της αγάπης και της τρυφερότητας που αιμορραγούν, ξύλο, κακοποίηση ,περιφρόνηση , εγκατάλειψη!
Πραγματικά δε ξέρω τι να πρωτογράψω για τους ήρωες και τις ιστορίες τους.
Διομήδης, Μάνος , Δημητράκης, Μάρθα, Τάκης..
Η μεγάλη μου αδυναμία, ο Διομήδης και το απέραντο μεγαλείο της ψυχής του!
Η τρυφερότητα του και η αγάπη του κρινόμενη από το πρίσμα άλλων γεγονότων γίνεται αδίκημα.
Πάντα υπάρχουν αθώοι σε μια ιστορία και πληρώνουν το τίμημα!Ανατριχιάζεις με την κατάληξη των γεγονότων.
Μάνος, ο αμέσως επόμενος ήρωας που με κέρδισε σταδιακά αλλά βαθιά και απόλυτα!
Κάθε μία ιστορία και ένα αγκάθι στην καρδιά μου.
Τραγικές φιγούρες που μου μάτωσαν τη ψυχή.
Τους αγάπησα, τους δικαιολόγησα, (ήταν αδύνατο να μην τους δικαιολογήσω) τους πόνεσα μέσα από τα σκληρά βιώματά τους και ευχήθηκα ολόψυχα τη λύτρωσή τους!
Έζησαν τις χειρότερες καταστάσεις!
Μέσα από αυτές ήρθε ο φόβος!
Ο φόβος που είναι ο χειρότερος σύμβουλος.
Ο φόβος που τους κάνει να ανέχονται πράγματα φριχτά.
Ο φόβος που τους σπρώχνει σε πράξεις για τις οποίες δεν θεωρούσαν τον εαυτός τους ικανό!
Ίσως γιατί...
Ο Φόβος και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης πάνε μαζί!
Αμοιβαίες εξομολογήσεις , παράταιροι , χαρακτήρες, διαφορετικό μορφωτικό επίπεδο, δένονται με μια βαθιά και σπάνια φιλία που θα τη ζήλευε ο καθένας μας!
Έπιασα τον εαυτό μου σε πολλές σκηνές του βιβλίου να βουρκώνει, να κάνει σενάρια για την κατάληξη των ηρώων, να παρακαλάει..
Ήταν αδύνατον να φανταστώ τη συνέχεια!
Όσο προχωρούσα την ανάγνωση,
αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα πλημμύρισαν την καρδιά μου και θόλωσαν τις σκέψεις μου!
Κάποιοι μέσα από τα απίστευτα παιχνίδια που σκαρώνει η ίδια η ζωή, κατάφεραν να βρούνε την απόλυτη ευτυχία,την απόλυτη αγάπη που τόσο τους έχει λείψει,κάποιοι έχασαν τα πάντα,και κάποιοι πήραν ότι πραγματικά τους άξιζε!
Η Χριστίνα Ζέμπη κατάφερε για άλλη μια φορά να φέρει τα πάνω κάτω στην ψυχολογία μου!
Μέσα στα τόσα όμορφα βιβλία που κυκλοφορούν έρχονται κάποια για να κάνουν την σημαντική διαφορά!
Ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου!
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
LOVE BOOKS -LOVE READ
Πόσα συναισθήματα μπορούν να χωρέσουν σε ένα βιβλίο;
Έρχονται στιγμές που πέφτουν στα χέρια σου κάποια βιβλία σαν αυτό και σκέφτεσαι πως ότι και αν γράψεις θα φανεί τόσο λίγο !!Δεν φτάνει ούτε στο τόσο αυτό που νιώθεις όταν το διαβάζεις.
Έχουν περάσει πολλές ώρες μετά την ολοκλήρωση του , έχω αποφορτιστεί αρκετά αλλά όχι τελείως και προσπαθώ να μοιραστώ τις σκέψεις μου , τα συναισθήματα μου μαζί σας!
Όσο μπορώ χωρίς να προδώσω μυστικά του βιβλίου.
Μετά το λατρεμένο Πέτρα και Μέλι έρχονται οι εκρηκτικοί Δρόμοι της Λήθης!
Ένα βαθύ κοινωνικό ανάγνωσμα, τελείως διαφορετικό και ξεχωριστό που δεν τίθεται μέτρο σύγκρισης!
Ένα βιβλίο καταπέλτης στην ψυχολογία !.
Αριστοτεχνικά δεμένα όλα τα γεγονότα ανοίγονται σιγά σιγά μπροστά σου.
Γνωρίζεις τους ήρωες έναν έναν, στο πριν και στο τώρα ,μέσα από αλλεπάλληλα flashback !
Σπαζοκεφαλιά , γρίφος , εθισμός διψάς να ξεδιπλώσεις το κουβάρι που βρίσκεται μπροστά σου.
Οι ήρωες πολλοί , διάφορες ηλικίες , διάφοροι χαρακτήρες...
Και υπάρχει εκείνη η μαγική στιγμή που όλα ενώνονται μ' έναν τόσο ξεχωριστό τρόπο που σ' αφήνει άφωνο!
Μάζα από ευαισθητοποιημένα συναισθήματα που αντιδρούν μέσα σου σαν να έχεις δεχτεί ηλεκτρική εκκένωση!
Ανατροπές και προδοσίες που δε τις περιμένεις έρχονται μπροστά στα μάτια σου.
Ξαναζείς έντονα τις στιγμές μαζί τους γιατί μετά από κάποιο σημείο και μετά δεν υπάρχει επιστροφή!
