Esta nova novela de Suso de Toro tómanos da man desde o comezo e fai que, empurrados pola intriga e pola emoción da súa lectura engaiolante, acompañemos ao protagonista nunha estraña viaxe cara á orixe para desvelar as claves da identidade persoal. Este relato é unha investigación radical e íntima, unha historia de familia, un retrato particular e colectivo dos humildes onde se acrisolan os diferentes xéneros literarios para achegarnos a esencia da vida. O autor fainos pasar da reflexión ao sorriso, con bravura e con tenrura, atopando nas experiencias da pobreza e da vida máis humilde as referencias primeiras que fundan a cultura occidental. Os lectores e lectoras agardan que Suso de Toro corra riscos con cada libro e afronte novos desafíos estéticos e temáticos. Esta novela sorprendente non defrauda estas expectativas xa que Suso de Toro, como fixera en Polaroid, Tic-Tac ou Trece badaladas, traza unha nova fronteira literaria.
Xesús Miguel de Toro Santos, máis coñecido como Suso de Toro, nado en Santiago de Compostela o 10 de xaneiro de 1956, é un escritor galego.
O seu pai é de Formariz (provincia de Zamora) e a súa nai de Falapaso (Camboño, Lousame). Seu irmán, Xelís de Toro, tamén é escritor.
É Licenciado en Arte Moderna e Contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela. É guionista para televisión e colaborador habitual na prensa e na radio, publicou en galego máis de vinte libros de narrativa, teatro e ensaio. A súa obra, ademais de ser traducida a varias linguas, foi obxecto de estudo en diversas universidades europeas.
En abril de 2010 anunciou a súa retirada como escritor profesional, retomando a súa carreira de profesor de secundaria.
Nas Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 concorreu na lista Os Pobos Deciden. En abril de 2014 foille concedida a Creu de Sant Jordi.
Retornando a la narrativa en gallego, que anda muy abandonada. Dentro de las relaciones padre-hijo en el momento de perder al padre, un poco en la tónica de Torrente pero con otro espíritu completamente distinto. Se trataba de encontrar la pista de un abuelo hospiciano que dejó mujer y dos hijos pequeños para emigrar a América, y nunca regresó. Con este pretexto, De Toro hace un viaje a sus orígenes, partiendo de un reencuentro con Zamora, y explorando todas las pistas que van apareciendo de su fantasma: Toro, Fermoselle, Formariz… Las Arribes que también a mí me traen recuerdos como de otra vida. Y como en los clásicos que tanto cita, la propia búsqueda, el viaje, se convierte en protagonista de la historia. Irá hasta La Habana para ver que no quedan rastros, pero será en su propia familia donde encuentre las siete palabras que buscaba para redimir a su abuelo y con él a su padre y a su tío. Hasta hay un cierto toque misterioso en el personaje que intenta que deje su investigación y no moleste más a los muertos. Al final, algo sabía. Emotivo, bien contado, entre ensayo y novela, pero con un ritmo constante, que anima a no dejarla hasta el final