"Zarfın içinden daktilo ile yazılmış sayfalar çıktı. Anladığım kadarıyla harfler kâğıdı delecek kadar sert basan eski model bir Remington yazı makinesiyle yazılmıştı. Bu adeta bana gönderilmiş özel bir selam gibiydi zira beni tanıyan herkes o kentte yaşadığım dönemlerde nasıl bir çöküntü yaşadığımı gayet iyi bilirdi."
Yeraltı dünyası tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriliyor bu romanda: Porno film yapımcıları, uyuşturucu baronları, katiller ve ardında başarısız ilişkiler enkazı bırakmış, bir roman yazmak üzere hayata tutunan Alex ve tüm figürleri merkezinde toplayan modern metalik kentler... Çapraşık ama birbirleriyle bağlantılı hikâyelerden oluşan olay örgüsü, insanın kanını donduracak denli soğukkanlı anlatımı ve cesur tasvirleriyle bir çırpıda okunacak bir roman...
Ingvar Even Ambjørnsen-Haefs (1956-2025) was a Norwegian writer. He is best known for his "Elling" tetralogy: Utsikt til paradiset (1993), Fugledansen (1995), Brødre i blodet (1996), and Elsk meg i morgen (1999).
Brødre i blodet ("Blood brothers") was turned into a successful movie, entitled Elling, which received an Oscar nomination in the Best Foreign Film category in 2001. The English translation of the novel is called Beyond the Great Indoors.
His debut novel was a semi-autobiography called 23-salen ("The 23rd Row"), in which he criticized Norway's efforts to take care of psychically challenged individuals. In all his novels he has spoken the outsiders' cause, as he did in his break-through novel Hvite Niggere ("White Niggers") in 1986. The novel is about a young man who leads a life somewhat on the edges of normal society.
He is also known for the youth's book series "Pelle og Proffen" which circles around two detective teenagers, getting involved in all kinds of mysteries or crimes involving drugs, pollution and neo-Nazism among other things. He started this project after having read some of Franklin W. Dixon's books about The Hardy Boys. The books Døden på Oslo S, Giftige Løgner, and De Blå Ulvene of this series were also turned into successful movies. In 2005 the book Drapene i Barkvik ("The murders in Barkvik") appeared, about the teenager Fillip Moberg attempting to solve an axe murder in a small Norwegian village.
Ambjørnsen has received many prizes for his writing. Among them is the prize for the 80s best book for children and young adults (Pelle and Proffen books), the Tabu prize in 2001, Telenor Culture Award 2002, and the Brage Prize 1995.
His three Samson and Roberto books have become particularly popular in Russia, in part due to the illustrations by Nikolai Vorontsov, which also contribute carefully orchestrated local Russian-related colloquialisms to the stories.
Kitap devam ederken Philippe Djian ile kendisinin kitaplarını karıştırdığımı fark ettim. Özellikle Betty Blue'yu bu herifin yazdığına yemin edebilirdim. Hatta kitabın içindeki kendi romanları ile ilgili yorumu çok beğenmiştim, akıllı bir kadının ağzından dökmüştü kendisi. Oh be dedim adama da bunu gerçekten söylemişler. Ancak sonradan fark ettim ki aynı kişi değiller. Sonra Gece gündüzü düşlüyor'u görünce bibliyografyada hatırladım çünkü bu kitapla o kitap arasında fark var. Daha dingin daha farklı daha öğrenmiş. Bence o kitap bundan önce ama bakmadım. Ya da sandığımdan çok daha iyi bir yazar ve aynı anda bir çok kişi olabiliyor. Hakan Günday gibi. Adamı eziklemeyin gerçekten iyidir. Söyleyecek başka da çok bir şey yok. Konuyu bu yazarları bilenler üç - dört bi fikri olanlar tahmin edebilmekte. Sözle anlatacak pek bir şey yok ancak görüp okuyacak var.
Yazarın en çok ilgi gören Beyaz Zenciler romanından daha çok beğendiğim bir romanı oldu bu. Yine çocukluk arkadaşlarının yer altı dünyasında yaşarken paylaştıkları ,bu kez güzel bir polisiye kurgu etrafında gelişiyor, ama roman gidiş gelislerle bulmaca havasında ilerliyor.
Ambjørnsen'in son 2 kitabından beklediğimi bulamadım. Çok kötü değildi ama, hikaye beni içine almadı. Yine de yazarın diline meraklı olanlar için okumaya değer olabilir.