Αισθήματα ενοχής κατακλύζουν τις σκέψεις τους, χάνεται το γέλιο, χάνεται η ελπίδα, χάνεται ο έρωτας.
Έρχεται η προδοσία εκεί που δε την περιμένουν, κρυμμένη πίσω από πέπλα μυστηρίου...
Βρίσκεται πάντα μπροστά τους αλλά δε θέλουν να τη δούνε .
Μαθαίνουν να ζούνε με τις προσδοκίες που διαψεύστηκαν και τις ελπίδες που χάθηκαν!
Η ζωή τους έμαθε με τον χειρότερο τρόπο ότι δε μπορούνε να βασιστούν στο αύριο , σημασία έχει η στιγμή !
Υπάρχουν πράγματα που δε μπορούν να τα ορίσουν και τους αιφνιδιάζουν.
Ποτέ δεν ξέρουν τι βρίσκεται πίσω τους ούτε τι θα αντικρίσουν στο επόμενο δευτερόλεπτο!
Ζωές χωρίς ίχνος συμπόνιας!
Κυρίαρχο συναίσθημα ο θυμός, ο πόνος, η εκδίκηση!
Βαθιές πληγές από την απουσία της αγάπης και της τρυφερότητας που αιμορραγούν, ξύλο, κακοποίηση ,περιφρόνηση , εγκατάλειψη!
Πραγματικά δε ξέρω τι να πρωτογράψω για τους ήρωες και τις ιστορίες τους.
Διομήδης, Μάνος , Δημητράκης, Μάρθα, Τάκης..
Η μεγάλη μου αδυναμία, ο Διομήδης και το απέραντο μεγαλείο της ψυχής του!
Η τρυφερότητα του και η αγάπη του κρινόμενη από το πρίσμα άλλων γεγονότων γίνεται αδίκημα.
Πάντα υπάρχουν αθώοι σε μια ιστορία και πληρώνουν το τίμημα!Ανατριχιάζεις με την κατάληξη των γεγονότων.
Μάνος, ο αμέσως επόμενος ήρωας που με κέρδισε σταδιακά αλλά βαθιά και απόλυτα!
Κάθε μία ιστορία και ένα αγκάθι στην καρδιά μου.
Τραγικές φιγούρες που μου μάτωσαν τη ψυχή.
Τους αγάπησα, τους δικαιολόγησα, (ήταν αδύνατο να μην τους δικαιολογήσω) τους πόνεσα μέσα από τα σκληρά βιώματά τους και ευχήθηκα ολόψυχα τη λύτρωσή τους!
Έζησαν τις χειρότερες καταστάσεις!
Μέσα από αυτές ήρθε ο φόβος!
Ο φόβος που είναι ο χειρότερος σύμβουλος.
Ο φόβος που τους κάνει να ανέχονται πράγματα φριχτά.
Ο φόβος που τους σπρώχνει σε πράξεις για τις οποίες δεν θεωρούσαν τον εαυτός τους ικανό!
Ίσως γιατί...
Ο Φόβος και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης πάνε μαζί!
Αμοιβαίες εξομολογήσεις , παράταιροι , χαρακτήρες, διαφορετικό μορφωτικό επίπεδο, δένονται με μια βαθιά και σπάνια φιλία που θα τη ζήλευε ο καθένας μας!
Έπιασα τον εαυτό μου σε πολλές σκηνές του βιβλίου να βουρκώνει, να κάνει σενάρια για την κατάληξη των ηρώων, να παρακαλάει..
Ήταν αδύνατον να φανταστώ τη συνέχεια!
Όσο προχωρούσα την ανάγνωση,
αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα πλημμύρισαν την καρδιά μου και θόλωσαν τις σκέψεις μου!
Κάποιοι μέσα από τα απίστευτα παιχνίδια που σκαρώνει η ίδια η ζωή, κατάφεραν να βρούνε την απόλυτη ευτυχία,την απόλυτη αγάπη που τόσο τους έχει λείψει,κάποιοι έχασαν τα πάντα,και κάποιοι πήραν ότι πραγματικά τους άξιζε!
Η Χριστίνα Ζέμπη κατάφερε για άλλη μια φορά να φέρει τα πάνω κάτω στην ψυχολογία μου!
Μέσα στα τόσα όμορφα βιβλία που κυκλοφορούν έρχονται κάποια για να κάνουν την σημαντική διαφορά!
Ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου!
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
LOVE BOOKS -LOVE READ
May 12, 2019
Εάν το "Πέτρα και Μέλι" ήταν πολύ καλό, "Οι δρόμοι της λήθης" (και ας περιμέναμε πολύ καιρό ως το επόμενο βιβλίο της κ. Ζέμπη) είναι εξαιρετικό, καταδεικνύοντας ότι το καλό και το κακό μπορούν να συνυπάρξουν, ακόμα και να αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο στην ατομική κλίμακα αξιών, εξαρτώμενα κάθε φορά από παράγοντες, που δεν είναι προβλέψιμοι. Καλογραμμένο, με ένταση, ρεαλισμό, αμεσότητα και απροσδόκητες ανατροπές.αναπαριστά την κοινωνία της (δύσκολης) εποχής μας, την κρίση, την παρακμή, την συνεχή προσπάθεια επιβίωσης, τα όρια της λήθης και της συγχώρεσης, τις εσωτερικές και ψυχολογικές "συγκρούσεις" της ανάγκης για συναισθηματική ασφάλεια και ισορροπία και της ροπής προς την παραβατικότητα, την αληθινή φιλία που κάποιες φορές "καλλιεργείται" κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες για να παραμείνει ακέραια και ανεκτίμητη. Οι δρόμοι τεσσάρων ανθρώπων, με διαφορετικούς χαρακτήρες, καταβολές, κοινωνικό περιβάλλον, που αλληλοτέμνονται, διασταυρώνονται, περιπλέκονται όπως και οι ζωές τους. Μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες και ξεκινώντας από φαινομενικά ασύνδετα περιστατικά μεταξύ τους, όπως τις αφηγείται ένας εκ των τεσσάρων βασικών συγγραφικών ηρώων, η πλοκή χάρη στην καταιγιστική γραφή, εξελίσσεται σταθερά, με αμείωτο ενδιαφέρον ως το καθηλωτικό τέλος. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και όπως αποδείχθηκε η αναμονή άξιζε και με το παραπάνω !!!!!!
