Rok 1794. Ostatnie miesiące istnienia I Rzeczypospolitej. Uście Solne — senne miasteczko w zaborze austriackim u ujścia Raby do Wisły. Do Stanisława Krzysztofczyka, kowala i byłego podoficera piechoty koronnej, przybywa jego dawny przyjaciel, oficer artylerii, dziś sprzysiężony emisariusz Julian Zakrzeński i próbuje nakłonić go do uczestnictwa w przygotowywanej insurekcji. Krzysztofczyk początkowo odmawia, jednak późniejsze zdarzenia zmuszą go nieoczekiwanie do dokończenia misji przyjaciela i tym samym do udziału w powstaniu.
Ryngraf to epopeja powstańcza, w której pojawiają się piękna i tragiczna miłość, ciemna intryga i zamach na Kościuszkę, a obok postaci fikcyjnych występuje cała plejada historycznych, z królem Stanisławem Augustem, księciem Józefem, księdzem Kołłątajem, pułkownikiem Kilińskim czy feldmarszałkiem Suworowem.
Każdą stroną opowieści rządzą wojna i miłość. Bellona ściera się z Wenerą…
Mało jest książek czy filmów traktujących o insurekcji kościuszkowskiej, a przynajmniej ja nic nie kojarzę. Piotr Śliwiński pokusił się o stworzenie epopei opisującej ten smutny w naszej historii zryw. I wyszło mu to całkiem nieźle. Otrzymaliśmy powieść na miarę Sienkiewicza z językiem stylizowanym na ówczesny, co akurat średnio mi leży, dość dokładnie opisującą tamte wydarzenia. Akcja jest wartka i nie nuży. Sporo batalistyki i to dobrze opisanej, za co duży plus. Fajne retrospekcje ojca jednego z głównych bohaterów z jego wyprawy na Haiti, za co kolejny plus. Mamy dwa wątki romantyczne, które jednak średnio przypadły mi do gustu. No i do tego takie smutne (romantyczne?) zakończenie. Generalnie, fani "Potopu" powinni być usatysfakcjonowani. Ze swojej strony polecam.