Ο χορός της Χαράς

by Κατερίνα Ανωγιαννάκη

Με λένε Χαρά. Σιχαίνοµαι τα φουστάνια, το µπρόκολο µου βροµάει, τα τσιµπιδάκια στα µαλλιά είναι σκέτος µπελάς.
Η µαµά λέει: «Φέρσου ΚΑΝΟΝΙΚΑ, όπως όλα τα κορίτσια, αγάπη µου!».
Ο Ορέστης, ο κολλητός µου, λέει: «Δεν είσαι τόσο όµορφη όσο η Χρύσα!».
Εγώ λέω: «Τα κορίτσια πρέπει να κάνουν ακριβώς ό,τι τα αγόρια...».
Μεγάλο µπέρδεµα δηλαδή...

Τι συµβαίνει στη ζωή ενός κοριτσιού που έχει αποφασίσει να διαφέρει από τα άλλα κορίτσια της ηλικίας του;
Πόσο εύκολα θα καταφέρει να αποδεχτεί τον εαυτό του σε µια κοινωνία όπου τα κοινωνικά πρότυπα καθορίζουν τη ζωή µας;
Πότε θα έρθει η ώρα για τον δικό της µοναδικό χορό; Τον Χορό της Χαράς;

96 pages, Paperback

Published January 1, 2018

About the author

Η Κατερίνα Ανωγιαννάκη είναι παιδαγωγός προσχολικής αγωγής, απόφοιτη του ΤΕΙ Αθηνών, με ειδίκευση στην Παιδαγωγική Θεάτρου. Ολοκλήρωσε με επιτυχία το ετήσιο πρόγραμμα Παιδοψυχολογίας – Παιδοψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αιγαίου, καθώς και το πρόγραμμα ΕΚΠΑ «Συμβουλευτική ζεύγους και οικογένειας» και «Διαζύγιο – Τρόποι αντιμετώπισης». Από το 1998 εργάζεται με ομάδες παιδιών και ενηλίκων, σχεδιάζοντας και εμψυχώνοντας σεμινάρια επιμόρφωσης πάνω σε θέματα εκπαίδευσης με κύριο άξονα την τέχνη. Έχει εργαστεί ως παιδαγωγός στο Δημοτικό Βρεφοκομείο Αθηνών και έχει διδάξει στο Τμήμα Προσχολικής Αγωγής του ΤΕΙ Αθηνών. Το 2012 διασκεύασε και σκηνοθέτησε την παράσταση για παιδιά «Μια Κυριακή του Απρίλη», βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Άλκης Ζέη, και το 2016 τη βρεφική παράσταση «Αυτό». Το 2017 ίδρυσε το Εργαστήρι Συστημικής Ψυχολογίας και Παιδαγωγικής «Ροδάκινο» μαζί με τον ψυχολόγο Γιώργο Παραδείση, με στόχο την ανάπτυξη μιας προσέγγισης του ανθρώπου που συνδυάζει την παιδαγωγική και την ψυχολογία (www.teamrodakino.com). Συνεργάζεται με παιδικούς σταθμούς στο κομμάτι της συμβουλευτικής και της εποπτείας παιδαγωγικής ομάδας και πραγματοποιεί σεμινάρια επιμόρφωσης εκπαιδευτικών και γονέων.

Reviews

[Aggelina Papathanasiou · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο «Ο χορός της Χαράς» της συγγραφέως Κατερίνας Ανωγιαννάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, με μια υπέροχη εικονογράφηση της Πετρούλας Κρίγκου. Ανήκει στη σειρά Ιστορίες που τις ζεις δυνατά. Απευθύνεται σε ηλικίες 8+.

Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου

Αλήθεια, πώς είναι τα αληθινά κορίτσια;

«Τα κορίτσια ΠΡΕΠΕΙ να φοράνε φουστάνια και μάλιστα, αν είναι δυνατόν, φουστάνια πολύχρωμα, γεμάτα λουλούδια. Να φαίνεται η αρχοντιά τους, βρε παιδί μου!» λέει επίσης όποτε βρει ευκαιρία, χαμογελώντας μου πάντα με νόημα.

Ο περισσότερος κόσμος, όπως και η μαμά της Χαράς, πιστεύει ότι τα πραγματικά κορίτσια φορούν φορέματα και κοκαλάκια στα μαλλιά τους, προσέχουν τη διατροφή τους και φτιάχνουν όμορφο σώμα πηγαίνοντας μπαλέτο. Είναι αδύνατες και όλα τα αγόρια έχουν στραμμένο το βλέμμα τους πάνω σε αυτές.

Εσείς συμφωνείτε με όσα ανέφερα πιο πάνω; Η ηρωίδα του βιβλίου, η Χαρά, δεν συμφωνεί καθόλου με όλα τα παραπάνω. Εκείνη λατρεύει τα παντελόνια και το σκαρφάλωμα στα δέντρα. Μισεί το μπρόκολο, αλλά και το μπαλέτο. Σιχαίνεται επίσης και το ροζ χρώμα, που όλα τα κορίτσια λατρεύουν.

Επειδή όμως πολλές φορές στη ζωή έρχονται τα πάνω κάτω, η Χαρά, χωρίς να το καταλάβει, θα βρεθεί με ροζ κορμάκι και τουτού σε μια αίθουσα μπαλέτου. Δασκάλα της η κυρία Ναμποκόφσκαγια, η καλύτερη Ρωσίδα χορεύτρια των μπαλέτων Μπολσόι.

Όπως αντιλαμβάνεστε, πρόκειται για μια άκρως απολαυστική ιστορία, με χιούμορ, αλλά και μηνύματα για πολλούς αποδέκτες. Μια ιστορία για τα στερεότυπα που υπάρχουν στη ζωή μας και περιορίζουν την ανθρώπινη ελευθερία.

Η ηρωίδα του βιβλίου, η Χαρά, είναι η χαρά της ζωής. Θέλει να την απολαμβάνει χωρίς τα πρέπει και τα μη. Ενσαρκώνει κάθε άνθρωπο που επιθυμεί να ζήσει χωρίς προκαταλήψεις και στερεότυπα, ακολουθώντας μόνο αυτό που του ορίζει η καρδιά του.

Για μένα τα φουστάνια είναι σκέτος μπελάς. Δεν μπορώ να φανταστώ ποιος επινόησε αυτό τον παράξενο διαχωρισμό, δηλαδή τα κορίτσια να φοράνε φουστάνια και τ’ αγόρια παντελόνια.

Πολλοί είναι οι παράλογοι διαχωρισμοί που υπάρχουν στις κοινωνίες. Όσο όμως γράφονται τέτοια κείμενα, υπάρχει ελπίδα στο μέλλον να μειωθούν και, γιατί όχι, να εξαλειφθούν αυτά τα στερεότυπα που στερούν τη χαρά και τη διάθεση για να απολαμβάνεις τη ζωή.