July 12, 2020
Οσο και αν αγαπώ την πένα της όσο και αν θεωρητικά πέρασα καλά διαβάζοντας το βιβλίο δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου σε αυτά που με έκαναν να του κόψω 2 αστεράκια
Θεωρώ πως η συγκεκριμένη συγγραφεύς δεν το έκανε σκόπιμα, δεν την κατατάσσω σε αυτές που θα φορτώσουν ένα κάρο βάσανα στο τέλος για να κλάψει η μέση νοικοκυρά και να νιώσει καλύτερα . Καταρχήν να πω πως πρόκειται για ένα πολυπρόσωπο βιβλίο που κεφάλαιο στο κεφάλαιο αριστοτεχνικα μπορώ να πω θα δέσει όλα αυτά τα άτομα και της ιστορίες τους . Βλέπουμε λοιπόν κεφάλαιο κεφάλαιο την ζωή των ηρώων μας και πως κατέληξαν στο σήμερα, εκεί τρώει το πρώτο άκυρο το βιβλίο. Όλοι μα ολοι ανεξαιρέτως είχαν μια τραγική ζωή με χιλλια μύρια βάσανα κτλ κτλ, εντάξει να έχεις ένας να έχει δυο μα να έχουν όλοι?
Δεύτερο φάουλ λογική και αληθοφάνεια, βάζεις μια αστυνομικό μέσα στο βιβλίο που ψάχνει κλέφτες και υποψιάζεται κάποιον να πάει στο σπίτι της κοπέλας του στα ξεκουδουνα και να της πει πίνοντας καφέ πρόσεχε θα σε κάνει πόρνη? από πότε οι αστυνομικοί λειτουργούν με τσάι και συμπαθειο. Και για να μην δώσω λάθος εντυπώσεις ναι δεν μπορώ να πω μου άρεσε άλλα χαλάστηκα και πολύ σε κάποια σημεία. Μπορεί κάποια πράγματα να εξυπηρετούν την ηρωίδα σου και κατεπεκταση και εσένα που το γράφεις πχ να ακούσεις ενα τηλ που καρφώνει κατι και η ηρωίδα να κλείσει μάτια και αυτιά βλακωδώς ενώ ειναι αστυνομικός , ο αναγνώστης σου ομως δεν τα κλείνει γελάει με το φτωχό τέχνασμα, καλύτερα να μην έβαζες το τηλεφώνημα καν. Γέλασα πολύ με το τέλος του Μάνου η εσμεραλδα έλειπε για να ολοκληρωθεί το καρέ
Καλογραμμένο μεν με μια έξυπνη ιστορία και ωραία δομή αλλα οι υπερβολές ηταν κραυγαλέες
Θεωρώ πως η συγκεκριμένη συγγραφεύς δεν το έκανε σκόπιμα, δεν την κατατάσσω σε αυτές που θα φορτώσουν ένα κάρο βάσανα στο τέλος για να κλάψει η μέση νοικοκυρά και να νιώσει καλύτερα . Καταρχήν να πω πως πρόκειται για ένα πολυπρόσωπο βιβλίο που κεφάλαιο στο κεφάλαιο αριστοτεχνικα μπορώ να πω θα δέσει όλα αυτά τα άτομα και της ιστορίες τους . Βλέπουμε λοιπόν κεφάλαιο κεφάλαιο την ζωή των ηρώων μας και πως κατέληξαν στο σήμερα, εκεί τρώει το πρώτο άκυρο το βιβλίο. Όλοι μα ολοι ανεξαιρέτως είχαν μια τραγική ζωή με χιλλια μύρια βάσανα κτλ κτλ, εντάξει να έχεις ένας να έχει δυο μα να έχουν όλοι?
Δεύτερο φάουλ λογική και αληθοφάνεια, βάζεις μια αστυνομικό μέσα στο βιβλίο που ψάχνει κλέφτες και υποψιάζεται κάποιον να πάει στο σπίτι της κοπέλας του στα ξεκουδουνα και να της πει πίνοντας καφέ πρόσεχε θα σε κάνει πόρνη? από πότε οι αστυνομικοί λειτουργούν με τσάι και συμπαθειο. Και για να μην δώσω λάθος εντυπώσεις ναι δεν μπορώ να πω μου άρεσε άλλα χαλάστηκα και πολύ σε κάποια σημεία. Μπορεί κάποια πράγματα να εξυπηρετούν την ηρωίδα σου και κατεπεκταση και εσένα που το γράφεις πχ να ακούσεις ενα τηλ που καρφώνει κατι και η ηρωίδα να κλείσει μάτια και αυτιά βλακωδώς ενώ ειναι αστυνομικός , ο αναγνώστης σου ομως δεν τα κλείνει γελάει με το φτωχό τέχνασμα, καλύτερα να μην έβαζες το τηλεφώνημα καν. Γέλασα πολύ με το τέλος του Μάνου η εσμεραλδα έλειπε για να ολοκληρωθεί το καρέ
Καλογραμμένο μεν με μια έξυπνη ιστορία και ωραία δομή αλλα οι υπερβολές ηταν κραυγαλέες
December 24, 2019
Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι το πρώτο της κας Ζέμπη που διαβάζω και είναι εξαιρετικό. η δομή του μου θυμίζει σκυταλοδρομία και γαϊτανάκι μαζί, γιατί η ιστορία κάθε ήρωα είναι η είσοδος στην επόμενη ιστορία και στην εξέλιξη κάθε ήρωα. Η γραφή της είναι αριστοτεχνική και θέτει ενδιαφέροντα ζητήματα για τη φύση του καλού και του κακού, για την επικράτηση της φύσης ή της ανατροφής στην διαμόρφωση της προσωπικότητας. Είναι πολύ σκληρές οι εικόνες που περιγράφει και σου κόβεται η ανάσα με τις σκηνές που "βλέπεις" να εκτυλίσσονται στο μυαλό σου αλλά είναι ένα από τα δυνατά σημεία του βιβλίου, να περιγράφει το κακό και μετά να το συνταιριάζει με το καλό. Αυτή η δυαδικότητα που πάει χέρι - χέρι σε πολλούς χαρακτήρες είναι εξαιρετικά δοσμένη. Η ιστορία αρχίζει με γκρίζα, καταθλιπτικά χρώματα και βάζει το χαλί για την όλη διήγηση και το πρόσωπο που την κάνει είναι ο συνδετικός κρίκος - ο στύλος που στηρίζει το γαϊτανάκι - που ενώνει όλα τα πρόσωπα και όλες τις ιστορίες, μέχρι το τρομερό τέλος που φέρνει την κάθαρση.
Read
October 29, 2019Κοινωνικό μυθιστόρημα, που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της σύγχρονης εποχής. Η συγγραφέας έχει συνθέσει μια ιστορία με αρκετούς ήρωες και έχει καταφέρει να παρουσιάσει όλους του χαρακτήρες χωρίς να καλλιεργούνται ερωτηματικά στον αναγνώστη. Οι σελίδες διαβάζονται γρήγορα και ευχάριστα, σε τέτοιο βαθμό που τα βράδια διαβάζοντάς το ξεχνιόμουν και αργούσα να κοιμηθώ… (ένα ελάττωμα που δεν λέω να σταματήσω όταν μ’ αρέσει ένα βιβλίο). Αγωνία και συμπόνια για τους ήρωες ήταν δύο από τα βασικά συναισθήματα που ένιωσα. Η ζωή σκαρώνει πολλά παιχνίδια στους ήρωες κι αυτοί θα πρέπει να έχουν την υπομονή για να ζήσουν όλες αυτές τις αλλαγές και τις εκπλήξεις που τους κρύβει η ζωή.
November 5, 2019
Το βιβλίο αυτο το περίμενα πολύ καιρό και με μεγάλη ανυπομονησία.Το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως το ''Πέτρα και μέλι'' είναι ένα απο τα πολύ αγαπημένα μου.Όταν διάβασα την πλοκή μου φάνηκε αινιγματική, δεν με άφησε να καταλάβω για το τι πρόκειται να συναντήσω στις σελίδες του.Ξεκινώντας την ανάγνωση διαπιστώνεις πόσο καλογραμμένο είναι.αληθινό,ρεαλιστικό,οι ήρωες τόσο οικείοι,οι ήρωες της διπλανής πόρτας, νιώθεις οτι τους ξέρεις.Οι ιστορίες τους συνδέονται τόσο άψογα απο την δυναμική πένα της συγγραφέως που σε κάνει μέρος τους,ζεις την κάθε στιγμή τόσο έντονα τόσο απόλυτα μαζί τους , γεμίζεις συναισθήματα...θλίψη,οργή,πόνο συμπόνοια.Αποδείχθηκε πως άξιζε η αναμονή το συνιστώ ανεπιφύλακτα!
January 26, 2020
www.vivliakaioneira.blogspot.com
Αγάπησα τη γραφή της συγγραφέως στο "Πέτρα και Μέλι", το προηγούμενο βιβλίο της και γι αυτό όταν ξεκίνησα να διαβάζω τους δρόμους της λήθης ήξερα οτι δε θα απογοητευόμουν. Οι ήρωες και στα δυο βιβλία της είναι τόσο ολοκληρωμένοι, σκιαγραφούνται με μια απλότητα μα και γεμάτοι μυστήριο, άνθρωποι δηλαδή της διπλανής πόρτας, καθημερινοί. Ο ρυθμός της ιστορίας αργός στην αρχή, στήνει τον καμβά για μια πλοκή που θα ενώσει τους χαρακτήρες σταδιακά, μέσα από ανατροπές και αγωνία. Μυστικά, λάθη του παρελθόντος, "τραυματισμένες" ψυχές και προσπάθεια για εξιλέωση μπερδεύονται μπροστά στον αναγνώστη, μαζί με την προβολή της σημερινής καθημερινότητας, μιας κοινωνίας σκληρής και απάνθρωπης. "Φλύαρο" σε νόημα, χωρίς περιττές λεπτομέρειες, το απόλαυσα από την αρχή έως το τέλος του!
Αγάπησα τη γραφή της συγγραφέως στο "Πέτρα και Μέλι", το προηγούμενο βιβλίο της και γι αυτό όταν ξεκίνησα να διαβάζω τους δρόμους της λήθης ήξερα οτι δε θα απογοητευόμουν. Οι ήρωες και στα δυο βιβλία της είναι τόσο ολοκληρωμένοι, σκιαγραφούνται με μια απλότητα μα και γεμάτοι μυστήριο, άνθρωποι δηλαδή της διπλανής πόρτας, καθημερινοί. Ο ρυθμός της ιστορίας αργός στην αρχή, στήνει τον καμβά για μια πλοκή που θα ενώσει τους χαρακτήρες σταδιακά, μέσα από ανατροπές και αγωνία. Μυστικά, λάθη του παρελθόντος, "τραυματισμένες" ψυχές και προσπάθεια για εξιλέωση μπερδεύονται μπροστά στον αναγνώστη, μαζί με την προβολή της σημερινής καθημερινότητας, μιας κοινωνίας σκληρής και απάνθρωπης. "Φλύαρο" σε νόημα, χωρίς περιττές λεπτομέρειες, το απόλαυσα από την αρχή έως το τέλος του!
November 21, 2019
Τίτλος : Οι δρόμοι της λήθης
Συγγραφέας : Χριστίνα Ζέμπη
Εκδόσεις : Διόπτρα
Τι κοινό μπορεί να έχουν μια δυναμική υπαστυνόμος, ένας ρομαντικός δάσκαλος, ένας θαμώνας των φυλακών, μια καταπιεσμένη νοικοκυρά κι ένας κουκουλοφόρος;
Η ιστορία εκτυλίσσεται στην σημερινή Αθήνα της κρίσης και αφηγείται αληθινά προβλήματα της διπλανής πόρτας. Θίγει και κάποια δύσκολα θέματα τα οποία όλοι ξέρουμε πως συμβαίνουν αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν συνεχίζουν να μας σοκάρουν.
Στο σύνολο του το βιβλίο δεν μπορώ να πω πως με εντυπωσίασε. Πιστεύω ειλικρινά πως αν σε κάποια σημεία είχε λιγότερη φλυαρία θα κυλούσε πολύ πιο γρήγορα και θα με τραβούσε λίγο περισσότερο. Ναι μεν βγάζει συναισθήματα και να μεν στο τέλος δένει αρμονικά (αν και λίγο προβλέψιμα) τους χαρακτήρες αλλά εμένα προσωπικά το γεγονός πως ξεκινάει ένα κεφάλαιο με έναν χαρακτήρα, μπλέκει κ άλλον έναν μέσα και ξαφνικά μπλέκει και τρίτο που να συνδέεται με τον δεύτερο για να καταλήξει σε κάποιο γεγονός που θα αφορά τελικά και τον πρώτο με κούρασε. Είναι εντάξει να το κάνεις αυτό σ ένα ολόκληρο βιβλίο αλλά αν το κάνεις σε κάθε κεφάλαιο και εν τέλη σ ένα βιβλίο έχεις εκατό χαρακτήρες δευτερεύοντες για τους οποίους διαβάζω λεπτομέρειες κάπου για μένα χάνεις το κεντρικό θέμα. Δεν θα το χαρακτήριζα κακό βιβλίο αλλά σίγουρα ούτε και εξαιρετικό ώστε να το προτείνω. 2.5 /5 αστεράκια για μένα.
Συγγραφέας : Χριστίνα Ζέμπη
Εκδόσεις : Διόπτρα
Τι κοινό μπορεί να έχουν μια δυναμική υπαστυνόμος, ένας ρομαντικός δάσκαλος, ένας θαμώνας των φυλακών, μια καταπιεσμένη νοικοκυρά κι ένας κουκουλοφόρος;
Η ιστορία εκτυλίσσεται στην σημερινή Αθήνα της κρίσης και αφηγείται αληθινά προβλήματα της διπλανής πόρτας. Θίγει και κάποια δύσκολα θέματα τα οποία όλοι ξέρουμε πως συμβαίνουν αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν συνεχίζουν να μας σοκάρουν.
Στο σύνολο του το βιβλίο δεν μπορώ να πω πως με εντυπωσίασε. Πιστεύω ειλικρινά πως αν σε κάποια σημεία είχε λιγότερη φλυαρία θα κυλούσε πολύ πιο γρήγορα και θα με τραβούσε λίγο περισσότερο. Ναι μεν βγάζει συναισθήματα και να μεν στο τέλος δένει αρμονικά (αν και λίγο προβλέψιμα) τους χαρακτήρες αλλά εμένα προσωπικά το γεγονός πως ξεκινάει ένα κεφάλαιο με έναν χαρακτήρα, μπλέκει κ άλλον έναν μέσα και ξαφνικά μπλέκει και τρίτο που να συνδέεται με τον δεύτερο για να καταλήξει σε κάποιο γεγονός που θα αφορά τελικά και τον πρώτο με κούρασε. Είναι εντάξει να το κάνεις αυτό σ ένα ολόκληρο βιβλίο αλλά αν το κάνεις σε κάθε κεφάλαιο και εν τέλη σ ένα βιβλίο έχεις εκατό χαρακτήρες δευτερεύοντες για τους οποίους διαβάζω λεπτομέρειες κάπου για μένα χάνεις το κεντρικό θέμα. Δεν θα το χαρακτήριζα κακό βιβλίο αλλά σίγουρα ούτε και εξαιρετικό ώστε να το προτείνω. 2.5 /5 αστεράκια για μένα.
May 7, 2019
Κι υπάρχουν συναισθήματα που σταθερά μας οδηγούν απ’ το σκοτάδι στο φως. Ο έρωτας. Η αγάπη. Η φιλία. Μόνο που καμιά φορά γίνονται η αιτία ώστε η πορεία μας να είναι αντίστροφη.
June 5, 2020
Λήθη: λησμονιά , να μην θυμάσαι ή να μην θέλεις να σε θυμούνται πια.
Πολυπρόσωπο, το νέο κοινωνικό πόνημα της Χριστίνας Ζέμπη, «Οι δρόμοι της λήθης», μια δυνατή ιστορία που αντικατοπτρίζει σημαντικό μέρος της σύγχρονης εποχής.
Ένα βιβλίο καλογραμμένο, με ένταση και ρεαλισμό.
Οι ιστορίες των ηρώων, συνδέονται όλες μαζί σταδιακά, συνθέτοντας έναν καμβά με δυνατή και γεμάτη αγωνία πλοκή.
Χαρακτήρες και έντονα συναισθήματα ξεδιπλώνονται από κοινού, απέναντι σε μια μοίρα σκληρή και αδυσώπητη.
Άνθρωποι που σε ένα «γύρισμα» της τύχης, βρίσκονται αντιμέτωποι ηθελημένα ή αθέλητα με την δικαιοσύνη.
Πόσο πολύ αλλάζουν οι ζωές των ανθρώπων , μετά από ένα τυχαίο γεγονός , διαπιστώνοντας με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι βρίσκονται μόνοι τους, χωρίς ένα φίλο, ένα χέρι βοηθείας, απροετοίμαστοι να αντιμετωπίσουν τις κατηφόρες και τις ανηφόρες της ζωής;
Στην σύγχρονη εποχή που ζούμε , ένα βιβλίο καταπέλτης για το νόμο του ισχυρού, που κυβερνά, καταπατώντας τα δικαιώματα των αδυνάτων , των φτωχών.
Το βιβλίο περνά μηνύματα, για τις ελλείψεις του παιδαγωγικού συστήματος, την απουσία των γονιών από την ζωή και τα προβλήματα των παιδιών τους.
Στην εποχή της κρίσης , οικογένειες χάνονται στον αγώνα για τον βιοπορισμό.
Παιδιά που η έλλειψη σταθερότητας, φροντίδας και αγάπης, η βία, η κακοποίηση, τα σπρώχνει να χτίσουν έναν χαρακτήρα πιο σκληρό, μαθαίνουν να ζουν με τον φόβο, την μοναξιά, την απομόνωση και δεν διστάζουν να ρισκάρουν επιλέγοντας να ζουν επικίνδυνα.
Φιλία, αδελφικότητα, έρωτας, αγάπη, προδοσία, πόνος, εκμετάλλευση, μοναξιά!!!
Ένα γαϊτανάκι συναισθημάτων που φέρνει ανατροπές στις ζωές των ηρώων, με ένα μοναδικό τρόπο διασταυρώνοντας ζωές, σε έναν κοινό προορισμό, αναζητώντας τον δρόμο της ελευθερίας, χωρίς τα λάθη του παρελθόντος. Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν στην πορεία της ζωής τους, μετά από προσπάθειες να ξεπεράσουν ότι τους πλήγωσε.
Διαβάζοντας το βιβλίο, τα συναισθήματα μου άλλαζαν από την μια στιγμή στην άλλη.
Οργή και πόνο , κυρίεψαν την ψυχή μου , για όσα άσχημα, η ζωή και η τύχη επεφύλαξε στους ήρωες.
Ένιωσα αγωνία, αλλά και ελπίδα ότι θα καταφέρουν να βρουν την αγάπη που τους είχε λείψει, τον τρόπο να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα.
Μέχρι την τελευταία σελίδα δεν με εγκατέλειψε όμως και η αισιοδοξία ότι στην ζωή ,όλοι βρίσκουν τον δρόμο τους, αλλά και δικαίωση, γιατί κάποιοι τελικά, παίρνουν ότι τους αξίζει!
Ένα βιβλίο που διαβάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον από την πρώτη μέχρι την τελευταία του σελίδα!!
Πολυπρόσωπο, το νέο κοινωνικό πόνημα της Χριστίνας Ζέμπη, «Οι δρόμοι της λήθης», μια δυνατή ιστορία που αντικατοπτρίζει σημαντικό μέρος της σύγχρονης εποχής.
Ένα βιβλίο καλογραμμένο, με ένταση και ρεαλισμό.
Οι ιστορίες των ηρώων, συνδέονται όλες μαζί σταδιακά, συνθέτοντας έναν καμβά με δυνατή και γεμάτη αγωνία πλοκή.
Χαρακτήρες και έντονα συναισθήματα ξεδιπλώνονται από κοινού, απέναντι σε μια μοίρα σκληρή και αδυσώπητη.
Άνθρωποι που σε ένα «γύρισμα» της τύχης, βρίσκονται αντιμέτωποι ηθελημένα ή αθέλητα με την δικαιοσύνη.
Πόσο πολύ αλλάζουν οι ζωές των ανθρώπων , μετά από ένα τυχαίο γεγονός , διαπιστώνοντας με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι βρίσκονται μόνοι τους, χωρίς ένα φίλο, ένα χέρι βοηθείας, απροετοίμαστοι να αντιμετωπίσουν τις κατηφόρες και τις ανηφόρες της ζωής;
Στην σύγχρονη εποχή που ζούμε , ένα βιβλίο καταπέλτης για το νόμο του ισχυρού, που κυβερνά, καταπατώντας τα δικαιώματα των αδυνάτων , των φτωχών.
Το βιβλίο περνά μηνύματα, για τις ελλείψεις του παιδαγωγικού συστήματος, την απουσία των γονιών από την ζωή και τα προβλήματα των παιδιών τους.
Στην εποχή της κρίσης , οικογένειες χάνονται στον αγώνα για τον βιοπορισμό.
Παιδιά που η έλλειψη σταθερότητας, φροντίδας και αγάπης, η βία, η κακοποίηση, τα σπρώχνει να χτίσουν έναν χαρακτήρα πιο σκληρό, μαθαίνουν να ζουν με τον φόβο, την μοναξιά, την απομόνωση και δεν διστάζουν να ρισκάρουν επιλέγοντας να ζουν επικίνδυνα.
Φιλία, αδελφικότητα, έρωτας, αγάπη, προδοσία, πόνος, εκμετάλλευση, μοναξιά!!!
Ένα γαϊτανάκι συναισθημάτων που φέρνει ανατροπές στις ζωές των ηρώων, με ένα μοναδικό τρόπο διασταυρώνοντας ζωές, σε έναν κοινό προορισμό, αναζητώντας τον δρόμο της ελευθερίας, χωρίς τα λάθη του παρελθόντος. Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν στην πορεία της ζωής τους, μετά από προσπάθειες να ξεπεράσουν ότι τους πλήγωσε.
Διαβάζοντας το βιβλίο, τα συναισθήματα μου άλλαζαν από την μια στιγμή στην άλλη.
Οργή και πόνο , κυρίεψαν την ψυχή μου , για όσα άσχημα, η ζωή και η τύχη επεφύλαξε στους ήρωες.
Ένιωσα αγωνία, αλλά και ελπίδα ότι θα καταφέρουν να βρουν την αγάπη που τους είχε λείψει, τον τρόπο να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα.
Μέχρι την τελευταία σελίδα δεν με εγκατέλειψε όμως και η αισιοδοξία ότι στην ζωή ,όλοι βρίσκουν τον δρόμο τους, αλλά και δικαίωση, γιατί κάποιοι τελικά, παίρνουν ότι τους αξίζει!
Ένα βιβλίο που διαβάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον από την πρώτη μέχρι την τελευταία του σελίδα!!
May 6, 2021
Από το πρώτο της βιβλίο, το Πέτρα και Μέλι, μου είχε μείνει η εντύπωση μιας δυνατής πένας που με πολύ παραστατικό τρόπο απεικονίζει τα τοπία και τους ανθρώπους, μεταφέροντας αυτούσια την ατμόσφαιρα μιας περιοχής. Κάτι που είναι πολύ δύσκολο να γίνει σε ένα βιβλίο, μια που χρειάζεται κανείς χίλιες λέξεις εκεί που σε ταινία μπορεί να αποδοθεί με μία εικόνα.
Το δεύτερο βιβλίο είναι διαφορετικό, πιο κοινωνιολογικού περιεχομένου. Στην Αθήνα του σήμερα, μέσα στη σκιά της μεγαλούπολης ζουν οι πολλοί χαρακτήρες της ιστορίας. Το κλίμα είναι πιο βαρύ, αφενός επειδή αναφέρεται σε ένα λεπτό θέμα, την παιδεραστία και αφετέρου επειδή η δράση εκτυλίσσεται στον κόσμο της βίας στην καθημερινότητα: φυλακές, αστυνομικό τμήμα, σπίτια με κακοποιητικό περιβάλλον, κακόφημες περιοχές της πόλης. Ο κοινός παρονομαστής είναι ο αντίκτυπος της βίας όλων των μορφών στους χαρακτήρες του βιβλίου και οι επιλογές που κάνουν υπό το πρίσμα της λογικής ή του φόβου. Πιο βαρύ θέμα και για να είμαι ειλικρινής, όχι από τις προτιμήσεις μου. Ωστόσο επειδή μου αρέσει η γραφή της, είπα να δώσω μια ευκαιρία.
Είναι πολύ εμπεριστατωμένη η έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας στα περιβάλλοντα που περιγράφει, έτσι υπάρχει ρεαλισμός χωρίς ηθικοπλαστικές κορώνες. Η πλοκή λίγο κάπου μπάζει μεριές μεριές (όπως π.χ. με την αστυνόμο που η τυφλότητά της είναι τέτοια που είναι απορίας άξιο γιατί έχει παραμείνει στη δουλειά της) ή αλλού μένει μετέωρη (όπως στην ιστορία της σωματεμπορίας ).
Ο μόνος λόγος για τα τρεισήμισι αστεράκια εδώ ήταν επειδή, παρά τις έξυπνες ανατροπές και την παραστατικότητα του ζοφερού κόσμου της ιστορίας στο τέλος κάτι μένει μισοειπωμένο. Έχω τέτοια εντύπωση τουλάχιστον, σαν να υπάρχει κάποια συνέχεια σε όλο αυτό το σύμπαν ηρώων που επίτηδες παραμένει έτσι ανολοκλήρωτο να βυθίζεται πρόσκαιρα στη λήθη, μέχρι να βγει ένα ακόμη βιβλίο. Σε έναν διαφορετικό κόσμο με την εξέλιξή τους πιθανόν, από την επιδέξια πένα της συγγραφέα, που να πω την αμαρτία μου, την προτιμώ στην αναπαράσταση κόσμων, ιστορικών και γεωγραφικά περιορισμένων μακριά από μια ανώνυμη πόλη του σήμερα.
Το δεύτερο βιβλίο είναι διαφορετικό, πιο κοινωνιολογικού περιεχομένου. Στην Αθήνα του σήμερα, μέσα στη σκιά της μεγαλούπολης ζουν οι πολλοί χαρακτήρες της ιστορίας. Το κλίμα είναι πιο βαρύ, αφενός επειδή αναφέρεται σε ένα λεπτό θέμα, την παιδεραστία και αφετέρου επειδή η δράση εκτυλίσσεται στον κόσμο της βίας στην καθημερινότητα: φυλακές, αστυνομικό τμήμα, σπίτια με κακοποιητικό περιβάλλον, κακόφημες περιοχές της πόλης. Ο κοινός παρονομαστής είναι ο αντίκτυπος της βίας όλων των μορφών στους χαρακτήρες του βιβλίου και οι επιλογές που κάνουν υπό το πρίσμα της λογικής ή του φόβου. Πιο βαρύ θέμα και για να είμαι ειλικρινής, όχι από τις προτιμήσεις μου. Ωστόσο επειδή μου αρέσει η γραφή της, είπα να δώσω μια ευκαιρία.
Είναι πολύ εμπεριστατωμένη η έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας στα περιβάλλοντα που περιγράφει, έτσι υπάρχει ρεαλισμός χωρίς ηθικοπλαστικές κορώνες. Η πλοκή λίγο κάπου μπάζει μεριές μεριές (όπως π.χ. με την αστυνόμο που η τυφλότητά της είναι τέτοια που είναι απορίας άξιο γιατί έχει παραμείνει στη δουλειά της) ή αλλού μένει μετέωρη (όπως στην ιστορία της σωματεμπορίας ).
Ο μόνος λόγος για τα τρεισήμισι αστεράκια εδώ ήταν επειδή, παρά τις έξυπνες ανατροπές και την παραστατικότητα του ζοφερού κόσμου της ιστορίας στο τέλος κάτι μένει μισοειπωμένο. Έχω τέτοια εντύπωση τουλάχιστον, σαν να υπάρχει κάποια συνέχεια σε όλο αυτό το σύμπαν ηρώων που επίτηδες παραμένει έτσι ανολοκλήρωτο να βυθίζεται πρόσκαιρα στη λήθη, μέχρι να βγει ένα ακόμη βιβλίο. Σε έναν διαφορετικό κόσμο με την εξέλιξή τους πιθανόν, από την επιδέξια πένα της συγγραφέα, που να πω την αμαρτία μου, την προτιμώ στην αναπαράσταση κόσμων, ιστορικών και γεωγραφικά περιορισμένων μακριά από μια ανώνυμη πόλη του σήμερα.
November 21, 2019
Είναι ένα μυθιστόρημα του σήμερα. Περιέχει γεγονότα που άνετα στέκονται στην σημερινή εποχή και δείχνουν πόσο πολύπλοκη και σκληρή είναι η ζωή. Πάντα όμως υπάρχει ένα μικρό σημάδι που σου δίνει η ζωή για να αντλείς δύναμη.
Στην αρχή δεν έβρισκα νόημα να συνεχίσω το διάβασμα...μετά την μέση του βιβλίου κατάλαβα πόσο σημαντική ήταν η κάθε λεπτομέρια και κάθε σημείο του βιβλίου.
Στην αρχή δεν έβρισκα νόημα να συνεχίσω το διάβασμα...μετά την μέση του βιβλίου κατάλαβα πόσο σημαντική ήταν η κάθε λεπτομέρια και κάθε σημείο του βιβλίου.
June 28, 2020
Για άλλη μια φορά με μάγεψε η γραφή της κυρίας Ζέμπη. Είναι υπέροχος ο τρόπος που ψυχογραφεί τους ήρωές της που κάνει τον αναγνώστη μέρος της ιστορίας. Μου άρεσε πολύ το πρώτο της βιβλίο, ακόμα πιο πολύ το δεύτερο.
April 4, 2023
Για ακόμα μία φορά ένα απο τα βιβλία που δεν θα έπρεπε κάποιος να έχει κρίνει απο τον τίτλο ή το εξώφυλο. Πολύ καλά γραμμένο και με ιδιαίτερη πλοκή σιγουρα θα σας κρατήσει καθηλωμένους. Μια ιστορία που ξετυλίγεται κεφάλαιο - κεφάλαιο και με τίποτα δεν περιμένεις το τέλος. Διάβασα κάπου κάποια φορά ότι εάν θέλεις να μαντέψεις σε μεσες άκρες το τέλος μιας ιστορίας, τότε ανέστρεψε την αρχή. Σίγουρα δεν ισχύει σε αυτό. Οι χαρακτήρες προσεκτικά επιλεγμένοι και χωρίς υπερβολές
Διαβάστε το εάν θέλετε κάτι ωραίο και κάτι περιπετειώδες.
Μην το διαβάσετε εάν ψάχνετε κάτι χαλαρό το οποίο μπορείτε να το τελειώσετε γρήγορα.
🌕🌕🌕🌕🌕
#bookstoriesgr @bookstoriesgr
Διαβάστε το εάν θέλετε κάτι ωραίο και κάτι περιπετειώδες.
Μην το διαβάσετε εάν ψάχνετε κάτι χαλαρό το οποίο μπορείτε να το τελειώσετε γρήγορα.
🌕🌕🌕🌕🌕
#bookstoriesgr @bookstoriesgr
October 16, 2020
Είναι πολύ εύκολο να κρίνουμε πράξεις και καταστάσεις. Η κ. Ζέμπη μέσα από αυτό το "ψυχογράφημα" μας κάνει να το ξανασκεφτούμε.....
May 4, 2025
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ!!!
Displaying 1 - 18 of 18 reviews